ตอนที่ 75 แกเอามีดมาแทงฉันให้ตายไปเลยดีกว่า

ยังเหลือเวลาอีกสิบวันก่อนจะถึงวันปีใหม่

อาจเป็นเพราะยังติดภาพจำจากตอนมัธยมปลาย

ทุกคนเลยยังอยากฉลองปีใหม่ร่วมกันในห้องเรียนเหมือนสมัยมัธยมปลายอยู่

ซื้อของกินของดื่มมา ย้ายโต๊ะไปชิดริมกำแพง เว้นที่ว่างตรงกลางไว้ แล้วให้เพื่อนที่มีความสามารถพิเศษออกมาโชว์ของ

ตอนมัธยมปลายกับปีหนึ่งมักจะเป็นแบบนี้กันเยอะ พอขึ้นปีสองไปก็แทบจะไม่มีการรวมตัวฉลองปีใหม่กันทั้งห้องแบบนี้แล้ว

การแสดงที่จะใช้โชว์ตอนนั้นก็ต้องเตรียมตัวล่วงหน้า

ดังนั้นในฐานะหัวหน้าห้อง โหลวจ้านเหล่ยจึงมาหาสวี่มู่เกอเป็นคนแรก

"พี่มู่ ในฐานะนักร้องชื่อดัง อย่างน้อยนายก็ต้องร้องสักสองเพลงแล้วมั้ง"

สวี่มู่เกอโบกมือปฏิเสธ "อย่าเลยดีกว่า ยกโอกาสโชว์ฝีมือนี้ให้เพื่อนคนอื่นเถอะ"

โหลวจ้านเหล่ยเกาหัว พูดอย่างทั้งขำทั้งเจื่อนว่า "พวกเขาก็อยากโชว์ แต่ไม่มีความสามารถพิเศษกันน่ะสิ"

ก็นี่ไม่ใช่มหาวิทยาลัยสายศิลปะ ทุกคนเป็นคนธรรมดา จะไปมีความสามารถพิเศษรอบตัวอะไรเยอะแยะขนาดนั้น

จำได้ว่าตอนการฝึกทหารนักศึกษา พอถึงช่วงแสดงความสามารถพิเศษ แต่ละคนก็ได้แต่เล่าเรื่องตลกเอาตัวรอดไปที

"งั้นก็ได้ นายไปจัดแจงดูแล้วกัน ขอแค่อย่าให้ฉันร้องจนเหมือนจัดคอนเสิร์ตเดี่ยวก็พอ" สวี่มู่เกอกล่าว

โหลวจ้านเหล่ยยกนิ้วโป้งให้ "พี่มู่พึ่งพาได้เสมอ!"

เพราะการแสดงยังไม่พอ โหลวจ้านเหล่ยเลยให้เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างจัดมาสักชุดด้วย ทั้งสองคนก็เลยลงชื่อแสดงละครสั้นไป

สวี่มู่เกอช่วยพวกเขาเลือกบทละครสั้นมาเรื่องหนึ่งแล้วดัดแปลงนิดหน่อย

ทั้งสองคนเลยเริ่มซ้อมกันในห้องพัก

ส่วนสวี่มู่เกอก็ออกจากมหาวิทยาลัยไป

หลังจากอัปเดตมาสามเดือนครึ่ง จนมีจำนวนคำแตะหนึ่งล้านคำ ในที่สุดลิขสิทธิ์เกมของโต้วเจอก็ขายออกไปได้แล้ว

ลิขสิทธิ์ภาพยนตร์และซีรีส์ของนิยายส่วนใหญ่จะค่อนข้างแพง ระดับโต้วเจอนี้อย่างน้อยก็ขายได้หลักสิบล้าน

ช่วงนี้ก็มีคนติดต่อสวี่มู่เกอมาเหมือนกัน แต่เขายังไม่ตอบตกลง รอให้จำนวนคำเยอะกว่านี้อีกหน่อย กระแสนิยมสูงขึ้นกว่านี้อีกนิด ถึงตอนนั้นย่อมขายได้ราคาแพงขึ้น

ลิขสิทธิ์เกมอาจจะได้เงินน้อยกว่าหน่อย แต่ยังไงซะก็เป็นแนวแฟนตาซี เหมาะกับการเอาไปทำเกมดูดเงินอยู่แล้ว

ในที่สุดลิขสิทธิ์เกมของโต้วเจอก็ขายออกไปได้ในราคาหลังหักภาษีห้าล้านหยวน

ไว้หลังจากนี้ค่อยขายลิขสิทธิ์ภาพยนตร์และซีรีส์

ส่วนความคิดที่จะเอาหนังสือเล่มนี้มาดัดแปลงทำเกมหรือถ่ายหนังถ่ายซีรีส์ด้วยตัวเองนั้น สวี่มู่เกอไม่เคยคิดเลยแม้แต่น้อย

ตัวเขาข้ามมิติมาจากโลกคู่ขนาน มีทั้งภาพยนตร์และเกมดี ๆ ตั้งมากมาย ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาเสียแรงดัดแปลงหนังสือเล่มนี้เลย

หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จเรียบร้อย

สวี่มู่เกอก็ขับรถกลับมหาวิทยาลัย พอถึงห้องพักก็ทนรอไม่ไหว รีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดเข้ากลุ่มนักเขียนออนไลน์ต่าง ๆ ทันที

ช่วงนี้เขาเข้ากลุ่มนักเขียนเพิ่มอีกเพียบ นาน ๆ ทีถึงจะโผล่ไปพูดสักประโยค รอจังหวะปั่นกระแสชุดใหญ่อยู่ตลอด

ตอนนี้จังหวะชุดใหญ่มาถึงแล้ว

ในกลุ่มตอนนี้มีคนคุยเล่นกันอยู่สามสี่คน

"เฮ้อ ฉันแม่งปั่นงานงก ๆ ทุกวัน คนไม่รู้คงนึกว่ารวยเละไปแล้ว ที่ไหนได้ พอเปิดดูหลังบ้านค่าเรื่องเดือนนี้ได้แค่สองพันสี่ ไปเป็นรปภ.ยังดีกว่าเลย"

"เมื่อก่อนฉันก็เป็นรปภ.นี่แหละ ไม่อยากทนรองรับอารมณ์พวกลูกบ้านถึงได้มาเขียนนิยาย พอเขียนเสร็จถึงได้รู้ คนอ่านบางคนแม่งพูดยังกะหมาไม่แดกยิ่งกว่าลูกบ้านอีก สู้กลับไปเป็นรปภ.ยังดีกว่าเลย!"

"เมื่อไหร่ฉันถึงจะมีรายได้เดือนละเกินหมื่นบ้างวะเนี่ย!!"

ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นกลุ่มคุยเล่นของพวกนักเขียนไส้แห้งยอดตก

รอบนี้สวี่มู่เกอไม่คิดจะเล่นมุกแกล้งโง่เป็นหมูกินเสืออะไรทั้งนั้น

ซัดตรง ๆ ไปเลย!

เขาเริ่มจากส่งอั่งเปาหนึ่งหยวนแบ่งหนึ่งร้อยซองเพื่อล่อทุกคนออกมา

ตามด้วยส่งภาพแคปหน้าจอค่าเรื่องหลังบ้านของนักเขียน

"เมื่อคืนนอนดึกยันตีสาม ตาฝ้าฟางไปหมด มองไม่ค่อยชัดเลย ทุกคนช่วยดูให้ผมหน่อยสิครับว่าค่าเรื่องของผมมันเท่าไหร่เหรอ?"

ทุกคนกดเปิดดูรูปพร้อมกัน

ชื่อเรื่อง โต้วเจอ ค่าเรื่องเดือนนี้หลังหักภาษีห้าล้านเจ็ดแสนหยวน เจ็ดแสนหยวนคือรายได้จากการอ่าน อีกห้าล้านหยวนคือรายได้จากค่าลิขสิทธิ์

พวกนักเขียนไส้แห้งที่เดิมทีก็ไม่ได้ดั่งใจและหาเงินไม่ได้อยู่แล้ว สภาพจิตใจพังทลายลงในพริบตา

แต้ม +335

แต้ม +410

สวี่มู่เกอยังคงพิมพ์ข้อความรัว ๆ ต่อไป

"เขียนนิยายนี่สบายจังเลยนะครับ ทำตัวชิล ๆ ก็หาเงินได้ตั้งเยอะขนาดนี้แล้ว ไม่รู้จะเอาไปใช้ยังไงเลยเนี่ย กลุ้มใจจริง ๆ"

"เห็นพวกคุณขยันกันทุกวัน ตื่นปุ๊บก็เริ่มปั่นงาน ก่อนนอนก็ยังนั่งคิดพล็อต อุตสาหะเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้ ต้องหาเงินได้เยอะกว่าผมแน่ ๆ เลยเนอะ"

"เก่งกันจริง ๆ เลยครับ"

"พวกคุณฟังผมพูดแบบนี้ คงคิดว่าผมเขียนเรื่องนี้แบบชิล ๆ แล้วหาเงินได้เยอะขนาดนี้จริง ๆ สินะ เอาจริง ๆ ผมแค่อยากจะบอกพวกคุณว่า พวกคุณคิดถูกแล้วครับ"

คำพูดแต่ละประโยคนี้ ราวกับมีดเหล็กกล้าเล่มแล้วเล่มเล่าที่กระหน่ำแทงลงกลางใจพวกเขา

แทงใจพวกเขาจนพรุนเป็นฝักบัวรดน้ำไปเลย

"ท่านเทพอย่าพูดอีกเลย!"

"นายเอามีดมาปาดคอฉันให้ตายไปเลยเหอะ!"

"คิดว่าฉันจะอิจฉานายเหรอ? บอกตรง ๆ ฉันโคตรอิจฉานายเลยโว้ย!!"

"ได้ยินมานานแล้วว่าตู๋กูโก่วต้านมันกวนตีน สมคำร่ำลือจริง ๆ"

"ไสหัวไปเลยไป๊!!"

สวี่มู่เกอเพิ่งพิมพ์ไปประโยคเดียวว่า "ร้อนตัวเหรอ ร้อนตัวล่ะสิ" แอดมินก็เตะเขาออกจากกลุ่มแชตทันที

ช่างเถอะ ยังไงแต้มก็ได้มาแล้ว เปลี่ยนไปกลุ่มถัดไป

แผนเดิมเป๊ะ สวี่มู่เกอย้ายไปทำแบบนี้กับกลุ่มอื่นอีกสิบกว่ากลุ่มซ้ำไปซ้ำมาสิบกว่ารอบ

ไม่เหนื่อยเลยสักนิด เพราะข้อความพวกนั้นเซฟเก็บไว้ในไฟล์เอกสารหมดแล้ว แค่กดคัดลอกแล้ววางก็เรียบร้อย

แต้มพุ่งพรวด ๆ เหมือนสายน้ำ

มีนักเขียนบางคนอยู่พร้อมกันหลายกลุ่ม นึกว่าสวี่มู่เกอมีความแค้นส่วนตัวกับพวกเขา ถึงได้ตามไปตามบวกดาเมจใส่ไม่หยุดหย่อน

สวี่มู่เกอป่วนกลุ่มนักเขียนที่เพิ่งเข้าช่วงนี้ไปจนครบทุกกลุ่ม

กำลังจะล็อกเอาต์ออกจากระบบ

หั่วรุ่ยที่เป็นบรรณาธิการก็ส่งข้อความมาหาเขา

"กลุ่มบริษัทในเครือของเว็บซิงคงเราจะจัดงานเลี้ยงประจำปีในอีกสองสัปดาห์ คุณคือนักเขียนหน้าใหม่ยอดเยี่ยมแห่งปี ถึงตอนนั้นต้องขึ้นเวทีรับรางวัลและกล่าวสุนทรพจน์ คุณเตรียมตัวล่วงหน้าไว้หน่อยนะ"

"ถ้าคุณติดธุระหรือไม่อยากมา จะไม่มาก็ได้นะ"

ที่เขาพูดแบบนี้ เพราะรู้ดีว่าพฤติกรรมกวนประสาทของสวี่มู่เกอทำให้ทั้งคนอ่านและเพื่อนร่วมวงการเคืองไปไม่น้อย ถ้าเกิดไปงานแล้วมีเรื่องขึ้นมาคงจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ในฐานะพี่ใหญ่แห่งวงการนิยายออนไลน์ เว็บซิงคงจัดงานเลี้ยงประจำปีอย่างยิ่งใหญ่ทุกปี ถึงเวลานั้นยังเชิญดาราภาพยนตร์และโทรทัศน์มาร่วมงาน พร้อมทั้งถ่ายทอดสดผ่านทางสถานีโทรทัศน์ด้วย

งานเลี้ยงประจำปีนี้สวี่มู่เกอตัดสินใจจะไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้แค่เพิ่งได้รับคำเชิญอย่างเป็นทางการเท่านั้น

"ผมจะไปครับ"

"รับทราบ"

หั่วรุ่ยตัดสินใจว่าจะไปคุยกับบรรณาธิการบริหารสักหน่อย ลองดูว่าถึงตอนนั้นต้องจ้างการ์ดรักษาความปลอดภัยเพิ่มไหม งานสำคัญขนาดนี้จะปล่อยให้เกิดเรื่องผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด

สวี่มู่เกอก็กดอัปเดตแจ้งข่าวพิเศษขึ้นมาหนึ่งตอนทันที

"งานเลี้ยงประจำปีของเว็บปีนี้ ผมจะไปนะ"

การลงตอนพิเศษนี้บอกเลยว่าใจถึงมาก

ฉันไม่เพียงแต่จะไป แต่ยังกล้าบอกพวกแกด้วย

แน่จริงก็มาดิค้าบ!!

ผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว คอมเมนต์ในตอนนั้นก็ทะลุหนึ่งหมื่นข้อความ

"เชี่ยเอ๊ย! งานนี้ถ้ากูไม่ไปดักรอมึงหน้างาน คงเสียชาติเกิดที่โดนมึงปั่นจนแทบกระอักเลือด!!"

"ไอ้หนูนี่! ใจถึงจริง ๆ!"

"โก่วต้าน แกไม่กลัวตายจริง ๆ เหรอวะ?"

"กูลับมีดรอไว้เรียบร้อยละ"

"ฉิบหายแล้ว ถึงตอนนั้นไม่รู้จะเกิดเหตุการณ์นองเลือดมีคนบาดเจ็บล้มตายหรือเปล่าเนี่ย!"

"ถ้าเกิดขึ้นจริง เว็บก็ต้องรับผิดชอบส่วนหนึ่งด้วยนะ คนพรรค์นี้ก็ยังกล้าเชิญไปอีก"

"กูอยากจะเห็นกับตานักว่าไอ้คนหน้าด้านแบบนี้ หน้าตามันจะเป็นยังไง!!"

"ถ้านายอยากเห็นจริง ๆ ก็ไปดูสตรีมเมอร์พี่มู่ที่หู่เมาสิ เขาก็กวนตีนพอกันเลย"

ทั้งเหล่านักอ่านและเพื่อนร่วมวงการที่แฝงตัวอยู่ในช่องคอมเมนต์ซึ่งเคยโดนสวี่มู่เกอปั่นประสาท ต่างก็เดือดดาลกันถ้วนหน้า

อยากให้เวลาสองสัปดาห์นี้ผ่านไปในพริบตาเสียเดี๋ยวนี้เลย

ไม่นานนัก เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างที่เป็นแฟนนวนิยายตัวยงของเรื่องโต้วเจอ ก็ได้รู้ข่าวนี้เช่นกัน

เผยโฮ่วว่างพูดขึ้นว่า "ถึงตอนนั้นต้องดูไลฟ์สดให้ได้ ฉันโคตรอยากรู้อยากเห็นเลยว่าโก่วต้านหน้าตาเป็นยังไง"

"ใช่ ๆ ถึงตอนนั้นพวกเราสามคนมานั่งดูด้วยกันนะ" เหยียนลี่เสริม

คนที่สามที่เขาพูดถึง แน่นอนว่าหมายถึงสวี่มู่เกอ

เพียงแต่สวี่มู่เกอต้องเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงประจำปีที่หน้างานจริง ๆ เว้นแต่ว่าเขาจะมีวิชาแยกร่างเงา ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางนั่งดูพร้อมกับพวกเขาในห้องพักได้หรอก

สวี่มู่เกอจึงพูดขึ้นว่า "วันนั้นวันเกิดคุณปู่ผมพอดี ผมต้องกลับบ้านเกิดน่ะ"

"งั้นเหรอ"

พวกเขาสองคนไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะคราวก่อนที่พนันกันว่าสวี่มู่เกอคือตู๋กูโก่วต้าน พวกเขาก็แพ้ราบคาบจนหมดรูปไปแล้ว