ตอนที่ 95 โกรธจัดจนอัป 1 ตอนในรอบแปดสิบวัน

ตอนนี้เป็นเวลาประมาณสามทุ่ม สวี่มู่เกอจึงทำได้แค่หาโรงแรมค้างคืน

เรื่องในค่ำคืนนี้ติดเทรนด์ค้นหาตามคาด แถมช่วงประมาณห้าทุ่มยังพุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งโดยตรง

ปลดล็อกความสำเร็จติดเทรนด์ค้นหาอันดับหนึ่งให้กับสวี่มู่เกอ

ทำให้ยอดผู้ติดตามในบัญชีเวยป๋อของเขาทะลุหลักสิบล้านได้อย่างงดงาม

ตู๋กูโก่วต้านคือคนดัง สารถีใจดำก็คือคนดัง สวี่มู่เกอก็เป็นคนดัง

แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ทั้งหมดนี้ดันเป็นคนคนเดียวกัน

บางคนผ่านไปสองชั่วโมงแล้วยังทำใจยอมรับความจริงข้อนี้ไม่ได้เลย

"กูอนาถจัด โดนมันปั่นประสาทครบทั้งสามร่างเลย"

"ฮ่าๆๆๆ ขอโทษนะที่กูเผลอขำแบบไร้น้ำใจ"

"จริง ๆ แบบนี้ก็ดีนะ ต่อไปกูด่าครบทั้งสามร่างได้โดยไม่ต้องสลับบัญชีแล้ว"

"กูแค่อยากรู้ว่า ไอ้พี่น้องพวกนั้นที่ไปบุกถึงที่น่ะเป็นไงบ้าง? แก๊งก์สำเร็จหรือโดนเคาน์เตอร์ตายห่า? หรือว่าป๊อดไปแล้ว?"

"กูเดาว่าไม่ป๊อดก็คงโดนเคาน์เตอร์ตายแหง"

"สวี่มู่เกอทำบาปมหันต์! กูจะเขียนบัญชีบาปสิบประการของมัน!"

"บาปมหันต์ตรงไหน? นิยายเขาเป็นคนเขียน อยากดองก็ดอง สารถีใจดำก็แค่วัน ๆ ส่งเอกสารการเรียนรู้ไปทั่ว หนึ่งไม่ผิดกฎหมาย สองไม่ผิดศีลธรรม มันผิดตรงไหนวะ?"

"มึง... นี่มัน..."

ตอนแรกที่ทุกคนรู้ข่าวนี้ ต่างก็แห่ไปด่าสวี่มู่เกอในห้องไลฟ์ที่ยังไม่ได้เปิดสตรีม

ทว่าจู่ ๆ ก็มีคนฉุกคิดขึ้นมาได้

สองตัวตนนั้นของเขา แม้จะกวนประสาทพอกับตอนไลฟ์สดก็จริง แต่ไม่ว่าจะมองในแง่กฎหมายหรือแง่ศีลธรรม มันก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยนี่หว่า

กวนตีนมันไม่ผิดกฎหมายสักหน่อย!

ดังนั้นพวกที่ด่าเขาเลยค่อย ๆ หมดคำจะพูดไปทีละคน

สุดท้ายก็เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงถอนหายใจยาว

เรื่องนี้ยังส่งผลให้ชื่อเสียงของสวี่มู่เกอยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

มีทั้งนักอ่านและคนที่เคยโดนสารถีใจดำต้มตุ๋นจำนวนมาก พากันมากดติดตามห้องไลฟ์ของเขา

การที่สวี่มู่เกอมีชื่อเสียงโด่งดังเหนือใครในโลกออนไลน์ได้ขนาดนี้ ก็เพราะเขาดังข้ามวงการอย่างต่อเนื่องนั่นเอง

สตรีมเมอร์คนอื่นอย่างมากก็เป็นที่รู้จักแค่ในวงการไลฟ์ แต่สวี่มู่เกอนี่สิสุดยอด มีตัวตนและแฟนคลับของเขาอยู่แทบทุกหย่อมหญ้า

ในสถานการณ์เช่นนี้ ความนิยมเวลาไลฟ์สดย่อมสูงลิ่วเป็นธรรมดา

ไม่ว่าพวกนักอ่านจะก่นด่าหรือไม่ ก็ส่งผลอะไรต่อสวี่มู่เกอไม่ได้อยู่ดี เพราะยังไงก็ไม่ได้เจอตัวจริง

แต่เพื่อนร่วมห้องของเขานี่สิไม่เหมือนกัน

ทั้งสามคนอย่างเหยียนลี่กับเว่ยฮั่นจงถึงกับโมโหจนนอนไม่หลับทั้งคืน

พอสวี่มู่เกอกลับมาถึงห้องพัก ทั้งสามคนก็นั่งตาค้างอยู่อย่างนั้น ขอบตาดำคล้ำจนแทบจะแข่งกับหมีแพนด้าได้แล้ว

บรรยากาศในห้องพักพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

โหลวจ้านเหล่ยปีนกลับขึ้นเตียงไปนอนดูละคร เพราะยังไงเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขา

สายตาที่พวกเหยียนลี่สามคนมองสวี่มู่เกอนั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง

อ้าปากอยากจะพูดแต่ก็กลืนลงไป โกรธแทบตายแต่ไม่กล้าพูดออกมา

ส่วนใหญ่ในนั้นคือความตัดพ้อต่อว่า

เหมือนกับเมียน้อยที่ถูกทอดทิ้งไม่มีผิด

"มึงหลอกพวกกูซะแสบเลยนะ"

ขาดแค่น้ำตาไหลออกมาเท่านั้นเอง

สวี่มู่เกอแบมือออกอย่างจนใจแล้วเอ่ยว่า "เรื่องนี้จะโทษฉันก็ไม่ได้นะ ฉันเซ็นสัญญาเก็บรักษาความลับกับทางเว็บไว้ ห้ามบอกใครเด็ดขาด ก็เพื่อกระแสเปิดตัวในวันนี้นี่แหละ"

ยังไงพวกนี้ก็ติดต่อทางเว็บไม่ได้อยู่แล้ว โยนความผิดให้ทางเว็บไปเลยก็สิ้นเรื่อง

"จริงเหรอ?"

สวี่มู่เกอพยักหน้า "พวกนายไม่เห็นเรตติ้งช่องหมางกั่วเมื่อคืนที่ทำลายสถิติหรือไง?"

พอลองคิดดูดี ๆ มันก็ดูมีเหตุผลอยู่บ้าง

"ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องปิดบังพวกเราเลยนี่หว่า มึงบอกพวกเรา พวกเราใช่ว่าจะไม่ช่วยมึงเก็บความลับสักหน่อย" เผยโฮ่วว่างกล่าว

"นั่นสิ"

สวี่มู่เกอเอ่ยว่า "ถ้าเกิดเมาขึ้นมาแล้วพวกนายปากโป้งหลุดพูดออกไป ใครจะจ่ายค่าปรับผิดสัญญาตั้งหลายล้านหยวนล่ะ?"

นี่มัน...

พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะเถียงกลับยังไงดี

เมื่อเห็นว่าปัญหาคลี่คลายแล้ว โหลวจ้านเหล่ยก็กระโดดลงมาจากเตียง

"ได้เวลาแล้ว ไปกันเถอะ ไปกินข้าวเที่ยง"

สวี่มู่เกอโบกมืออย่างป๋า "ชั้นสาม ฉันเลี้ยงเอง"

บรรยากาศที่เคยอึมครึม พลันคึกคักขึ้นมาในพริบตา

"ไปดิวะ!"

"กูหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว อย่างต่ำต้องจัดสักสามชามโต ๆ!"

พวกเขากอดคอกันเดินไป ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

โดยหารู้ไม่ว่า สวี่มู่เกอยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่หลอกพวกเขา นั่นก็คือการใช้ไอดีสำรองดัดเสียงผู้หญิงคุยจีบกับพวกเขาในเน็ตนั่นเอง

เว่ยฮั่นจงถามขึ้นมา "พี่มู่ นายมีต้นฉบับตุนไว้เท่าไหร่เหรอ ให้พวกเราอ่านก่อนได้ไหม รออัปเดตแต่ละวันมันทรมานใจจะตายอยู่แล้ว"

"ใช่ ๆ! มีตุนไว้ไหม" เผยโฮ่วว่างถามตาม

สวี่มู่เกอตอบ "มี ตุนไว้จนถึงตอนจบเลย เดี๋ยวส่งให้พวกนายตอนนี้เลยก็ได้"

"เชี่ย! โคตรเจ๋งว่ะพี่มู่!"

"พี่มู่เทพตลอดกาล!"

"รักเลยว่ะแบบนี้!"

ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูคนอ่านคนอื่นเข้า มีหวังได้อิจฉาจนน้ำลายสอแหง ๆ

คนที่อ่านนิยายส่วนใหญ่ชอบอ่านเรื่องที่จบแล้ว เพราะไม่ต้องมานั่งรออัปเดต

ถ้าไม่มีเรื่องที่จบแล้วให้อ่านจริง ๆ อ่านเรื่องที่มีจำนวนคำเยอะ ๆ ก็ยังพอไหว

ถ้าไม่มีเรื่องที่จำนวนคำเยอะ ๆ อ่านเรื่องที่ตอนยังน้อยแต่อัปเดตไวก็ยังพอรับได้

ที่น่าโมโหที่สุดก็คือพวกที่เขียนดีแต่ดันอัปเดตช้านี่แหละ จะตัดใจทิ้งก็เสียดาย จะดองไว้ก็อดใจไม่ไหวอยากอ่าน ครั้นพอจะอ่านก็ดันมีให้อ่านน้อยเกินไป

ชีวิตมันช่างยากเย็นเหลือเกิน

หลังจากสวี่มู่เกอส่งต้นฉบับที่เหลืออีกเจ็ดแสนคำของเรื่อง "โต้วเจอ" ให้ทั้งสามคนแล้ว

เขาก็หันไปล็อกอินเข้าระบบหลังบ้านของนักเขียน แล้วโพสต์ตอนพิเศษแจ้งทันที

"ขอประกาศว่า นิยายเรื่องนี้เข้าสู่โหมดอัปเดตรายสัปดาห์อย่างเป็นทางการ บางครั้งอาจจะอัปเดตรายเดือน หรืออาจจะรายไตรมาสเลยก็ได้"

ถ้าอัปเดตตามปกติ เจ็ดแสนคำนั้นสามเดือนก็ลงหมดแล้ว ถึงตอนนั้นจะไปหาแต้มจากไหนได้อีกล่ะ

เพราะงั้นต้องยืดเวลาออกไป ตราบใดที่ยังลงไม่จบ และอัปเดตช้าเป็นเต่าคลาน เขาก็จะโกยแต้มได้เรื่อย ๆ

ต้นฉบับเจ็ดแสนคำ อย่างน้อยต้องทยอยลงสักสองสามปีถึงจะคุ้ม

พอนักอ่านรู้ข่าวนี้เข้า ก็พากันด่ากราดในทันที

เพราะถึงแม้เมื่อก่อนจะหยุดอัปเดตไปบ้างเป็นบางครั้ง แต่อย่างน้อยเวลาส่วนใหญ่ก็ยังขยันอัปเดตเยอะมาก

อยู่ดี ๆ มาทำแบบนี้ ใครมันจะไปทนไหว

มันก็เหมือนกับปกติได้เงินค่าขนมเดือนละหนึ่งหมื่นหยวน แต่อยู่ ๆ ถูกลดเหลือห้าร้อย เป็นใครก็คงเต้นผางกันทั้งนั้น

แต้ม +770

แต้ม +1000

"อย่าทำแบบนี้สิพี่มู่ ไม่ได้ขอให้วันละหมื่นคำสักหน่อย สี่พันหกพันคำก็ได้ อัปเดตแบบนี้มันทรมานจิตใจกันเกินไปแล้ว!"

"นี่มันรังแกคนซื่อกันชัด ๆ!"

"กูอยากเล่นชาโคไปหาพี่มู่ชะมัด จะได้แทงข้างหลังแถมเอามีดเฉือนตูดมันซะเลย"

"เลียนแบบนิยายเทพมารสะท้านภพใช่ไหมวะ!"

"ผ่านไปแปดสิบวันกัดฟันอัปมาตอนเดียวเนี่ยนะ!"

"เทเท่านั้น ไม่คุยต่อแล้วโว้ย"

"คอยดูเถอะ กูจะตามไปด่ามึงในห้องไลฟ์ให้ยับเลย!"

ในฐานะคนที่ได้ต้นฉบับที่เหลือทั้งหมดไปครองแล้ว ทั้งสามคนอย่างเหยียนลี่พอเห็นพวกแฟนคลับด่ากราดขนาดนั้น นอกจากจะไม่เห็นอกเห็นใจเพราะนึกถึงสภาพตัวเองเมื่อก่อนแล้ว กลับยังหัวเราะเยาะอย่างเลือดเย็นอีกต่างหาก

ความสุขของตัวเองสร้างขึ้นบนความทุกข์ของคนอื่นจริง ๆ นั่นแหละ