ตอนที่ 96 ดูถูกใครกัน

เฉิงเหวินเผิงโทรมาบอกว่าหาบ้านที่เหมาะกับการถ่ายทำไว้ให้สามหลังตามที่สวี่มู่เกอขอแล้ว ให้เขาลองไปเลือกดูว่าหลังไหนดีที่สุด

สวี่มู่เกอขับรถไปหาเขาเพื่อจะไปดูบ้านด้วยกัน

หลังแรกอยู่ในบ้านเกิดของสวี่มู่เกอที่เหอเฉิง เขาไม่อยากวิ่งไปไกลขนาดนั้น จึงตัดทิ้งไปทันที

หลังที่สองอยู่ในโรงถ่ายภาพยนตร์ของโม่ตู เป็นบ้านที่กองถ่ายอื่นสร้างไว้ใช้ก่อนหน้านี้ เหมาะกับการถ่ายทำมาก

แต่ผังของบ้านค่อนข้างธรรมดา ถ้าจะดัดแปลงให้เหมาะกับภาพยนตร์เรื่องพารานอร์มอล แอคทิวิตี้ คงยุ่งยากไปสักหน่อย

หลังที่สามเป็นบ้านที่ประกาศขายเช่าผ่านนายหน้า สวี่มู่เกอรู้สึกว่าไม่เลวเลย มีบางจุดที่ยังขาดไปนิดหน่อย แต่ดัดแปลงเอาก็ได้

จึงตัดสินใจเลือกหลังนี้ สวี่มู่เกอกะว่าจะเช่าสักสองเดือนเพื่อใช้ถ่ายทำ

เดิมทีเจ้าของบ้านตัวจริงก็ยินดีมากที่จะให้ใช้บ้านตัวเองถ่ายหนัง

แต่พอรู้ว่าเป็นหนังสยองขวัญก็ปฏิเสธทันที

คนคนนี้ถือเรื่องพวกนี้มากเกินไป คนทั่วไปไม่อยากได้บ้านที่มีคนตายก็พอเข้าใจได้

แต่นี่กลับเป็นว่า ถ่ายหนังสยองขวัญในบ้านก็ไม่ได้ด้วย

พอเป็นแบบนี้ สวี่มู่เกอจึงยอมถอยหนึ่งก้าวแล้วเลือกหลังที่สองแทน

ปรับเปลี่ยนนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว แม้จะยุ่งยากไปบ้าง แต่เหมาะกับการถ่ายทำเป็นพิเศษ

ยังไงเสียบ้านหลังนี้ก็สร้างขึ้นมาเพื่อใช้ถ่ายทำอยู่แล้ว

สวี่มู่เกอบงการคนอื่น ตัวเขาเองเลยไม่ได้เหนื่อยอะไร

เขากับกลุ่มคนงานช่วยกันง่วนอยู่สามวัน ในที่สุดก็ดัดแปลงบ้านจนเสร็จเรียบร้อย

ปริมาณงานน้อยกว่าที่คิดไว้มาก ต้องขอบคุณที่ตัวหนังเรียบง่ายพอ ฉากที่ต้องใช้มีไม่เยอะ หลักๆ อยู่ในห้องนอน

ตอนนี้เฉิงเหวินเผิงก็ช่วยสวี่มู่เกอหาทีมงานกองถ่ายและอุปกรณ์ที่จำเป็นต้องใช้มาได้ครบแล้วเช่นกัน

สวี่มู่เกอแจ้งนักแสดงนำอย่างลู่จั่นปั๋วและถังโยวโยว พวกเขามาที่หน้างาน จัดพิธีบวงสรวงเปิดกล้องแบบเรียบง่าย แล้วเริ่มถ่ายทำทันที

กองถ่ายคนอื่นมักมีผู้ช่วยผู้กำกับตั้งหลายคน ทีมงานรวมกันหลายสิบหรือกระทั่งหลักร้อย ดูยิ่งใหญ่อลังการ

หลังพิธีเปิดกล้องยังมีนักข่าวสัมภาษณ์ มีงานแถลงข่าวอะไรทำนองนั้นอีก

แต่กองถ่ายไซส์มินิของสวี่มู่เกอ ต่อให้รวมนักแสดงเข้าไปด้วยก็มีไม่ถึงสิบคน

ทุกอย่างเรียบง่ายไปหมด นอกจากพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีใครรู้เลยว่ามีหนังชื่อพารานอร์มอล แอคทิวิตี้เปิดกล้องถ่ายทำ

ตอนแรก ลู่จั่นปั๋วกับถังโยวโยวยังกังวลอยู่นิดหน่อยว่าสวี่มู่เกอจะไม่รู้เรื่องการถ่ายหนังเลย

แต่พอถ่ายไปได้สองสามฉาก พวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าตัวเองคิดมากไปเอง

ฝีมือของสวี่มู่เกอแม้จะเทียบกับผู้กำกับใหญ่ที่พวกเขาเคยร่วมงานด้วยไม่ได้ แต่ในฐานะผู้กำกับคนหนึ่ง โดยรวมแล้วถือว่าสอบผ่าน

ทั้งสองคนเองก็ยอดเยี่ยม ในฐานะนักแสดงที่ได้มาตรฐาน ก่อนมาก็ท่องบทของตัวเองจนขึ้นใจ แถมยังซ้อมต่อบทล่วงหน้ากันแล้วด้วย

กระบวนการถ่ายทำทั้งหมดจึงราบรื่นอย่างน่าประหลาด

เดิมทีกะไว้ว่าจะถ่ายเสร็จในครึ่งเดือนถึงหนึ่งเดือน แต่ดูจากตอนนี้แล้ว น่าจะถ่ายเสร็จก่อนกำหนดได้

ใกล้สิ้นปีเข้ามาทุกที วันสอบปลายภาคก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เหล่านักศึกษาต่างเริ่มยุ่งกันหมด ตอนโดดเรียนสนุกแค่ไหน ตอนนี้อ่านหนังสือทบทวนอย่างบ้าคลั่งก็ทรมานแค่นั้น

แน่นอนว่ายกเว้นสวี่มู่เกอที่โดดเรียนบ่อยที่สุด

เขาเข้าใจเนื้อหาข้อสอบของทุกวิชาอย่างทะลุปรุโปร่งไปนานแล้ว ตอนนี้ไปสอบเลยก็ไม่มีปัญหา

ตอนกลางวันสวี่มู่เกอถ่ายหนัง พอกลางคืนก็กลับหอพัก หรือไม่ก็ไปไลฟ์สดที่บ้านของเหลียงรุ่ยเสฺวี่ย

ในกองถ่าย

"คัต~"

"เทกนี้ผ่าน วันนี้ทุกคนเลิกงานก่อนเวลาได้"

สวี่มู่เกอโบกมือ ทุกคนต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก

ช่วงสองสามวันที่ได้อยู่ด้วยกัน ความสัมพันธ์ระหว่างสวี่มู่เกอกับทุกคนค่อนข้างกลมเกลียวดีทีเดียว

ลู่จั่นปั๋วเอ่ยแซว "หายากนะเนี่ยที่เลิกงานเร็ว ผู้กำกับสวี่มีนัดกับแฟนเหรอครับ"

"ผมต้องกลับมหา'ลัยไปสอบวิชาพละปลายภาคครับ" สวี่มู่เกอตอบ

เอ่อ.....

ลู่จั่นปั๋วกับถังโยวโยวเพิ่งจะได้สติกลับมาในตอนนี้เอง

จริงด้วยสินะ การเป็นผู้กำกับกับเขียนนิยายล้วนเป็นงานพาร์ตไทม์ของเขา อาชีพหลักของเขายังเป็นนักศึกษาปีหนึ่งอยู่เลย

ถังโยวโยวพูดขึ้นขณะเช็ดเครื่องสำอาง "นี่มันทำร้ายจิตใจเกินไปแล้ว ตอนพวกเราอยู่ปีหนึ่งยังสับสนอยู่เลยว่าอนาคตจะไปทางไหนดี แต่นี่ผู้กำกับสวี่อยู่ปีหนึ่งก็ทั้งเขียนหนังสือ ถ่ายหนัง ปล่อยซิงเกิล แถมยังได้ร่วมงานกับเสี่ยวเทียนโฮ่วแล้วด้วย"

"พวกเรามันคนธรรมดา เขาเป็นอัจฉริยะน่ะ" ลู่จั่นปั๋วกล่าว

ไม่ใช่ว่าเขาแกล้งประจบประแจง แต่นี่คือความคิดจากใจจริง และไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่มีความคิดแบบนี้ หลายคนต่างก็คิดเหมือนกัน

สวี่มู่เกอดูภาพย้อนหลัง เมื่อแน่ใจว่าการถ่ายทำในวันนี้ไม่มีปัญหาแล้วจึงออกจากกองถ่ายกลับมหาวิทยาลัย

การสอบปลายภาควิชาพละของพวกเขามีสองอย่าง

ผู้ชายคือเลี้ยงบอลวิ่งกลับตัวไปเลย์อัปกับวิ่งหนึ่งพันเมตร

ผู้หญิงคือก้าวสามจังหวะเลย์อัปกับวิ่งแปดร้อยเมตร

การสอบพละครั้งก่อนสอบเรื่องบาสเกตบอลไปแล้ว ครั้งนี้จึงสอบวิ่ง

สวี่มู่เกอตั้งใจเปิดห้องไลฟ์ด้วยโทรศัพท์มือถือ เตรียมจะหาแต้มสักหน่อย

ถึงอย่างไรสำหรับสมรรถภาพร่างกายของเขาแล้ว การวิ่งหนึ่งพันเมตรก็ง่ายเหมือนดื่มน้ำ

เผยโฮ่วว่างหน้าซีดเป็นไก่ต้ม "พี่น้องทั้งหลาย ฉันรู้สึกว่าตัวเองจะตกว่ะ ทำไงดีเนี่ย"

เขาชอบอ่านนิยาย เล่นเกม กึ่งคนติดบ้าน ตัวค่อนข้างท้วม แทบไม่เคยออกกำลังกายเลย

ให้วิ่งหนึ่งพันเมตรนี่มันจะเอาชีวิตกันชัดๆ!

"เพิ่งจะมาร้อนรนเอาตอนนี้ ถ้าสองสามวันนี้แกวิ่งออกกำลังกายตอนค่ำสักหน่อยทุกวัน ก็คงไม่ถึงขนาดนี้หรอก" เหยียนลี่พูดอย่างเอือมระอา

เผยโฮ่วว่างพูดอย่างหดหู่ "ประเด็นคือกลางวันเวยเวยยุ่งมาก มีแค่ตอนค่ำเท่านั้นแหละที่คุยกับเธอได้นิดหน่อย"

เวยเวยที่เขาพูดถึง ก็คือชื่อไอดีรองที่สวี่มู่เกอใช้ดัดเสียงโลลิหลอกคุยออนไลน์กับเขานั่นเอง

"กัดฟันลุยไปเถอะ อย่างแย่สุดวิ่งเสร็จก็นอนหมดสภาพสักสองวัน" เหยียนลี่ตบไหล่เขาแล้วพูด

เผยโฮ่วว่างถอนหายใจ "เฮ้อ"

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ยังพอรับได้ เขากลัวแค่ว่าพอกัดฟันออกแรงฮึดแล้วจะเป็นลมคาที่ นั่นแหละจะขายหน้าสุดๆ

นอกจากเผยโฮ่วว่างแล้ว ในห้องยังมีผู้ชายอีกสองคนที่ค่อนข้างอ้วน ตอนนี้ก็ทำหน้าอมทุกข์ไม่ต่างกัน

ผู้ชมในห้องไลฟ์เป็นเด็กนักเรียนกับคนวัยทำงานในสัดส่วนพอๆ กันอย่างละครึ่ง

"นี่น่ะเหรอเด็กมหาวิทยาลัย ขำจัดเลยว่ะ"

"วิ่งหนึ่งพันเมตรให้ผ่านแค่มีขาก็ทำได้แล้วปะ"

"ฟังน้ำเสียงก็รู้ว่าเด็กมัธยม รอให้แกอยู่ปีสี่หรือจบไปสักสองสามปีก่อนเถอะ ไม่รู้จะยังมีความกล้าพูดแบบนี้อยู่อีกไหม"

"โคตรจริง ตอนมัธยมกูนี่นักกีฬา พอเข้ามหาวิทยาลัยก็เป็นคนปกติ ตอนนี้จบมาสามปี กูนี่เหมือนคนพิการขั้นสาม เดินขึ้นชั้นหกยังต้องพักสามรอบ"

อาจารย์วิชาพละถือหวีดกับนาฬิกาจับเวลายืนอยู่ข้างเส้นสตาร์ต

เวลานับถอยหลัง ถ้าใครวิ่งไม่ถึงเส้นชัยก่อนเวลาจะเหลือศูนย์ ก็ถือว่าสอบไม่ผ่าน

พวกผู้ชายในห้องมายืนเรียงหน้ากระดานอยู่หน้าเส้นสตาร์ตด้วยกัน

สวี่มู่เกอพูดขึ้น "ฉันยืนขวาสุดเอง พวกนายขยับมาทางนี้"

คนที่วิ่งย่อมรู้ดีว่า ด้านขวาคือลู่นอก ซึ่งค่อนข้างเสียเปรียบ

"พี่มู่โคตรใจเลยว่ะ" เพื่อนร่วมห้องต่างพากันเอ่ยปากชม

สวี่มู่เกอโบกมือไปมาตามสบาย "ไม่เป็นไรหรอก ช่วยเหลือคนแก่ คนอ่อนแอ คนป่วย คนพิการ มันเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้วนี่"

แต้ม +254

แต้ม +332

มาว่าพวกเราเป็นคนแก่ คนอ่อนแอ คนป่วย คนพิการเรอะ! ดูถูกใครกันวะ!

พวกเขายังไม่ทันได้อ้าปากพูด เสียงนกหวีดก็ดังขึ้น

"ปรี๊ด....."