ตอนที่ 82 ปิดเทอมกลับบ้าน

มหาวิทยาลัยรอจนเรียนคาบสุดท้ายของช่วงบ่ายเสร็จถึงจะปล่อยหยุด

สวี่มู่เกอโดดเรียนชิ่งออกมาก่อน เพราะคาบนี้คือวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูง

เขาบึ่งกลับมาถึงบ้านตอนทุ่มตรงพอดี ซึ่งตรงกับเวลาอาหารเย็นเป๊ะ

ถ้าเขารอเลิกเรียนตามเวลาปกติแล้วค่อยกลับ คาดว่ากว่าจะถึงบ้านคงปาเข้าไปเที่ยงคืน

สวี่มู่เกอขับรถมาจอดใต้ตึกคอนโดของพวกเขาโดยตรง

เดินขึ้นตึกไปเปิดประตูบ้าน

นอกจากพ่อแม่ของสวี่มู่เกอแล้ว ในห้องนั่งเล่นยังมีอาสามกับอาสะใภ้สามอยู่ด้วย ทั้งสองครอบครัวสนิทกันมาก มักจะมากินข้าวด้วยกันบ่อยๆ

สวี่เหยียนลูกสาวของพวกเขากำลังนั่งเท้าคางอยู่ข้างๆ พลางดูละครทีวีที่น่าเบื่อ

กับข้าวน่าจะเพิ่งทำเสร็จได้ไม่นาน เพราะสวี่มู่เกอได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาเตะจมูก

เมื่อเห็นว่าสวี่มู่เกอกลับมาแล้ว ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มของสวี่เหยียนก็ผลิยิ้มหวานหยดย้อยออกมาทันที

"พี่กลับมาแล้วเหรอ! ดีจังเลย! ในที่สุดก็จะได้กินข้าวสักที!"

สวี่มู่เกอดีใจได้แค่ครึ่งเดียว

ถ้าไม่มีประโยคหลังตามมาคงจะดีกว่านี้เยอะ

สวี่มู่เกอบอกเวลาที่ตัวเองจะถึงบ้านล่วงหน้าไว้แล้ว พวกเขาจึงกะเวลาทำกับข้าวไว้พอดี

"ไปล้างมือกินข้าวเถอะ" หลานฮุ่ยผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น

อาสามของสวี่มู่เกอถามขึ้นลอยๆ ว่า "รถแกซื้อที่โม่ตูหรือว่าซื้อแถวบ้านเราล่ะ?"

พวกเขารู้เรื่องที่สวี่มู่เกอเป็นนักร้องแล้ว กลับมารอบนี้สวี่โหย่วหมินยังคิดจะออกไปรับเขาอยู่เลย

แต่สวี่มู่เกอบอกว่าตัวเองซื้อรถแล้ว ขับรถกลับมาเอง จึงไม่ได้ออกไปรับที่สถานีรถเหมือนคราวที่แล้ว

"ซื้อแถวบ้านเรานี่แหละครับ" สวี่มู่เกอตอบ

อาสามขมวดคิ้ว "แล้วทำไมไม่บอกอาสักคำ หาคนรู้จักช่วยดูให้อย่างน้อยก็ยังพอลดราคาได้อีกหน่อย"

อาสะใภ้สามปรายตามองเขา "คุณยังไม่ทันถามเลยว่ามู่เกอซื้อรถอะไร ก็จะหาคนรู้จักท่าเดียวเลยเหรอ?"

"ซื้อรถอะไรล่ะ?"

"คาเยนน์ครับ"

อาสามชะงักค้างไปทันที

"ฮ่าๆๆๆ" อาสะใภ้สามหัวเราะลั่น "ทำไมเงียบไปล่ะ ไปหาคนรู้จักของคุณสิ ให้ศูนย์บริการปอร์เช่เขาคืนเงินส่วนต่างให้หน่อย"

อาสามไม่สนใจเธอ

อันที่จริงเธอทนนิสัยนี้ของสามีตัวเองไม่ไหวมานานแล้ว จะทำอะไรทีก็คิดแต่จะหาคนรู้จัก นึกว่าเส้นสายตัวเองใหญ่โตนักหนา แต่สุดท้ายก็งั้นๆ

คราวนี้เลยสบโอกาสได้แขวะเขาสักที

สวี่มู่เกอพูดไม่ออกไปพักใหญ่

ครอบครัวอาสามนี่ตลกกันจริงๆ

พอยกกับข้าวที่ทำเสร็จมาวาง ทั้งหมดก็ทยอยกันนั่งประจำที่

สวี่เหยียนอาศัยจังหวะที่พวกผู้ใหญ่ลุกไป รีบเปลี่ยนช่องทีวีไปเป็นงานกาล่าฉลองวันปีใหม่ของช่องหมางกั่วทันที

เอาเสียงนี้มาเปิดคลอเป็นแบ็กกราวด์ยังดีกว่าละครน่าเบื่อพวกนั้นตั้งเยอะ

พวกเขากินข้าวไปคุยกันไป

ตอนที่เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยขึ้นเวทีมาร้องเพลง

สวี่เหยียนก็ชี้ไปที่ทีวีแล้วพูดขึ้นว่า "คุณป้าคะ ป้าดูผู้หญิงคนนี้สิ คิดว่าถ้ามาเป็นลูกสะใภ้ป้าจะเป็นยังไงบ้าง?"

หลานฮุ่ยหันไปมอง

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยบนเวทีสวมชุดราตรียาวสีขาว ดูสวยสง่าราวกับนางฟ้า ราวกับสาวงามที่หลุดออกมาจากภาพวาดอย่างไรอย่างนั้น

ประกอบกับรูปร่างสูงเพรียวและเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ ยิ่งมองก็ยิ่งเพลินตา

เพียงแต่เมื่อเทียบกับตัวตนปกติของเธอแล้ว ช่างเหมือนคนละคนกันเลย

หลานฮุ่ยเอ่ยขึ้นว่า "ก็พอดูได้นะ"

สวี่เหยียนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก มาตรฐานของคุณป้านี่สูงเกินไปแล้ว ระดับนี้บอกแค่พอดูได้เนี่ยนะ

เห็นได้ชัดว่าสวี่เหยียนรู้เรื่องข่าวฉาวของสวี่มู่เกอกับเหลียงรุ่ยเสฺวี่ย

แต่พวกพ่อแม่ทั้งสี่คนที่ไม่เคยสนใจข่าวบันเทิง ย่อมไม่รู้เรื่องพวกนี้

ตอนนี้ทางช่องหมางกั่วต่างพากันดีใจจนเนื้อเต้น

เพราะเรื่องเมื่อคืน ทำให้เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่ได้รับความสนใจอยู่แล้วพุ่งขึ้นไปแตะจุดสูงสุดของกระแสยอดคนดูในทันที

รายการของพวกเขาอาศัยกระแสนี้ ดึงเรตติ้งให้พุ่งสูงขึ้นไปอีกโข

โดยเฉพาะตอนที่เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยขึ้นเวทีนี้ ยอดผู้ชมพุ่งทะลุสถิติสูงสุดของพวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว

จะให้พวกเขาไปคุกเข่าโขกหัวขอบคุณสวี่มู่เกอสักสองสามทีก็ยังไม่มากเกินไปด้วยซ้ำ

นี่คือเหตุผลที่ดาราบางคนชอบสร้างข่าวกุ๊กกิ๊ก คนดูทั่วไปก็ชอบเรื่องซุบซิบพวกนี้กันทั้งนั้น

หลานฮุ่ยเอ่ยเตือน "ต่อไปถ้าหาเงินได้อีกก็อย่าใช้สุรุ่ยสุร่ายล่ะ เก็บเงินไว้ซื้อบ้านสักหลังก่อน"

ในสายตาของเธอ การซื้อบ้านมีแต่ได้กับได้ แถมยังเป็นการวางแผนไว้สำหรับการแต่งงานในอนาคตอีกด้วย

"เรื่องบ้านถ้าอยากซื้อเมื่อไหร่ก็ซื้อได้ตลอดแหละครับ วันนี้ผมเพิ่งขายเพลงไปได้อีกเพลงหนึ่ง" สวี่มู่เกอบอก

แน่นอนว่าคงไม่ใช่หลังที่แพงเว่อร์อะไรขนาดนั้น เพราะเขายังต้องเลี้ยงดูสตูดิโอเกมที่ยังไม่ทำเงินอยู่อีก

สวี่โหย่วหมินถามขึ้นว่า "เพลงหนึ่งขายได้เท่าไหร่กันเชียว?"

"เป็นล้านขึ้นครับ" สวี่มู่เกอตอบ

ทั้งสี่คนอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

ตัวเองทำงานงกๆ มาทั้งชีวิตยังเก็บเงินไม่ได้ถึงหนึ่งล้านเลย ไม่นึกเลยว่าสวี่มู่เกอแค่เขียนเพลงสักเพลงจะขายได้เงินเยอะขนาดนั้น

พอกินข้าวเสร็จ

สวี่เหยียนก็ดึงสวี่มู่เกอไปคุยที่มุมห้องแล้วกระซิบถาม "พี่ พี่กับเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยคบกันอยู่จริงรึเปล่าเนี่ย?"

"เปล่า ก็แค่ร่วมงานกัน" สวี่มู่เกอตอบ

สวี่เหยียนจ้องหน้าเขาอยู่สามวินาที

"แล้วทำไมเธอถึงยอมไปงานเลี้ยงปีใหม่ที่ห้องพี่ แถมยังร้องเพลง แล้วก็ยอมให้พี่จูงมือวิ่งหนีด้วยล่ะ?"

สวี่มู่เกอนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับว่า "คืนวันคริสต์มาสเมื่อสองปีก่อน ทำไมตอนที่เธอป่วยถึงยังอยากกินไอติมล่ะ?"

"ก็เพราะว่า... จู่ๆ มันก็แค่อยากกินขึ้นมาน่ะสิ" สวี่เหยียนตอบ

สวี่มู่เกอจึงบอกว่า "เธอก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันแหละ"

เอ๊ะ แบบนี้ก็ได้เหรอ...

สวี่เหยียนถึงกับเถียงไม่ออก

จู่ๆ ก็รู้สึกเข้าใจอีกฝ่ายขึ้นมาซะงั้น

สวี่เหยียนถอนหายใจ สีหน้าดูซับซ้อนพิลึก

ด้านหนึ่ง เธอก็ค่อนข้างชอบเหลียงรุ่ยเสฺวี่ย ถ้าได้มาเป็นพี่สะใภ้จริงๆ เธอก็พร้อมอ้าแขนรับเลย

แต่อีกด้านหนึ่ง เธอก็อยากจะแนะนำเพื่อนสนิทของตัวเองให้สวี่มู่เกอเหมือนกัน

มันก็เลยสับสนลังเลไปหมด

หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ถึงได้ขอตัวกลับ

พอลงมาชั้นล่างแล้วเห็นรถคาเยนน์คันนั้น อาสามก็อิจฉาตาร้อนเป็นที่สุด จะมีผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่อยากขับรถหรูๆ ดีๆ แบบนี้

เขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

"พี่ใหญ่เนี่ย มีลูกชายที่ดีจริงๆ เลยนะ"

เพิ่งจะอยู่ปีหนึ่งแท้ๆ แต่สามารถหาเงินซื้อปอร์เช่ คาเยนน์ได้ด้วยตัวเอง นี่มันตบหน้าคนวัยเดียวกันกระจุยไปถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์แล้ว

ต่อให้เป็นคนที่โตกว่าเขาสักห้าปีและเข้าสู่วัยทำงานแล้ว ก็ยังโดนขยี้ขาดลอยอยู่ดี

......

ในบ้าน สวี่มู่เกอหยิบเครื่องประดับของแบรนด์ฟาน คลีฟ แอนด์ อาร์เพลส์ ชิ้นหนึ่งออกมา มอบให้เป็นของขวัญแก่แม่

ก่อนหน้านี้เขาสุ่มได้บัตรกำนัลเงินสดสองแสนหยวนมาใบหนึ่ง ตอนนั้นเพื่อที่จะใช้เงินสองแสนให้หมด เขาเลยซื้อเครื่องประดับมาสองชิ้น

ชิ้นหนึ่งให้แม่ อีกชิ้นหนึ่งให้สวี่เหยียน

ทว่าเมื่อครู่อาสามหญิงก็อยู่ด้วย ถ้าสวี่มู่เกอหยิบออกมาสองชิ้นมันจะดูน่ากระอักกระอ่วนใจ ก็เลยรอจนถึงตอนนี้ค่อยเอาออกมาให้

ส่วนชิ้นของสวี่เหยียนที่เหลือ ค่อยหาโอกาสเอาไปให้ทีหลังก็พอ

"กำไลอันนี้คงไม่ถูกเลยใช่ไหมลูก?" หลานฮุ่ยถาม

เธอสวมมันไว้ที่ข้อมือ แววตาเต็มไปด้วยความชอบ หนึ่งเพราะมันสวยจริงๆ และสองเพราะนี่เป็นของที่ลูกชายซื้อให้

ต่อให้เป็นแค่กิ๊บติดผมธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่ง เธอก็ดีใจอยู่ดี

"ก็พอดูได้ครับ" สวี่มู่เกอตอบแบบปัดๆ คลุมเครือ

หลานฮุ่ยไม่ได้ซักไซ้ต่อ เธอเองก็กลัวว่าถ้ารู้ราคาขึ้นมาแล้วจะไม่กล้าใส่อีก

หลังผ่านพ้นเวลาเที่ยงคืน

บรรดาเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนๆ ของสวี่มู่เกอต่างก็ทยอยส่งข้อความอวยพรสุขสันต์วันปีใหม่กันมาเรื่อยๆ

ครู่ต่อมา เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่เพิ่งเสร็จงานก็ส่งข้อความมาเช่นกัน

สวี่มู่เกอตอบกลับพวกเขาทีละคน

มันก็แค่วันขึ้นปีใหม่สากลเท่านั้น ไม่ใช่วันตรุษจีนเสียหน่อย ในสายตาของสวี่มู่เกอมันก็เป็นแค่วันหยุดธรรมดาวันหนึ่งเท่านั้นเอง