ตอนที่ 58 หรือว่าเราจะความแตกแล้ว

สวี่มู่เกอตื่นขึ้นมาก็พบว่าข้างนอกฝนตกเปาะแปะ

ช่วงเช้ามีเรียนหนึ่งคาบ

พวกเขากางร่มเดินไปห้องเรียนด้วยกัน

เหยียนลี่ถามขึ้นมากะทันหัน "พี่มู่ พูดความจริงมาเถอะ คนเขียนนิยายเรื่องโต้วเจอมีความสัมพันธ์ยังไงกับนาย หรือว่าจริงๆ แล้วคือนายเอง?"

"หา? ทำไมจู่ๆ ถึงถามคำถามไร้สาระขนาดนี้ล่ะ" สวี่มู่เกอแกล้งทำเป็นไม่อยากจะเชื่อ แต่ในใจกลับตกใจมาก

เราคงไม่ได้ความแตกหรอกนะ!!

แต่ก่อนหน้านี้ก็ซ่อนไว้เนียนมากนี่นา! ตกลงมันพลาดตรงไหนกันแน่?

เหยียนลี่พูดว่า "คนเขียนโต้วเจอที่ชื่อตู๋กูโก่วต้านติดเทรนด์ค้นหาแล้ว"

"เขาเป็นอะไรเหรอ?" สวี่มู่เกอเต็มไปด้วยความสงสัยในใจ ตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยนี่นา

เหยียนลี่ชี้ไปที่โทรศัพท์

สวี่มู่เกอหันไปมอง

ที่แท้ก็เป็นเพราะเมื่อคืนพวกนักเขียนร่วมวงการที่โดนปั่นประสาทเอาวีรกรรมของสวี่มู่เกอไปโพสต์ลงเน็ต

หลังจากนั้นคนอ่านโต้วเจอมาเห็นเข้า ก็เลยพากันมาร่วมวงรุมประณามเขาด้วย เพราะก่อนหน้านี้สวี่มู่เกอก็ชอบหยุดอัปนิยายเพื่อแกล้งปั่นหัวพวกเขาอยู่เรื่อย

พอคนคุยกันเยอะขึ้น มันก็เลยติดเทรนด์ค้นหาไปตามระเบียบ

ที่เหยียนลี่สงสัยว่าสวี่มู่เกอคือตู๋กูโก่วต้าน ก็เพราะปกติตัวจริงของสวี่มู่เกอก็เป็นคนแบบนี้นี่แหละ

นิสัยพวกเขาเหมือนกันเกินไปแล้ว

สวี่มู่เกอพูดอย่างไม่ใส่ใจ "นายก็ดูเลขคิวคิวเขาสิ ไม่เหมือนของฉันชัดๆ"

"ไอดีคิวคิวนี้ฉันเช็กดูแล้ว ถึงจะมีเลเวล แต่ไม่มีเพื่อนเลย ในโซนพื้นที่ส่วนตัวก็ไม่มีการเคลื่อนไหวหรือรูปภาพอะไร ชัดเจนว่าเป็นไอดีสำรอง" เหยียนลี่ดันแว่นขึ้น ทำหน้าตาราวกับโคนันกำลังสืบคดี

เผยโฮ่วว่างเลิกคิ้ว

"พี่มู่ นายกล้าเปิดคิวคิวของนายให้พวกเราดูไหมล่ะว่ามีไอดีสำรองหรือเปล่า"

สวี่มู่เกอพูดว่า "ให้ดูก็ได้อยู่หรอก แต่ถ้าไม่มี พวกนายจะยอมเสียอะไรล่ะ?"

เอิ่ม.....

ทั้งสองคนสบตากันอย่างลังเลเล็กน้อย

ด้านหนึ่งพวกเขาก็คิดว่าวีรกรรมของตู๋กูโก่วต้านเหมือนสวี่มู่เกอเกินไปจนน่าสงสัย

แต่อีกด้าน ปกติพวกเขาก็ไม่เคยเห็นสวี่มู่เกอนั่งพิมพ์นิยายเลย ถ้าเกิดไม่ใช่เขาจริงๆ ขึ้นมา มันจะหน้าแตกเอาน่ะสิ

แบบนี้ก็สับสนเลยสิ

"นายบอกมาก่อนว่าจะพนันอะไร" เหยียนลี่ถาม

สวี่มู่เกอครุ่นคิด "ถ้าพวกนายสองคนแพ้ ต่อไปเรื่องเวรทำความสะอาดห้องพักก็ยกให้พวกนายสองคนเหมาหมดเลย"

ก่อนหน้านี้พวกเขาผลัดเวรกันสี่คน

โหลวจ้านเหล่ยที่ยืนดูความสนุกอยู่ข้างๆ รีบผสมโรงทันที "อันนี้ดี! พนันกับพวกมันเลย!"

เพราะถ้าพวกนั้นแพ้ ตัวเขาก็ไม่ต้องกวาดห้องด้วยเหมือนกัน

คราวนี้เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่

พวกเขาเขยิบไปคุยกันกระซิบกระซาบอยู่ข้างๆ

"เขาดูมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น หรือว่าพวกเราจะคิดมากไปเองวะ? อีกอย่างพวกเราก็ไม่เคยเห็นเขาพิมพ์งานจริงๆ ด้วย"

"แล้วถ้าเกิดทุกวันที่เขาออกไปข้างนอก เป็นการไปพิมพ์นิยายที่ห้องเช่าล่ะ แถมปกติเขาก็รอบด้านอยู่แล้ว ร้องเพลงได้ แต่งเพลงเป็น ขับรถแข่งก็ได้ ถ้าจะเขียนนิยายได้อีกมันก็สมเหตุสมผลอยู่นะ"

"เอิ่ม....."

"เขาอาจจะกำลังบลัฟเราอยู่ก็ได้ กะว่าเราไม่กล้าเล่นด้วย"

"นายจะบอกว่าเขาคือตู๋กูโก่วต้านจริงๆ แล้วในคิวคิวต้องมีประวัติล็อกอินไอดีสำรองอยู่แน่ๆ ใช่ไหม?!"

"ใช่แล้ว!"

"งั้นพวกเราก็พนันเลย!"

พอกลับมา ทั้งสองคนก็มีท่าทีฮึกเหิมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เหยียนลี่พูดว่า "ในเมื่อเป็นการพนัน ก็ต้องบอกด้วยสิว่าถ้าพวกเราชนะจะได้อะไร"

"พวกนายว่ามาสิ" สวี่มู่เกอทำท่าพร้อมรับฟัง

เผยโฮ่วว่างพูดว่า "ถ้าพวกเราชนะ ต่อไปมื้อรวมของห้องพักเราทุกสัปดาห์นายต้องเป็นคนเลี้ยง กินข้าวเสร็จแล้วยังต้องพาไปนวดเท้าด้วย"

"ใช่เลย!" เหยียนลี่เออออตาม

สวี่มู่เกอตอบรับ "ได้สิ"

เรื่องแค่นี้สำหรับสวี่มู่เกอที่มีรายได้เกือบสองล้านหยวนต่อเดือนมันไม่ได้สะเทือนเลยสักนิด

โหลวจ้านเหล่ยที่อยู่ข้างๆ ดีใจจนเนื้อเต้น

นี่มันนอนกินชัดๆ เลยโว้ย!!

ถ้าสวี่มู่เกอชนะ เขาก็ไม่ต้องทำความสะอาดห้องอีกต่อไป ถ้าเหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างชนะ เขาก็ได้กินฟรีนวดเท้าฟรี

ถึงเขาจะไม่อ่านนิยาย แต่ก็อยากขอบคุณเจ้าตู๋กูโก่วต้านคนนั้นจริงๆ ช่างเป็นคนดีอะไรขนาดนี้นะ!!

สวี่มู่เกอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคิวคิว

"พวกนายดูสิ มีไอดีสำรองไหม?"

เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างช่วยกันหาดู ก็ไม่มีบัญชีที่ผูกไว้จริงๆ และพอเอาไอดีเขาไปค้นหาบัญชีสำรอง ก็ไม่มีประวัติอะไรเลยสักนิด

หรือว่าพวกเราจะเดาผิดไปจริงๆ เหรอเนี่ย?!

เหยียนลี่ยังไม่ยอมแพ้ "ดูซิว่ามีแอปผู้ช่วยนักเขียนไหม ถ้าจะอัปเดตตอนใหม่ยังไงก็ต้องใช้แอปผู้ช่วยนักเขียนแน่ๆ"

ดังนั้นพวกเขาจึงพากันค้นหาอีกยกใหญ่ แต่ก็ยังไม่มีอยู่ดี

สวี่มู่เกอดึงโทรศัพท์กลับมา "พวกนายแพ้แล้ว ต่อไปนี้จำไว้ด้วยล่ะว่าต้องทำความสะอาดห้องแล้วก็เอาขยะไปทิ้งทุกวัน"

แต้ม +66

แต้ม +77

เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างแทบจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

เดิมทีคิดว่าจะชนะอะไรสักหน่อย ผลลัพธ์กลับแพ้ยับเยินขนาดนี้

นี่แหละคือจิตวิทยาของพวกผีพนัน มักคิดเข้าข้างตัวเองเสมอว่าตัวเองจะชนะ

โหลวจ้านเหล่ยพูดด้วยสีหน้าเสียดายสุดขีด "น่าเสียดายชะมัด ถ้าพวกนายชนะก็ดีสิ"

เพราะถ้าสองคนนี้ชนะ ต่อไปทุกสัปดาห์ก็จะได้ไปกินเลี้ยงนวดเท้ากัน สบายจะตายไป

เหยียนลี่พูดกับโหลวจ้านเหล่ย "แกอย่าคิดจะมาชุบมือเปิบ พวกเราแพ้ให้พี่มู่ งานทำความสะอาดหอพักในส่วนของเขาพวกเราจะทำแทนให้ แต่ของแกพวกเราไม่ยุ่งด้วยหรอก ต่อไปพวกเราสามคนต้องผลัดกันทำเวร"

สีหน้าของโหลวจ้านเหล่ยถอดสีทันที ดีใจเก้อไปยกใหญ่

ในระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกัน ทั้งสามคนไม่ได้สังเกตเลยว่า สวี่มู่เกอที่เดินอยู่ข้างหลังแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เรื่องไอดีสำรองนั้น เขารอบคอบมากจริงๆ ทุกครั้งที่ล็อกอินเสร็จก็ออกจากระบบแล้วลบประวัติทิ้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น ไอดีสำรองนี้ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับไอดีหลักเลยแม้แต่น้อย

เพราะไอดีสำรองคิวคิวนี้ไม่ได้มีไว้แค่ใช้เป็นบัญชีนักเขียนตู๋กูโก่วต้านเท่านั้น

บางครั้งยังเอาไว้ใช้แจกจ่ายไฟล์ข้อมูลการเรียนรู้ไปทั่วนี่นา

จะปล่อยให้ถูกจับได้ง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด

ประการที่สอง

เหยียนลี่ก็นับว่าฉลาดทีเดียว ที่นึกถึงเรื่องแอปผู้ช่วยนักเขียนขึ้นมาได้

ปกตินักเขียนทั่วไปมักจะเข้าหลังบ้านของเว็บไซต์ผ่านแอปผู้ช่วยนักเขียนเพื่ออัปเดตตอนใหม่

เพียงแต่สวี่มู่เกอชินกับการใช้เบราว์เซอร์ไปแล้ว

ถ้าพวกเขากดเข้าไปดูบุ๊กมาร์กในเบราว์เซอร์อีกสักหน่อย ก็คงจะเจอไปแล้ว

แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่เคยเป็นนักเขียน เลยไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด

และประการสุดท้าย

โฟลเดอร์ที่เก็บต้นฉบับไว้นั้นอยู่ใน WPS ของมือถือ ซึ่งพวกเขาก็นึกไม่ถึงเช่นกัน

ที่สวี่มู่เกอกล้าเดิมพันกับพวกเขานั้น ไม่ใช่เพราะคิดว่าพวกเขาจะหาไม่เจอหรอก

แค่เป็นเพราะบทลงโทษตอนแพ้มันอยู่ในระดับที่เขารับได้สบายๆ ต่างหาก ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวแพ้เลยสักนิด

หลังจากเรียนเสร็จ ฝนก็ยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวตนของตู๋กูโก่วต้านและสารถีใจดำถูกจับได้

สวี่มู่เกอจึงจงใจไปซื้อมือถือใหม่เครื่องหนึ่ง พร้อมทั้งเปิดเบอร์ใหม่อีกเบอร์

มือถือเครื่องใหม่ถูกตั้งเป็นโหมดปิดเสียง รหัสผ่านตั้งไว้ให้ซับซ้อนขึ้นอีก ลายนิ้วมือใช้นิ้วก้อย และไม่เปิดระบบสแกนใบหน้า

ต่อไปนี้มือถือเครื่องนี้จะใช้สำหรับล็อกอินแอปพลิเคชันที่มีไอดีสำรองโดยเฉพาะ

แบบนี้สวี่มู่เกอก็วางใจขึ้นเยอะ

หลังจากจัดการมือถือเครื่องใหม่เรียบร้อย เขาก็ขับรถมาที่บริษัท

ลานจอดรถอยู่ห่างจากอาคารสำนักงานของบริษัทราวหนึ่งร้อยเมตร สวี่มู่เกอกำลังจะกางร่มเดินข้ามไป

ก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงสองคนไม่มีร่ม ยืนหลบฝนอยู่ข้างป้อมยามไม่ไกลนัก

สวี่มู่เกอจึงเดินตรงเข้าไปหา

พอสองสาวเห็นสวี่มู่เกอเดินมาหา ก็ดีใจกันยกใหญ่ เพราะสวี่มู่เกอไม่เพียงแต่หน้าตาหล่อเหลา แต่ยังสามารถช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้พวกเธอได้อีกด้วย

สวี่มู่เกอเดินไปหยุดตรงหน้าพวกเธอ

"คนสวยไม่ได้พกร่มมาเหรอครับ?"

"ใช่ค่ะ"

พวกเธอส่งสายตาอ้อนวอนน่าสงสารมองสวี่มู่เกอ ท่าทางออดอ้อนชวนให้คนเอ็นดู

ในตอนที่พวกเธอนึกว่าสวี่มู่เกอจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนั้น

สวี่มู่เกอก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ผมพกมาล่ะ คิกๆ"

พูดจบเขาก็ก้าวยาวๆ เดินตรงไปยังอาคารสำนักงานทันที

แต้ม +1000

แต้ม +1000

ผู้หญิงสองคนยืนงงเป็นไก่ตาแตก เครื่องหมายคำถามผุดเต็มหัว

มึงเป็นบ้าอะไรของมึงเนี่ย!!

ถ้าไม่ได้คิดจะช่วย แล้วจะถ่อสังขารมาถามพวกกูทำซากอะไรวะ?

ตั้งใจมากวนประสาทพวกกูงั้นเหรอ?

พวกกูก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้มึงสักหน่อย! ว่างมากจนกินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำหรือไงฮะ!