ตอนที่ 100 ใช้ความรักขานรับคำทอดถอนใจ

ประโยคที่ว่า "สรรพสิ่งในโลก หากใจศรัทธาย่อมศักดิ์สิทธิ์" ถูกชาวเน็ตดันขึ้นเทรนด์ค้นหาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

ในสังคมปัจจุบัน คนหนุ่มสาวสมัยนี้มักจะดูแคลนเรื่องการไหว้พระขอพร โดยมองว่าเป็น "แนวคิดศักดินา" และ "วัฒนธรรมงมงาย"

ทว่าชายหนุ่มในคลิปสัมภาษณ์กลับพูดประโยคนี้ด้วยท่าทีที่เปี่ยมไปด้วยความศรัทธาและจริงจังเกินไป จนทำให้กลุ่มคนทั่วไปพูดคำเยาะเย้ยไม่ออก

[เฮ้อ คนหล่อนี่มองยังไงก็เจริญหูเจริญตาจริงๆ ทั้งที่เป็นมุมมองที่ไม่เห็นด้วยแท้ๆ แต่พอมองหน้าเจียงเป่ยเซิงแล้ว กลับรู้สึกว่าที่เขาพูดมาก็มีเหตุผลอยู่นะ]

[งมงายก็คืองมงายแหละ คนหนุ่มสาวสมัยนี้ใครเขาจะไปเชื่อเรื่องพวกนี้กัน]

เนื่องจากราชวงศ์ฉินในโลกนี้ไม่ได้ล่มสลายในรุ่นที่สอง และจิ๋นซีฮ่องเต้ก็ไม่ได้แสวงหาความเป็นอมตะ บรรพชนผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้ได้สร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงให้แก่จักรวรรดิฉินในช่วงชีวิตอันจำกัดของพระองค์ ทั้งยังวางรากฐานอาณาเขตที่เป็นปึกแผ่นของหัวเซี่ยให้แก่คนรุ่นหลังอีกด้วย

และในช่วงที่พระองค์ครองราชย์ ทรงพบว่านักพรตเคยใช้ยาอายุวัฒนะผสมพิษร้ายแรงหลอกลวงผู้คนว่าเป็นยาบำรุง ปฐมจักรพรรดิจึงปราบปรามลัทธิเต๋าอย่างหนัก และสั่งห้ามไม่ให้มียาลูกกลอนประเภทนี้ปรากฏขึ้นในเขตจักรวรรดิฉิน ส่งผลให้วัฒนธรรมเต๋าซบเซาลงในพริบตา

เจ็ดร้อยปีต่อมา ราชวงศ์ฮั่นเข้ามาแทนที่จักรวรรดิฉิน เพื่อแสดงให้เห็นถึงรูปแบบการปกครองที่แตกต่างจากราชวงศ์ก่อน จักรพรรดิฮั่นเกาจู่จึงเริ่มส่งเสริมวัฒนธรรมเต๋า ทำให้ฐานะของเหล่านักพรตพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

และในเวลานี้ วัฒนธรรมพุทธที่นำกลับมาจากดินแดนตะวันตกกลับไม่ได้รับความสนใจจากผู้คนเลยแม้แต่น้อย

หลังจากราชวงศ์ฮั่นล่มสลาย เริ่มจากหัวเซี่ยแตกแยกเป็นเสี่ยงๆ ตามด้วยศัตรูทางเหนือรุกรานลงใต้ ชนชั้นสูงและตระกูลขุนนางบางส่วนเริ่มหลอกตัวเองด้วยการแสวงหาความเป็นอมตะของลัทธิเต๋าและแดนสุขาวดีของศาสนาพุทธ จนทำให้ทั้งสองวัฒนธรรมก้าวเข้าสู่ยุครุ่งเรืองถึงขีดสุดในช่วงเวลานี้

ผ่านไปอีกราวหนึ่งถึงสองร้อยปี ผู้คนต่างพบว่าความเชื่อในลัทธิเต๋าและศาสนาพุทธไม่อาจกอบกู้หัวเซี่ยได้ ประจวบกับในเวลานั้นคำว่า "วิทยาศาสตร์" จากต่างประเทศได้แพร่หลายเข้ามาในประเทศ ลัทธิเต๋าและศาสนาพุทธจึงถูกจัดให้อยู่ในหมวดความงมงายศักดินา กากเดนวัฒนธรรม และขยะประวัติศาสตร์ ถ้อยคำโจมตีสารพัดถาโถมเข้าใส่ลัทธิเต๋าและศาสนาพุทธ

จนกระทั่งเข้าสู่สังคมยุคปัจจุบัน การมาถึงของช่วงเวลาแห่งความสงบสุขทำให้จิตใจของผู้คนค่อยๆ สงบลง วัดวาอารามและอารามเต๋าในประเทศจึงเริ่มได้รับการบูรณะขึ้นใหม่

แต่ทั้งสองฝ่ายต่างก็เก็บตัวเงียบเชียบ ประวัติศาสตร์การพัฒนาที่เคยผันผวนอย่างยิ่งใหญ่ได้สอนให้พวกเขารู้จักใช้ชีวิตอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวแล้ว

ใครจะรู้ว่าบางครั้ง ต่อให้ตัวเองทำตัวเงียบเชียบไปก็ไร้ประโยชน์

ในยุคอินเทอร์เน็ต ทันทีที่ถูกพาดพิง ก็มักจะตกเป็นเป้าสายตาของชาวเน็ตที่กินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำพวกนี้ได้ง่ายๆ

ประโยคที่ว่า "สรรพสิ่งในโลก หากใจศรัทธาย่อมศักดิ์สิทธิ์" ที่มีที่มาจากฉือปาจื่อของเจียงเป่ยเซิง ได้ผลักดันให้วัดหลิงอิ่นในเมืองหางต้องออกมายืนอยู่ต่อหน้าผู้คน

มีชาวเน็ตไปถามเจ้าอาวาสวัดหลิงอิ่นว่า ในศาสนาพุทธมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับฉือปาจื่อหรือไม่?

แม้เจ้าอาวาสจะไม่เข้าใจต้นสายปลายเหตุ แต่ก็ยังตอบคำถามของชาวเน็ตว่า ฉือปาจื่อมีต้นกำเนิดมาจากศาสนาพุทธจริง เป็นอุปกรณ์ในการบำเพ็ญเพียรของศาสนาพุทธ ซึ่งเป็นตัวแทนของกิเลสสิบแปดประการ เช่น ความโลภ ความโกรธ ความหลง ความโง่เขลา...

ชาวเน็ตหยิบรูปถ่ายของฉือปาจื่อออกมา "หน้าตาเป็นแบบนี้ใช่ไหมครับ? ซื้อมาจากที่นี่ใช่หรือเปล่า?"

เจ้าอาวาสชะงักไปหนึ่งวินาที ลูกประคำเส้นนี้หน้าตาเหมือนฉือปาจื่อในคัมภีร์พุทธศาสนาเปี๊ยบเลย แต่วัดหลิงอิ่นของพวกเขาเก็บตัวเงียบเชียบขนาดนี้ จะไปทำฉือปาจื่อออกมาขายได้อย่างไรกัน?

เจ้าอาวาสจึงตอบว่า "ดูจากรูปแบบแล้วเป็นฉือปาจื่อตามในคัมภีร์พุทธศาสนาจริง แต่วัดหลิงอิ่นของเราไม่ได้ขายสิ่งนี้"

ชาวเน็ตกลุ่มนี้จากไป กลุ่มใหม่ก็ตามมาอีก

ชาวเน็ตกลุ่มถัดมาไม่ค่อยเป็นมิตรเหมือนกลุ่มแรกแล้ว

"แค่ลูกปัดเม็ดเดียวจะมีผลลัพธ์ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียว?"

"ใจศรัทธาย่อมศักดิ์สิทธิ์ นี่มันไม่ใช่แนวคิดจิตนิยมหรอกเหรอ?"

"ศาสนาพุทธของพวกคุณเป็นแบบนี้เหรอ? ดูไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด..."

พอคนเยอะขึ้น ความคิดเห็นก็หลากหลายขึ้น คำพูดแบบไหนก็สามารถหลุดออกมาได้ทั้งนั้น

เจ้าอาวาสถูกซักไซ้จนเหงื่อท่วมตัว จึงรีบสอบถามเณรน้อยในวัดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

เณรน้อยยังพอเล่นอินเทอร์เน็ตเป็นอยู่บ้าง จึงเล่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ให้พระอาจารย์ฟัง

เจ้าอาวาสถึงบางอ้อในทันที ก่อนจะหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "ช่างเถิดๆ ดูท่าพวกเรากับโยมท่านนี้คงจะมีวาสนาต่อกันอยู่บ้าง"

การได้เป็นถึงเจ้าอาวาส จิตใจย่อมต้องเปิดกว้างและสงบเยือกเย็นกว่าคนทั่วไปมาก สำหรับคำด่าทอในโลกออนไลน์ ท่านทำเป็นมองไม่เห็นเสีย และยังกำชับไม่ให้พระรูปอื่นในวัดเข้าไปดู โดยคิดว่าเรื่องนี้ปล่อยให้เวลาผ่านไปสักพักเดี๋ยวก็คงซาไปเอง

ทว่าชาวเน็ตบางคนกลับกลัวว่าเรื่องจะไม่ใหญ่พอ ถึงขั้นแท็กไปที่สันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์และสื่อทางการของรัฐบาลกลางโดยตรง พร้อมตั้งคำถามอย่าง "การเผยแพร่วัฒนธรรมพุทธศาสนาเป็นเรื่องที่สมควรหรือไม่? ฉือปาจื่อเป็นตัวแทนของความเชื่องมงายหรือไม่? คนรุ่นใหม่ควรศรัทธาสิ่งเหล่านี้จริงหรือ?"

......

"ซี๊ด... เป่ยเซิงนี่ดังพลุแตกของจริงแล้วนะเนี่ย!" เซี่ยงเจียลั่วนิ้วรูดหน้าจอแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว พลางคัดเลือกความเห็นบางส่วนอ่านให้ผู้กำกับเฉินและจางเล่อหรานฟัง

ทั้งสามคนแอบมารวมหัวเปิดการประชุมเล็กๆ ลับหลังคนอื่นอีกครั้ง

หัวข้อการประชุมก็คือเหตุการณ์ฉือปาจื่อที่กำลังเป็นประเด็นร้อนแรงไปทั่วนั่นเอง

ทีมงานรายการเองก็คาดไม่ถึงว่า บทสัมภาษณ์เดี่ยวสั้นๆ หลังเวทีเพียงอันเดียว จะถูกชาวเน็ตปั่นกระแสไปไกลจนเหลวไหลได้ขนาดนี้ ถึงขั้นแท็กหน่วยงานระดับชาติลงมาเอี่ยวด้วย

เบื้องหลังเรื่องนี้ ย่อมต้องมีแอนตี้แฟนของเจียงเป่ยเซิงคอยชักใยอยู่แน่นอน

"ช่วยไม่ได้หรอก พวกนั้นเห็นว่าเป่ยเซิงยืนหยัดขึ้นมาได้แล้ว หาจุดบกพร่องมาเล่นงานไม่ได้อีก... คราวนี้เห็นเขาพูดถึงพุทธศาสนาขึ้นมาเอง ก็เลยพยายามลากเขาไปผูกกับ 'ความเชื่องมงาย' จนได้ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าแอนตี้พวกนี้จะใจกล้าขนาดลากเอาหน่วยงานรัฐเข้ามาร่วมวงด้วย"

"นอกจากคู่แข่งของเป่ยเซิงแล้ว ยังมีคู่แข่งของรายการเราอีก... เป่ยเซิงเป็นผู้เข้าแข่งขันตัวท็อปของรายการเรา ตราบใดที่เขายังอยู่ กระแสของรายการเราก็พุ่งสูง คนพวกนั้นย่อมไม่อยากให้เป่ยเซิงอยู่รอดไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศแน่..."

"ที่น่ากลัวคือ... กลัวว่าหลังจากนี้จะมีแอนตี้เอาประเด็นเรื่องความเชื่อมาโจมตีเป่ยเซิงเนี่ยสิ..."

ผู้กำกับเฉินกับจางเล่อหรานผลัดกันพูดคนละประโยค พอเห็นเซี่ยงเจียลั่วนิ่วหน้าจ้องแท็บเล็ต ก็นึกว่าเธอไปเห็นคอมเมนต์แย่ๆ อะไรเข้า

"ไอ้พวกคำด่าหยาบคายพวกนั้น เธอก็อย่าไปอ่านมันเลย"

"ไม่ใช่ค่ะ" เซี่ยงเจียลั่วเงยหน้าขึ้น หันหน้าจอแท็บเล็ตให้ทั้งสองคนดู มันเป็นข้อความส่วนตัวที่ส่งมาจากบัญชีเวยปั๋วของเจ้าอาวาสวัดหลิงอิ่น

"ทางนั้นอยากถามเราว่ามีวิธีแก้ปัญหาดีๆ บ้างไหม อย่างเช่นถ่ายคลิปอธิบายชี้แจงสักตัว?"

ผู้กำกับเฉินรับแท็บเล็ตมา "นึกไม่ถึงว่าแม้แต่ทางนั้นก็ยังสังเกตเห็นเรื่องนี้ด้วย! ชี้แจงเหรอ? ตอนนี้มันชี้แจงไม่ได้หรอก ถ้าปล่อยทิ้งไว้ไม่ไปแถลงไข พอเวลาผ่านไปอารมณ์ชาวเน็ตเริ่มซาลง เดี๋ยวก็เลิกพูดถึงเรื่องนี้ไปเอง แต่ถ้าเราออกไปชี้แจงแก้ต่าง ทุกคนจะยิ่งคิดว่า เป่ยเซิงสนับสนุนวัฒนธรรมพุทธศาสนาจริงๆ หรืออะไรทำนองนั้นไปกันใหญ่..."

จางเล่อหรานลุกขึ้นยืน "ผมไปตามเป่ยเซิงมาดีกว่า ในฐานะเจ้าตัว เขาต้องมาร่วมคุยด้วยว่าเรื่องนี้จะจัดการยังไง"

ผู้กำกับเฉินโบกมือเป็นเชิงอนุญาต

ระหว่างทางที่จางเล่อหรานพาเจียงเป่ยเซิงเดินมาที่ห้องประชุม เขาก็ได้เล่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ให้เจียงเป่ยเซิงฟังจนหมดเปลือกแล้ว

"เข้าใจแล้วครับ"

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้า ผลักประตูเข้าไปก็เห็นผู้กำกับเฉินกับคนเขียนบทเซี่ยงกำลังสุมหัวกันดูแท็บเล็ตอยู่

"มาแล้วเหรอ เป่ยเซิง นายมีความคิดเห็นยังไงบ้างไหม?"

อันที่จริงเมื่อครู่นี้เจียงเป่ยเซิงคิดวิธีรับมือด้านการประชาสัมพันธ์เอาไว้รูปแบบหนึ่งแล้ว หากเรื่องนี้จัดการได้ไม่ดี ย่อมมีโอกาสสูงมากที่จะถูกคนไม่หวังดีฉวยโอกาสเอาไปใช้ประโยชน์

แน่นอนว่าเขาไม่ได้กลัวผลลัพธ์อย่างการ "ถอนตัวจากวงการ" อะไรนั่นเลย อย่างไรเสียตอนนี้ร่างกายของเขาก็ฟื้นฟูเกือบสมบูรณ์แล้ว พลังพิเศษก็ติดอยู่ที่ระดับห้าถึงหกโดยประมาณ

ในโลกใบนี้ ต่อให้ฟื้นฟูกลับไปไม่ถึงระดับเก้าขั้นสูงสุด เขาก็คิดว่าไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรมากมายนัก

เพียงแต่ถ้าต้องถอนตัวจากวงการขึ้นมา พอนึกถึงแฟนคลับกลุ่มนั้นขึ้นมาแล้ว...

ที่แท้ ความผูกพันก็ได้ก่อตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว