ตอนที่ 79 เละเป็นโจ๊กไปหมดแล้ว

ถ้าจะพูดถึงคนที่ตกตะลึงที่สุดในบรรดาผู้คนมากมายขนาดนี้ ก็คงหนีไม่พ้นเหลียงรุ่ยเสฺวี่ย

เพราะเธอเป็นนักร้องมืออาชีพ จึงฟังออกว่าเพลงนี้ยอดเยี่ยมมากแค่ไหน

เนื้อร้อง ทำนอง หรือการขับร้องอันสมบูรณ์แบบล้วนเป็นเรื่องรอง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออารมณ์ความรู้สึก

สวี่มู่เกอร้องเอาอารมณ์ความรู้สึกเฉพาะตัวที่เป็นของเพลงนี้และเป็นของเขาออกมาได้ นี่ต่างหากคือจุดที่กินใจคนมากที่สุด

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยฟังออกเลยว่า เขาเป็นคนที่มีเรื่องราวในชีวิต

และแล้วก็มาถึงท่อนฮุกของท่อนที่สอง

"ปกป้องชีวิตของเธอ...จนกว่าตึกสูงจะถล่มพังทลาย..."

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้

สาว ๆ ในห้องต่างก็ส่งเสียงกรี๊ดร้องขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน

"วู้วววว!!!"

เสียงกรี๊ดนี้ทำให้รู้สึกเหมือนภาพลวงตาว่ากำลังดูคอนเสิร์ตอยู่จริง ๆ

ในชั่วพริบตานี้ สวี่มู่เกอคือเจ้าชายในดวงใจของสาว ๆ ทุกคนในห้อง ยกเว้นฉู่เยฺว่กับเหลียงรุ่ยเสฺวี่ย

แต่พอพ้นชั่วพริบตานี้ไป ก็ไม่ใช่แล้ว

ทั้งที่สวี่มู่เกอมีเพียงแค่กีตาร์ตัวเดียวแท้ ๆ แต่กลับร้องออกมาได้สะเทือนอารมณ์อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

จนกระทั่งสวี่มู่เกอร้องจบ

ทุกคนก็ยังคงดึงสติกลับมาไม่ได้

อึ้งไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเสียงปรบมือกึกก้องจึงดังขึ้น

ทุกคนลุกขึ้นยืนปรบมือให้สวี่มู่เกอ เพลงนี้มันสุดยอดเกินไปแล้ว!

แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะยังไม่เข้าใจความหมายของเนื้อเพลง แต่เพียงแค่ท่วงทำนองก็ทำให้คนฟังตราตรึงใจไม่รู้ลืมแล้ว

"เสียดายที่ตัวเองไร้การศึกษา เลยได้แต่ร้องเชี่ยเอ๊ยสุดยอดไปทั่วหล้า"

"มีแต่อารมณ์ล้วน ๆ"

"เขาเพิ่งจะอยู่ปีหนึ่งชัด ๆ ทำไมถึงร้องออกมาได้กร้านโลกและเปี่ยมประสบการณ์เหมือนคนอายุห้าสิบได้ขนาดนี้"

"การที่พี่มู่ไม่ไปเป็นนักร้องมืออาชีพ ถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของวงการเพลงจีนจริง ๆ"

"ฟังแล้วร้องไห้เลย ทะเบียนอวี้ K ขอจุดบุหรี่ตี้เหาดูดเป็นเพื่อนหนึ่งมวน"

"ทะเบียนจี๋ G ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ขออมอมยิ้มเป็นเพื่อนหนึ่งแท่ง"

"ทะเบียนฉง B ไม่มีตังค์ ขอเคี้ยวล่าเถียวเป็นเพื่อนหนึ่งซอง"

เสียงปรบมือดังต่อเนื่องอยู่ครึ่งนาทีกว่าค่อย ๆ เงียบลง

ความจริงมาถึงจุดนี้ งานก็ควรจะจบลงได้แล้ว

โหลวจ้านเหล่ยเตรียมจะเดินออกไปพูดปิดงานแล้วด้วยซ้ำ

แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่นั่งเงียบ ๆ เรียบร้อยมาตลอดทั้งคืน จู่ ๆ ก็เดินมาตรงหน้าสวี่มู่เกอ

"ฉันก็อยากร้องสักเพลงเหมือนกันค่ะ"

สวี่มู่เกอสบตากับเธออยู่สามวินาที ก็มองเห็นความปรารถนาในแววตาคู่นั้น

ช่างเถอะ อยากร้องก็ร้องไป

"ให้เล่นกีตาร์คลอไปด้วยไหมครับ" สวี่มู่เกอเอ่ยถาม

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยพยักหน้า

ในขณะที่เพื่อน ๆ ร่วมห้องกำลังงุนงงไม่เข้าใจสถานการณ์อยู่นั้น

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่ยืนอยู่ข้างไมโครโฟน ก็ถอดหน้ากากอนามัยออก

ชั่วพริบตานั้น

ทั้งห้องเรียน ทั้งห้องไลฟ์ ก็ระเบิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

"เชี่ยยยย!!"

"แม่เจ้าโว้ย!!"

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย??"

"นี่มันเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยไม่ใช่เหรอวะ!!"

"ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้!!"

"ซี๊ดดดด!!!"

คนในห้องเรียนต่างเอามือกุมหัว มองดูทั้งสองคนร้องเพลงคู่กันด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ระยะห่างมันใกล้กันขนาดนี้แท้ ๆ

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า คนที่นั่งดูการแสดงร่วมกับพวกเขามาตลอดทั้งคืน จะกลายเป็นเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยไปได้

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!!

ทุกคนต่างคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่

ยิ่งเป็นพวกเหยียนลี่กับโหลวจ้านเหล่ยทั้งสี่คน ยิ่งยืนทึ่มทื่ออยู่ตรงนั้นราวกับถูกฟ้าผ่าใส่

ทำตัวไม่ถูก

เหมือนโดนใครสะกดจุดเอาไว้

จังหวะนั้นเอง ในหัวของพวกเขาก็พลันมีความคิดแวบเข้ามา

นึกถึงคำพูดที่สวี่มู่เกอเคยบอกพวกตนเมื่อไม่กี่วันก่อน

"เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยโทรมา ชวนฉันไปกินข้าวที่โรงอาหารของมหา'ลัยเรา คนที่ฉันเพิ่งเดินไปส่งเมื่อกี้ก็คือเธอนั่นแหละ"

ตอนนั้นพวกเขายังโง่เง่าคิดว่าสมองของสวี่มู่เกอมีปัญหาอยู่เลย

ที่แท้เป็นสมองของพวกเขานี่เองที่มีปัญหา

อยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาดจริง ๆ

เดิมทีพวกเขาสามารถเข้าใกล้เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่เป็นเทพธิดาในดวงใจได้ตั้งนานแล้ว เพียงเพราะไม่เชื่อคำพูดของสวี่มู่เกอแท้ ๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยเดินออกไปขอร้องเพลงเอง พวกเขาก็คงพลาดโอกาสนี้ไปจริง ๆ แล้ว

คาดว่าอีกหลายปีต่อมาถ้านึกย้อนกลับไป คงกลายเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่สุดเรื่องหนึ่ง

ยังดี ยังถือว่าโชคดีมาก

เมื่อเพลงร้องผ่านไปได้ประมาณหนึ่งนาที

ทุกคนก็ได้สติกลับมา ต่างพากันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปอัดคลิป และถึงขั้นโพสต์ลงโมเมนต์ทันที

"พี่น้องทั้งหลาย! รีบดูเร็วว่านี่ใคร!!"

"คุณพระช่วย! เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยกำลังร้องเพลงอยู่ในห้องเรียนพวกเรา!"

"ข่าวด่วนระดับบิ๊ก! เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยโผล่กะทันหันที่มหาวิทยาลัยโม่ตู!!"

"ไม่นึกเลยว่าชั่วชีวิตนี้จะได้มองเทพธิดาในระยะประชิดขนาดนี้!"

ในตอนแรกบรรดาเพื่อนฝูงและเพื่อนนักเรียนที่เห็นรูปถ่ายกับข้อความต่างก็ไม่เชื่อ

เธอเป็นถึงราชินีเพลงรุ่นเล็กแห่งวงการ จะมามหาวิทยาลัยพวกเขาได้ยังไงกัน ใครจะไปมีความสามารถล้นเหลือขนาดเชิญเธอมาได้

ทว่าพอดูคลิปที่ถ่ายจากสถานที่จริงทีละคลิป หรือกระทั่งวิดีโอคอลไปเห็นกับตาตัวเอง

ทุกคนต่างก็อึ้งกิมกี่ไปตาม ๆ กัน

เชี่ยเอ๊ย! ของจริงนี่หว่า!!!

คราวนี้ทั้งมหาวิทยาลัยจึงโกลาหลกันไปหมด

สวี่มู่เกอเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างชัดเจนแล้ว

"ต้องไปแล้ว"

"อื้อ"

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยไม่ได้ดื้อดึงเอาแต่ใจอีก เธอเองก็รู้ดีว่าถ้าถูกล้อมขังไว้ที่นี่มันจะน่ากระอักกระอ่วนและจัดการยากขนาดไหน

ในตอนที่ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งสติ

สวี่มู่เกอก็วางกีตาร์ลง แล้วคว้ามือเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยพาวิ่งออกไปทันที

แต้ม +368

แต้ม +477

แต้ม +558

กว่าทุกคนจะได้สติ ทั้งสองคนก็พุ่งพรวดออกนอกห้องเรียนไปแล้ว!!

แทบจะเป็นสัญชาตญาณ ทุกคนรีบวิ่งกรูตามออกไปทันที

โทรศัพท์ของสวี่มู่เกอยังวางทิ้งไว้อยู่ตรงนั้น คนดูในห้องไลฟ์ต่างเหวอไปหมด ไม่มีใครสนใจพวกตนเลย

"เวรเอ๊ย! พาพวกเราวิ่งตามไปด้วยสิวะ!"

"พี่มู่มือไวชะมัด!"

"ปล่อยมือเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย! ห้ามจับมือเมียกู!!"

"พี่มู่เกินไปแล้ว! ตอนไลฟ์สดก็ปากหวานเรียกพวกเราว่าพี่น้อง ตอนนี้กลับทิ้งพวกเราไว้ที่นี่เพื่อผู้หญิงเนี่ยนะ!"

"เป็นฉันก็ทำแบบนี้แหละ"

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยไม่คุ้นเคยกับตึกเรียน จึงทำได้เพียงปล่อยให้สวี่มู่เกอจูงมือวิ่งไป

สวี่มู่เกอไม่ได้วิ่งลงบันไดไปตรง ๆ แต่วิ่งขึ้นไปข้างบน พอถึงชั้นห้าก็ข้ามระเบียงทางเดินไปยังตึกสำนักงาน แล้วค่อยหนีออกไปจากทางนั้น

ระหว่างทางพวกเขาเจอนักศึกษาจำนวนมากที่วิ่งสวนมา ทั้งหมดต่างได้ยินชื่อเสียงแล้วแห่กันมาตามหาเหลียงรุ่ยเสฺวี่ย

ยังดีที่สวี่มู่เกอนิ่งพอ พอเห็นคนก็ชะลอความเร็ว ชวนคุย แกล้งทำเป็นเดินผ่านไปตามปกติ

เขาหลอกทุกคนที่เจอระหว่างทางได้สำเร็จด้วยวิธีนี้ จนกระทั่งลงมาถึงบริเวณแคมปัสและขึ้นไปนั่งบนรถของตัวเอง

"ฟู่....."

"เฉียดฉิวชะมัด"

สวี่มู่เกอพ่นลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก

"นั่นสิคะ"

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยเองก็เป็นเหมือนกัน

เพราะต้องวิ่งเหยาะ ๆ มาตลอดทาง บวกกับความตื่นเต้น ทำให้ใบหน้าขาวเนียนของเธอแดงระเรื่อ

เธอไม่ได้เจอเรื่องระทึกขวัญชวนใจเต้นแบบนี้มานานมากแล้ว รู้สึกเหมือนกำลังถ่ายหนังอยู่เลย

"โชคดีที่พวกเราวิ่งเร็ว ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดคงโดนล้อมปิดทางไว้แน่"

สวี่มู่เกอเหลือบมองเธออย่างพูดไม่ออก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นความน่ากลัวของพวกแฟนคลับดารา

แต่เขาสังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง

นั่นคือตั้งแต่ตอนที่เขาจูงมือเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยวิ่งหนีมาจนถึงตอนนี้

แต้มพุ่งกระฉูดรัว ๆ ไม่หยุดเลยสักนิด

เห็นได้ชัดว่าแต้มพวกนี้มาจากพวกคนที่หลงรักเหลียงรุ่ยเสฺวี่ย คนพวกนั้นคงจะเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเข้าแล้ว

เรื่องนี้ทำให้สวี่มู่เกอเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาทันที

ถ้าเขาเขียนเพลง "ความกล้า" ออกมาให้เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยร้องล่ะ

คำร้องทำนองโดย สวี่มู่เกอ, ขับร้องโดย เหลียงรุ่ยเสฺวี่ย

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยยืนร้องเพลงที่สวี่มู่เกอเขียนให้อยู่บนเวที "ความรักของเราต้องใช้ความกล้า เผชิญหน้ากับคำซุบซิบนินทาเหล่านั้น....."

ไม่รู้เลยว่าจะกวาดแต้มมาได้มากขนาดไหนกันนะ?

แค่คิดก็ชวนให้ตื่นเต้นขึ้นมานิด ๆ แล้ว

เขาหันไปมองเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยคิดว่าสวี่มู่เกอกำลังตำหนิที่เธอผลีผลามออกไปร้องเพลงเมื่อกี้

เธอจึงหดคอลง พลางถูมือเล็ก ๆ ไปมา

"ขอโทษด้วยนะคะ ฉัน.....แค่ทนไม่ไหวจริง ๆ น่ะค่ะ....."