ตอนที่ 98 เกี่ยวข้องกับนาย

เจียงเป่ยเซิงเดินขึ้นไปข้างหน้า แล้วกดปุ่มเล่นย้อนหลังบนคีย์บอร์ดไฟฟ้า

จากนั้นจึงอธิบายว่า "ครูอี้คงทราบนะครับ เมื่อคืนผมใช้คีย์บอร์ดตัวนี้บันทึกทำนองกับเสียงท่อนหนึ่งไว้สด ๆ ตรงนั้นเลย"

"ใช่ๆๆ!" อี้สุ่ยเหิงชี้ปลายนิ้ว คิดไปในทางเดียวกับเจียงเป่ยเซิงทันที

"นายยังไม่ได้ปิดปุ่มบันทึกเสียงงั้นเหรอ"

ข้างหูพลันมีท่วงทำนองแปลกหูดังขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าคนที่บรรเลงยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับท่อนนี้เท่าไร ทว่าปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันเป็นทำนองที่ไพเราะมาก

ทางด้านผู้กำกับและเหล่าครูฝึกที่เข้าใจการเลือกเพลงของรอบการแสดงสดครั้งที่สี่เป็นอย่างดี ต่างพากันหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที

"กัวซืออี้ นายลองบอกสิว่าทำนองท่อนนี้ มีตรงไหนที่คล้ายกับเพลงของทีมพวกนายไหม"

กัวซืออี้ใบหน้าซีดเผือด จ้องมองคีย์บอร์ดไฟฟ้าที่กำลังส่งเสียงออกมาเองโดยอัตโนมัติ

ปุ่มบันทึกเสียงยังไม่ได้ปิดจริง ๆ ด้วย!

ในกรณีที่ลืมปิดปุ่มบันทึกเสียงแบบนี้ ตัวเครื่องจะอัปเดตบันทึกบทเพลงที่จับสัญญาณเสียงได้ในช่วงครึ่งชั่วโมงก่อนหน้า

เสียงที่เขาบรรเลงเพลงนี้เมื่อครู่จึงถูกอัดเข้าไปอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ซ้ำยังมีเสียงพึมพำปนอยู่ด้วย

หากนำเทคโนโลยีมาช่วยฟื้นฟูเสียง ก็จะกู้คืนเสียงพึมพำนั้นได้ชัดเจนว่า ที่แท้เป็นคำพูดที่กัวซืออี้คิดจะลอกเลียนบทเพลงนี้ไปใช้เป็นของตัวเอง

พังแล้ว!

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะมาจบเหย่อยู่ตรงนี้

ตอนนี้เขานึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ทำไมเมื่อเช้าต้องมาที่ห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 ด้วย ถ้าไม่มา ไม่เห็นโน้ตเพลงแผ่นนี้ เขาก็คงไม่เกิดความโลภขึ้นมาในใจ

ผู้กำกับเฉินมองคนมานับไม่ถ้วน ย่อมดูออกอย่างเป็นธรรมชาติว่า แม้จะมาถึงขั้นนี้แล้ว สิ่งที่กัวซืออี้เสียใจก็คือการที่ตัวเองถูกจับได้ ไม่ใช่การตระหนักรู้จริง ๆ ว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ผิด

คนแบบนี้ แม้อาจจะไม่ชอบสร้างเรื่องวุ่นวายออกนอกหน้าเหมือนหวังหลิงซั่ว ทว่าการแอบซ่อนอยู่ในเงามืดแล้วลอบแทงข้างหลังคนอื่นแบบไม่ทันตั้งตัว ยิ่งชวนให้โมโหมากกว่า

วัดเล็ก ๆ อย่าง "เซ่าเหนียนสิงซิง" คงไม่อาจรองรับพระพุทธรูปองค์ใหญ่เช่นนี้ได้

แต่ทางฮ่าวฮั่นเอนเตอร์เทนเมนต์จะรับมืออย่างไรนี่สิ

ผู้กำกับเฉินขมวดคิ้ว โบกมือสั่งให้ทีมงานแยกกัวซืออี้ออกไปกักตัวไว้ก่อน จากนั้นให้ครูฝึกไปแจ้งทีมของพวกเขาว่าอาจจะมีสมาชิกหายไปหนึ่งคน

ต่อมาก็ปลอบประโลมทีมฉีจี้ตี้กวงว่า เพลงใหม่ของพวกเขาจะไม่รั่วไหลออกไปอย่างแน่นอน ขอให้ตั้งใจฝึกซ้อมต่อไป

พอกลับมาถึงห้องทำงาน เขาก็ยกมือขึ้นนวดศีรษะที่ปวดตุบ ๆ ด้วยความกลัดกลุ้ม จนกระทั่งคลำเจอเส้นผมร่วงติดมือมาสองเส้น

ผู้กำกับเฉินเงียบงัน

ในจังหวะนั้นเอง เซี่ยงเจียลั่วก็เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใสราวกับดอกทานตะวัน

"ผู้กำกับเฉินคะ มีสปอนเซอร์โฆษณาหลายเจ้าติดต่ออยากให้พวกเราถ่ายโฆษณาให้ค่ะ"

พอได้ยินเช่นนั้น ผู้กำกับเฉินก็รู้สึกเหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ขึ้นมาในพริบตา

"มาได้จังหวะพอดีเลย!"

……

นับตั้งแต่คราวก่อนที่เจียงเป่ยเซิงไปถ่ายโฆษณาห่วงยางมา รายการก็นำคลิปโฆษณานั้นไปแทรกไว้ในอีพีแรก ๆ

ทว่าเนื่องจากตอนนี้คนส่วนใหญ่จะเลือกดูเวอร์ชันแรกที่ยังไม่มีโฆษณาคั่นก่อน พอตามดูตอนที่อัปเดตล่าสุดจบแล้ว ถึงค่อยย้อนกลับมาดูเวอร์ชันที่สองเพื่อตรวจดูว่ามีฉากหรือเรื่องราวไหนตกหล่นไปบ้าง รวมถึงย้อนดูเวทีการแสดงที่ชื่นชอบซ้ำอีกรอบ และหากมีช็อตไหนที่ไม่ชอบก็สามารถกดข้ามไปได้ทันที

โดยที่เวอร์ชันแรกจะไม่สามารถเลื่อนแถบเวลาได้ และไม่มีการแทรกโฆษณาคั่นแต่อย่างใด

โฆษณาห่วงยางจึงยังไม่ได้เข้าสู่สายตาของคนทั่วไปรวดเร็วนัก ทว่าเมื่อการแสดงสดครั้งที่สามออกอากาศไป หลังจากเจียงเป่ยเซิงลุกขึ้นยืนได้ เทรนด์ค้นหาที่เกี่ยวกับเขาก็มีมากมายมหาศาล

โฆษณาห่วงยางอันเป็นเอกลักษณ์ชิ้นนี้จึงได้ก้าวเข้าสู่สายตาของผู้ชมและแฟนคลับในที่สุด

[ว้าว โฆษณาตัวแรกของพี่เป่ยฉัน!]

[เป็นห่วงยางจริง ๆ ด้วยเนี่ยนะ 5555 นึกไม่ถึงเลย]

[เพลงประกอบคือไห่ตี่นี่เอง พี่เป่ยที่นอนลอยอยู่เหนือน้ำดูดีเกินไปแล้ว]

[ที่แท้ก็รอดมาได้เพราะห่วงยางนี่เอง!]

[หน้าร้อนพอดีเลย ไปว่ายน้ำได้แล้ว ซื้อสักอันดีกว่า!]

บนแอปเถาเป่า ร้านห่วงยางสือจื้อทำยอดขายวันเดียวทะลุหลักหมื่น และในวันที่สองยอดขายก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีก

นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบสองเดือนที่ยอดขายตีตื้นกลับคืนมา

สต็อกสินค้าที่สะสมไว้กว่าแสนชิ้นถูกขายจนเกลี้ยงภายในเวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งสัปดาห์

สือรุ่ยเจี๋ยมองดูข้อมูลหลังบ้านพลางดีใจจนเต้นแร้งเต้นกา

"ฉันว่าแล้วเชียวว่าสายตาตัวเองไม่ผิดพลาด ฮ่าๆๆๆๆ สือจื้อฟื้นคืนชีพแล้วโว้ย!"

เพราะโฆษณาตัวเดียวแท้ ๆ ที่ช่วยกอบกู้ชื่อเสียงของแบรนด์สือจื้อเอาไว้ได้ ต่อจากนี้ขอแค่มีเวลาให้สือรุ่ยเจี๋ยอีกสักหน่อย เพื่อใช้รีวิวแง่บวกค่อย ๆ กลบข่าวด้านลบก่อนหน้านี้ให้มิด ความจำของชาวเน็ตไม่ได้แม่นยำขนาดนั้น จุดปั่นกระแสก็ผ่านพ้นไปแล้ว ห่วงยางสือจื้อจึงยังคงเป็นแบรนด์ที่เก่าแก่ที่สุดในวงการนี้ต่อไป

สือรุ่ยเจี๋ยที่ไม่ชอบเล่นเวยป๋อ ถึงขั้นลงทุนโพสต์ข้อความด้วยตัวเองเพื่อขอบคุณ @เจียงเป่ยเซิง สำหรับโฆษณาที่อีกฝ่ายถ่ายทำเอาไว้

แน่นอนว่าเจียงเป่ยเซิงที่อยู่ในแคมป์ฝึกไม่ได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้เลย

แต่แฟนคลับของเขาเห็นเข้า จึงพากันแห่แหนเข้ามาคอมเมนต์อย่างคึกคัก

[ฮ่าๆๆๆ เถ้าแก่ลงมาโพสต์ขอบคุณพี่เป่ยด้วยตัวเองเลยเหรอเนี่ย ให้เกียรติกันสุด ๆ]

[เถ้าแก่โรงงานสือจื้อติดดินจังเลย จัดไปหนึ่งอัน!]

[สนับสนุนโฆษณาตัวแรกของพี่เป่ย ซื้อห่วงยางมาเก็บสำรองไว้สักอันดีกว่า]

[ห่วงยางยี่ห้อนี้คุณภาพดีจริง ๆ นะ แถมเปิดกิจการมานานมากแล้วด้วย]

[อิอิอิ เถ้าแก่คะ มาขอบคุณในนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ พี่เป่ยมองไม่เห็น]

[บรรดาสปอนเซอร์เจ้าใหญ่ ๆ ทั้งหลาย รีบเบิกตาให้กว้างแล้วมาจ้างพี่เป่ยเร็วเข้า!]

เหล่าสปอนเซอร์ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า มาหาแล้วจ้า! แต่คู่แข่งมันเยอะเกินไปต่างหากล่ะ!

สปอนเซอร์ที่ติดต่อเข้ามาหาทีมงานรายการในรอบนี้ แปดสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนระบุตัวเจียงเป่ยเซิงทั้งนั้น ซึ่งในจำนวนนี้รวมถึงนมยี่ห้อไวไวที่ได้แก้ไขบทพูดโฆษณาใหม่เรียบร้อยแล้วด้วย

"เร็วเข้า ๆ ให้ผมถ่ายก่อนสิ! ผมเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ที่สุดของรายการเลยนะ!" เจ้าหน้าที่ของนมยี่ห้อไวไวดึงแขนจางเล่อหรานพลางพูดว่า "ทั้งบทพูดและสคริปต์เตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว พอเป่ยเซิงมาก็ถ่ายได้เลยทันทีครับ"

"ไม่ได้ ๆ สินค้าของบริษัทผมเหมาะกับเจียงเป่ยเซิงที่สุด ให้พวกเราถ่ายก่อนเถอะครับ!"

"บริษัทคุณขายสินค้าอะไรครับเนี่ย?"

"ไม้เท้าค้ำยันไงครับ!"

"...พอเลย ๆ ให้โฆษณาโจ๊กกึ่งสำเร็จรูปของพวกเราถ่ายก่อนเถอะ"

สปอนเซอร์โจ๊กกึ่งสำเร็จรูปมองว่าโจ๊กของพวกเขารสชาติอร่อย ต้มสุกง่าย เหมาะกับเด็กฝึกที่ต้องซ้อมหนักจนดึกดื่นพวกนี้มาก แถมขั้นตอนการถ่ายทำก็ไม่ยุ่งยาก แค่แสดงท่าทางว่าชอบกินโจ๊กกึ่งสำเร็จรูปก็พอแล้ว

"สินค้าของพวกคุณเนี่ยนะ..." เสียงที่แฝงความถือดีดังแว่วมา เฉิงชิงฉู่ตัวแทนสปอนเซอร์มาสก์หน้าที่สวมชุดสูททางการเต็มยศเอ่ยขึ้นว่า "ยังไงก็ไม่ค่อยเข้ากับภาพลักษณ์ของเด็กฝึกหรอกค่ะ ตอนนี้เจียงเป่ยเซิงต้องการสินค้าที่ราคาแพงขึ้นเพื่อยกระดับมูลค่าในตัวเอง มาสก์หน้าสูตรสารสกัดเมล็ดองุ่นเพิ่มความชุ่มชื้นราคาแผ่นละ 20 หยวนของพวกเราเหมาะกับเขาที่สุดแล้วค่ะ..."

เหล่าสปอนเซอร์ที่ถูกหาว่าสินค้าราคา "ถูก" ต่างถลึงตามองหล่อนเป็นตาเดียว

บนใบหน้าของเฉิงชิงฉู่แต่งแต้มเครื่องสำอางไว้อย่างประณีต แตกต่างจากเจ้าหน้าที่ของสปอนเซอร์สินค้าประเภท "เน้นใช้งานจริง" เหล่านี้โดยสิ้นเชิง

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาของทุกคน หล่อนก็ไม่มีท่าทีประหม่าเลยสักนิด พลางเอ่ยว่า "ฉันตกลงกับทีมงานรายการเรียบร้อยแล้วว่าจะซื้อเวลาโฆษณา 1 นาที พี่ ๆ ทุกคนช่วยหลีกทางให้น้องสาวคนนี้หน่อยเถอะนะคะ ให้ฉันทำงานเสร็จเร็ว ๆ จะได้รีบกลับไปส่งงาน"

เวลา 1 นาที! นั่นหมายความว่าแบรนด์มาสก์หน้าเจ้านี้จ่ายค่าโฆษณาให้ทีมงานรายการไปไม่ต่ำกว่า 5 ล้านหยวน!

สปอนเซอร์รายอื่น ๆ พากันอิจฉาตาร้อนผ่าว เพราะพวกเขามากสุดก็ซื้อเวลาโฆษณากันแค่ 30 วินาทีเท่านั้น

ประจวบกับตอนท้ายที่เฉิงชิงฉู่ยิ้มแย้มแจ่มใสแทนตัวเองว่าน้องสาว ผู้ชายอกสามศอกทั้งหลายจึงไม่กล้าเถียงต่อแล้ว

"อะแฮ่ม คุณจ่ายเงินเยอะกว่า งั้นก็เอาตามที่คุณว่าแล้วกันครับ"

อันที่จริงเรื่องการจัดตารางถ่ายทำโฆษณา ทางทีมงานรายการได้พูดคุยตกลงกับเหล่าสปอนเซอร์ไว้บ้างแล้ว แต่ตอนแรกทุกคนก็มุ่งมั่นตั้งใจจะมาแย่งคิวถ่ายเป็นเจ้าแรกกันทั้งนั้น

ยิ่งถ่ายเสร็จเร็วเท่าไหร่ ยิ่งตัดต่อเสร็จไว และได้ออนแอร์เร็วขึ้นเท่านั้น ทุกวินาทีคือเงินคือทองทั้งสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น หากได้คิวถ่ายทำช่วงหลัง ๆ ก็ยากจะรับประกันได้ว่าเด็กฝึกที่ต้องถ่ายโฆษณาติด ๆ กันหลายตัวจะยังมีสภาพร่างกายและอารมณ์ที่พร้อมอยู่ไหม ขืนสุดท้ายยืดเยื้อลากยาวไปถึงวันที่สองหรือวันที่สาม เวลาที่ต้องเสียไปเปล่า ๆ ก็จะยิ่งมากขึ้น

ทว่ากฎเหล็กของวงการโฆษณาก็คือ ใครจ่ายหนักกว่า คนนั้นคือลูกพี่ใหญ่สุดเสมอ