ตอนที่ 59 น้ำดีไม่ไหลไปนาคนอื่น

เมื่อเวลาค่อย ๆ ผ่านไป

จื้อจื่อเกมสตูดิโอของสวี่มู่เกอก็เริ่มมีคนมากขึ้นเรื่อย ๆ องค์ประกอบในทุก ๆ ด้านเริ่มเข้าที่เข้าทางและสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

จากตอนแรกที่มีแค่เขาคนเดียว ตอนนี้พนักงานรวมทั้งหมดมีสิบสองคนแล้ว

สาเหตุหลักก็เพราะโปรเจกต์เกมแรกไม่ใช่เกมใหญ่ ตอนนี้จึงยังไม่จำเป็นต้องใช้คนเยอะขนาดนั้น

เกม Alt+F4 เป็นเพียงเกมแนวปากัวร์แบบเล่นคนเดียวธรรมดา ๆ เท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น สวี่มู่เกอยังมีข้อมูลทั้งหมดของเกมนี้อยู่แล้ว พนักงานแค่ต้องสร้างมันขึ้นมาตามข้อมูลตัวเลขที่มีให้ก็พอ

สวี่มู่เกอตั้งชื่อใหม่ให้มัน

"แบกไก่ไปข้างหน้า"

แบกไก่ไว้บนหลังแล้ววิ่งปากัวร์ จะเรียกว่าแบกไก่ไปข้างหน้าก็สมเหตุสมผลดีออก

หัวหน้าฝ่ายวางแผนเกมที่สวี่มู่เกอรับเข้ามาหัวเริ่มล้านนิด ๆ แต่นี่ก็บ่งบอกว่าฝีมือของเขาเก่งกาจพอตัว หลังจากอ่านข้อมูลจบ เขาก็ตบหน้าอกตัวเองแล้วพูดขึ้น

"บอสสวี่วางใจได้เลยครับ มีข้อมูลละเอียดยิบขนาดนี้ ผมรับรองว่าภายในหนึ่งสัปดาห์จะทำเกมออกมาให้คุณได้แน่นอน!"

แววตาของสวี่มู่เกอเป็นประกายขึ้นมาทันที

"ดี! ถ้าทำเกมเสร็จสมบูรณ์ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ เดือนนี้ผมเพิ่มเงินเดือนให้ทุกคนอีกคนละสิบเปอร์เซ็นต์"

หัวหน้าฝ่ายวางแผนตอบรับอย่างดีใจ "ต้องทำให้สำเร็จแน่นอนครับ!"

ถึงจะแค่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่โบนัสที่เพิ่มขึ้นมาใครบ้างจะไม่ชอบล่ะ!

"อย่าลืมนะ เสียงพากย์ในเกมให้ผมเป็นคนพากย์เอง" สวี่มู่เกอกำชับ

"ไม่มีปัญหาครับ"

แม้เขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมสวี่มู่เกอถึงอยากจะไปพากย์เสียงเกมเอง แต่ก็ไม่อยากถามเซ้าซี้ ในเมื่อสวี่มู่เกอเป็นเจ้านายนี่นา

พอกลับมาที่ห้องทำงาน

ไห่โปก็เอ่ยถาม "บอสสวี่ครับ นี่มันเป็นแค่เกมปากัวร์เล่นคนเดียวธรรมดา ๆ เองนะครับ พอสร้างเกมนี้เสร็จ พนักงานของเราก็ไม่มีอะไรให้ทำต่อแล้วสิครับ"

ที่จริงเขาก็แค่อยากรู้ว่า สวี่มู่เกอมีแผนจะทำโปรเจกต์อื่นต่ออีกไหม

สวี่มู่เกอดื่มชาที่เลขาฯ ยกมาเสิร์ฟ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"นายวางใจเถอะ นี่มันแค่ออเดิร์ฟเบา ๆ เท่านั้น รอให้เกมนี้เปิดทดสอบสาธารณะแล้วเข้าที่เข้าทางเมื่อไหร่ เมื่อนั้นแหละถึงจะเป็นเวลาที่บริษัทเราจะกางใบเรือออกสู่ทะเลจริง ๆ ถึงตอนนั้นจะมีโปรเจกต์ใหญ่รอทุกคนอยู่"

"ช่วงนี้นายก็เริ่มมองหาพนักงานเก่ง ๆ ไว้ล่วงหน้าได้เลย ถึงตอนนั้นพนักงานแค่นี้ไม่พอแน่"

พอได้ยินสวี่มู่เกอพูดแบบนั้น

ในที่สุดไห่โปก็เบาใจลงได้เปลาะหนึ่ง

ในเมื่อเขามาทำงานที่บริษัทนี้แล้ว ย่อมหวังให้บริษัทหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ เติบโตและแข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่ตัวเขาเองจะได้พลอยมีรายได้เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

แต่ตอนนี้มีแค่เกมเล่นคนเดียวเล็ก ๆ เกมเดียว มันเลยทำให้ในใจเขาไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่

ด้วยเหตุนี้เขาถึงได้มาเลียบเคียงถามว่าสวี่มู่เกอมีโปรเจกต์อื่นอีกหรือไม่

"ได้ครับ! ถ้าอย่างนั้นผมจะได้เดินหน้าคัดเลือกคนเข้ามาเพิ่มได้อย่างสบายใจ!"

สวี่มู่เกอพยักหน้า

ไห่โปเดินออกจากห้องทำงานของเขาไปด้วยไฟในการทำงานที่เปี่ยมล้น

หลังจากนั่งอยู่ครู่หนึ่ง

สวี่มู่เกอก็เตรียมตัวไปอัดเสียงพากย์ตัวละครที่ต้องใช้ในเกม

จริง ๆ แล้วส่วนที่ต้องพากย์เสียงมีไม่เยอะเลย มีแค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้น

สวี่มู่เกอเดินทางมาถึงห้องอัดเสียงระดับมืออาชีพ

เขามองบทพูดที่ตัวเองเขียนขึ้นมา แล้วเริ่มออกเสียงอ่าน

รวม ๆ กันแล้วก็มีแค่เจ็ดประโยคเท่านั้น

จัดการเสร็จอย่างรวดเร็ว

ต่อไปก็แค่รอ

แน่นอนว่าช่วงสองสามวันนี้สวี่มู่เกอก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ เขาเขียนเซตติงเนื้อเรื่องเบื้องหลังของเกมถัดไปอยู่

เหมือนอย่างที่พูดกับไห่โปไปก่อนหน้านี้ เกมแบกไก่ไปข้างหน้าเป็นแค่ออเดิร์ฟเบา ๆ เท่านั้น

ของจริงชิ้นใหญ่มันอยู่ข้างหลังนู่น

คราวนี้สวี่มู่เกอไม่มีข้อมูลเกมที่ระบบมอบให้ ต้องพึ่งพาความทรงจำเกี่ยวกับเกมของตัวเองล้วน ๆ

ประกอบกับตัวเกมค่อนข้างซับซ้อน เวลาที่ใช้ในการพัฒนาย่อมต้องยาวนานแน่นอน

สัปดาห์นี้สวี่มู่เกอนั่งเขียนแผนงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในห้องพักทุกวัน

ข้าวเที่ยงกับข้าวเย็นส่วนใหญ่ก็ได้พวกโหลวจ้านเหล่ยซื้อกลับมาให้

โหลวจ้านเหลยวางข้าวราดแกงที่ซื้อมาให้ลงบนโต๊ะ พลางถามว่า "พี่มู่ ช่วงนี้ทำไมนายไม่ไปที่สตูดิโอบ้างเลยล่ะ"

สวี่มู่เกอหยุดมือชั่วคราว ขยับแข้งขยับขาคลายเส้น เตรียมจะกินข้าว

"พรุ่งนี้เกมก็ทำเสร็จแล้ว พรุ่งนี้ฉันค่อยไป"

"หา? พรุ่งนี้เหรอ? เร็วขนาดนั้นเลย?!"

ทั้งสามคนแปลกใจกันมาก

สวี่มู่เกอกินไปพลางพูดไปพลาง "เกมแรกของสตูดิโอมันเป็นแค่เกมปากัวร์เล่นคนเดียวธรรมดา ๆ ก็เลยทำเสร็จค่อนข้างเร็ว"

พวกเขาพยักหน้าราวกับเข้าใจกระจ่างแจ้ง

"บริษัทใหม่ของพี่มู่เพิ่งจะก่อตั้งได้ไม่นาน ทำเกมเล็ก ๆ ไว้ซ้อมมือก็ดีเหมือนกันนะ" เหยียนลี่พูดขึ้น

"จริงแท้แน่นอน"

เผยโฮ่วว่างพูดขึ้น "พรุ่งนี้วันอาทิตย์ ฉันก็ว่างเหมือนกัน ขอติดสอยห้อยตามไปบริษัทด้วยคนได้ไหม จะได้ลองเล่นเกมนี้ล่วงหน้าด้วย"

"ฉันก็ว่าง!" เหยียนลี่กับโหลวจ้านเหล่ยรีบประสานเสียงสำทับทันที

จริง ๆ แล้วทั้งสองคนแค่อยากไปดูบริษัทเฉย ๆ

สวี่มู่เกอพูดอย่างสบาย ๆ "ได้สิ พรุ่งนี้ไปด้วยกัน"

"เยี่ยม!"

ทั้งสามคนตั้งตารอคอยกันยกใหญ่

"จริงสิ รองผู้จัดการบริษัทเป็นรุ่นพี่ปริญญาโทที่จบจากมหาวิทยาลัยเรา จบมาได้ห้าปีกว่าแล้ว ถึงเวลาพวกนายไปก็อย่าทำความแตกละ ถ้าเขารู้เข้ามันจะกระอักกระอ่วนเกินไป" สวี่มู่เกอกำชับขึ้นมาทันที

"ไม่มีปัญหา!"

ตอนแรกพวกเขายังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร แต่พอคิดดูดี ๆ ก็กระจ่างแจ้ง

ในฐานะรุ่นพี่ปริญญาโท แถมยังมีประสบการณ์ทำงานที่เกี่ยวข้องมาตั้งห้าปี

แต่กลับต้องมาเป็นลูกจ้างให้รุ่นน้องปีหนึ่ง เป็นใครก็คงรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง

เพราะฉะนั้นอย่าให้เขารู้เรื่องนี้จะดีที่สุด

รอให้สนิทกันมากกว่านี้ ไว้ความสัมพันธ์ดีพอแล้วค่อยบอกก็ยังไม่สาย

พอกินข้าวเสร็จได้ไม่นาน

โทรศัพท์ของสวี่มู่เกอก็ดังขึ้น เป็นสวี่เหยียนที่วิดีโอคอลมา วันนี้วันศุกร์ เธอเองก็คงจะได้หยุดวันอาทิตย์เหมือนกัน

สวี่มู่เกอถือโทรศัพท์เดินออกไปที่ระเบียงแล้วกดรับสาย

"พี่ชายที่รัก คิดถึงฉันบ้างหรือเปล่าเนี่ย"

สวี่มู่เกอตอบ "ไม่คิดถึง"

แต้ม +55

ใบหน้าจิ้มลิ้มงดงามหยาดเยิ้มของสวี่เหยียนบึ้งตึงลงทันตา

เดิมทีเธอคิดว่าสวี่มู่เกอจะบอกว่าคิดถึง แล้วตัวเองก็จะได้ตอกกลับไปว่า คิดถึงแล้วทำไมไม่ส่งข้อความหาฉันล่ะ

นึกไม่ถึงเลยว่าสวี่มู่เกอจะเล่นตอบมาตรง ๆ ว่าไม่ ทำให้เธอพูดไม่ออกไปเลย

ในเรื่องของการหาแต้มนั้น

ต่อให้เป็นน้องสาวที่น่ารักและสวยหยาดเยิ้ม ก็ต้องเป็นเครื่องมือทั้งนั้น

"ฮึ! อุตส่าห์กะว่าจะแนะนำแฟนให้สักคนแท้ ๆ แต่พี่กลับทำตัวแบบนี้เนี่ยนะ!"

สวี่มู่เกอเลิกคิ้วขึ้น

"หน้าฉันดูเหมือนคนหาแฟนไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ไม่เหมือน" สวี่เหยียนส่ายหน้า

"ที่ห้องกับที่โรงเรียนของฉันมีแฟนเพลงพี่อยู่เพียบเลยนะ ช่วงนี้เพลงรักคนโสดฉันได้ยินมาไม่ต่ำกว่าร้อยรอบแล้วมั้ง โดยเฉพาะเพื่อนสนิทของฉันเปิดบ่อยที่สุด ฉันเลยอยากแนะนำเธอให้พี่รู้จัก พวกเราอายุเท่ากัน เด็กกว่าพี่แค่ปีเดียวเอง"

สวี่มู่เกอหลุดขำออกมาทันที อายุก็แค่นี้ ริอาจจะมาทำตัวเป็นผู้เฒ่าจันทราผูกดวงความรักเสียแล้ว

"เพื่อนสนิทเธอสวยเท่าเธอไหมล่ะ"

สวี่เหยียนพูดขึ้น "ก็พอ ๆ กันแหละ พวกเราสองคนเป็นถึงดาวโรงเรียนเลยนะ"

"ฉันว่าตัวตลกโรงเรียนมากกว่ามั้ง" สวี่มู่เกอขัดคอ

แต้ม +11

สวี่เหยียนเบะปาก พลางลูบเขี้ยวเล็ก ๆ ของตัวเอง ถ้าสวี่มู่เกออยู่ข้าง ๆ ละก็ ไม่แน่ว่าเธออาจจะกระโจนเข้าไปกัดเขาแล้ว

"คนประเภทเดียวกันย่อมอยู่ด้วยกันสิ เพื่อนสนิทฉันก็เพียบพร้อมไปด้วยสติปัญญาและความงามเหมือนฉันนั่นแหละ"

สวี่มู่เกอพูดไม่ออก ช่างหลงตัวเองได้โล่จริง ๆ นิสัยเหมือนเขาก็ตรงนี้แหละ

"ถ้าเพื่อนสนิทเธอดีเลิศขนาดนั้น ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่คิดจะแนะนำให้ฉันล่ะ"

สวี่เหยียนกะพริบตากลมโตปริบ ๆ

"ก็เพราะเมื่อก่อนฉันคิดว่า ถ้าพี่มีแฟนขึ้นมา เธอก็จะแย่งความรักที่พี่มีให้ฉันไปน่ะสิ"

"แต่พอพี่เข้ามหาวิทยาลัย ฉันก็เห็นว่าพี่ยิ่งเก่งกาจโดดเด่นขึ้นเรื่อย ๆ ฉันเลยเข้าใจว่าไม่ช้าก็เร็วพี่ก็ต้องมีแฟนอยู่ดี ความรักก็ต้องถูกแบ่งไปอยู่แล้ว"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ สู้ให้เพื่อนสนิทฉันมาเป็นแฟนพี่ไม่ดีกว่าเหรอ เขาเรียกว่าน้ำปลาหวานไม่ให้ไหลไปตักตักบ้านอื่นไงล่ะ"

สวี่มู่เกอ "..."

ชั่วขณะนั้น เขาไม่รู้จะพูดอะไรเลยจริง ๆ

ช่างเป็นแม่ตัวแสบที่ฉลาดเป็นกรดเสียจริง

สวี่เหยียนพูดต่อ "ถ้ามีเวลาฉันจะพาเธอไปเจอพี่นะ ทำความรู้จักกันไว้ก่อน พอพวกเราเข้ามหาวิทยาลัย พวกพี่ค่อยคบกัน"

"ตั้งใจเรียนไปเถอะยัยตัวแสบ!" สวี่มู่เกอพูดอย่างเอือมระอา

สวี่เหยียน "แบร่ ๆๆ~"

แฟนอะไรกัน! มีแต่จะทำให้ความเร็วในการชักกระบี่ของฉันช้าลงเท่านั้นแหละ!

ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็เป็นได้แค่เครื่องมือปั๊มแต้มให้ฉันทั้งนั้น!