ตอนที่ 78 กวนได้โล่แบบไม่ทันตั้งตัว

ผ่านไปราวห้านาที คนในห้องก็มากันเกือบครบ

พวกเหยียนลี่สามคนดึงดันจะไปนั่งอีกฝั่งของสวี่มู่เกอให้ได้ ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไรแผลงๆ กันแน่

สวี่มู่เกอเปิดห้องไลฟ์สด วางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว ถือเสียว่าให้ผู้ชมในห้องไลฟ์ได้ดูงานเลี้ยงฟรีๆ สักรอบ

โหลวจ้านเหล่ยเดินออกไปข้างหน้า ประกาศเปิดงานเลี้ยงวันปีใหม่อย่างเป็นทางการ

การแสดงแรกเป็นการร้องเพลงคู่ของนักศึกษาหญิงสองคน

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยนั่งอยู่ข้างๆ เฝ้ามองและตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ ดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ดีทีเดียว

พอร้องจบ

สวี่มู่เกอก็บ่นอุบออกมาคำหนึ่ง

"ร้องก็พอใช้ได้นะ แต่เนื้อเพลงนี่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ"

แต้ม +233

เหยียนลี่ที่อยู่ข้างๆ รีบพูดขึ้นมาทันที "เพลงของนักร้องสาวระดับราชินีเพลงเนี่ยนะไม่ได้เรื่อง?"

พอได้ยินคำนี้ สวี่มู่เกอกระแอมไอแก้เก้อออกมาเบาๆ

เขาสัมผัสได้ชัดเจนเลยว่ามีสายตาเย็นเยียบเฉียบคมแผ่มาจากอีกด้าน

เรื่องนี้เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ เขาก็แค่ไม่รู้จริงๆ ว่าเพลงนี้เป็นเพลงของเหลียงรุ่ยเสฺวี่ย

เพื่อคลายความกระอักกระอ่วน สวี่มู่เกอจึงหยิบส้มบนโต๊ะข้างๆ ขึ้นมากินแก้เขิน

ผ่านไปสักพัก

เว่ยฮั่นจงก็ขยับเข้ามาใกล้พลางกระซิบถามเสียงเบา "พี่มู่ น้องสาวข้างๆ นายนี่ตกลงเป็นแฟนจริงรึเปล่าเนี่ย? ทำไมไม่เห็นนายจะสนใจคุยกับเขาเลยล่ะ?"

"เธอแค่แวะมาดูสนุกๆ น่ะ ช่างเถอะ ไม่ต้องไปสนใจหรอก" สวี่มู่เกอตอบอย่างส่งเดช สายตาไม่ได้ละไปไหน ยังคงตั้งใจชื่นชมนักศึกษาหญิงที่กำลังเต้นอยู่บนเวที

ด้วยความที่นั่งใกล้กัน แถมสวี่มู่เกอก็ไม่ได้คิดจะลดเสียงลงเลยสักนิด เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยจึงได้ยินเข้าอย่างไม่ต้องสงสัย

แต้ม +188

ตอนนี้เธอเริ่มคิดแล้วว่า ที่พวกชาวเน็ตวิจารณ์สวี่มู่เกอนั้นถูกต้องที่สุดแล้วจริงๆ

หมอนี่หน้าตาก็หล่อเหลา มีความสามารถรอบด้าน เวลาไม่พูดอะไรก็ดูเหมือนไอดอลสายสุขุมนุ่มลึกคนหนึ่ง

แต่พอได้อ้าปากพูดเมื่อไหร่ล่ะก็ ทั้งร้ายกาจ ทั้งกวนโอ๊ย ทั้งชวนโมโห

ชวนให้รู้สึกอยากควักมีดมาแทงสั่งสอนสักสองแผลจริงๆ

แม้ความสามารถของแต่ละคนจะไม่ได้เลิศเลอ บางการแสดงก็ดูเด๋อด๋าไปบ้าง แต่คนเยอะแบบนี้ก็ทำให้บรรยากาศครึกครื้นสนุกสนานดี

ไม่นานก็ถึงคิวเพลงแรกของสวี่มู่เกอ

เขาเดินไปกลางห้องเรียนแล้วรับไมโครโฟนมา

ไมโครโฟนกับชุดลำโพงล้วนเป็นของที่เขายืมมาจากสตูดิโอบันทึกเสียงมืออาชีพที่เคยไปอัดเพลงคราวก่อน เกรดจึงไม่ธรรมดาเลย เสียงลำโพงก็ยอดเยี่ยมมาก

สวี่มู่เกอกระแอมเคลียร์คอ แล้วพูดขึ้นว่า "เพลงที่ผมจะร้องทุกคนคงรู้กันอยู่แล้ว 'เพลงรักคนโสด' ขอมอบให้เพื่อนๆ ในห้องและผู้ชมในห้องไลฟ์สดทุกคนครับ"

"ถึงปีนี้ทุกคนจะยังโสด แต่วันมะรืนก็เป็นปีหน้าแล้ว ผมเชื่อว่าปีหน้าทุกคนคงจะเริ่มชินกับชีวิตคนโสดกันแล้วแน่นอน"

แต้ม +239

แต้ม +301

มุกกวนได้โล่ที่โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว เพื่อนๆ ชินชาหมดแล้ว มีแต่เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยคนเดียวที่ตั้งรับไม่ทันจนแทบหลังเดาะ

ในห้องไลฟ์ตอนนี้มีผู้ชมอยู่เยอะทีเดียว

"จะร้องเพลงก็ร้องไปสิ จะขุดเรื่องสะเทือนใจขึ้นมาพูดทำซากอะไร!!"

"ห้องฉันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ตอนนี้ดูไลฟ์ไปพลาง ดูการแสดงของห้องตัวเองไปพลางด้วย"

"เห็นภาพที่คุ้นเคยแบบนี้แล้ว คิดถึงชีวิตม.ปลายชะมัด"

"ในฐานะคนทำงานมาห้าปีที่เป็นได้แค่วัวงานตัวหนึ่ง อิจฉาพวกคุณที่ยังเรียนอยู่และใช้ชีวิตได้แบบไร้กังวลจริงๆ"

เพลงที่สวี่มู่เกออัปโหลดลงอินเทอร์เน็ตเป็นไฟล์เสียงความละเอียดสูง เวลาฟังจึงให้ความรู้สึกคนละแบบกับการมายืนร้องสดๆ ในห้องเรียนแบบนี้เลย

เสียงร้องตอนนี้ฟังสบายและโปร่งโล่ง มีเสียงสะท้อนก้องนิดๆ ผสมกับเสียงบรรยากาศรอบข้างหน่อยๆ ได้อารมณ์เหมือนกำลังฟังเพลงในคอนเสิร์ตสดไม่มีผิด

พอสวี่มู่เกอร้องจบไปหนึ่งเพลง เพื่อนๆ ในห้องก็ไม่ถือสาสิ่งที่เขาเพิ่งกวนประสาทไป ต่างพากันปรบมือให้อย่างเกรียวกราว

หลังจากเขากลับมานั่งที่

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยก็กระซิบพูดขึ้นมา "นายไม่ยอมไปเป็นนักร้องนี่น่าเสียดายจริงๆ เลยนะ"

ถ้ามองแค่เรื่องทักษะการร้องเพลง เธอคิดว่าสวี่มู่เกอฝีมือสูสีกับเธอเลย เผลอๆ จะเก่งกว่าเธอด้วยซ้ำ

"ถ้าผมต้องยึดสายงานใดสายงานหนึ่งเป็นอาชีพแค่เพราะว่าผมเก่งเรื่องนั้น ผมคงเหนื่อยตายพอดี เพราะสายงานที่ผมต้องทำคงมีเยอะแยะไปหมด" สวี่มู่เกอกล่าว

คำพูดนี้ แวบแรกที่ได้ยินเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายเท่าไหร่

แต่พอลองคิดดูดีๆ

เชี่ยเอ๊ย! หมอนี่มันกำลังเก๊กเบ่งอยู่นี่หว่า!!

การแสดงถัดไปเป็นละครสั้นตลกที่เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างช่วยซ้อมร่วมแสดงด้วย ซึ่งก็ถือว่าสนุกใช้ได้เลย

การแสดงส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นการร้องเพลงเสียมากกว่า

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยดูไปดูมา จิตใจก็เริ่มคันไม้คันมืออยากลองบ้าง

"ฉันก็อยากร้องเพลงบ้าง ทำไงดีล่ะ?"

สวี่มู่เกอรีบปรามทันที "อดทนไว้!"

ให้ตายเถอะ

คนตั้งเยอะแยะกำลังถือโทรศัพท์ยกขึ้นมาถ่ายกันอยู่นะนั่น

ถ้าเธอเผยตัวขึ้นมา ไม่เกินห้านาที ข่าวนี้ต้องสะพัดไปทั่วมหาวิทยาลัยแน่ ถึงตอนนั้นแฟนคลับคงล้อมตึกไว้จนคิดจะหนีก็หนีไม่รอด

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยเบะปาก ทำหน้าตาละห้อยเหมือนเด็กอยากได้ของเล่นแล้วพ่อแม่ไม่ยอมซื้อให้ แต่ก็ไม่กล้าโกรธ

สวี่มู่เกอเอ่ย "ถ้าเธออยากร้อง พรุ่งนี้คืนงานมีเวทีที่ใหญ่กว่านี้ให้เธอร้องตั้งเยอะ ถึงตอนนั้นมีทั้งอุปกรณ์ที่ดีกว่า คนดูที่เยอะกว่า วัดเล็กๆ แห่งนี้รองรับพระพุทธรูปองค์ใหญ่แบบเธอไม่ไหวหรอก"

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยกัดริมฝีปากล่าง ไม่ได้พูดอะไร

พอเห็นเธอสงบลงได้ชั่วคราว สวี่มู่เกอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

รู้สึกเหมือนพกระเบิดเวลาไว้ข้างตัวยังไงยังงั้น

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที

ไม่นานก็มาถึงช่วงท้ายงาน

สวี่มู่เกอยังมีเพลงสุดท้ายอีกหนึ่งเพลงสำหรับปิดท้าย

เขาหยิบกีตาร์ที่วางไว้ในลิ้นชักขึ้นมาแล้วเดินออกไป

วางไมโครโฟนลงบนขาตั้ง ปรับระดับความสูงให้พอดี

"ผมจะร้องเพลงใหม่ของผมสักเพลง ชื่อเพลงว่า 'ชีวิต' ครับ"

ความจริงแล้วเพลงนี้เดิมทีมีชื่อว่า 'ฆ่าคนสือเจียจวงคนนั้น' แต่สวี่มู่เกอรู้สึกว่าชื่อนั้นไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ ก็เลยเปลี่ยนตามใจชอบให้กลายเป็นคำเรียบง่ายอย่างคำว่าชีวิตแทน

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยได้ยินดังนั้น นัยน์ตาคู่งามก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าสวี่มู่เกอจะมาร้องเพลงใหม่ในงานเลี้ยงต้อนรับปีใหม่ของห้องตัวเอง ช่างทำอะไรตามใจตัวเองเกินไปแล้ว!

แต่พอนึกถึงคุณภาพของสองเพลงก่อนหน้าของเขา มันก็ทำให้เธอตั้งตารอคอยเพลงใหม่นี้เป็นอย่างมาก

สองมือเท้าคาง ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่สวี่มู่เกอ

เพื่อนร่วมห้องรวมถึงคนดูในห้องไลฟ์ต่างก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน

"นึกไม่ถึงว่าจะได้ของแถมเด็ดๆ แบบนี้!"

"เพลงใหม่เหรอ? เย้ เยี่ยมไปเลย!!"

"มาช้ายังดีกว่ามาไม่ทัน แต่มาตรงจังหวะนี่ฟินสุดๆ"

"เอาเพลงใหม่มาร้องในโอกาสแบบนี้นี่นะ พี่มู่นี่เอาแต่ใจตัวเองชะมัด"

เนื่องจากเป็นเพลงใหม่และไม่มีดนตรีแบ็กกิ้งแทร็ก แต่ยังดีที่เพลงนี้ไม่ต้องมีดนตรีประกอบก็ร้องได้

หลังจากปรับจูนทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

สวี่มู่เกอกรีดสายกีตาร์ เสียงทุ้มต่ำลอยแว่วออกมา

"เลิกงานตอนหกโมงเย็น..."

น้ำเสียงนี้แฝงไปด้วยความกร้านโลกและความเหนื่อยล้า ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวธรรมดาๆ แสนสามัญอย่างเรียบเฉย

มันชวนให้คนฟังรู้สึกถึงท่วงทำนองของการเล่าเรื่องอย่างค่อยเป็นค่อยไป จนเผลอดำดิ่งไปกับคำบอกเล่าของเขาโดยไม่รู้ตัว

กีตาร์ก็เล่นได้อย่างนุ่มนวลและเชื่องช้า

กระทั่งถึงท่อนฮุก

กีตาร์กลับรัวเร็วขึ้นกะทันหัน เสียงดังกระหึ่มขึ้นมา

คีย์เสียงของสวี่มู่เกอก็ยกสูงขึ้นมาในทันที

คล้ายกับการระเบิดอารมณ์ที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน

"ใช้ชีวิตลำพังมาสามสิบปี... จนกระทั่งตึกใหญ่พังทลาย..."

เสี้ยววินาทีนั้น

เพื่อนร่วมห้องที่นั่งอยู่ตรงนั้น คนดูในห้องไลฟ์ รวมถึงนักร้องมืออาชีพอย่างนักร้องสาวดาวรุ่งเหลียงรุ่ยเสฺวี่ย

ทุกคนที่ได้ยิน ขนแขนต่างลุกซู่ขึ้นมาพร้อมกันโดยพลัน

รู้สึกชาวาบไปถึงหนังศีรษะ

คอมเมนต์ลอยในห้องไลฟ์พลันระเบิดขึ้นมาราวกับภูเขาไฟแตก

"เชี่ยยยยยย!!!"

"โคตรจะสะเทือนอารมณ์เลยว่ะ!!"

"ระเบิดอารมณ์กะทันหันเลย! ดุเดือดชะมัด!"

"ต้องผ่านประสบการณ์ชีวิตแบบไหนมาถึงจะร้องได้อารมณ์ขนาดนี้วะเนี่ย"

"กูแฉะเลย อย่าเข้าใจผิด ขอบตานี่แหละที่แฉะ"

"พี่มู่แอบไปดื่มเหล้ามาก่อนปะเนี่ย ถ้าไม่ซดไปสักครึ่งชั่งไม่มีทางร้องได้ฟีลนี้แน่ๆ"

"เพลงใหม่นี้สุดยอดเกินไปแล้ว! โคตรพีค!!"