ตอนที่ 97 แบบนี้ก็ได้เหรอ

พอเสียงนกหวีดดังขึ้น เหล่านักศึกษาก็พุ่งทะยานออกไปพร้อมกัน

สวี่มู่เกอยังคงวิ่งอยู่ลู่นอกสุดทางขวา มือยังถือโทรศัพท์ไว้ โชคดีที่มีไม้กันสั่น ภาพเลยไม่สั่นไหวเท่าไร

ช่วงแรกทุกคนยังมีแรงกันเหลือเฟือ

พอพ้นระยะห้าสิบเมตรแรก ระยะห่างระหว่างแต่ละคนก็เริ่มค่อย ๆ ยืดออกจากกัน

เผยโฮ่วว่างรั้งท้ายสุด

สวี่มู่เกอวิ่งสบายอารมณ์ เขาผ่อนฝีเท้ามาชะลออยู่ข้างเผยโฮ่วว่าง

"นายมองคนข้างหน้าไว้ วิ่งตามจังหวะก้าวของเขาแล้วคุมลมหายใจให้ดี เรื่องอื่นไม่ต้องไปสน"

เผยโฮ่วว่างพยักหน้า

สวี่มู่เกอเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย วิ่งแซงจากอันดับสุดท้ายขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งอีกรอบ

ปกติแล้วการวิ่งหนึ่งพันเมตรต้องรักษาระดับแรงและวิ่งด้วยความเร็วคงที่ตั้งแต่แรก แต่เขากลับวิ่งเล่นสบายใจเฉิบ เดี๋ยวเร่งเดี๋ยวผ่อนตามใจชอบ

คนที่วิ่งอยู่ข้างเขาคือเว่ยฮั่นจงกับเหยียนลี่ พวกที่ชอบเล่นกีฬาบาสเกตบอลเป็นประจำแถมไม่อ้วนแบบนี้ วิ่งหนึ่งพันเมตรถือว่าชิลมาก

สวี่มู่เกอเอ่ยถาม "วิ่งชิลกันจังนะ?"

"แค่พันเมตรเอง หลับตาวิ่งยังผ่านเกณฑ์สบาย ๆ" เว่ยฮั่นจงพูดอย่างไม่ยี่หระ

นายจะเก๊กน่ะเก๊กได้ แต่มาเก๊กต่อหน้าผมไม่ได้

สวี่มู่เกอจึงพูดขึ้น "งั้นมาลองดวลร้อยเมตรกันหน่อยไหมล่ะ?"

"เอาดิวะ!"

เว่ยฮั่นจงกับเหยียนลี่ต่างกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

ในใจพวกเขากำลังคิดว่า เล่นบาสฯ ฉันอาจสู้แกไม่ได้ ความสามารถก็ไม่ล้นเหลือเท่าแก แต่วิ่งแข่งแค่นี้จะไม่ชนะแกเชียวเหรอ?

พวกเขาฝันอยากจะเอาชนะสวี่มู่เกอให้ได้สักครั้งมาตลอด

สวี่มู่เกอบอก "งั้นเอาตามนี้ เริ่มจากเส้นข้างหน้านั่นเลย"

"ฉันเอาด้วย!" เซียวเคอจวี่ที่วิ่งตามหลังมาร้องตะโกน

"ได้เลย"

ทั้งสี่คนจึงรักษาระดับความเร็วไว้ พอวิ่งมาถึงเส้นสตาร์ตร้อยเมตรพร้อมกัน ก็พากันเร่งสปีดเต็มเหนี่ยว

"ฉันให้พวกนายนำไปก่อนห้าสิบเมตรเลยเอ้า" สวี่มู่เกอพูดลอย ๆ

แต้ม +214

แต้ม +188

ขี้เก๊กเกินไปแล้วโว้ย!!

ไม่เชื่อหรอกว่าแค่วิ่งร้อยเมตรจะเอาชนะแกไม่ได้!!

ทั้งสามคนลืมการสอบวิ่งหนึ่งพันเมตรไปชั่วคราว คิดซะว่ากำลังแข่งวิ่งระยะสั้นร้อยเมตรอยู่จริง ๆ ต่างคนต่างใส่เกียร์หมาสับขากันสุดชีวิต

พอกะระยะว่าพวกนั้นวิ่งไปได้ราว ๆ ห้าสิบเมตรแล้ว

สวี่มู่เกอก็สับเท้าตามหลังมาติด ๆ แล้วแซงพรวดขึ้นหน้า จากนั้นพวกเขาก็ได้แต่วิ่งตามหลังสวี่มู่เกอไปตลอดทางที่เหลือ

ระหว่างทางก็พยายามจะเร่งแซงคืน แต่กลับแซงไม่พ้นสักที

ไม่ว่าพวกเขาจะเร่งความเร็วแค่ไหน ก็เหมือนจะตามหลังสวี่มู่เกออยู่นิดเดียวเสมอ

ทว่าไอ้นิดเดียวที่ว่านี้ มันกลับกว้างใหญ่ราวกับหุบเหวลึกที่ไม่มีวันข้ามไปได้

ตอนนี้พวกเขาทั้งสี่คนวิ่งทิ้งห่างคนอื่น ๆ ไปไกลลิบแล้ว

สวี่มู่เกอเอ่ยปาก "มีน้ำยาแค่นี้เองเหรอ?"

แต้ม +566

แต้ม +640

แต้ม +725

คราวนี้ทั้งสามคนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

อย่าลืมว่าสวี่มู่เกอยังถือโทรศัพท์ไลฟ์สดอยู่เลย แกว่งแขนช่วยส่งแรงได้แค่ข้างเดียวแท้ ๆ ขนาดนี้ยังแซงไม่ได้ ก็ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าฝีมือสู้ไม่ได้

"555 พี่มู่เริ่มทรมานเพื่อนร่วมห้องอีกแล้ว"

"ถือโทรศัพท์วิ่งไปด้วยนี่แหละกวนตีนสุด"

"พูดก็พูดเถอะ สปีดพี่มู่เขาเร็วของจริงว่ะ"

"แชร์ออกไป พี่มู่ไวมาก"

"อะไรนะ? พี่มู่สามวิเสร็จ?"

ตอนนี้ระยะทางหนึ่งพันเมตร วิ่งกันมาได้เกือบครึ่งทางแล้ว

คนที่รั้งท้ายสุดอยู่ห่างจากสวี่มู่เกออย่างน้อยสองร้อยเมตร

สวี่มู่เกอวิ่งซอยเท้าอยู่กับที่เพื่อรอพวกนั้นอยู่พักหนึ่ง

โหลวจ้านเหล่ยปกติก็ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย แต่ไม่ถึงกับหมกตัวอยู่แต่ในห้อง สภาพเลยดูดีกว่าเผยโฮ่วว่างอยู่นิดหน่อย

สวี่มู่เกอเอ่ยทัก "อ้าว นี่มันหัวหน้าห้องนี่นา? แป๊บเดียวทำไมกากลงขนาดนี้เนี่ย"

แต้ม +888

โหลวจ้านเหล่ยเหลือบมองเขาตาขวาง นาทีนี้แรงด่ายังไม่มี ทำได้แค่ใช้สายตาสาปแช่ง

สวี่มู่เกอผ่อนความเร็วลงอีกครั้ง แล้ววิ่งขนาบข้างไปกับคนอ้วนสองคนที่รั้งท้ายแถว

"พวกนายขืนวิ่งเอื่อยเฉื่อยแบบนี้ไม่รอดแน่ ต้องเร่งสปีดแล้ว"

ทั้งสองคนมองสวี่มู่เกอด้วยความจนใจ พวกเขาก็อยากเร่งอยู่หรอก แต่สภาพร่างกายมันไม่อำนวยนี่หว่า

คนอ้วนอีกคนไม่ได้สนิทกับสวี่มู่เกอเท่าไร เขาเลยไม่คิดจะยุ่งด้วย

แต่กับรูมเมตอย่างเผยโฮ่วว่าง จะปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้เด็ดขาด

สวี่มู่เกอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องออกมากดพิมพ์อะไรบางอย่าง จากนั้นก็วิ่งไปเทียบข้างเผยโฮ่วว่าง

"เหล่าเผย เมื่อวานฉันเพิ่งรู้ความลับของเวยเวยมาเรื่องหนึ่งว่ะ"

พอได้ยินชื่อเวยเวย เผยโฮ่วว่างก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบหันขวับมามองสวี่มู่เกอ

"เธอบอกว่า ที่ก้นของเธอมีแผลเป็นอยู่จุดหนึ่ง"

เผยโฮ่วว่างเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน

"ทำไมเธอถึงเล่าเรื่องนี้ให้นายฟังวะ?!!"

เขาจำได้ขึ้นใจว่าก่อนหน้านี้เวยเวยเคยบอกไว้ ว่านอกจากคนในครอบครัวแล้วก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีกเลย

สวี่มู่เกอยกยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า

"อยากรู้ไหมล่ะ ตามฉันให้ทันสิแล้วจะบอกให้"

พูดจบสวี่มู่เกอก็เร่งฝีเท้าขึ้นทันที

เผยโฮ่วว่างไม่ทันได้คิดอะไรมาก แทบจะเป็นสัญชาตญาณที่สั่งให้เขาสับขาเร่งความเร็วตามไปติดๆ

เขาอยากรู้เหตุผล

สวี่มู่เกอเมื่อเทียบกับตัวเองแล้วเพียบพร้อมเกินไป

เขาถึงขั้นกลัวอยู่ลึกๆ กลัวว่าความจริงจะทำให้ตัวเองต้องสิ้นหวัง

แต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร เขาก็ต้องถามให้รู้เรื่องให้ได้

เผยโฮ่วว่างอาศัยความมุ่งมั่นนี้ กัดฟันวิ่งไล่ตามฝีเท้าของสวี่มู่เกออย่างสุดชีวิต

จนแซงโหลวจ้านเหล่ยไปในที่สุด

สวี่มู่เกอยังไม่วายหันหลังกลับมาหยอดอีกประโยค

"ถ้านายตามกระทั่งเขายังไม่ทันนี่ ก็อ่อนเกินไปแล้วนะ"

แต้ม +112

ความกดดันย้ายมาตกอยู่ที่ฝั่งโหลวจ้านเหล่ยทันที เขาจึงจำต้องเริ่มเร่งความเร็วตามไปด้วย

สวี่มู่เกอคนเดียวลากเพื่อนวิ่งตามมาถึงสองคน

แผนการนี้ทำเอาคนดูในห้องไลฟ์ถึงกับอ้าปากค้าง

"เช็ดเข้! เล่นงี้ก็ได้เหรอวะ?"

"พี่มู่ทุ่มเทสุดตัวเพื่อให้รูมเมตสอบผ่านจริงๆ ว่ะ!"

"ถ้าตอนสอบพละเข้าม.ปลายฉันมีรูมเมตแบบนี้ คงไม่ขาดไปสามคะแนนจนชวดโรงเรียนดังหรอก"

"ฉันแค่อยากรู้ว่า ตกลงที่ก้นของเวยเวยมีแผลเป็นจริงไหม"

"ฉันได้กลิ่นความเผือกโชยมาแต่ไกลเลยว่ะ"

เดิมทีถ้าดูจากความเร็วของโหลวจ้านเหล่ยกับเผยโฮ่วว่าง พวกเขาตกชัวร์ๆ

ทว่าหลังจากที่พากันเร่งสปีดตามสวี่มู่เกอมาติดๆ ในที่สุดพวกเขาก็วิ่งเข้าเส้นชัยได้สำเร็จก่อนที่เวลาจะหมดลง

ถือว่าสอบพละผ่านได้อย่างหวุดหวิด

พอวิ่งเสร็จเผยโฮ่วว่างก็ทิ้งตัวนอนแผ่ลงบนสนามหญ้าข้างทางทันที หอบหายใจอย่างรุนแรง ริมฝีปากและใบหน้าซีดเผือด

เพิ่งจะพักหายใจไปได้แค่นาทีเดียว

เขาก็ยันตัวลุกขึ้น ก้าวเท้าเดินตรงไปหาสวี่มู่เกอทีละก้าว เพื่อถามว่าทำไมอีกฝ่ายถึงรู้เรื่องของเวยเวย

สวี่มู่เกอพูดขึ้นว่า "เมื่อกี้ตอนวิ่งฉันใช้คิวคิวทักไปอธิบายสถานการณ์ให้เธอฟัง เธออยากให้นายสอบผ่านก็เลยยอมบอกฉันไง"

พูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาให้เผยโฮ่วว่างดู

เผยโฮ่วว่างก้มมองดู ก็พบว่าเป็นข้อความที่เวยเวยเพิ่งส่งมาให้สวี่มู่เกอจริงๆ

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

สวี่มู่เกอตบไหล่เขาเบาๆ

"พวกนายคุยกันมาตั้งนานแล้ว ถึงเวลาต้องนัดออกมาเจอกันได้แล้วมั้ง"

เว่ยฮั่นจงที่อยู่ข้างๆ รีบสำทับทันที "ใช่เลย! ฉันว่าถึงเวลาต้องเจอตัวจริงกันได้แล้ว จะมารักออนไลน์ทุกวันไม่ได้หรอก"

ด้วยเหตุนี้พวกเว่ยฮั่นจงทั้งสี่คนจึงปรึกษากัน แล้วตัดสินใจว่าจะนัดสาวๆ ทั้งสี่คนนั้นออกมาในรูปแบบของการนัดบอดกลุ่ม

โหลวจ้านเหล่ยหัวเราะร่าพลางพูดขึ้นว่า "พี่มู่ โทษทีนะเว้ย คืนนี้พวกเราต้องทิ้งนายแล้วว่ะ"

"นั่นสิ แต่มีคนดูในห้องไลฟ์อยู่เป็นเพื่อนนาย คงไม่เหงาหรอกมั้ง ฮ่าๆๆ" เหยียนลี่หัวเราะลั่นพลางเสริมขึ้น

น้ำเสียงของพวกเขาแฝงไปด้วยความอวดเบ่งและภาคภูมิใจอยู่กลายๆ

สวี่มู่เกอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง