ตอนที่ 69 กินเข้าไปแล้วจะไม่โดนพิษเล่นงานใช่ไหม

สวี่มู่เกอกวาดตามองหาของกินสารพัดอย่างในห้องพัก

ทุกครั้งที่เขาหยิบมาหนึ่งอย่าง สีหน้าของพวกโหลวจ้านเหล่ยทั้งสามคนก็คล้ำลงไปอีกระดับ

ในที่สุดสวี่มู่เกอก็หามาได้ทั้งหมดสิบอย่าง มีครบทั้งของกินและของดื่ม

โหลวจ้านเหล่ยปรี่เข้ามาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงรันทดใจอย่างยิ่ง "พี่มู่! มันเยอะเกินไปแล้ว! ปั่นรอบเดียวไม่หมดหรอก! ต่อให้ปั่นหมด พวกเราสี่คนก็ต้องกินกันทั้งวันอยู่ดี! ละเว้นกระเพาะพวกเราเถอะ!!"

"ใช่แล้วพี่มู่!" พวกเหยียนลี่รีบเออออตามทันที

สวี่มู่เกอพูดขึ้น "พวกนายคิดมากไปแล้ว เดิมทีฉันก็ไม่ได้กะจะใช้ทั้งหมดอยู่แล้ว แค่สุ่มเลือกมาไม่กี่อย่างก็พอ"

พวกเขาถอนหายใจโล่งอกทันที

"งั้นฉันเลือกอันนี้" โหลวจ้านเหล่ยหยิบโค้กขึ้นมา

"ฉันเอาอันนี้" เหยียนลี่หยิบแอปเปิลขึ้นมาหนึ่งลูก

สวี่มู่เกอขัดขึ้นมาพลางพูดอย่างเอือมระอา "ไม่ได้ให้เลือกแบบนี้ ให้พวกนายหลับตาแล้วสุ่มเลือกต่างหาก"

"กะ...ก็ได้ เล่นพิเรนทร์จริงโว้ย!"

สวี่มู่เกอนำของทั้งสิบอย่างมาวางเรียงกันบนโต๊ะ

ให้พวกนั้นหลับตา แล้วเขาก็สลับตำแหน่งจนมั่ว จากนั้นให้แต่ละคนบอกตัวเลขมาคนละสองตัว

ในที่สุดก็ได้ของมาหกอย่าง

โค้กหนึ่งขวด บะหมี่หอยหวานหนึ่งชุด น้ำพริกเหล่ากานมาครึ่งขวด ผักดองจ้าไฉ่หนึ่งซอง วาซาบิหนึ่งหลอด และพายช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น

พวกโหลวจ้านเหล่ยหน้าถอดสีทันที

สิ่งที่รับไม่ได้ที่สุดก็คือวาซาบิ ดันเสือกเลือกโดนเข้าจนได้

"มา เริ่มกันเลย"

สวี่มู่เกอเปิดฝาเครื่องปั่นพลังสูงแล้วเสียบปลั๊ก

เอาบะหมี่หอยหวานไปแช่น้ำร้อนจนสุก เทน้ำทิ้ง รอจนไม่ร้อนมากค่อยเทลงในเครื่องปั่น ส่วนของอย่างอื่นก็เทพรวดลงไปพร้อมกันทั้งหมด

สวี่มู่เกอง่วนอยู่กับการทำพลางมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วพูดว่า "เห็นกันทุกคนนะ เครื่องนี้พอใช้เสร็จเดี๋ยวจะสุ่มแจกในห้องไลฟ์"

คอมเมนต์ลอยในห้องไลฟ์เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"พวกแกใช้เสร็จแล้วมันยังจะใช้ได้อีกเหรอวะ?"

"ขอบใจนะพี่มู่ แต่พวกเราไม่เอาว่ะ"

"เครื่องดีขนาดนี้พวกแกเก็บไว้ใช้เองเถอะ"

"เอาไว้เป็นมรดกตกทอดประจำตระกูลได้เลยนะนั่น"

หลังจากเทของทั้งหกอย่างลงไปหมดแล้ว เขาก็กดปุ่มเริ่มทำงาน

หวึ่งๆๆ.....

สวี่มู่เกอถอนหายใจอย่างโล่งอก ตอนแรกเขากลัวจริงๆ ว่าเครื่องจะปั่นไม่ไหว ถ้าเป็นงั้นคงกระอักกระอ่วนแย่

"ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหมครับ เครื่องนี้กำลังแรงมาก ของกินส่วนใหญ่ปั่นละเอียดได้หมดเลย"

ผ่านไปแค่ราวๆ ยี่สิบวินาที อาหารที่เทลงไปพวกนั้นก็ถูกปั่นจนกลายเป็นเนื้อข้นเหนียวสีเทาอมแดง

คนที่มองดูอยู่ถึงกับขนลุกซู่ในใจ

อดไม่ได้ที่จะเกิดคำถามขึ้นมาสามข้อ

"นี่มันตัวเชี่ยอะไรวะเนี่ย?"

"อันนี้มันกินได้จริงดิ?"

"กินเข้าไปแล้วจะไม่โดนพิษเล่นงานใช่ไหมเนี่ย!"

ทางร้านค้าสปอนเซอร์ก็อึ้งกิมกี่ไปเหมือนกัน พวกเขาแค่บอกให้สวี่มู่เกอเล่นได้ตามสบาย แต่คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเขาจะใช้วิธีแบบนี้มาโฆษณาขายของ

เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะด้านการโฆษณา เป็นดินโคลนถล่มแห่งวงการป้ายยาขายของอย่างแท้จริง

สวี่มู่เกอเปิดฝาเครื่องปั่น แล้วเทไอ้ของเหลวข้นๆ นั่นลงในแก้วพลาสติก

เต็มๆ สี่แก้ว

เหยียนลี่พูดขึ้น "บ้านเกิดฉันเวลาติดคำอวยพรวันตรุษจีน เอาไอ้นี่ไปทาแทนกาวติดได้สบายชัวร์"

โหลวจ้านเหล่ยยื่นหน้าเข้าไปดมใกล้ๆ

แค่กๆ.....

ฉุนจมูกเอาเรื่อง

มีทั้งกลิ่นเหม็นของบะหมี่หอยหวาน แถมยังมีกลิ่นวาซาบิฉุนกึกแทงจมูก

ถ้าเลือกได้ พวกเขายอมไปนั่งเรียนทั้งวันโดยไม่พัก ยังดีกว่าต้องมาดื่มไอ้เวรนี่หนึ่งแก้วเสียอีก

สวี่มู่เกอยกแก้วขึ้น

"มาพวกเรา เจ็บยาวไม่สู้เจ็บสั้น ซดให้หมดแก้วไปเลย!"

เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างจำใจยกแก้วขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจสุดขีด

พวกเขาชนแก้วกัน

ต่างคนต่างมองหน้ากัน ไม่มีใครยอมกระดกสักคน

"ฉันเปิดให้ดูก่อน" สวี่มู่เกอกระดกดื่มเหมือนกำลังดื่มเบียร์ อึกๆ สองอึกใหญ่ก็ซดจนหมดเกลี้ยง

ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว เหมือนมันไม่ได้กลืนยากเย็นขนาดนั้น

นั่นทำให้พวกโหลวจ้านเหล่ยเกิดภาพลวงตา

พวกเขาก็ทำตามสวี่มู่เกอ กะจะกลั้นใจซดให้หมดในรวดเดียว

แต่คนเรามันเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้หรอก

พอเผยโฮ่วว่างดื่มเข้าไปคำแรก เขาก็รู้ซึ้งทันทีว่าตัวเองคิดผิด คิดผิดมหันต์เลยด้วย

"พรวด....."

เผยโฮ่วว่างพยายามเอามือปิดปาก แต่ปิดไม่อยู่ พ่นกระจายเต็มพื้นไปหมด

เดิมทีกลิ่นของอย่างอื่นมันไม่ได้แรงขนาดนั้น แต่วาซาบิมันดันไปกระตุ้นโพรงจมูก ส่งกลิ่นพวกนั้นพุ่งแทงขึ้นไปข้างบนหมด

เล่นเอาตื้อขึ้นสมอง

รสชาติสารพัดประเดประดังเข้ามาพร้อมกันในคราวเดียว

ส่วนเหยียนลี่ดื่มเร็วเกินไปจนสำลัก สำลักจนน้ำตาเล็ดออกมาเลยทีเดียว

โหลวจ้านเหล่ยโก่งคอจะอ้วกไปสามรอบ สรุปว่าดื่มไม่หมด

ทั้งสามคนโดนทรมานจนแทบจะขาดใจตายตรงนั้น

"ต่อไปใครแม่งเอาวาซาบิมาไว้ในห้องอีกนะ กูเอาตายแน่!"

นี่คือความคิดในใจของพวกเขาทั้งสามคนในตอนนี้ เพราะถ้าไม่มีวาซาบิ ของพรรค์นี้มันคงไม่กลืนยากกลืนเย็นขนาดนี้หรอก

คนดูในห้องไลฟ์เห็นแล้วยังรู้สึกสงสารจับใจ

"กราบล่ะอย่าทำแบบนี้เลย กูซื้อแล้วก็ได้โว้ย!"

"จึ๊ๆ ดูท่าแล้ว ขี้ก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่รสชาติแย่ที่สุดเสมอไปนะ"

"ถึงจะไม่ควรก็เถอะ แต่กูหลุดขำก๊ากออกมาจนได้ว่ะ"

"เดลิเวอรี่เพิ่งมาส่ง ดูจบปุ๊บกูหมดอารมณ์กินเลยสัส"

อันที่จริงมันก็ไม่ได้เกินเบอร์ขนาดนั้นหรอก พวกเขาแค่กระดกเร็วเกินไปต่างหาก

อีกอย่างไอ้ส่วนผสมนี้มันค่อนข้างข้น เลยกลืนลงคอได้ยาก สภาพของแต่ละคนถึงได้ดูอนาถขนาดนี้

สวี่มู่เกอเก็บเครื่องปั่นพลังสูงที่ยังไม่ได้ล้างลงกล่องตามเดิม

"อย่างที่ผมบอกไปเมื่อกี้แหละครับ เครื่องปั่นพลังสูงรุ่นลิมิเต็ดเครื่องนี้ผมจะสุ่มแจก ทุกคนแค่พิมพ์คอมเมนต์ลอยก็เข้าร่วมได้เลย"

จากเดิมที่คอมเมนต์ลอยวิ่งเต็มหน้าจอ

พอทุกคนได้ยินเขาพูดประโยคนี้ปุ๊บ ชั่วพริบตาก็ไม่มีใครส่งข้อความมาอีกเลย คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คงนึกว่าห้องไลฟ์นี้ไม่มีคนดูแล้วด้วยซ้ำ

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนพิมพ์คอมเมนต์ลอยมาอยู่ไม่กี่คน ซึ่งก็เพียงพอให้แจกออกไปได้อยู่ดี

สวี่มู่เกอหันไปมองพวกโหลวจ้านเหล่ยทั้งสามคนที่ตีหน้าเศร้าทำตาละห้อย เขาเลยโบกมือให้อย่างป๋าๆ

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว วันนี้กินดื่มเที่ยวเล่นครบวงจรผมเลี้ยงเอง! แต่ถ้าใครไม่สบายตัว จะไม่ไปก็ได้นะ"

ทั้งสามคนที่เมื่อกี้ยังทำท่าเหมือนป่วยหนักเจียนตาย พอได้ยินคำนี้เข้าปุ๊บ ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็นเหมือนโดนฉีดเลือดไก่ ทุกคนกลับมาฮึกเหิมอย่างกับเมื่อกี้ไม่เคยผ่านเรื่องเลวร้ายอะไรมาเลย

"ไม่มีใครไม่สบายตัวทั้งนั้น กูสบายดีสุดๆ!"

"ใช่เลย มึงดูนี่ กูดิดพื้นโชว์ยังได้เลยเนี่ย"

"คราวหน้ามีเรื่องแบบนี้อีกมึงบอกตรงๆ ได้เลยนะ! อย่าว่าแต่แก้วเดียวเลย ให้แดกเป็นถังกูก็ไหว!"

เมื่อเห็นพวกมันกลับมากระชุ่มกระชวยมีชีวิตชีวาขนาดนี้ สวี่มู่เกอก็รู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก

หลังจากเก็บกวาดห้องกันง่ายๆ สักพัก ก็เตรียมตัวจะออกไปข้างนอก

สวี่มู่เกอยืนยันรายชื่อผู้โชคดีแล้วพูดขึ้นว่า "เดี๋ยวผมจะส่งเครื่องปั่นเครื่องนี้ไปให้นะครับ อย่าลืมรอรับด้วยล่ะ พวกเราจะออกไปข้างนอกแล้ว เจอกันพรุ่งนี้ครับพี่น้อง"

พอพูดจบเขาก็กดปิดห้องไลฟ์ทันที

"กูไม่เอาโว้ย อย่าส่งมานะมึง!"

"ตอนแรกยังสงสารพวกมันอยู่เลย ตอนนี้ไม่สงสารสักนิด แถมโคตรอิจฉา อยากไปกินแทนฉิบหาย"

"ช่วงกินดื่มไม่ต้องไลฟ์ก็ได้ แต่ตอนไปเที่ยวเล่นมึงต้องเปิดห้องไลฟ์เด็ดขาดเลยนะโว้ย!!"

"ใช่ๆ! ต่อให้ต้องเสียเงินดูกูก็ยอม!"

"เดี๋ยวห้องไลฟ์ก็โดนแบนกันพอดี"

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้ว่าจ้างทั้งสองเจ้าก็โอนเงินค่าจ้างส่วนที่เหลือมาให้สวี่มู่เกอ

รอบนี้พวกเขาจะได้กำไรไหมสวี่มู่เกอไม่สนแล้ว ยังไงซะเขาก็พยายามช่วยอย่างเต็มที่แล้วนี่นา

ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นคนรักษาคำพูด พากลุ่มของโหลวจ้านเหล่ยทั้งสามคนไปตระเวนกินดื่มเที่ยวเล่นกันแบบจัดเต็มครบวงจร