ตอนที่ 83 ฉันยังไม่ได้ขึ้นรถเลยนะ

สวี่มู่เกอเตรียมขับรถไปรับสวี่เหยียนเพื่อไปเดินเล่นด้วยกัน

ก่อนออกเดินทาง สวี่มู่เกอเปิดห้องไลฟ์ของตัวเองตามความเคยชิน

เขาวางมือถือไว้ตรงที่พักแขน หันกล้องไปทางเบาะหลัง

พยายามไม่พูดอะไร

จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งที่โจวซูอีขับรถ แล้วเอามือถือที่เปิดไลฟ์สดอยู่ไปวางไว้ข้างหน้า ขับรถไปคุยกับทุกคนไป

หลังจากนั้นก็โดนแจ้งจับไปที่ตำรวจจราจร เพราะตอนขับรถห้ามใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์

แน่นอนว่าสวี่มู่เกอจะไม่ทำพลาดแบบนั้น อย่างน้อยตอนไลฟ์สดก็ห้ามทำ เขาขับรถไปเงียบ ๆ ให้คนดูคุยเล่นกันไปเอง

พอมาถึงตรงทางแยกแถวบ้านของสวี่เหยียน เธอก็มายืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว

สวี่มู่เกอหยุดรถ

พอได้ยินเสียงเปิดและปิดประตูรถ เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ปล่อยเบรกเหยียบคันเร่งพุ่งไปข้างหน้าทันที

สวี่เหยียนยืนอึ้งค้างอยู่กับที่

ผ่านไปสามวินาที

"เฮ้ย ฉันยังไม่ได้ขึ้นรถเลยนะ!!!"

"พี่!!!"

สวี่เหยียนตะโกนลั่นไปสองที แต่คาเยนน์เก็บเสียงดีเกินไป สวี่มู่เกอไม่ได้ยินเลยสักนิด

สวี่เหยียนจะวิ่งตามก็ไม่ทันแล้ว จึงรีบหยิบมือถือตัวเองโทรหาเขา

มือถืออีกเครื่องของเขาเชื่อมบลูทูธในรถเอาไว้

สวี่มู่เกอเห็นว่าเป็นสวี่เหยียนโทรมา พอหันไปดูก็พบว่าไม่มีคนอยู่บนรถ

เขากดรับสาย

"เธออยู่ไหนเนี่ย?"

สวี่เหยียนโวยวายลั่น "ฉันยังไม่ได้ขึ้นรถ พี่ก็ขับออกไปแล้ว!"

"ฉันได้ยินเสียงเปิดปิดประตู ก็นึกว่าเธอขึ้นมาแล้วซะอีก"

"นั่นมันสตรอว์เบอร์รีที่พวกเรากลับบ้านนอกไปเก็บมาเมื่อวาน อยากให้พี่เอากลับไปกินที่บ้าน ฉันเลยเอาไปวางไว้ที่เบาะหลังย่ะ!"

สวี่มู่เกอกดวางสาย แล้ววนรถกลับไปรับเธอ

แม้คนดูในห้องไลฟ์จะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่ก็ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาชัดเจน

"55555 พี่มู่มารับคนได้ความว่างเปล่ากลับไปเฉย"

"เหมือนได้ยินเสียงน้องสาวลูกพี่ลูกน้องตะโกนว่าฉันยังไม่ได้ขึ้นรถเลยว่ะ"

"ภาพลอยมาเลย"

"จริง ๆ พี่มู่ไม่ได้กะจะรับเธอแต่แรกแล้ว แค่จะเอาสตรอว์เบอร์รีแล้วชิ่งต่างหาก"

"รู้ทันไปอีก"

สวี่มู่เกอกลับมารับสวี่เหยียนขึ้นรถ แล้วชี้ไปที่กล่องตรงหน้าเบาะข้างคนขับ

"สร้อยข้อมือ ให้เธอ"

เดิมทีสวี่เหยียนกะจะบ่นเขาสักสองสามประโยค แต่พอเห็นสร้อยข้อมือสุดประณีต รอยยิ้มก็ผลิบานเหมือนดอกไม้ทันที

หลังจากนั้นพวกเขาก็มาถึงถนนคนเดินด้วยกัน สวี่มู่เกอจอดรถเรียบร้อย แล้วพากันลงมาเดินเล่น

มือหนึ่งของสวี่เหยียนควงแขนสวี่มู่เกอไว้ อีกมือช่วยเขาถือโทรศัพท์มือถือ

กลายเป็นเครื่องมือไปโดยปริยาย

เดินไปได้สักพัก ก็มีชายหญิงคู่หนึ่งเข้ามาขวางทางพวกเขาไว้

ฝ่ายชายถืออุปกรณ์ถ่ายวิดีโอ ฝ่ายหญิงถือไมโครโฟน

ดูแวบเดียวก็รู้ว่ากำลังทำคอนเทนต์สัมภาษณ์ริมถนน ในคลิปสั้นมีคอนเทนต์สัมภาษณ์ข้างทางแปลก ๆ แบบนี้เยอะแยะ

พอสวี่มู่เกอเห็นพวกเขาก็ยกมือขึ้นบังหน้าสวี่เหยียนทันที ไม่ยอมให้ถ่ายติดเธอ

เขาไม่อยากให้สวี่เหยียนเข้ามาพัวพันกับสังคมออนไลน์เร็วเกินไป

คนถือกล้องยังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง พอเห็นสวี่มู่เกอทำแบบนั้นก็เบนกล้องหนีทันที ไม่ถ่ายสวี่เหยียน

หญิงคนนั้นมองสวี่มู่เกอแล้วถามขึ้น "ขอโทษที่รบกวนนะคะ ขอถามอะไรสักคำถามได้ไหมคะ?"

สวี่มู่เกอกะจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่พอคิดดูดี ๆ ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนั้น

"คำถามอะไรครับ?"

"ถ้าให้เงินคุณห้าล้าน คุณจะยอมวิ่งแก้ผ้าตรงนี้ไหมคะ?"

สวี่มู่เกอยิ้มออกมาทันที เขาหยิบมือถืออีกเครื่องเปิดข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร แล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ

"คุณคิดว่าผมจะทำไหมล่ะ?"

ผู้หญิงคนนั้นก้มมองแวบเดียว ปากก็อ้าค้างเป็นรูปตัวโอทันที

แต้ม +555

นี่คือโดนดาเมจรุนแรงเข้าให้เต็ม ๆ

พวกเขานึกว่าห้าล้านมันเยอะมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีแค่นั้น แต่มีเยอะกว่านั้นมาก

อย่าว่าแต่แค่ถามเล่น ๆ เลย ต่อให้เอาเงินห้าล้านมากองตรงหน้าจริง ๆ เขาก็ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก

คนอื่นตอบว่าไม่ทำ ส่วนใหญ่เป็นเพราะเรื่องของศักดิ์ศรี

แต่ถ้าสวี่มู่เกอตอบว่าไม่ทำ มันเป็นเพราะเขาไม่ได้ขาดเงินห้าล้านนั่นเลยต่างหาก

หญิงคนนั้นเปลี่ยนท่าทีทันควัน "สุดหล่อ ขอแอดเพื่อนหน่อยได้ไหมคะ?"

"ไม่จำเป็นครับ" สวี่มู่เกอดึงสวี่เหยียนหันหลังเดินจากไป

คนดูบางส่วนในห้องไลฟ์ยังคงมึนงงกันอยู่บ้าง

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? มีอะไรเหรอ?"

"ชัดเจนเลย พี่มู่เปิดยอดเงินคงเหลือในบัญชีธนาคารให้เธอดูแน่ ๆ"

"โคตรเรียล พอเห็นยอดเงินปุ๊บก็เลิกถามคำถามเลย จะขอแอดเพื่อนท่าเดียว"

"แค่วิ่งแก้ผ้าเองไม่ใช่เหรอวะ? กูจะวิ่งจนพวกมึงล้มละลายไปเลย!"

"กูวิ่งไปกินขี้ไปยังได้เลย"

"เรื่องแค่นี้ก็ยังจะแข่งกันอีกเหรอวะ?"

ที่สวี่มู่เกอยอมเดินช็อปปิ้งเป็นเพื่อนสวี่เหยียน สาเหตุหลักคือเขาควรซื้อเสื้อผ้าใหม่สักสองสามชุด จึงให้สวี่เหยียนช่วยเลือกให้

เพราะคราวก่อนที่ซื้อเป็นชุดฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูร้อน ส่วนชุดฤดูหนาวยังคงเป็นชุดเก่าของเมื่อก่อนอยู่เลย

ด้วยค่านิยมในการใช้จ่ายของสวี่มู่เกอในตอนนี้ หลังจากซื้อไปห้าชุด ก็รูดจ่ายไปเจ็ดหมื่นกว่าทันที

นี่ขนาดกำลังไลฟ์สดอยู่ แถมไม่อยากให้สวี่เหยียนตกใจจนเกินไป จึงเพลา ๆ มือลงบ้างแล้ว

จากนั้นสวี่มู่เกอก็ซื้อเสื้อผ้าให้เธออีกสองสามชุด เอาของพวกนี้ไปเก็บไว้ในรถ แล้วพวกเขาก็ไปดูหนังและกินมื้อเย็นด้วยกัน

ตอนที่สวี่มู่เกอกลับถึงบ้าน เวลาก็ล่วงเลยไปสองทุ่มกว่าแล้ว

ในหมู่บ้านไม่มีที่จอดรถ เขาจึงทำได้แค่จอดรถไว้ด้านนอกหมู่บ้านที่ห่างออกไปสักหน่อย

เขาถือมือถือเดินไปตามทางเปลี่ยวยามค่ำคืน แล้วเอ่ยถามคนดูในห้องไลฟ์ "พวกคุณรู้ไหมว่าหลังจากฝึกศิลปะการต่อสู้แล้ว สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมากที่สุดในตัวคนเราคืออะไร?"

คนดูในห้องไลฟ์ต่างพากันส่งคอมเมนต์ลอยตอบกลับมา

"ใจกล้าขึ้น มั่นใจในตัวเองมากขึ้น"

"สุขภาพแข็งแรงขึ้น ไม่ป่วยง่ายเหมือนเมื่อก่อน"

สวี่มู่เกอมองดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า

"ผิดหมดเลย พอฝึกการต่อสู้จนเก่งขึ้นแล้ว จะรู้สึกอยากหาใครสักคนที่น่าโดนตีน แล้วซัดมันสักยกโดยที่เราไม่ต้องรับผิดชอบชะมัด"

"อย่างเช่นตอนนี้ ผมกำลังเดินอยู่บนทางมืด ๆ คนเดียว ผมเลยอยากให้มีใครสักคนโผล่มาปล้นผมมาก ทางที่ดีคือพุ่งเข้ามาลงมือก่อนเลย ผมจะได้ป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย"

คนดูในห้องไลฟ์ถึงกับอึ้งกิมกี่

"กูไม่เคยเรียนการต่อสู้ มึงอย่ามาหลอกกูนะเว้ย"

"กูขอยืนยัน พี่มู่พูดถูกเป๊ะเลย ตอนที่กูฝึกซานต่า ช่วงนั้นกูมีความคิดแบบนี้ทุกวันจริง ๆ"

"ความรู้ที่ไร้ประโยชน์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างแล้วสิ"

เวลาฝึกการต่อสู้ วัน ๆ ก็มักจะอยู่กับกระสอบทราย หุ่นไม้ ไม่ก็นวมล่อเป้าของคู่ซ้อม

แทบไม่เคยได้ต่อสู้จริงแบบหมัดแลกหมัดเนื้อแนบเนื้อเลยสักครั้ง

ด้วยเหตุนี้ถึงได้มีความคิดแบบนี้ผุดขึ้นมา

ก็เหมือนกับคนเราที่พอมีเงินก็อยากจะใช้เงิน เหมือนกับเวลาถือกิ่งไม้เรียวยาวไว้ในมือแล้วอยากจะฟาดฟันต้นหญ้าริมทางไปทั่วนั่นแหละ

......

วันที่สองของวันขึ้นปีใหม่ สวี่มู่เกอกลับบ้านเกิดไปเยี่ยมปู่กับย่า

น่าเสียดายที่ไม่เจอสวี่เทียน เจ้าเด็กเวรบ้านอาสอง การสั่งสอนดัดสันดานเด็กเวรเนี่ย ชักจะทำให้เขาติดใจขึ้นมาแล้วสิ

ดูท่าคงต้องรอจนถึงช่วงตรุษจีนแล้วล่ะ

ถ้าความคิดนี้ของเขารู้ไปถึงหูสวี่เทียนเข้า สวี่เทียนคงไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้ามาเจอเขาแหง ๆ

วันที่สาม สวี่มู่เกอเดินทางไปเยี่ยมตาและยาย

รอให้ดอกไม้เจ็ดสีบานก่อนเถอะ เขาจะเอากลีบดอกมาชงน้ำ ให้พวกท่านดื่มกันคนละสองสามกา

รู้สึกว่าวันหยุดนี้ผ่านไปไวแค่พริบตาเดียวจริง ๆ

พอกลับมาถึงมหาวิทยาลัย

อีกแค่สามวัน สวี่มู่เกอก็ต้องไปร่วมงานเลี้ยงประจำปีของเว็บซิงคงแล้ว

กะดูแล้วพวกคนอ่านกับนักเขียนร่วมวงการคงตั้งตารอจนแทบทนไม่ไหวกันตั้งนานแล้วล่ะ

แต่ถ้าจะใช้คำว่าตั้งตารอมาบรรยายความรู้สึกของพวกเขาอาจจะไม่ค่อยตรงนัก คงต้องบอกว่ากำลังลับมีดรอกันอย่างคึกคักเสียมากกว่า