ตอนที่ 76 นายนี่ขี้โม้เก่งชะมัด

จังหวะนั้นเองโหลวจ้านเหล่ยก็วิ่งกลับเข้ามาในห้องพักอย่างอารมณ์ดี

ในมือยังถือรูปภาพแผ่นหนึ่งมาด้วย

"ถืออะไรมาน่ะ ดีใจขนาดนั้นเชียว" เหยียนลี่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

โหลวจ้านเหล่ยพลิกรูปภาพหันมา ที่แท้ก็เป็นโปสเตอร์ดาราสาวคนหนึ่ง หน้าตาสวยสะกดใจเลยทีเดียว บรรยายง่าย ๆ ก็คือหวานละมุนเหมือนรักแรก

"เหลียงรุ่ยเสฺวี่ย!" เหยียนลี่ตาเป็นประกาย รีบลุกขึ้นไปส่องดูใกล้ ๆ "รูปนี้สวยจริง ๆ ว่ะ ปรึกษาอะไรหน่อยสิ..."

โหลวจ้านเหล่ยรีบขัดคอทันควัน

"ไม่ต้องมาคุยเลย! กว่าฉันจะแย่งมาจากฮั่นจงได้เนี่ยไม่ง่ายนะ ฉันจะเอาไปแปะไว้ฝั่งเตียงฉัน"

พอเหยียนลี่ได้ยินแบบนั้น ก็เดินออกจากห้องไปหาเว่ยฮั่นจงบ้าง

ในฐานะคนที่ข้ามมิติมา สวี่มู่เกอเลยไม่รู้จักดาราคนนี้

"ผู้หญิงคนนี้ทำอาชีพอะไรเหรอ"

หืม??

เผยโฮ่วว่างกับโหลวจ้านเหล่ยมองสวี่มู่เกอด้วยสายตาเหมือนมองคนบ้า

"จริงจังป่ะเนี่ย นายไม่รู้จักเธอเนี่ยนะ"

สวี่มู่เกอขมวดคิ้ว "คุ้น ๆ หน้าอยู่ เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง แต่เรื่องอื่นนึกไม่ออกเลย แนะนำหน่อยสิ"

"นี่มันเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยเลยนะ! เสี่ยวเทียนโฮ่วเชียวนะ!" โหลวจ้านเหล่ยบอก

เผยโฮ่วว่างค่อนข้างรู้เรื่องของเธอดี เลยช่วยอธิบายคร่าว ๆ สองสามประโยค

ที่แท้เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยคนนี้ก็คือแถวหน้าของวงการนักร้องหญิงรุ่นใหม่แห่งวงการเพลงจีน ได้รับฉายาว่าเสี่ยวเทียนโฮ่ว

ถ้าสามารถพัฒนาอย่างมั่นคงต่อไปได้อีกสักสองสามปี และปล่อยเพลงคุณภาพสูงออกมาเรื่อย ๆ เมื่อเวลาผ่านไป ก็คู่ควรกับคำว่าเทียนโฮ่วแน่นอน

ถ้าเป็นคนอื่นไม่รู้จักเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยก็แล้วไปเถอะ

เพราะใช่ว่าทุกคนจะนั่งดูข่าวบันเทิง ติดตามเผือกเรื่องดารา ฟังเพลงดูซีรีส์อยู่ทุกวันเสียหน่อย

แต่สวี่มู่เกอเป็นถึงนักร้องเชียวนะ การที่เขาไม่รู้จักเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยมันออกจะหลุดโลกเกินไปแล้ว

มันหลุดโลกพอ ๆ กับการเป็นสตรีมเมอร์ในหู่เมาแต่ไม่รู้จักสวี่มู่เกอ หรือแต่งนิยายในเว็บซิงคงแต่ไม่เคยได้ยินชื่อตู๋กูโก่วต้านนั่นแหละ

สวี่มู่เกอทำหน้าทำตาเหมือนเพิ่งนึกออกว่าอ๋อคือเธอนี่เอง

"นึกออกแล้ว เมื่อกี้จู่ ๆ ฉันแค่นึกชื่อไม่ออกน่ะ"

โหลวจ้านเหล่ยกับเผยโฮ่วว่างถึงได้เลิกซักไซ้

ประจวบเหมาะกับตอนนั้นโทรศัพท์ของสวี่มู่เกอดังขึ้นพอดี

ปลายสายมีน้ำเสียงใสกระจ่างและอ่อนหวานดังแว่วมา

"สวัสดีค่ะ ใช่คุณสวี่มู่เกอไหมคะ"

"ผมเองครับ"

"รบกวนอย่าเพิ่งวางสายนะคะ ฉันคือเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยค่ะ ในงานเคานต์ดาวน์ปีใหม่ของช่องหมางกั่วอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ ฉันอยากจะร้องเพลงของคุณ ช่วงบ่ายคุณพอจะมีเวลาไหมคะ พวกเราสะดวกเจอกันเพื่อพูดคุยสักหน่อยได้หรือเปล่า"

ช่างบังเอิญจริง ๆ เพิ่งจะพูดถึงไปหยก ๆ สายก็โทรเข้ามาเลย

"ได้ครับ คุณนัดสถานที่มาได้เลย"

การให้คนที่มีชื่อเสียงโด่งดังกว่ามาร้องเพลงของตัวเอง สามารถช่วยสร้างกระแสให้ทั้งตัวเพลงและตัวเขาเองได้ในระดับหนึ่ง

เรื่องแบบนี้สวี่มู่เกอย่อมยินดีอยู่แล้ว

เพียงแต่ถ้าคิดจะมาขอซื้อลิขสิทธิ์เพลงล่ะก็ ฝันไปเถอะ

"ไม่อยากรบกวนให้คุณต้องเดินทางไปไหนมาไหนเลยค่ะ ฉันไปหาคุณที่มหาวิทยาลัยเลยดีกว่า น่าจะถึงในอีกประมาณสามสิบนาทีค่ะ"

เห็นได้ชัดว่าเธอก็สืบประวัติของสวี่มู่เกอมาแล้วเหมือนกัน ถึงได้รู้ว่าเขายังเป็นแค่นักศึกษา

"ได้เหมือนกันครับ"

"เวลานี้น่าจะได้เวลาทานมื้อเที่ยงพอดี ไปเจอกันที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพวกคุณเลยดีไหมคะ"

"ได้ครับ"

"งั้นฉันขอแอดเพื่อนคุณก่อนนะคะ แล้วเจอกันค่ะ"

ตอนนี้เองเหยียนลี่กับเว่ยฮั่นจงก็วิ่งหยอกล้อกันเข้ามาในห้อง

สวี่มู่เกอยกมือขึ้นเป็นสัญญาณบอกให้พวกเขาเงียบหน่อย

"ครับ แล้วเจอกัน"

หลังจากสวี่มู่เกอวางสายไป

โหลวจ้านเหล่ยก็ถามขึ้นลอย ๆ "ใครโทรมาเหรอ"

"เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยโทรมาน่ะ" สวี่มู่เกอตอบ

"พี่มู่อย่ามาอำหน่า"

พวกเขาทั้งสามคนนึกว่าสวี่มู่เกอกำลังล้อเล่น เพราะเมื่อกี้เพิ่งจะคุยเรื่องนี้กันอยู่แท้ ๆ แถมสวี่มู่เกอยังบอกเองเลยว่าเมื่อกี้จู่ ๆ ก็นึกไม่ออกว่าเธอคือใคร

สวี่มู่เกอแบมือออกพลางพูดว่า "พวกนายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ เธอยังนัดเจอฉันที่โรงอาหารมหาวิทยาลัยเราด้วยซ้ำ"

พรืด...

ฮ่า ๆ ๆ ๆ !!

คราวนี้พวกโหลวจ้านเหล่ยทั้งสามคนหัวเราะจนตัวงอหงายหลังไปเลย

"พี่มู่นี่นายช่างกล้าโม้จริง ๆ เลยโว้ย!!!"

เมื่อกี้ที่สวี่มู่เกอบอกว่าเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยโทรมา พวกเขายังแค่คิดว่าสวี่มู่เกอล้อเล่น ซึ่งมันก็ยังพอมีความเป็นไปได้อยู่บ้าง

แต่ตอนนี้เขากลับบอกว่าเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยขอนัดเจอเขาที่โรงอาหารมหาวิทยาลัยเนี่ยนะ นี่มันขี้ฮกตาใสชัด ๆ

สวี่มู่เกอก็ขี้เกียจจะอธิบายต่อ โลกใบนี้บางทีมันก็เป็นแบบนี้แหละ พูดความจริงดันไม่มีใครเชื่อ

เขาไม่สนใจใคร ลุกขึ้นมาสวมเสื้อโค้ตเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก

เหยียนลี่ทักขึ้นว่า "พี่มู่จะไปไหน รอฉันแป๊บสิ ไปกินข้าวที่ร้านเหล่าตงเจียด้วยกันดิ"

ร้านเหล่าตงเจียที่เขาพูดถึงคือร้านอาหารที่อยู่เยื้อง ๆ ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัย

"ก็บอกแล้วไงว่าจะไปเจอเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่โรงอาหาร" สวี่มู่เกอตอบ

เหยียนลี่พูดว่า "เออ ๆๆ ถ้างั้นก็อย่าลืมถ่ายรูปมาฝากพวกเราสองสามรูปด้วยล่ะ"

สวี่มู่เกอเดินออกจากห้องพัก เดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยส่งข้อความมาพอดี

"เดี๋ยวไปร้านที่สองบนชั้นสามนะคะ เมื่อกี้ฉันโทรไปจองโต๊ะไว้แล้วค่ะ"

สวี่มู่เกอแปลกใจไม่น้อย เห็นได้ชัดเลยว่าเธอเคยมา หรืออาจจะถึงขั้นมามหาวิทยาลัยของเขาบ่อย ๆ เลยด้วยซ้ำ

ร้านที่สองบนชั้นสามเป็นร้านที่ทุกคนยอมรับกันว่ารสชาติดีที่สุด

พอสวี่มู่เกอไปถึงร้านอาหารและแจ้งแซ่ พนักงานก็พาเขาไปยังห้องส่วนตัวที่เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยจองไว้

รออยู่ราว ๆ สิบนาที เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยก็มาถึง

เธอสวมเสื้อขนเป็ดตัวยาวสีขาว ใส่หน้ากากอนามัยกับหมวกไหมพรม แต่งตัวมิดชิดขนาดนี้ไม่มีทางมีใครจำเธอได้แน่นอน

มิน่าล่ะถึงกล้าพาผู้ช่วยมาคนเดียวแล้วตระเวนไปทั่วแบบนี้

"ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้รอนาน" เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยถอดหน้ากากอนามัยออกพลางเอ่ยขึ้น

ผิวพรรณของเธอขาวผ่อง ใบหน้ามีแก้มยุ้ยแบบเบบี้แฟตอยู่หน่อย ๆ ประกอบกับยังอายุน้อย ต่อให้บอกว่าเธอเป็นนักศึกษาของที่นี่ก็ไม่มีใครสงสัย

สวี่มู่เกอตอบอย่างสุภาพ "ไม่หรอกครับ พวกเรานัดกันสามสิบนาทีอยู่แล้ว พอดีผมอยู่ใกล้แค่นี้เลยมาถึงเร็วกว่านิดหน่อย"

นิสัยในการเข้าสังคมของสวี่มู่เกอคือใครสุภาพมาเขาก็สุภาพตอบ แต่ถ้าใครมาวางก้ามใส่ เขาก็จะเก๊กทับให้หนักกว่า

พอเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยนั่งลง เธอก็ให้สวี่มู่เกอสั่งอาหารก่อนเพราะมื้อนี้เธอเป็นเจ้ามือ สวี่มู่เกอสั่งเสร็จเธอก็สั่งเพิ่มอีกนิดหน่อย

ทั้งสามคนสั่งไปทั้งหมดสี่จาน ล้วนเป็นเมนูเด็ดของร้าน ไม่ใช่ว่าเธอขี้เหนียว แต่ไม่อยากกินทิ้งกินขว้างมากกว่า

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยพูดขึ้นว่า "ตอนเรียนมัธยม ที่พักของฉันอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยของพวกคุณมากเลยค่ะ ก็เลยค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่อยู่บ้าง"

สวี่มู่เกอกระจ่างแจ้ง ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยสัพเพเหระเรื่องมหาวิทยาลัยกันนิดหน่อย ก่อนจะเข้าสู่ประเด็นหลัก

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยเอ่ยว่า "จริง ๆ แล้วฉันชอบเพลง เลิกกันอย่างมีความสุข ของคุณมากเลยนะคะ ก่อนหน้านี้เคยให้บริษัทช่วยถามเรื่องลิขสิทธิ์ไปแล้วด้วย"

"เพลงของผม คัฟเวอร์ได้ครับ แต่ลิขสิทธิ์กับชื่อผู้แต่งไม่ขายแน่นอน" สวี่มู่เกอบอก

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยพยักหน้า "ฉันเข้าใจค่ะ ที่มาหาคุณวันนี้หลัก ๆ ก็แค่อยากคุยเรื่องขอคัฟเวอร์นี่แหละค่ะ"

"เสียงของคุณเหมาะกับเพลงนี้มากจริง ๆ ครับ" สวี่มู่เกอกล่าว

สวี่มู่เกอค่อนข้างพอใจทั้งชื่อเสียงและเนื้อเสียงของเธอ การจะให้คัฟเวอร์เพลงเลิกกันอย่างมีความสุขจึงไม่มีปัญหาอะไร

แน่นอนว่าต้องจ่ายเงินด้วย

ทางด้านราคา ผู้ช่วยของเธอเป็นคนคุยกับสวี่มู่เกอ ข้อเสนอที่ให้มาค่อนข้างจริงใจ สวี่มู่เกอจึงตอบตกลง

ตัวเองได้เงิน แถมยังทำให้เพลงดังขึ้นไปอีกระลอก มีแต่ได้กับได้ชัด ๆ

พวกเธอถึงขั้นเตรียมสัญญาติดตัวมาด้วยเลยทีเดียว

พอกินข้าวเสร็จและเซ็นสัญญาเรียบร้อย พวกเขาก็เดินออกจากร้านอาหารพร้อมกัน

สวี่มู่เกอเดินไปส่งพวกเธอที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย

พวกเธอเพิ่งขับรถออกไปได้ไม่ทันไร

ด้านหลังของสวี่มู่เกอก็มีเสียงของโหลวจ้านเหล่ยดังขึ้น

"อ้าวพี่มู่ ไหนบอกว่าไปกินข้าวกับเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่โรงอาหารไง ทำไมมาโผล่หน้าประตูมอได้ล่ะ"

สวี่มู่เกอชี้ไปยังรถที่ยังแล่นไปไม่ไกล

"กินเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขาเพิ่งขึ้นรถไปเนี่ย"

โหลวจ้านเหล่ยถาม "นายจะบอกว่าสองคนที่เพิ่งคุยกับนายเมื่อกี้ มีคนหนึ่งคือเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยงั้นดิ"

สวี่มู่เกอพยักหน้า

"โคตรเจ๋ง!"

พวกโหลวจ้านเหล่ยทั้งสามคนยกนิ้วโป้งให้สวี่มู่เกอ เห็นได้ชัดว่ายังคิดว่าสวี่มู่เกอกำลังขี้โม้อยู่

สวี่มู่เกอกินอิ่มแล้ว จึงไม่ได้ข้ามฝั่งไปร้านอาหารกับพวกเขา

พอเดินแยกกันไป

สวี่มู่เกอก็แว่วเสียงทั้งสามคนคุยกัน

"พวกนายว่าพี่มู่ยังไม่ตื่น หรือสมองเพี้ยนไปแล้ววะ"

"ซี๊ด! อาการหนักขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย หรือว่าพวกเราจะพาเขาไปเช็กสมองที่โรงพยาบาลบ้าดีวะ"

สวี่มู่เกอ "..."