ตอนที่ 94 ถ้ามันกล้าออกมา จะตบให้คว่ำเลย

เมื่อสวี่มู่เกอร้องเพลงจบ งานเลี้ยงประจำปีของเว็บซิงคงครั้งนี้ก็ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบ

สำหรับทุกคนแล้ว ถือว่าน่าพอใจมากทีเดียว

เรตติ้งของสถานีโทรทัศน์พุ่งกระฉูดจนทำลายสถิติ

สวี่มู่เกอได้แต้มมาเป็นกอบเป็นกำ

บรรดานักอ่านต่างก็ได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของโก่วต้าน

เพียงแต่ทุกอย่างยังไม่จบลงแค่นี้

สวี่มู่เกอกลับมาที่หลังเวที มีดาราหลายคนทยอยเดินเข้ามาทักทายและขอแลกช่องทางติดต่อกับเขา

ดาราคนอื่นส่วนใหญ่ก็แค่กะจะมาผูกมิตรทำความรู้จักไว้เฉย ๆ

ทว่ามีอยู่คนหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้น

คนคนนั้นก็คือลู่จั่นปั๋วจากเรื่องไอพาร์ตเมนต์

"สวัสดีครับตู๋กู ผมเป็นแฟนนิยายของคุณนะ ชอบเรื่องโต้วเจอของคุณมากเลย ขอถ่ายรูปคู่ด้วยสักใบได้ไหมครับ"

"ได้สิครับ แน่นอนอยู่แล้ว"

สวี่มู่เกอถ่ายรูปคู่กับเขา ก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มพูดคุยสัพเพเหระกัน

เมื่อมองดูจั่นปั๋วที่อยู่ตรงหน้า สวี่มู่เกอก็พลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

"ช่วงนี้คุณมีคิวว่างไหมครับ"

"มีอะไรเหรอครับ" จั่นปั๋วถามด้วยความสงสัย

สวี่มู่เกอบอกว่า "คืออย่างนี้ครับ ผมกำลังเตรียมจะถ่ายหนังเรื่องหนึ่ง แต่ยังขาดพระเอกอยู่ ผมรู้สึกว่าคุณค่อนข้างเหมาะเลยทีเดียว"

"หา"

มันกะทันหันเกินไปแล้ว

ลู่จั่นปั๋วถึงกับอึ้งไปหน่อย ๆ นายไม่ใช่สตรีมเมอร์เกมที่ร้องเพลงเป็นแถมยังเขียนเรื่องโต้วเจอหรอกเรอะ

ไฉนถึงจะไปถ่ายหนังด้วยล่ะเนี่ย

พอดึงสติกลับมาได้ จั่นปั๋วก็ถามขึ้น "หนังแนวไหนเหรอครับ"

"เป็นหนังสยองขวัญระทึกขวัญทุนต่ำในรูปแบบสารคดีปลอมครับ กะว่าถ่ายสักหนึ่งเดือนก็น่าจะเสร็จ ถ้าทุกอย่างราบรื่นดี ครึ่งเดือนก็อาจจะเสร็จแล้วด้วยซ้ำ" สวี่มู่เกอกล่าว

อีกฝ่ายจะตอบตกลงหรือไม่ก็ไม่สำคัญ สวี่มู่เกอแค่เห็นหน้าเขาแล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหมอนี่พอจะเข้ากับบทพระเอกได้อยู่

ก็เลยลองถามดูเฉย ๆ

จุดเด่นของหนังเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่ตัวละครเป็นหลัก แต่อยู่ที่บรรยากาศ ความสมจริง รวมถึงการโปรโมตและจัดจำหน่ายต่างหาก

ลู่จั่นปั๋วลังเลเล็กน้อย "ผมขอดูบทหน่อยได้ไหมครับ"

ยังไงเขาก็ไม่ใช่นักแสดงหน้าใหม่ที่จะพอได้ยินว่ามีงานแสดงปุ๊บก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมตอบตกลงทันที

"ได้ครับ" บทหนังของสวี่มู่เกอเก็บไว้ในระบบคลาวด์อยู่แล้ว จะดูผ่านมือถือหรือคอมพิวเตอร์ก็ได้ทั้งนั้น

ตัวบทค่อนข้างเรียบง่าย เขาอ่านจบอย่างรวดเร็ว

ไม่มีอะไรที่ท้าทายฝีมือมากนักจริง ๆ

สวี่มู่เกอกล่าวว่า "ค่าตัวบทพระเอกผมให้ได้แปดแสนหยวนนะ คุณเอาไปคิดดูสักวันก่อนก็ได้ ถ้าคิดว่าโอเคค่อยติดต่อผมมาอีกที"

บทของพระเอกมีค่อนข้างน้อย ประกอบกับใช้เวลาถ่ายทำสั้น อีกทั้งทุนของสวี่มู่เกอยังมีจำกัด จึงให้ได้เท่านี้จริง ๆ

"แล้วนางเอกวางตัวไว้หรือยังครับ" จั่นปั๋วถามต่อ

"ยังไม่มีครับ"

"ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณที่ให้โอกาสนี้นะครับ ผมยินดีรับเล่นบทนี้ หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่นครับ" ลู่จั่นปั๋วกล่าว

สวี่มู่เกอยื่นมือไปจับกับเขา "ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ"

เหตุผลที่เขาตอบตกลงนั้นเรียบง่ายมาก

ช่วงนี้เขาไม่มีงานแสดงจริง ๆ

หนังแนวสยองขวัญระทึกขวัญแบบนี้เขาก็ไม่เคยเล่นมาก่อน น่าลองดูสักตั้ง

สำหรับนักแสดงแล้ว สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือการถูกภาพจำของบทบาทใดบทบาทหนึ่งครอบงำจนติดภาพเดิมไปตลอด

ตัวเขาถูกภาพจำของบทลู่จั่นปั๋วตีกรอบไว้ ในอนาคตยังต้องใช้ความพยายามอีกมากและต้องมีผลงานอีกหลายบทบาทเพื่อเปลี่ยนทัศนคติของทุกคน

นี่คือเหตุผลหลักที่เขาตอบตกลง เพราะค่าตัวแปดแสนหยวนสำหรับเขาในตอนนี้นับว่าค่อนข้างต่ำไปหน่อย

ลู่จั่นปั๋วพูดขึ้นอีกว่า "เรื่องการคัดตัวนางเอก ผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่คิดว่าเหมาะมาก คุณลองฟังดูก่อน ถ้าคิดว่าโอเค เดี๋ยวผมติดต่อเธอให้"

"ใครเหรอครับ" สวี่มู่เกอนึกไม่ถึงเลยว่าจะมีโปรโมชันซื้อหนึ่งแถมหนึ่งด้วย

"ถังโยวโยวครับ"

สวี่มู่เกอเลิกคิ้วขึ้น กฎการแสดงบทกวีถังสินะเนี่ย

เมื่อก่อนถังโยวโยวก็เคยติดภาพจำจากบทบาทเดิมเหมือนกัน แต่ด้วยความพยายามของเธอ ตอนนี้จึงดีขึ้นมากแล้ว ทั้งยังทำให้ทุกคนได้เห็นถึงความสามารถของเธอว่ามีฝีมือการแสดงจริง ๆ

"ฝีมือการแสดงของเธอไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่งบค่าตัวพระนางของผมค่อนข้างต่ำนะ"

ตอนนี้ถังโยวโยวมีชื่อเสียงมากกว่าลู่จั่นปั๋วอยู่บ้าง แถมในหนังบทของนางเอกก็มีมากกว่า ค่าตัวย่อมต้องสูงกว่าเขามากเป็นธรรมดา

แม้สวี่มู่เกอจะมีเงินทุนอยู่ราว ๆ สิบล้านหยวน แต่เขาอยากเก็บเงินส่วนใหญ่เอาไว้ใช้ในการโปรโมตและจัดจำหน่ายหนังมากกว่า

ลู่จั่นปั๋วกล่าวว่า "เรื่องนี้ไม่เป็นไรหรอกครับ เธอไม่ได้มองเรื่องค่าตัวเป็นหลักขนาดนั้น ในด้านการแสดงเธอชอบที่จะท้าทายตัวเองมากกว่า"

หนังเรื่องนี้บทนางเอกท้าทายกว่าพระเอกจริง ๆ นั่นแหละ

"งั้นคุณลองถามดูได้ครับ"

"รอสักครู่นะครับ"

ลู่จั่นปั๋วเดินเลี่ยงไปโทรศัพท์หาถังโยวโยวที่ด้านข้าง คุยกันแค่สองนาทีก็เดินกลับมา

"ทั้งเดือนนี้เธอคิวว่างครับ แล้วก็ยินดีจะมาร่วมงานด้วย ส่วนเรื่องค่าตัวคุณพิจารณาให้ตามที่เห็นสมควรได้เลย"

สวี่มู่เกอพยักหน้า "ตกลงครับ เดี๋ยวผมจะส่งบทให้พวกคุณ สองวันนี้พวกคุณลองอ่านบทดูก่อน พอจัดฉากเสร็จเรียบร้อยก็มาเริ่มถ่ายทำกันได้เลย"

"ไม่มีปัญหาครับ"

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย ลู่จั่นปั๋วก็ขอตัวกลับไปก่อน

อันที่จริงเรื่องนี้เขากับถังโยวโยวมีส่วนของการเดิมพันอยู่ด้วย

เดิมพันว่าสวี่มู่เกอคืออัจฉริยะ อนาคตต้องรุ่งโรจน์อย่างไม่มีขีดจำกัด การได้ร่วมแสดงหนังเรื่องนี้กับเขา ถือเป็นการผูกสัมพันธ์ล่วงหน้าเอาไว้ก่อน

สวี่มู่เกอก็เข้าใจประเด็นนี้ดี เพียงแต่ไม่มีฝ่ายไหนพูดออกมาตรง ๆ เท่านั้น

หลังจากได้รับเงินส่วนที่ควรจะได้แล้ว สวี่มู่เกอก็เดินออกจากสถานีโทรทัศน์เช่นกัน

......

บริเวณด้านล่างตึกสถานีโทรทัศน์

มีคนหนุ่มแปดคนทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เดินวนเวียนอยู่แถวหน้าประตูทางเข้า

"นี่มันจะเกินไปแล้วนะ! ทำไมโก่วต้านถึงกลายเป็นสวี่มู่เกอไปได้วะเนี่ย!"

"แล้วมันเป็นยังไงล่ะวะ? กูก็ตบไม่เลี้ยงเหมือนเดิมแหละ! พอมันเดินออกมา กูจะปรี่เข้าไปฟาดกระบาลมันสักที!"

"ใช่แล้ว! ก็แค่สตรีมเมอร์คนหนึ่งไม่ใช่เหรอ จะวิเศษวิโสมาจากไหนเชียว"

ในกลุ่มแปดคนนี้ มีทั้งแฟนนวนิยายและนักเขียน จุดร่วมเดียวกันของพวกเขาคือต่างก็อยากจะมาหาเรื่องสั่งสอนสวี่มู่เกอ จึงได้มาดักซุ่มรอกันอยู่ที่นี่

ทว่าพอรู้ว่าตู๋กูโก่วต้านคือสวี่มู่เกอ สองคนในกลุ่มก็เริ่มลังเลขึ้นมา

ในบรรดาแปดคน มีแค่สองคนนี้เท่านั้นที่รู้จักสวี่มู่เกอ

ส่วนอีกหกคนที่เหลือไม่รู้อะไรเลยสักนิด

"ฉันว่าพวกเราพอกันแค่นี้เหอะ เขาเป็นมวยปาจี๋นะ แถมยังเก่งมากด้วย"

"ตลกน่า มวยโบราณมันก็แค่ขยะ ฉันยังเป็นคาราเต้เลยเนี่ย ศิษย์พี่ต้วนสุ่ยหลิวชัด ๆ"

"ส่วนฉันก็เป็นมวยโบราณเหมือนกัน! แถมยังมีวิชากงล้อลมเพลิงไร้เทียมทานด้วย!"

"เขาเก่งจริง ๆ นะ พวกนายไม่เชื่อก็ดูคลิปนี้สิ"

คนคนนั้นเปิดคลิปวิดีโอตอนที่สวี่มู่เกอสู้กับโฉวเจี้ยนตงขึ้นมา แล้วส่งให้อีกหกคนดู

"ชิ คู่ต่อสู้ของมันกระจอกเองต่างหากล่ะ"

"ใช่แล้ว ไก่ชนไก่ชัด ๆ แค่นี้มันไม่ได้พิสูจน์อะไรเลย"

"คนนี้ชื่อโฉวเจี้ยนตง เคยได้แชมป์ซานต่าระดับมณฑล เทควันโดสายดำดั้งห้า แถมยังเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของโรงยิมเทควันโดด้วยนะ"

"อ้าวเฮ้ย..."

ทั้งหกคนอึ้งค้างไปในทันที

โหดขนาดนั้นจริงดิ?

พวกเขาไม่ยอมเชื่อเลยลองค้นหาข้อมูลดู แล้วมันก็เป็นเรื่องจริง

แบบนี้ก็ชักจะลำบากแล้วสิ

สวี่มู่เกอที่เก่งกาจขนาดนี้ เกรงว่าต่อให้พวกเขารุมแปดคนพร้อมกันก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้เลยแม้แต่น้อย

ถึงตอนนั้นนอกจากจะไม่ได้แก้แค้นแล้ว ยังจะโดนเขาสวนกลับมาซ้อมจนน่วมอีก มันคงจะอนาถเกินไปแล้ว

บรรยากาศเงียบกริบจนกลายเป็นกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง

ในจังหวะนั้นเอง

สวี่มู่เกอก็เดินออกมาจากข้างใน

พอเขากวาดสายตามองมา ทั้งแปดคนก็สะดุ้งโหยง รีบหันขวับไปคนละทางทันที

"เอ้อ ดูสิ วันนี้แสงจันทร์สวยจังเลยนะ"

"ใช่ ๆๆ ดวงจันทร์ไม่มากไม่น้อย มีอยู่ดวงเดียวพอดีเป๊ะ"

"มหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอวะ?"

พวกเขาพล่ามมั่วซั่วไปเรื่อย รอจนกระทั่งสวี่มู่เกอเดินห่างออกไปไกลแล้ว ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ช่างเถอะ สังคมยุคนี้เขาเน้นปรองดองเพื่อความมั่งคั่งกันทั้งนั้น"

"ถูก! เป็นคนต้องใจกว้าง ไม่ถือสากับเรื่องเล็กน้อยถึงจะทำการใหญ่สำเร็จ!"

"กลับไปนอนดีกว่า!"

ตอนมาทำท่าฮึกเหิมดุดัน แต่ตอนกลับดันหางจุกตูด สุดท้ายก็ป๊อดกันหมดทุกคน