ตอนที่ 99 มีฝันย่อมได้ยิน

จางเล่อหรานเห็นทุกคนเลือกสปอนเซอร์โฆษณาเจ้าแรกออกมาได้โดยไร้ข้อขัดแย้ง ก็พลอยรู้สึกสบายใจไปด้วย

ขณะนั้นเอง เจียงเป่ยเซิงก็ผลักประตูเดินเข้ามา

"เป่ยเซิง นายกับผู้จัดการเฉิงไปถ่ายโฆษณามาสก์บำรุงผิวสารสกัดจากเมล็ดองุ่นสูตรเติมน้ำชุ่มชื้นก่อนเลย"

มาถึงปุ๊บก็ถูกมอบหมายงานทันที เจียงเป่ยเซิงมองเฉิงชิงฉู่แวบหนึ่งแล้วพยักหน้า

"เพราะเป็นโฆษณามาสก์หน้า ผิวหน้าของนายจึงสำคัญมาก เมื่อวานน่าจะมีคนบอกนายแล้วว่าช่วงนี้อย่านอนดึก ให้รักษาสภาพผิวให้ดีที่สุด..." พูดไปพูดมา เฉิงชิงฉู่ก็หุบปากลง

ทำไมผิวของเจียงเป่ยเซิงคนนี้ถึงได้ดีขนาดนี้?

ยิ่งไปกว่านั้น "นี่หน้าสดเหรอ?"

เจียงเป่ยเซิงตอบว่า "ครับ คิดว่าวันนี้ต้องถ่ายโฆษณา ก็เลยไม่ได้ให้ช่างแต่งหน้าของค่ายลงเครื่องสำอางให้"

ความจริงเขาหน้าสดเป็นประจำอยู่แล้ว ยกเว้นวันซ้อมใหญ่กับวันแสดงสดที่จะแต่งหน้าตามปกติ นอกนั้นในชีวิตประจำวันอะไรสบายก็ทำอย่างนั้น

เฉิงชิงฉู่พิจารณาผิวของเขาอย่างละเอียด ก็พบว่าผิวของคนคนนี้กระจ่างใสและเปล่งปลั่งจริง ๆ มีประกายขาวนวลราวกับไข่มุกและงาช้าง ผิวพรรณระดับนี้ พอแปะมาสก์หน้าไปแล้วจะยังมองเห็นผลลัพธ์ได้จริง ๆ หรือ

คงไม่ใช่ว่าจะทำลายชื่อเสียงมาสก์หน้าของแบรนด์พวกเขาหรอกนะ!

สมองของเฉิงชิงฉู่แล่นอย่างรวดเร็ว เธอรีบปรึกษากับตากล้องและทีมเขียนบทเพื่อปรับบทการถ่ายทำใหม่ทันที

สไตลิสต์พาเจียงเป่ยเซิงไปเซตผม และเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านที่ดูสบายตา

"นี่จ้ะ นี่บทใหม่ ลองดูสิ" เฉิงชิงฉู่ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ บอกว่าเป็นบท แต่ความจริงมีแค่ข้อความไม่กี่บรรทัด

[คุณเลิกงานกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้า นาฬิกาดังติ๊กต็อก หยุดอยู่ที่เวลาตีหนึ่งตรง]

[ขณะล้างหน้า เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นรอยคล้ำใต้ตา เสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิทดังก้องอยู่ข้างหู]

[คุณหลับตาลง หยิบมาสก์หน้าออกมาหนึ่งแผ่น (ฉากนี้โคลสอัป)]

[ฉีกซองมาสก์ วางแผ่นมาสก์ลงบนใบหน้า ซึมซับความสบายที่แนบชิดกับผิว แผ่นหลังที่งองุ้มค่อย ๆ ยืดตรง ท่าทางเริ่มผ่อนคลายลงทีละน้อย]

[ผ่านไป 15 นาที เมื่อลอกแผ่นมาสก์ออก คุณยิ้มบาง ๆ พลางหมุนลูกข่างจิ๋วบนโต๊ะ ภาพสุดท้ายจบลงที่ลูกข่างซึ่งกำลังหมุนวน]

ภายในข้อความสั้น ๆ ไม่กี่ประโยคนี้ แฝงไปด้วยความหมายเชิงสัญลักษณ์อยู่มากมาย

อย่างเช่น เวลาตีหนึ่งตรงสื่อถึงการอดนอน เสียงเดินของเข็มนาฬิกากับเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำจะยิ่งตอกย้ำความรู้สึกวิตกกังวลในบรรยากาศที่เงียบสงัด

รวมถึงลูกข่างจิ๋วที่หมุนอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นตัวแทนว่าหลังจากมาสก์หน้าเสร็จแล้ว คุณจะกลับมาเปี่ยมไปด้วยพลังและพร้อมใช้ชีวิตต่อไปเหมือนลูกข่างตัวนี้

ความเหนื่อยล้าคือเรื่องปกติของชีวิต การขจัดความเหนื่อยล้าต่างหากที่เป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่ต้องขบคิด

เฉิงชิงฉู่มองเจียงเป่ยเซิงอ่านจบแล้วจึงถามว่า "มีอะไรอยากถามไหม"

เธอคิดว่าสัญลักษณ์พวกนี้หากเขาไม่เข้าใจ อารมณ์ที่สื่อออกมาอาจไม่ถึงบท และคงต้องถ่ายซ้ำหลายรอบ

ทว่าเจียงเป่ยเซิงกลับยื่นบทคืนให้พร้อมกับพยักหน้า "เข้าใจแล้วครับ เริ่มถ่ายได้เลย"

เฉิงชิงฉู่ "..."

ด้วยอารมณ์อยากดูเรื่องตลกและคิดในใจว่า 'ฉันจะรอดูว่านายจะเทกไปกี่รอบ' เฉิงชิงฉู่จึงปรบมือสั่ง "ทุกคนเข้าประจำที่ เริ่มถ่ายจากฉากที่สอง!"

ภาพที่เห็นคือเจียงเป่ยเซิงในชุดอยู่บ้านนั่งอยู่บนโซฟาอย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะยื่นมือออกไปหยิบลูกข่างประกอบฉากบนโต๊ะขึ้นมาทำท่าเหมือนอยากจะหมุนมัน

นอกเฟรมกล้อง เมื่อตากล้องเห็นท่าทางที่ไม่ได้อยู่ในบทนี้ จึงชะงักและคิดจะสั่งหยุดถ่ายโดยสัญชาตญาณ

แต่เฉิงชิงฉู่ห้ามเขาไว้และส่งสัญญาณให้ถ่ายต่อไป

วินาทีถัดมา ลูกข่างตัวเล็กหมุนบนโต๊ะได้เพียงรอบเดียวก็ล้มลง

ชายหนุ่มผู้เหนื่อยล้าสูดหายใจเข้าลึก ก้าวขาอันหนักอึ้งเดินไปยังห้องน้ำ ฉากถัดไปก็คือช่วงล้างหน้า

เฉิงชิงฉู่พลันตาสว่าง คนคนนี้กำลังเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายไปในบท

จะพูดยังไงดี ถ้าไม่ได้เห็นฉากนี้ บางทีเธอก็อาจไม่ได้ใส่ใจกับลูกข่างในตอนท้ายมากนัก แต่พอได้เห็นแล้ว ถึงได้รู้สึกว่านี่สิถึงจะสมบูรณ์ และทำให้ฉากจบไม่ดูโดดจนเกินไป

อีกทั้งเจียงเป่ยเซิงยังจับจังหวะเวลาได้ยอดเยี่ยมมาก

ช่วงแรกยังเป็นเขาที่ขยับตามมุมกล้องของตากล้อง แต่พอผ่านไปสักพัก กลายเป็นตากล้องที่ต้องปรับจังหวะตามเขาไปโดยปริยาย

เก่งกาจเกินไปแล้ว!

เฉิงชิงฉู่มองเจียงเป่ยเซิงลอกแผ่นมาสก์ออกด้วยความตะลึง บนใบหน้าของเขาเปล่งประกายชุ่มฉ่ำเป็นประกายน้ำ ก่อนที่เขาจะยื่นมือออกไปหมุนลูกข่างบนโต๊ะอีกครั้ง

ลูกข่างเริ่มหมุนคว้างอย่างแผ่วเบา

"คัต!"

เมื่อครู่ตากล้องแทบไม่กล้าหายใจ ตอนนี้ถ่ายรวดเดียวจบแล้ว จึงถามอย่างตื่นเต้นว่า "ลื่นไหลมากเลยครับ ผู้จัดการเฉิง คุณคิดว่ายังไงบ้างครับ"

ในใจตากล้องคิดว่า นี่เป็นโฆษณาที่เขาถ่ายได้สบายที่สุดเท่าที่เคยทำมาเลย!

เจียงเป่ยเซิงล้างเมือกมาสก์บนใบหน้าออก ก่อนจะถามว่า "ต้องถ่ายซ่อมไหมครับ"

เฉิงชิงฉู่ส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย

เธออดไม่ได้ที่จะถามว่า "เมื่อก่อนคุณไม่ได้เป็นนักแสดงจริง ๆ เหรอคะ"

มือของเจียงเป่ยเซิงที่กำลังปัดผมชะงักไปเล็กน้อย เมื่อครู่ตอนล้างหน้าทำผมเปียกไปนิดหน่อย พอได้ยินแบบนี้ นี่คงคิดว่าเขาแสดงเก่งสินะ

"เปล่าครับ คนธรรมดาทั่วไป"

เฉิงชิงฉู่: นิยามคำว่าคนธรรมดาใหม่เถอะ

การถ่ายโฆษณาตัวนี้เสร็จสิ้นภายในเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมงด้วยซ้ำ ซึ่งเวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการจัดสไตล์และปรับบทใหม่เสียมากกว่า

หลังจากเจียงเป่ยเซิงออกจากที่นี่ ก็ติดต่อไปหาจางเล่อหราน

พอจางเล่อหรานรับสายนี้ ก็มีความรู้สึกว่าเป็นไปตามที่คาดไว้เป๊ะ

"ได้ เดี๋ยวฉันติดต่อสปอนเซอร์รายที่สองให้นาย"

ตลอดทั้งวันนี้ เจียงเป่ยเซิงถ่ายโฆษณาไปห้าตัว ใช้เวลาไปไม่ถึง 5 ชั่วโมงด้วยซ้ำ

ประกอบไปด้วยโฆษณามาสก์หน้า 1 นาทีมูลค่า 5 ล้านหยวน ซึ่งเขาได้ส่วนแบ่งส่วนตัว 5 แสนหยวน

โฆษณานมยี่ห้อไวไว เขาได้ส่วนแบ่งส่วนตัว 2 แสนหยวน

ส่วนโฆษณาอีกสามตัวที่เหลือ คือโฆษณาโจ๊กกึ่งสำเร็จรูป โฆษณาลูกอม และโฆษณาสร้อยข้อมือลูกปัด ได้ส่วนแบ่งตัวละ 1 แสนหยวน

ในบรรดานั้น ทำไมสปอนเซอร์สร้อยข้อมือลูกปัดถึงมาติดต่อเจียงเป่ยเซิงล่ะ

เพราะพวกเขาสังเกตเห็นว่าตั้งแต่สเตจแรกเป็นต้นมา บนข้อมือซ้ายของเจียงเป่ยเซิงมักจะสวมสร้อยลูกปัดปริศนาเส้นหนึ่งอยู่ตลอด ลูกปัดแต่ละเม็ดมีสีสันต่างกัน และยังมีเม็ดที่เป็นรูปแบบลูกประคำอยู่ด้วย

ในชีวิตประจำวัน ถ้าไม่ใช่กิจกรรมที่ต้องแตะน้ำ เขาก็จะสวมไว้เสมอ

เนื่องจากสร้อยลูกปัดเส้นนี้เข้ากับบุคลิกของเจียงเป่ยเซิงมากเกินไป ส่งผลให้แฟนคลับยอมรับเครื่องประดับชิ้นนี้ไปโดยปริยาย

เด็กฝึกในค่ายมีใครบ้างที่ไม่มีเครื่องประดับติดตัวสักสองสามชิ้น

บางคนสวมสร้อยคอ บางคนสวมแหวนหลายวง บางคนก็เจาะหูใส่ต่างหู

สร้อยลูกปัดที่ดูเรียบง่ายของเจียงเป่ยเซิงจึงไม่ได้จุดชนวนให้ผู้คนถกเถียงกันเลยสักนิด

เมื่อถ่ายโฆษณาสร้อยลูกปัดเสร็จ ทีมงานรายการก็มีช่วงสัมภาษณ์เดี่ยวเพื่อถามคำถามสองสามข้อ

มีทีมงานคนหนึ่งถามขึ้นมาว่า "เป่ยเซิง ดูเหมือนนายจะชอบสร้อยลูกปัดที่มือซ้ายมากเลยนะ ตั้งแต่เข้าค่ายมาก็ไม่เคยเปลี่ยนเลยใช่ไหม"

เจียงเป่ยเซิงลูบลูกปัดเบา ๆ พลางพยักหน้ายอมรับ

"ใช่ครับ ลูกปัดเส้นนี้มีชื่อว่าฉือปาจื่อ ลูกปัดแต่ละเม็ดต่างก็มีชื่อของตัวเอง เช่น มูนสโตน แอมะโซไนต์ หยกเหลือง ไม้พะยูงแดง... เป็นสัญลักษณ์แทนกิเลสทั้งสิบแปดประการในโลกมนุษย์ ทุกครั้งที่หมุนหนึ่งเม็ดก็จะขจัดกิเลสออกไปได้หนึ่งอย่าง"

"นี่เป็นของที่อาจารย์มอบให้ผมครับ"

แววตาของชายหนุ่มแฝงความหวงแหนทะนุถนอมสร้อยเส้นนี้ ท่าทางที่จริงจังเช่นนั้นทำให้ทีมงานอดถามไม่ได้ว่า "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง เป่ยเซิงเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ"

เจียงเป่ยเซิงวางข้อมือลง นั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสบาย ๆ ทว่างดงามสง่า

เขาพูดว่า "สรรพสิ่งในโลกนี้ หากใจศรัทธาก็ย่อมสัมฤทธิผลครับ"