ตอนที่ 77 ดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไร

ช่วงนี้สวี่มู่เกอไม่ค่อยได้เข้าบริษัท ทำแค่แวะไปประชุมทุกวันจันทร์ ฟังพวกเขารายงานความคืบหน้าของงานเสร็จก็ชิ่ง เรื่องส่วนใหญ่ปล่อยให้ไห่โปเป็นคนตัดสินใจ

ตอนนี้พนักงานในบริษัทมีมากกว่าห้าสิบคนแล้ว และยังคงรับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

เพราะโปรเจกต์เก็นชินอิมแพกต์จำเป็นต้องใช้คนค่อนข้างเยอะ

แน่นอนว่าใช้คนน้อยกว่านี้ก็ได้ เพียงแต่มันจะช้าเกินไป

เพื่อให้เสร็จเร็วที่สุด ก็มีแต่ต้องรับคนเพิ่ม และรับคนที่เก่งกาจเข้ามา

ผลกระทบที่ตามมาก็คือ รายจ่ายค่าจ้างพนักงานของบริษัทพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด

ก่อนที่ตัวเกมเก็นชินอิมแพกต์จะพัฒนาเสร็จสมบูรณ์จนเปิดโอเพนเบตา บริษัทก็คงต้องอยู่ในภาวะขาดทุนไปตลอด

สวี่มู่เกอไม่ได้คิดจะระดมทุนเลยสักนิด

ดังนั้นบริษัทจึงต้องพึ่งพาแค่รายได้กับเงินเก็บของเขาในการพยุงตัวไว้

ยังดีที่รายได้ของสวี่มู่เกอสูงพอ ทั้งยังมีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงยื้อไปไม่ถึงตอนเกมสร้างเสร็จ บริษัทคงล้มละลายปิดตัวไปก่อนแล้ว

สวี่มู่เกอที่ไม่มีอะไรต้องยุ่งก็ไม่ได้ปล่อยตัวว่าง เขาไปนั่งอ่านหนังสือศึกษาด้วยตัวเองที่ห้องสมุดทุกวัน

เพราะประสิทธิภาพในการศึกษาด้วยตัวเองของเขามันสูงกว่าการนั่งฟังเลกเชอร์ตั้งเยอะ

บ่ายวันที่สามสิบ

พวกสวี่มู่เกอพากันไปซื้อขนม ผลไม้ และเครื่องดื่ม จากนั้นก็ไปช่วยกันเลื่อนโต๊ะในห้องเรียน

โต๊ะเก้าอี้ถูกย้ายไปชิดผนังทั้งสี่ด้าน เว้นพื้นที่ตรงกลางไว้โล่งโจ้ง

สาละวนอยู่สองชั่วโมง ในที่สุดก็เสร็จเรียบร้อย

ห้องเรียนนี้เลยได้กลิ่นอายบรรยากาศงานฉลองปีใหม่สมัยมัธยมปลายขึ้นมาทันที

สวี่มู่เกอนึกครึ้มอกครึ้มใจจึงถ่ายรูปลงโมเมนต์ในวีแชต

เพื่อนฝูงและคนรู้จักต่างพากันมากดไลก์คอมเมนต์

ราชินีเพลงรุ่นเล็กอย่างเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่เพิ่งแอดเพื่อนกันไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เพิ่งจะซ้อมการแสดงที่สถานีโทรทัศน์เสร็จ และกำลังอยู่ระหว่างทางกลับโรงแรม

ความจริงแล้วช่วงสองสามวันนี้ ในฐานะนักร้อง สวี่มู่เกอได้รับคำเชิญจากสถานีโทรทัศน์หลายแห่งให้ไปร่วมงานกาล่าวันปีใหม่อยู่ตลอด

เพียงแต่เขาปฏิเสธไปทั้งหมด เพราะพรุ่งนี้บ่ายพอเริ่มหยุดยาวเขาก็จะกลับบ้านแล้ว ไม่มีอารมณ์จะไปร่วมงานปีใหม่อะไรทั้งนั้น

ทว่าในฐานะนักร้องมืออาชีพ เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยยังจำเป็นต้องเข้าร่วมงานแบบนี้อยู่

พอเธอเห็นโพสต์ของสวี่มู่เกอ ก็ถึงกับยืนเหม่อค้างไป ในหัวหวนนึกถึงภาพความทรงจำสมัยเรียนมัธยมปลาย

เหม่ออยู่พักใหญ่

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยก็ส่งข้อความหาสวี่มู่เกอ

"ฉันขอไปร่วมงานปีใหม่ที่ห้องเรียนนายด้วยได้ไหมคะ"

สวี่มู่เกอประหลาดใจมาก "คุณต้องไปออกงานปีใหม่ของช่องหมางกั่วไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องซ้อมแล้วหรือไงครับ"

"โชว์ของฉันซ้อมเสร็จไปแล้ว พรุ่งนี้ค่อยรันคิวอีกรอบก็พอ วันนี้ไม่มีอะไรแล้วค่ะ" เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยตอบกลับ

สวี่มู่เกอ: "ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่โม่ตูไม่ใช่เหรอ"

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ย: "ฉันจองตั๋วเครื่องบินตอนนี้เลยได้ ก่อนหนึ่งทุ่มก็ไปถึงมหาวิทยาลัยนายแล้วค่ะ"

สวี่มู่เกอพูดไม่ออกเลย ระดับราชินีเพลงรุ่นเล็กอย่างเธอ นึกยังไงถึงอยากจะมาร่วมงานปีใหม่ของห้องเรียนเล็ก ๆ แบบพวกเรากันนะ

แถมดูทรงแล้ว ท่าทางเธอจะอยากมาให้ได้เสียด้วย

โตจนป่านนี้แล้ว ยังเอาแต่ใจเหมือนเด็กไม่มีผิด

แต่ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง นี่ก็นับว่าเป็นการใช้ชีวิตที่รักอิสระดีเหมือนกัน

คนส่วนใหญ่มักจะมีบางช่วงเวลาที่พอได้ยินหรือได้เห็นอะไรบางอย่างแล้วเกิดสะกิดใจขึ้นมา ก็จะอยากทำเรื่องนั้นเรื่องนี้ขึ้นมาทันที

เพียงแต่ยิ่งโตเป็นผู้ใหญ่มากเท่าไร ก็ยิ่งพะว้าพะวัง คิดหน้าคิดหลังมากเกินไป สุดท้ายก็เลือกที่จะล้มเลิกความคิดนั้นไปเอง

ทว่าเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่จู่ ๆ ก็นึกอยากมาร่วมกิจกรรมแบบนี้ เธอกลับไม่คิดอะไรให้วุ่นวาย ตัดสินใจมาทันทีเลย

ในเมื่อเธออยากมาขนาดนี้ สวี่มู่เกอก็ยากจะปฏิเสธ

มาก็มาสิ ถือว่าได้โชว์เพิ่มมาอีกรายการหนึ่งพอดี

ดังนั้นเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยจึงไม่กลับโรงแรมแล้ว เธอกดจองตั๋วเที่ยวบินที่เร็วที่สุดแล้วบินกลับโม่ตูด่วนจี๋

ขนาดผู้ช่วยก็ยังไม่พามาด้วย เธอดิ่งตรงมาหาสวี่มู่เกอที่มหาวิทยาลัยคนเดียวเลย

ครั้งนี้เธอยังคงใส่เสื้อขนเป็ดตัวยาวเหมือนเดิม แต่เป็นสีดำ ส่วนหมวกไหมพรมเป็นสีเขียวอ่อน

เธอซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อ พอมองจากระยะไกล ดูเหมือนกระติกน้ำร้อนขนาดยักษ์ไม่มีผิด

เพราะเธอสูงตั้งประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ถ้าเตี้ยกว่านี้อีกหน่อย ก็คงเป็นกระติกน้ำร้อนไซส์มินิแล้ว

สวี่มู่เกอเดินไปรับเธอที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย

เธอสวมหน้ากากอนามัย เผยให้เห็นเพียงดวงตากลมโตคู่หนึ่งที่ดูมีชีวิตชีวาราวกับจะพูดได้

"คุณมาคนเดียวแบบนี้ ผู้ช่วยก็ไม่พามา ไม่กลัวจะเจอปัญหาบ้างเหรอครับ"

ชื่อเสียงของเธอใช่ว่าจะน้อย ๆ แฟนคลับก็มีตั้งเพียบ ถ้ามีใครรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ รับรองว่าต้องเกิดความวุ่นวายที่คุมไม่อยู่แน่

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยพูดขึ้นว่า "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันแต่งตัวแบบนี้ใครจะไปจำได้กัน"

"อันนั้นก็จริงครับ"

สวี่มู่เกอพูดขึ้นว่า "ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมครับ ไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนแล้วกัน"

"ได้ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ" เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยพูดด้วยความรู้สึกเกรงใจนิด ๆ

สวี่มู่เกอตอบ "ไม่รบกวนหรอกครับ แค่คุณเลี้ยงก็พอ"

แต้ม +33

พวกเขาเดินมาที่ร้านอาหารร้านที่สองบนชั้นสามของโรงอาหารอีกครั้ง

สวี่มู่เกอถามด้วยความสงสัย "ทำไมอยู่ ๆ ถึงอยากมาร่วมงานเลี้ยงปีใหม่ห้องพวกผมล่ะครับ"

"ก็พอเห็นที่คุณโพสต์ในโมเมนต์วีแชตแล้วนึกถึงตอนม.ปลายขึ้นมา หัวมันแล่นขึ้นมาแวบหนึ่งก็เลยอยากมาน่ะค่ะ" เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยผายมือสองข้างออก ท่าทางดูเด๋อด๋าไม่เบา

สวี่มู่เกอถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ผู้หญิงนี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้อารมณ์จริง ๆ

ตอนนั้นเองมือถือของเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยก็ดังขึ้น เป็นสายจากผู้ช่วยของเธอนั่นเอง

"ทำไมเธอยังไม่ถึงโรงแรมอีก"

"ฉันอยู่โม่ตูค่ะ"

"อะไรนะ!!!"

เสียงกรีดร้องตกใจนี้ดังลั่นจนสวี่มู่เกอยังได้ยินอย่างชัดเจน

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยยิ้มเจื่อนอย่างเขินอาย แล้วถือมือถือเดินเลี่ยงไปคุยกับผู้ช่วยอยู่อีกด้านหนึ่ง

ผู้ช่วยของเธออายุมากกว่าเธอราว ๆ สิบปี ดูแลเธอมาตั้งแต่เริ่มเข้าวงการ ความสัมพันธ์จึงสนิทสนมกันมาก

ถ้าเกิดบอกให้รู้ล่วงหน้า เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยคงไม่มีทางได้มาแน่ ก็เลยต้องแอบมาทำก่อนแล้วค่อยบอกทีหลัง

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยต้องพูดกล่อมอยู่นานสองนาน ถึงจะทำให้ผู้ช่วยสงบลงได้

พอกลับมา อาหารที่พวกเขาสั่งไว้ก็ยกมาเสิร์ฟพอดี

ทั้งคู่กินไปพลางคุยกันไปพลาง

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยกะพริบตาคู่งามปริบ ๆ แล้วพูดขึ้นว่า "ฉันรู้สึกว่าคุณก็ไม่ได้เหมือนอย่างที่คนในเน็ตพูดกันว่าชอบทำตัว...เอ่อ...ขนาดนั้นนี่คะ"

"กวนประสาท"

"ใช่ค่ะ"

สวี่มู่เกอยิ้ม "ถ้าในอนาคตเรายังมีโอกาสได้ติดต่อกันอยู่ เดี๋ยวคุณก็ค่อย ๆ รู้ซึ้งเองแหละครับ"

"ฉันไม่อยากลองดีด้วยหรอกค่ะ" เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยส่ายหัวดิก

จู่ ๆ สวี่มู่เกอก็วางตะเกียบลง "ผมจะบอกอะไรคุณให้นะ"

"เรื่องอะไรเหรอคะ"

"ความจริงแล้วคุณใส่หมวกกลับด้านน่ะ"

"เอ๊ะ?"

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดกล้องหน้าทันที แต่แล้วก็พบว่าตัวเองไม่ได้ใส่หมวกอยู่ หมวกใบนั้นเธอถอดวางไว้ข้าง ๆ ตั้งแต่ตอนเดินเข้ามาในห้องส่วนตัวแล้ว

"╭(╯^╰)╮"

แต้ม +66

พอกินมื้อเย็นเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงหนึ่งทุ่มแล้ว

ทั้งสองคนเดินมาที่ห้องเรียนของสวี่มู่เกอด้วยกัน

ถึงตอนนี้ เพื่อน ๆ ในห้องของเขาแทบทุกคนมาถึงกันหมดแล้ว กำลังนั่งกิน นั่งดื่ม และคุยกันอย่างออกรส

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยคลุมร่างกายมิดชิดจนโผล่มาแค่ดวงตาคู่เดียว ไม่มีใครจำเธอได้เลยสักคน

สวี่มู่เกอพาเธอไปนั่งตรงมุมที่ไม่ค่อยสะดุดตา

เหยียนลี่เอ่ยถามขึ้นมา "พี่มู่ คนนี้คือ..."

"เพื่อนฉันเอง แวะมานั่งเล่นน่ะ" สวี่มู่เกอตอบส่ง ๆ

เหยียนลี่ขยิบตาพร้อมกับฉีกยิ้มทะเล้น "พี่สะใภ้ใช่ไหมเนี่ย สวัสดีครับพี่สะใภ้"

"อย่าเรียกมั่วซั่ว ไปทำธุระของนายต่อเถอะไป" สวี่มู่เกอดุเข้าให้

เหยียนลี่คงคาดไม่ถึงไปจนตายแน่ว่า คนที่ตัวเองเอ่ยปากล้อเล่นเรียกว่าพี่สะใภ้นั้น แท้จริงแล้วจะเป็นถึงราชินีเพลงรุ่นเล็กอย่างเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่เป็นไอดอลของตัวเอง