ตอนที่ 57 เทพผู้เชี่ยวชาญการตุ๋นมือใหม่

แต่ก่อนสวี่มู่เกอเคยได้ยินมาแค่ว่ามีคนโดนพวกเฟมินิสต์หัวรุนแรงปั่นหัวจนเป๋ไปไม่น้อย แต่เขาก็ไม่เคยเจอตัวจริงมาก่อน

แถมยังรู้ด้วยว่าในเวยป๋อน่ะมีเพียบ

ทว่าไอดีหลักของเขา ปกติก็โพสต์แค่สเตตัสโจมตีแฟนคลับเพื่อกอบโกยแต้ม ส่วนไอดีรองก็เอาไว้ปล่อยไฟล์เอกสารการเรียนหาแต้มแค่นั้น

เลยไม่มีโอกาสได้เจออะไรแบบนี้เลยสักนิด

นึกไม่ถึงเลยว่าในโอกาสแบบนี้ จะได้มาเจอเข้าอย่างจัง

เจอคนแบบนี้อย่าไปเตือนสติเธอเลย ในเมื่อเธอโดนล้างสมองจนกู่ไม่กลับแล้ว ถ้าไปพูดเตือนดี ๆ เธอจะยิ่งคิดว่าคุณปฏิเสธตัวตนของเธอและกำลังปั่นหัวเธอเสียอีก

โบราณว่าไว้ ยาขมย่อมหวานคอ คำสัตย์ย่อมระคายหู

สวี่มู่เกอกับเธอไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ทำไมเขาจะต้องไปเตือนสติด้วยล่ะ

แค่เออออห่อหมกตามน้ำไปก็พอแล้ว

สองประโยคนั้นถ้าเป็นคนปกติก็รู้ทันทีว่ามันปลอมยิ่งกว่าปลอม แต่เธอยังอุตส่าห์เชื่อได้ สติปัญญาแบบนี้ ชาตินี้ก็คงได้แค่นี้แหละ

ทั้งสี่คนหัวเราะกิ๊กกั๊กกันอยู่ในระเบียงทางเดิน

โหลวจ้านเหล่ยพูดขึ้นว่า "เจ๊คนนี้มีไอคิวแค่นี้ แต่มีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้นี่ก็นับว่าเก่งมากแล้วนะ"

"พูดอะไรอย่างนั้น เขาน่ะคือนางฟ้าตัวน้อยผู้ไม่ยอมลดมาตรฐานตัวเองต่างหากล่ะ" เหยียนลี่พูดด้วยน้ำเสียงขึงขังจริงจัง แต่พอพูดจบเองก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่

สวี่มู่เกอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ อะไรประหลาด ๆ มีให้เห็นไม่เว้นแต่ละวันจริง ๆ

เขาขยี้ใบหน้าที่เริ่มเมื่อยเกร็งจากการหัวเราะ แล้วเดินกลับไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ในห้องพัก

สวี่มู่เกอกดออกจากวายวายและไม่ได้ไปต่อ เพราะกลัวว่าจะต้องไปเจอกับพวกตัวประหลาดอะไรเข้าอีก

เมื่อเห็นว่าเวลายังหัวค่ำอยู่ เขาจึงนั่งเล่นเกมไปพักใหญ่

ก่อนจะร้องเพลง "คนอัปลักษณ์" มอบให้คนดูในห้องไลฟ์สด กอบโกยแต้มมาอีกระลอกใหญ่ แล้วค่อยปิดไลฟ์อย่างสบายใจ

ทุกครั้งที่ค่ำคืนมาเยือน ยามเอนกายลงนอนบนเตียง

นั่นก็คือช่วงเวลาหาเรื่องป่วนของสวี่มู่เกอ

สวี่มู่เกออัปเดตตอนใหม่ของโต้วเจอเสียก่อน

เพราะต้นฉบับทั้งเรื่องนอนนิ่งอยู่ในโฟลเดอร์อยู่แล้ว เขาอยากจะอัปวันละกี่ตอนก็ย่อมได้ตามใจชอบ

นอกจากเรื่องเบี้ยวอัปไปสามรอบนั้นแล้ว ในแง่ความเร็วในการลงตอน โต้วเจอถือว่าทิ้งห่างนิยายส่วนใหญ่ไปไกลโข

นี่เพิ่งผ่านไปแค่สองเดือนครึ่ง ก็อัปเดตไปแล้วถึงหกแสนตัวอักษร

"คราวก่อนทรมานคนอ่านโต้วเจอไปแล้ว คราวนี้คงต้องถึงตานักเขียนเพื่อนร่วมวงการบ้างล่ะ"

มุมปากของสวี่มู่เกอปรากฏรอยยิ้มอบอุ่นสว่างไสวปานแสงตะวัน

เขาคลิกเปิดกลุ่มแชตนักเขียนเซ็นสัญญาที่ใหญ่ที่สุดขึ้นมา

นักเขียนส่วนใหญ่เป็นพวกนกฮูกนอนดึก ช่วงเวลานี้จึงเป็นช่วงที่กลุ่มแชตคึกคักที่สุด

ตอนนี้ยอดเก็บเข้าชั้นหนังสือของโต้วเจอพุ่งสูงถึงห้าแสนเข้าไปแล้ว ครองอันดับหนึ่งบนชาร์ตยอดขายนิยายของเว็บไซต์อย่างเหนียวแน่น

เพื่อนร่วมวงการส่วนใหญ่ ต่อให้ไม่เคยอ่าน ก็ต้องเคยได้ยินชื่อนิยายเรื่องนี้ผ่านหูมาบ้าง

ในกลุ่มจึงมักจะมีคนหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาคุยกันบ่อย ๆ

"พวกนายอ่านโต้วเจอกันหรือยัง บอกตามตรงนะ เขียนดีฉิบหาย มิน่าล่ะถึงได้ดังระเบิดขนาดนั้น!"

"อ่านแล้ว กำลังศึกษาเรียนรู้อยู่เลยเนี่ย"

"นิยายน่ะดีจริง แต่คนเขียนนี่กวนส้นตีนเกินทน ฉันแอดเข้ากลุ่มนักอ่านของเขาไป โดนปั่นจนแทบกระอักเลือด"

"แล้วเขาอยู่ในกลุ่มนี้ด้วยปะเนี่ย?"

"ระดับเขามันระดับเทพแล้ว จะมาอยู่กลุ่มรวมพวกปลายแถวแบบนี้ได้ไง ถึงอยู่เขาก็ไม่สนพวกเราหรอก"

สวี่มู่เกอผุดแผนการขึ้นมาในหัวทันที

เขาไปค้นหาภาพกิฟต์รูปหนึ่งจากอินเทอร์เน็ต

หน้าปกของภาพนี้เป็นสาวสวย พอคลิกเปิดดูก็จะขยับได้ แต่พอผ่านไปสองวินาที มันจะกลายเป็นภาพซาดาโกะคลานทะลุจอออกมาหลอกหลอน

ภาพสไตล์นี้ในเน็ตมีอยู่เกลื่อน และมีคนโดนตุ๋นมาแล้วนับไม่ถ้วน

สวี่มู่เกอกดส่งรูปนี้เข้าไปในกลุ่มแชต

พวกตาลุงหื่นทั้งหลายพอเห็นรูปสาวเซ็กซี่ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบคลิกเปิดดูกันทันที

และแล้ว

แต้ม +254

แต้ม +330

แต้ม +417

เสียงด่าทอระงมไปทั่วกลุ่มแชต

"เชี่ยเอ๊ย! รูปเหี้ยอะไรวะเนี่ย! ตกใจหมดไอ้สัด!"

"กูนี่สะดุ้งจนโยนมือถือทิ้งเลยเนี่ย!!"

"หมาตัวไหนมันส่งมาวะเนี่ย! สันดานเสียชะมัด!"

"พวกนายนี่มันอ่อนหัดจริง ๆ ฉันยื่นมือถือออกไปสุดแขนก่อนค่อยกดเปิด พอดูแล้วว่าปลอดภัยถึงค่อยซูมดูโว้ย"

ทุกคนต่างรุมประณามสวี่มู่เกอกันยกใหญ่

จังหวะนั้นเอง สวี่มู่เกอก็ส่งข้อความเข้าไปหนึ่งประโยค

"สวัสดีครับทุกคน ผมคือตู๋กู คนเขียนโต้วเจอครับ ขอโทษทีนะ พอดีเมื่อกี้ผมส่งผิดน่ะ"

ในกลุ่มเงียบกริบไปสองวินาทีเต็ม

จากนั้นก็กลับมาคึกคักระเบิดเถิดเทิงยิ่งกว่าเดิม

"จริงหรือหลอกวะเนี่ย?"

"เรื่องจริง ฉันอยู่ในกลุ่มนักอ่านด้วย เขาคือคนเขียนตัวจริงเลย"

"เชี่ยยยย! แถวหน้าขอเกาะขาทองคำหน่อยครับ!"

"ท่านเทพยังขาดคนอุ่นเตียงไหมครับ ผมพร้อมนะ!"

"เพิ่งเคยได้สัมผัสท่านเทพระยะประชิดครั้งแรกเลย!"

"ท่านเทพพอมีเวลาไหมครับ ช่วยบรรยายเทคนิคหรือแชร์ประสบการณ์ให้พวกเราหน่อยได้ไหมครับ"

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่มีใครรู้เลยว่าไอดีของสวี่มู่เกอนี้ก็คือตู๋กูโก่วต้าน คนเขียนเรื่องโต้วเจอ

พอตอนนี้รู้เข้า ในพริบตาเดียวก็มีคนแอดเพื่อนสวี่มู่เกอมาหลายสิบคน

ส่วนเรื่องที่สวี่มู่เกอเพิ่งส่งมีมสยองขวัญมาเมื่อกี้น่ะเหรอ

อะไรนะ? ฉันจำไม่ได้สักนิดว่ามีใครส่งมีมบ้าบออะไรมา!

อย่ามาขัดจังหวะการเกาะขาทองคำของฉันนะเว้ย!

สวี่มู่เกอส่งข้อความมาอีกประโยคหนึ่ง

"อย่าเรียกว่าบรรยายเลยครับ ถือว่าแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันดีกว่า พอดีผมมีเวลาว่างพอดี งั้นจะเล่าคร่าว ๆ ละกันนะว่าผมเขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมาได้ยังไง"

เมื่อหนึ่งนาทีก่อนคนคุยในกลุ่มมีแค่ราว ๆ ยี่สิบคน แต่แค่พริบตาเดียว โผล่หัวกันออกมาเป็นร้อย

"ได้เลยครับ ได้เลยครับ"

"ขอบคุณครับท่านเทพ"

"เตรียมสมุดจดไว้พร้อมแล้วครับ"

ผ่านไปราว ๆ หนึ่งนาที

สวี่มู่เกอก็ส่งไฟล์โฟลเดอร์มาหนึ่งอัน

ทุกคนต่างอดรนทนไม่ไหว รีบกดเปิดดูทันที

ในโฟลเดอร์มีไฟล์เอกสารอยู่หนึ่งไฟล์ พอกดเปิดไฟล์ ก็ไม่ได้มีบทความยาวยืดอย่างที่จินตนาการไว้ มีเพียงตัวหนังสือสั้น ๆ แค่สองบรรทัด

"คงไม่ใช่หรอกมั้ง คงไม่ใช่หรอกนะ คงไม่มีใครคิดจริง ๆ ใช่ไหมว่าฉันจะใจดีมานั่งสอนพวกนายน่ะ!"

"ต่อให้ฉันสอนไป พวกนายก็เรียนไม่รู้เรื่องอยู่ดี การเขียนนิยายมันต้องใช้พรสวรรค์เว้ย คนไม่มีพรสวรรค์ก็ไสหัวกลับบ้านไปเผามันขายเหอะ!"

แต้ม +544

แต้ม +822

แต้ม +1000

พออ่านสองประโยคนี้จบ ทุกคนต่างรู้สึกเลือดลมตีขึ้นหน้า ตาลายมืดมัว หัวสมองส่งเสียงวิ้ง ๆ เหมือนมีใครโยนลูกระเบิดเข้ามาบึ้มในกบาล

นึกว่าอุตส่าห์รอจนท่านเทพยอมโผล่มา แถมท่านเทพยังเตรียมจะแชร์ประสบการณ์และความรู้เกี่ยวกับการเขียนนิยายให้อีก

ทุกคนเตรียมพร้อมกันหมดแล้ว กะว่าจะตั้งใจอ่านตั้งใจศึกษา จะได้เขียนนิยายดี ๆ ออกมาฟันเงินก้อนโตกับเขาบ้าง

คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ

ว่าไอ้หมอนี่มันจะส่งสองประโยคนี้มา

โมโหจนแทบอยากจะมุดสายแลนข้ามไปเชือดสวี่มู่เกอทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด

แต่ในตอนที่ยังไม่แน่ใจ แม้แต่จะด่าพวกเขาก็ยังไม่กล้าด่า

"ท่านเทพส่งไฟล์ผิดหรือเปล่าครับ?"

"เป็นไปได้นะ"

สวี่มู่เกอ "ไม่ได้ส่งผิดหรอก ก็อันนี้นี่แหละ ฮ่า ๆ ๆ"

ชั่วพริบตาก็กวาดแต้มไปได้อีกหลายพัน

พวกเขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ามือที่มีอุณหภูมิร่างกายปกติสามสิบเจ็ดองศาของสวี่มู่เกอนั้น จะพิมพ์ข้อความที่เย็นเฉียบเสียดแทงกระดูกแถมยังกวนตีนได้ขนาดนี้ออกมาได้ยังไง

พวกเขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่านิยายที่ดีขนาดนั้น ทำไมถึงแต่งออกมาโดยคนสันดานเสียแบบนี้ได้

กระทั่งมีบางคนเริ่มมีความคิดที่ผิดเพี้ยนไปแล้วด้วยซ้ำ

พวกเขากำลังขบคิดกันว่า หรือที่ตัวเองยังไม่กลายเป็นเทพ ยังเขียนนิยายดี ๆ ไม่ได้ เป็นเพราะตัวเองยังกวนตีนไม่พอกันแน่นะ?

ข้อความด่าทอหลังจากนั้นสวี่มู่เกอไม่ได้เห็นหรอก เพราะพอพูดจบเขาก็กดออกจากกลุ่มไปเลย

ไม่ใช่ว่าเขากลัวคนพวกนั้นจะตามมารุมด่าหรอกนะ

เขาเปิดโหมดห้ามรบกวนสำหรับคนแปลกหน้าเอาไว้อยู่แล้ว แถมยังชินชากับการโดนรุมประณามไปแล้วด้วย

แต่เหตุผลที่ออกจากกลุ่ม ก็เพราะหลังจากทำแบบนี้ไป มันคงยากที่จะฟาร์มแต้มจากกลุ่มนั้นได้อีกแล้ว

ในเมื่อเป็นแบบนั้น สู้กดออกไปเลยดีกว่า