ตอนที่ 60 เมียเฉาพีเข้าสวนผัก

หลังผ่านความพยายามมาหนึ่งสัปดาห์

ภายใต้การกุมข้อมูลและตัวเลขทั้งหมดของเกมไว้ในมือ หัวหน้าฝ่ายวางแผนหัวล้านก็นำทีมพัฒนาเกมวิ่งวิบากออฟไลน์ 'แบกไก่ไปข้างหน้า' ได้สำเร็จ

ตอนนี้เข้าสู่ช่วงทดสอบระบบภายในแล้ว

สวี่มู่เกอกับพวกเพื่อนร่วมห้องมาถึงบริษัทพร้อมกัน

น้องพนักงานต้อนรับหน้าตาน่ารัก รูปร่างสูงโปร่ง พอเห็นพวกเขาก็เอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น

"สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณสวี่"

สวี่มู่เกอพยักหน้ารับ

โหลวจ้านเหล่ยตาเป็นประกาย รีบกระซิบถามทันที "พี่มู่น้องคนนี้มีแฟนยังวะ"

"เขาแก่กว่านายตั้งหกปี อยากได้ทองก้อนโตสองก้อนเลยเหรอ" สวี่มู่เกอแซวขำ ๆ

โหลวจ้านเหล่ยประหลาดใจ หันขวับกลับไปมองซ้ำ ๆ "หา แก่กว่าหกปีเลยเหรอ ดูไม่ออกเลยสักนิด นึกว่ารุ่นราวคราวเดียวกันซะอีก"

ตัวเขาอายุสิบแปดแต่หน้าแก่ ส่วนอีกฝ่ายอายุยี่สิบสี่ดูแลตัวเองดีเลยดูเด็กเป็นพิเศษ กวาดสายตามองผ่าน ๆ เลยนึกว่าเป็นคนวัยเดียวกัน

สวี่มู่เกอกล่าวเสริมอีกว่า "แล้วฉันจะบอกให้นะ สร้อยข้อมือแวนคลีฟที่ข้อมือเธอน่ะ เส้นละสองหมื่น"

"ขอโทษครับ ไม่รบกวนแล้ว" โหลวจ้านเหล่ยดึงสายตากลับมามองตรงข้างหน้า ทำตัวสงบเสงี่ยมขึ้นมาทันที

อย่าดูถูกว่าเธอเป็นแค่พนักงานต้อนรับ เพราะตำแหน่งนี้ไม่มีข้อเรียกร้องอื่นใด ขอแค่หน้าตาสวยเสียงหวานก็พอแล้ว

และผู้หญิงแบบนี้ ก็ไม่เคยขาดแคลนตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่ ไอ้พวกหนุ่มคลั่งรัก หรือยางอะไหล่สำรองอยู่แล้ว

การมาทำงานก็แค่หาอะไรทำแก้เบื่อ ต่อให้ไม่ทำก็ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินทองในการใช้ชีวิต

พอเข้าบริษัทมา สวี่มู่เกอก็เดินตรงไปยังพื้นที่ทำงานส่วนกลาง

หัวหน้าฝ่ายวางแผนรีบเดินเข้ามาต้อนรับ

"คุณสวี่มาแล้วเหรอครับ พวกเราเพิ่งทดสอบไปสิบกว่ารอบ ไม่มีปัญหาอะไรเลย ส่งตรวจอนุมัติได้ทุกเมื่อครับ"

สวี่มู่เกอพยักหน้า พลางยกนาฬิกาขึ้นดูเวลา

"ตอนนี้เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนเที่ยง ใครว่างก็มาช่วยกันทดสอบเกม ก่อนเลิกงาน ใครวิ่งไปได้ไกลที่สุด เอาอั่งเปาไปเลยห้าร้อย"

ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็ตื่นตัวขึ้นมาทันควัน

การทดสอบเกมเป็นหน้าที่ของพวกเขาอยู่แล้ว ไม่นึกเลยว่าจะได้โชคสองชั้นแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ชอบล่ะ

สวี่มู่เกอหันไปมองพวกโหลวจ้านเหล่ยทั้งสามคน

"พวกนายก็ร่วมด้วยได้นะ"

"เอาดิ ๆ"

พวกเขามาที่นี่ ข้อแรกคือมาเยี่ยมชมบริษัท ข้อสองคืออยากมาแอบดูเกมล่วงหน้าว่าหน้าตาเป็นยังไง

ในที่สุดก็สรุปยอดได้ว่า มีคนเข้าร่วมทั้งหมดสิบคน

สวี่มู่เกอโบกมือให้สัญญาณ ทุกคนก็เริ่มลงมือทันที

คนในบริษัทแทบทุกคนเคยลองเล่นเกมนี้มาแล้ว ช่วงแรกย่อมวิ่งได้เร็วและลื่นไหลกว่า

ส่วนพวกโหลวจ้านเหล่ยสามคนยังต้องลองผิดลองถูกทำความเข้าใจก่อน

แต่มีเวลาตั้งหนึ่งชั่วโมง ถือว่าเหลือเฟือมาก

เผยโฮ่วว่างถลกแขนเสื้อเตรียมลุยเต็มที่ ถ้าเป็นเรื่องอื่นเขาอาจจะไม่เอาไหน แต่ถ้าเรื่องเล่นเกมกับคุยเรื่องนิยายล่ะก็ ทางถนัดของเขาเลย!

"ไอคอนนี้ใช่ปะ"

"ใช่"

เผยโฮ่วว่างคลิกเปิดไอคอนเกมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

ช่วงแรกมีเนื้อเรื่องสั้น ๆ แนะนำเปิดตัว

งูจะกินไข่ ตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมช่วยไข่ใบนั้นไว้ได้ ไข่ฟักออกมากลายเป็นลูกไก่ตัวหนึ่ง

จากนั้นตัวละครก็แบกไก่ไว้บนหลังแล้วเริ่มการเดินทางผจญภัย

จุดเริ่มต้นคือหินก้อนใหญ่ ลายเส้นและภาพดูเรียบง่ายธรรมดาไปหน่อย

แต่ก็นะ มันเป็นแค่เกมวิ่งวิบากออฟไลน์ ไม่จำเป็นต้องทำกราฟิกอลังการงานสร้างขนาดนั้น

การบังคับเล่นง่ายมาก หน้าหลังซ้ายขวา กระโดด แถมยังเอาไก่ที่แบกอยู่ข้างหลังมาใช้เป็นเครื่องมือปาออกไปได้ด้วย

"บังคับง่ายดีนี่หว่า" โหลวจ้านเหล่ยบังคับตัวละครโยกไปโยกมาอย่างเมามัน

เหยียนลี่แซวขึ้นมา "มัวแต่กระโดดเหยง ๆ อยู่ตรงนั้นทำซากอะไร วิ่งไปข้างหน้าสิวะ!"

พอเดินไปข้างหน้าอีกหน่อย พวกเขาถึงได้เห็นด่านอุปสรรค

"เชี่ย! นี่มันรายการวิบากท้าลุยด่านฉบับวิดีโอเกมชัด ๆ!" โหลวจ้านเหล่ยหลุดปากอุทานออกมา

มีทั้งลูกตุ้มขนาดยักษ์ มีเสาที่ต้องกระโดดข้าม ด้านล่างสุดเป็นน้ำ

จะว่าเหมือนเป๊ะก็คงไม่ใช่ แต่คล้ายกันมากจริง ๆ

เผยโฮ่วว่างไม่พูดไม่จา ตั้งหน้าตั้งตาเล่นอย่างใจจดใจจ่อ

เขาระมัดระวังตัวมาก แต่ด่านไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ผ่านง่ายขนาดนั้น พอกระโดดครั้งที่สองก็ร่วงลงไปทันที

จังหวะนั้นเอง เสียงที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้น

"ร่วงซะแล้วเหรอ กากจังเลยนะเราน่ะ"

หือ???

แต้ม +265

เผยโฮ่วว่างหันขวับไปมองสวี่มู่เกอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

นี่มันอะไรกันวะเนี่ย!?

ทำไมในเกมยังมีเสียงเยาะเย้ยกวนประสาทแบบนี้ด้วยวะ!

ไม่นาน โหลวจ้านเหล่ยกับเหยียนลี่ก็สังเกตเห็นจุดนี้เหมือนกัน

จะพูดยังไงดีล่ะ

เกินความคาดหมาย แต่ก็สมเหตุสมผลสุด ๆ

ทุกคนรู้ดีว่าสวี่มู่เกอชอบกวนประสาทชาวบ้าน แต่ไม่นึกเลยจริง ๆ ว่า เกมที่สตูดิโอของเขาทำออกมา จะกวนโอ๊ยได้ขนาดนี้ด้วยเหมือนกัน

นี่มันจะเกินไปแล้วนะ!

แต่ยังดีที่พวกเขาเริ่มชินกันแล้ว

แต่ละคนหันกลับไปเล่นเกมต่อ

คราวนี้วิ่งไปได้ไกลกว่าเดิมอีกนิดหน่อยแล้วค่อยร่วงลงมา

"อ้าวเฮ้ย! แค่นี้ก็ยังตกลงไปอีกเหรอเนี่ย?!"

เสียงเยาะเย้ยของสวี่มู่เกอดังตามมาติด ๆ ทันที

"เมียโจผีเดินเข้าแปลงผัก เจินจีถอนผักแท้ ๆ เลยว่ะ"

แต้ม +440

เล่นเกมทั้งที นอกจากจะต้องโดนตัวเกมทรมานแล้ว ยังต้องมาโดนสวี่มู่เกอเย้ยหยันอีก ช่างน่าเวทนาแท้ ๆ!

ตอนนี้โหลวจ้านเหล่ยกับเหยียนลี่เริ่มนึกเสียใจกันแล้ว ไม่รู้ว่าตัวเองจะรนหาเรื่องตามมาดูความสนุกทำไม นอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงในหอพักยังดีกว่ามานั่งทนทุกข์ทรมานแบบนี้ตั้งเยอะ

หลังจากนั้น

เสียงโอดครวญของทุกคนก็ดังระงมขึ้นอย่างต่อเนื่องในห้องทำงาน

"เชี่ยเอ๊ย! ขาดไปแค่นิดเดียวแท้ ๆ!!"

"ตายทีเดียวต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นนี่มันทรมานจิตใจเกินไปแล้ว ไม่มีฟังก์ชันเซฟเกมหน่อยเหรอวะ?"

สวี่มู่เกอเอ่ยขึ้น "นายยังเล่นไปไม่ถึงจุดที่เซฟได้ต่างหาก"

อ้าวเฮ้ย.....

ตัวเกมได้เซ็ตฟังก์ชันเซฟเอาไว้จริง ๆ นั่นคือการใช้ไก่ที่สะพายอยู่บนหลังชนป้ายลูกโป่งให้แตก ทว่าป้ายลูกโป่งพวกนี้จะโผล่มาเป็นระยะ ๆ เท่านั้น ไม่ใช่ว่าจะเซฟตรงไหนเมื่อไหร่ก็ได้

อย่างน้อยจุดนี้ก็ยังปรานีมากกว่าเกมขุดดินเอาชีวิตรอดตั้งเยอะ

"ปิดเสียงพากย์ตรงไหนเหรอครับ?"

มีใครบางคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สวี่มู่เกอหันขวับไปมอง คนถามก็รีบหุบปากฉับในพริบตา

หัวหน้าทีมออกแบบระบบเกมเองก็กำลังเล่นอยู่ด้วยเหมือนกัน

"บอสมู่ครับ ผมมีคำถามข้อนึง"

"ว่ามา"

"ถ้าผมเล่นเกมของพวกเราจนโมโหจนกระอักเลือดออกมาเนี่ย นับเป็นอุบัติเหตุจากการทำงานไหมครับ?"

"นับสิ ถ้ากระอักเลือดจริง ๆ เดี๋ยวฉันให้ลาหยุดแบบจ่ายเงินเดือนให้เลย"

ฮ่า ๆ ๆ ๆ......

ปกติแล้วพวกโหลวจ้านเหล่ยจะรู้สึกว่าวันหยุดสุดสัปดาห์ผ่านไปไวมาก เหมือนเพิ่งหลับตาลงตอนเช้าวันเสาร์ พอตื่นมาอีกทีก็กลายเป็นวันจันทร์ไปแล้ว

แต่วันนี้ หนึ่งชั่วโมงเต็ม ๆ นี้ ทำให้พวกเขาได้รู้ซึ้งแล้วว่า การทรมานขั้นสุดยอดคืออะไร และคำว่าอยู่วันเดียวเหมือนผ่านไปปีหนึ่งมันเป็นยังไง

เกมนี้เล่นสนุกไหมยังไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คือกวนประสาทชวนโมโหเป็นบ้า

รูปแบบการเล่นที่ชวนหงุดหงิดยังพอทนได้ แต่ประเด็นสำคัญคือเสียงพากย์เยาะเย้ยถากถางแบบจัดเต็มของสวี่มู่เกอนี่สิ มันชวนให้พูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริง ๆ

พวกเขาถึงขั้นสงสัยเลยว่า จุดประสงค์แรกเริ่มที่สวี่มู่เกอสั่งให้พนักงานทำเกมนี้ขึ้นมา ก็เพื่อเอาไว้ทรมานจิตใจคนชัด ๆ

เมื่อเข็มนาฬิกาเดินมาถึงเวลาเที่ยงตรง

ทุกคนต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในที่สุดมันก็จบลงเสียที

ถ้าเลือกได้ พวกเขายอมไม่เอาเงินห้าร้อยหยวนนั่น ดีกว่าต้องมาร่วมแข่งบ้า ๆ นี่

จะได้ไม่ต้องมานั่งทนทุกข์ทรมานกับเกมนี้ตั้งหนึ่งชั่วโมงเต็ม

ท้ายที่สุด เผยโฮ่วว่างคือคนที่วิ่งไปได้ไกลที่สุดและคว้าเงินห้าร้อยหยวนไปครอง

สมกับเป็นเซียนเกมตัวจริง เรื่องเล่นเกมนี่เขามีฝีมือไม่เบาเลย

สวี่มู่เกอเอ่ยขึ้น "ตัวเกมไม่มีปัญหาอะไรแล้ว รีบส่งไปตรวจอนุมัติแล้ววางจำหน่ายให้เร็วที่สุดเลยนะ"

ไห่โปทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งปากไว้ "บอสมู่ครับ เสียงพากย์ที่คุณอัดเอาไว้พวกนั้นน่ะ....."

เขาอยากจะบอกว่า เดิมทีเกมนี้ก็ถือว่าใช้ได้อยู่แล้ว ถึงจะยากไปหน่อย แต่อย่างน้อยมันก็ยังเป็นเกมแนววิ่งวิบากธรรมดา ๆ เกมหนึ่ง

แต่พอใส่เสียงพากย์พวกนี้เข้าไป มันดูเหมือนเกมที่จงใจพัฒนาขึ้นมาเพื่อทรมานคนเล่นโดยเฉพาะยังไงชอบกล

แบบนี้มันจะส่งผลกระทบต่อยอดขายของเกมเอาได้

ที่เขาพูดก็เพราะหวังดีต่อบริษัททั้งนั้น

สวี่มู่เกอย่อมเข้าใจความหมายของเขาดี

"ฉันมีแผนของฉันอยู่ วางขายไปตามสบายเถอะ เรื่องโปรโมตกับทำการตลาดเดี๋ยวฉันจัดการเอง"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดเช่นนั้น ไห่โปก็ได้แต่พยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้

"ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว"