ตอนที่ 51 ไม่ใช่แบบที่พวกนายคิดนะ

ตอนนี้เวลาก็ดึกมากแล้ว

สวี่มู่เกอไม่ได้ไลฟ์สดต่อ หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็นอนเล่นมือถืออยู่บนเตียง

เผยโฮ่วว่างผู้เสพติดเกมอย่างหนักยังคงนั่งเล่นเกมอยู่

ได้ยินเสียงเขาสบถด่าลอยมาเป็นระยะ

"เชี่ยเอ๊ย! เกมเฮงซวยอะไรวะเนี่ย เล่นแล้วอารมณ์เสียชิบหาย!"

ดูทรงคงกำลังเล่น LOL อยู่แน่ๆ พูดแบบนี้แปลว่าไม่ทีมได้เปรียบแล้วเพื่อนร่วมทีมห้าวเป้งจนแพ้ ก็คงเป็นตัวเองแบกแต่เพื่อนแจกจนแพ้ยับ

ทว่าเรื่องนี้กลับทำให้ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของสวี่มู่เกอ

เกมนี่มันใช้กวนประสาทคนได้นี่หว่า!!

มันมีอยู่เกมหนึ่งชื่อ Getting Over It with Bennett Foddy

ผู้เล่นต้องบังคับตัวละครที่นั่งอยู่ในหม้อสีดำใบใหญ่ ใช้ค้อนปีนเขา เกมนี้คนยังเรียกกันว่าขุดดินเอาชีวิตรอด หรือไม่มีขาแล้วจะเล่นค้อนหาพระแสงอะไร

คนที่เล่นเกมนี้ความดันพุ่งปรี๊ดกันเป็นแถว การปาเมาส์ ทุบคีย์บอร์ด พังคอมพิวเตอร์ ถือเป็นเรื่องที่เห็นได้ทั่วไป

ถ้าจิตใจไม่แข็งแกร่งพอ มีหวังโมโหจนกระอักเลือดออกมาจริงๆ แน่

ถ้าเขาสามารถสร้างเกมแนวนี้ขึ้นมาสักเกม แล้วทุ่มงบโฆษณาหนักๆ หลอกล่อให้ผู้เล่นเข้ามาลองเล่นเยอะๆ

แบบนั้นผู้เล่นทุกคนก็จะเป็นแหล่งปั๊มแต้มให้สวี่มู่เกอน่ะสิ

"ความคิดนี้โคตรจะอัจฉริยะ!"

สวี่มู่เกอรีบเปิดเว็บเบราว์เซอร์ค้นหาทันที ทว่าน่าเสียดายที่โลกใบนี้ก็มีเกม Getting Over It with Bennett Foddy อยู่แล้ว

ดูท่าคงใช้เกมนี้โกยแต้มไม่ได้แล้วล่ะ

สวี่มู่เกอยังไม่ยอมแพ้ ในหัวพยายามเค้นความทรงจำว่าในชาติก่อนยังมีเกมปั่นประสาทแนวนี้อยู่อีกไหม

แต่นึกอยู่นานสองนานก็นึกไม่ออก

"ช่างเถอะ พรุ่งนี้ค่อยเปิดคอมค้นดูดีๆ อีกที"

สวี่มู่เกอก้มหน้าใช้แอคเคาต์หลุมในเวยป๋อส่งเอกสารการเรียนรู้ให้ชาวบ้านต่อไป

ก่อนจะนอน

สวี่มู่เกอก็นึกอยากจะสุ่มรางวัลขึ้นมา

"จัดสุ่มรางวัลระดับธรรมดาสักรอบ กับสุ่มรางวัลระดับสูงอีกสักรอบแก้เสี้ยนหน่อยแล้วกัน"

ที่เหลือค่อยรอสะสมครบหนึ่งล้านแต้มแล้วค่อยไปกดสุ่มรางวัลระดับสุดยอดทีเดียว

แต้มถูกหักออกไป

"ติ๊ง ยินดีด้วย ผู้ผูกระบบได้รับข้อมูลทั้งหมดของเกม Alt+F4"

นี่คือของรางวัลจากการสุ่มรางวัลระดับธรรมดา

สวี่มู่เกออึ้งไปวิหนึ่ง ของรางวัลนี่มันมีสารพัดนึกจริงๆ แฮะ ไม่นึกเลยว่าจะสุ่มได้เกมด้วย!

เขาพยายามนึกทบทวนเนื้อหาเกี่ยวกับเกมนี้ในหัวอย่างละเอียด

"นึกออกแล้ว!"

สวี่มู่เกอเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งบนเตียงทันที

เขารีบเข้าเน็ตไปค้นหา โลกใบนี้ไม่มีเกมนี้อยู่จริงๆ ชาติก่อนเขาเคยเห็นพวกสตรีมเมอร์เล่นกันอยู่

ในเกมนี้ ผู้เล่นจะได้บังคับตัวละครในชุดอัศวิน ด้านหลังสะพายตะกร้าใบหนึ่ง ข้างในมีไก่อยู่ตัวหนึ่ง

มันคือเกมแนวปากัวร์วิ่งวิบาก จะบอกว่าเป็นเกมเวอร์ชันรายการวิบากท้าลุยด่านก็คงไม่ผิดนัก

ด่านในเกมจะคล้ายๆ กับรายการแข่งลุยด่านพวกนั้น เพียงแต่ซับซ้อนและอันตรายกว่ามาก

บางจุดถูกออกแบบมาได้ประสาทแดกสุดขั้ว ชนิดที่ไม่มีใครคาดคิด อยู่ดีๆ ก็ตายห่าซะงั้น

และเมื่อตาย ก็เหมือนกับเกมขุดดินเอาชีวิตรอดนั่นแหละ คือต้องกลับไปเริ่มใหม่ที่จุดเริ่มต้น

ในแง่ของการทรมานคนเล่น เกมนี้เป็นรองเกมขุดดินเอาชีวิตรอดแค่เฉียดฉิวเท่านั้นเอง

เอาเกมนี้มาฟาร์มแต้ม

เวิร์กแน่นอน!

แถมตอนนี้เขามีข้อมูลทั้งหมดอยู่ในมือแล้ว สวี่มู่เกอก็แค่เปิดสตูดิโอ จ้างโปรแกรมเมอร์มาสักสองสามคน แล้วทำตามข้อมูลที่มีอยู่ก็เสร็จแล้ว

ตัวเกมไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย กะดูแล้วไม่กี่วันก็น่าจะเสร็จสมบูรณ์

พอนึกได้ว่ากำลังจะมีโปรเจกต์ใหม่ไว้โกยแต้ม สวี่มู่เกอก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที

ต่อไปเป็นการสุ่มรางวัลระดับสูง

"ติ๊ง ยินดีด้วย ผู้ผูกระบบได้รับรถยนต์แมคลาเรน P1 หนึ่งคัน"

หนึ่งในสามสุดยอดไฮเปอร์คาร์ระดับตำนาน

ถือเป็นของรางวัลที่ไม่เลวเลยทีเดียว

สวี่มู่เกอเองก็ชอบรถซูเปอร์คาร์เหมือนกัน เขากะไว้นานแล้วว่าถ้ามีเงินเหลือใช้เมื่อไหร่จะไปถอยมาสักคัน

นึกไม่ถึงเลยว่าจะสุ่มได้มาตอนนี้ แถมยังเป็นซูเปอร์คาร์รุ่นลิมิเต็ดอีกต่างหาก

พรุ่งนี้ค่อยหาที่ปลอดคนแล้วเอารถออกมาจากคลังระบบไปขับวนเล่นสักรอบ

ของรางวัลทั้งสองชิ้นในรอบนี้ สวี่มู่เกอถูกใจเป็นที่สุด

......

วันรุ่งขึ้น ช่วงเวลาประมาณสิบโมงเช้า

พอเห็นสวี่มู่เกอตื่นนอนแล้ว เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างก็เดินเข้ามาหาข้างเตียง แล้วชี้มือไปทางระเบียงห้อง

สวี่มู่เกอหันหน้ามองตามไป

โหลวจ้านเหล่ยกำลังยืนพิงระเบียง มือหนึ่งคีบบุหรี่ อีกมือกุมก้นตัวเองไว้ สีหน้าท่าทางดูซับซ้อนพิลึก

บนใบหน้านั้นหากแบ่งอารมณ์ออกเป็นสิบส่วน คงมีสำนึกผิดไปสามส่วน ไร้หนทางไปสามส่วน รันทดหดหู่ไปสามส่วน และเศร้าสร้อยอมทุกข์อีกหนึ่งส่วน

คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวคงนึกว่าหมอนี่ยังทำใจเรื่องสารภาพรักล้มเหลวไม่ได้แหงๆ

"พวกฉันตื่นมามันก็ยืนอยู่ท่านี้แล้ว ถามอะไรก็ไม่ยอมพูด ไม่รู้ไปโดนอะไรมา" เหยียนลี่กระซิบกระซาบเสียงเบา

เผยโฮ่วว่างเอ่ยอย่างเป็นกังวล "มันจะเป็นโรคซึมเศร้าไปแล้วหรือเปล่าวะ"

สวี่มู่เกอครุ่นคิดเล็กน้อย พลันหัวเราะพรวดออกมาทันที

"ถ้านายเมาแอ๋เมื่อคืน ตื่นเช้ามาอีกวันพบว่าตัวเองนอนเจ็บตูดอยู่ในหอพัก แถมยังจำไม่ได้สักนิดว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง เป็นนายจะคิดยังไงล่ะ"

ซี้ดดด!

คำพูดประโยคเดียวปลุกคนตื่นจากภวังค์แท้ๆ

เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างพอนึกขึ้นได้ก็หันมาสบตากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ

หลังจากดึงสติกลับมาได้

เหยียนลี่ก็เดินเข้าไปตบไหล่อีกฝ่ายพลางเอ่ยอย่างจริงจังและเห็นอกเห็นใจ "จ้านเหล่ย จริงๆ แล้วเมื่อคืนนี้นาย..."

เขายังพูดไม่ทันจบก็โดนโหลวจ้านเหล่ยขัดขึ้นมาก่อน

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ เพื่อพี่น้องแล้ว ให้ฉันยอมเสียสละสักหน่อยมันก็คุ้มค่าอยู่"

ตอนที่พูด เขายังทำหน้าตาองอาจกล้าหาญพร้อมสละชีพอีกต่างหาก

เผยโฮ่วว่างรีบบอก "นายฟังพวกเราอธิบายก่อน เรื่องมันไม่ได้..."

โหลวจ้านเหล่ยขัดขึ้นมาอีกรอบ "ไม่ต้องอธิบาย ใครๆ ก็เคยทำผิดพลาดกันได้ ยิ่งพวกเราดื่มเหล้ากันไปด้วย ฉันเข้าใจพวกนายดี"

อะไรของมึงเนี่ย!!

เข้าใจกับผีน่ะสิ! ใครขอให้นายมาเข้าใจวะ!!

เหยียนลี่นึกขึ้นได้กะทันหันว่าตอนดื่มเหล้าเมื่อวานนี้สวี่มู่เกอยังเปิดไลฟ์สดอยู่เลย ต้องมีคลิปย้อนหลังแน่นอน

เขาจึงรีบหยิบมือถือขึ้นมาค้นหา แล้วก็เจอเข้าจริงๆ

เขายื่นมือถือไปตรงหน้าโหลวจ้านเหล่ย

"นี่คลิป นายดูซะ"

โหลวจ้านเหล่ยมองหน้าพวกเขาทั้งสองด้วยความตื่นตระหนก สายตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา นิ้วที่ชี้มาทางพวกเขาก็สั่นเทาเล็กน้อย

"พวกนาย...ถึงกับอัดคลิปไว้ด้วยเหรอเนี่ย!!!"

เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างแทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความโมโห

ตะโกนลั่นขึ้นมาพร้อมกันทันที

"มึงคิดบ้าอะไรของมึงวะเนี่ย! ดูก่อนมันจะตายไหมห้ะ!"

โหลวจ้านเหล่ยรับมือถือไปเปิดดู

เห็นภาพตัวเองในคลิปอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งว่าเมาจนยืนไม่อยู่ แล้วก้นก็กระแทกลงไปบนขวดเหล้าขาวเต็มเปา

โหลวจ้านเหล่ยทำสีหน้าแบบ ที่แท้ก็เป็นยังงี้นี่เอง

จากนั้นพอนึกถึงความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ หน้าหนาๆ ก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

"แค่กๆ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ฉันคิดลึกไปเองว่ะ"

เหยียนลี่คว้ามือถือคืนมา ไม่อยากจะเสวนากับมันอีกต่อไป

โหลวจ้านเหล่ยเกาหัวแกรกๆ ด้วยความกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง

"เอ่อ คือว่า เมื่อคืนใครออกเงินค่ายาไปเหรอ เดี๋ยวฉันโอนคืนให้"

"ไม่ต้องหรอก เก็บไว้ซื้อบุหรี่เถอะ" สวี่มู่เกอบอก

โหลวจ้านเหล่ยหันไปมองระเบียง บนพื้นมีก้นบุหรี่เกลื่อนอยู่เจ็ดแปดมวน ล้วนเป็นฝีมือเขาสูบไปเมื่อกี้นี้ทั้งนั้น

ปกติเขาก็สูบบุหรี่อยู่บ้าง แต่วันหนึ่งอย่างมากก็มวนเดียว จะสูบเยอะหน่อยก็เฉพาะตอนไปกินข้าวสังสรรค์กับอาจารย์ที่ปรึกษาและพวกสโมสรนักศึกษาเท่านั้น

"พวกพี่ชาย ฉันผิดไปแล้ว เที่ยงนี้พวกเราไปกินข้าวชั้นสามกันอีกมื้อเถอะ ถือว่าฉันเลี้ยงขอขมาทุกคนเลย"

โหลวจ้านเหล่ยพูดพลางเริ่มลงมือทำความสะอาดห้องพักเป็นการไถ่โทษ