ตอนที่ 97 แสงที่ห่อหุ้มหัวใจนั้นอบอุ่นยิ่ง

กัวซืออี้เคยเรียนอ่านโน้ตเพลงมาบ้าง จึงลองกดเล่นตามบนคีย์บอร์ดไฟฟ้า

พอบรรเลงจนจบ เขาก็มองมือทั้งสองข้างของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

นี่คือสิ่งที่เขาเพิ่งเล่นออกมาจริง ๆ หรือ

เพลงนี้ไพเราะถึงขนาดนี้เชียวหรือ!

แต่ทำไมเพลงนี้ถึงเป็นเจียงเป่ยเซิงที่แต่งขึ้นมาอีกแล้วล่ะ ทำไมถึงไม่ใช่เพลงของเขากัน

พอคิดมาถึงตรงนี้ ความคิดในหัวของกัวซืออี้ก็เริ่มแล่นพล่าน

นี่เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียว แถมเมื่อคืนทีมฉีจี้ตี้กวงยังไปร่วมงานพบปะแฟนคลับมาด้วย พวกนั้นต้องยังไม่มีโอกาสได้ซ้อมเพลงนี้แน่ ๆ

ถ้าเขาเอาเพลงนี้ไปดัดแปลงต่อยอด แล้วเอากลับไปให้ทีมของตัวเอง ย่อมต้องฝึกร้องฝึกเล่นได้เร็วกว่าทีมฉีจี้ตี้กวงที่สมาชิกอยู่รั้งท้ายตารางพวกนั้นใช่ไหม

แถวนั้นหากระดาษกับปากกาไม่เจอ กัวซืออี้ก็ไม่กล้าหยิบเอากระดาษแผ่นนี้ติดมือออกไป ทำได้เพียงมองแผ่นโน้ตแล้วเล่นซ้ำอีกหลายรอบ จำได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น

โชคดีที่ทำนองเพลงนี้ไม่ได้ยากจนเกินไป ขณะที่เขากำลังตื่นเต้นดีใจที่ตัวเองจำได้เกินครึ่ง ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

ด้วยความลนลาน กัวซืออี้จึงยัดกระดาษแผ่นนั้นซ่อนไว้ใต้คีย์บอร์ดไฟฟ้า ท่ามกลางเสียงตัวโน้ตที่กดพลาดระเนนระนาด

ทว่าสุดท้ายก็ยังถูกจับได้อยู่ดี!

โทษตัวเองแท้ ๆ ที่เมื่อกี้ตื่นเต้นเกินไป

กัวซืออี้คิดอย่างเจ็บใจว่า ถ้าเขายืนกรานปฏิเสธหัวชนฝา เจียงเป่ยเซิงก็คงไม่มีหลักฐานอะไรมาเอาผิดเขาได้หรอก

ใครจะไปคิดว่าเจียงเป่ยเซิงจะยื่นมือมาคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนของเขา ออกแรงไม่มาก แต่กลับบีบแน่นจนขัดขืนไม่หลุด

"นายจะทำอะไรน่ะ"

"ทำอะไรเหรอ" เจียงเป่ยเซิงปรายตามองอย่างเย็นชา "สำหรับหัวขโมยที่พยายามลักขโมยหรือขโมยสำเร็จไปแล้ว แน่นอนว่าต้องแจ้งความสิ"

กัวซืออี้หน้าถอดสี เด็กหนุ่มวัยสิบกว่าปี คิดร้ายอะไรก็แสดงออกมาชัดเจนบนใบหน้า จะไปมีแผนการก่ออาชญากรรมที่ไร้รอยต่ออะไรได้ พอได้ยินคำว่าแจ้งความกะทันหัน ประกอบกับท่าทีหนักแน่นมั่นใจของเจียงเป่ยเซิง สติสตังของเขาก็เตลิดเปิดเปิงทันที

"นะ...นายอย่ามาพูดซี้ซั้วนะ ฉันไม่ได้ขโมยอะไรของนายสักหน่อย... พวกเราเป็นเด็กฝึกเหมือนกัน นายมาใส่ความฉันแบบนี้ ไม่กลัวฉันไปฟ้องผู้กำกับเฉินกับพวกครูฝึกหรือไง"

"งั้นก็ไปฟ้องผู้กำกับเฉินด้วยกันเลยสิ"

มุมปากของเจียงเป่ยเซิงยกยิ้มเย็นชา มือล็อกแขนของกัวซืออี้ไว้แน่นแล้วลากอีกฝ่ายมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของผู้กำกับเฉินทันที

"ปล่อยฉันนะ!"

"ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เจียงเป่ยเซิง รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้..."

"ไม่ไปแล้ว... ฉันขอโทษนายก็ได้ ฉันไม่ควรแอบเข้ามาในห้องซ้อมเต้นของพวกนายตอนเช้าโดยไม่ได้รับอนุญาต..."

ตลอดทางเดินมีเด็กฝึกไม่น้อยที่เพิ่งตื่นและกำลังเดินมาซ้อม พอเห็นภาพตรงหน้าต่างก็ชะงักหยุดยืนมองกันหมด

ภาพนี้มันชวนระทึกขวัญเกินไปจริง ๆ พี่เป่ยที่รูปร่างสูงโปร่ง กำลังจับตัวกัวซืออี้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แทบจะลากอีกฝ่ายไปกับพื้นอยู่รอมร่อ

"นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ" ฉินเหลี่ยนเดินเข้ามาถาม

เจียงเป่ยเซิงเดินไปพลางเอ่ยไปพลาง "หมอนี่ทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ในห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 ตั้งแต่เช้า แอบเล่นโน้ตเพลงที่ฉันเพิ่งเขียนเสร็จเมื่อวานน่ะสิ"

เจียงเป่ยเซิงได้ยินเสียงที่คุ้นหูตั้งแต่ตอนเดินอยู่ตรงระเบียงทางเดินแล้ว แน่นอนว่าเขาพูดความจริงออกไปไม่ได้ ขืนพูดไปคงโดนมองว่าเป็นพวก "หูทิพย์" แน่

ตอนนั้นเขายังคิดว่ามีสมาชิกในทีมมาถึงเร็วกว่าตัวเองเสียอีก

ที่ไหนได้ กลายเป็นว่ามีขโมยเข้าห้อง

กัวซืออี้ตะโกนลั่น "ฉันเปล่านะ!" บัดซบเอ๊ย ทำไมคำพูดของหมอนี่ถึงไม่เหมือนกับที่พูดเมื่อกี้ล่ะ

ประตูปิดอยู่แท้ ๆ เขายังจะได้ยินอีกเหรอ ไม่มีทางน่า ห้องซ้อมเต้นนี้เก็บเสียงดีจะตายไป!

เจียงเป่ยเซิงต้องกำลังตลบหลังหลอกเขาอยู่แน่ ๆ!

กัวซืออี้ส่งสายตาน่าสงสารไปทางเด็กฝึกรอบ ๆ หวังจะเรียกความเห็นใจจากทุกคน

ทว่าพอสิ้นเสียงของเจียงเป่ยเซิง บรรดาเด็กฝึกต่างก็ขมวดคิ้วมุ่น "อะไรนะ กัวซืออี้ นายแอบเข้าไปในห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 ทำไม"

"แอบเล่นเพลงใหม่ที่พี่เป่ยแต่ง อย่าบอกนะว่าเป็นเพลงที่จะใช้แสดงในสเตจรอบที่สี่"

สีหน้าของบางคนฉายแววรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน "กัวซืออี้ นายคงไม่ได้คิดจะลอกผลงานใช่ไหม"

กัวซืออี้มองทุกคนด้วยความเคว้งคว้าง ทำไมถึงไม่มีใครเชื่อสิ่งที่เขาพูดเลยล่ะ

"ฉัน... ฉัน..." การแอบเข้าไปในห้องซ้อมเต้นนั้นไม่มีเหตุผลดี ๆ มาอธิบายได้เลย แค่จุดนี้จุดเดียวก็ทำให้ภาพลักษณ์ของกัวซืออี้ในสายตาทุกคนดิ่งลงเหวแล้ว

พวกเฉินฉีก็เดินมาถึงพอดี ต่างชี้หน้ากัวซืออี้ด้วยความโกรธจัดเตรียมจะอ้าปากด่า แต่ถูกเจียงเป่ยเซิงกดมือห้ามไว้เสียก่อน

"ไปคุยกันที่ห้องทำงาน"

เห็นว่าใกล้จะถึงห้องทำงานแล้ว เด็กฝึกที่เดินตามมาตลอดทางก็รีบวิ่งไปตามครูฝึกแต่ละคนทันที

เจียงเป่ยเซิงผลักประตูเปิดออก ก่อนจะดันตัวกัวซืออี้ไปข้างหน้า อีกฝ่ายขวัญผวามาตลอดทางจนขาอ่อน แทบจะทรุดคุกเข่าลงตรงหน้าผู้กำกับเฉิน

ผู้กำกับเฉิน "...? นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย?"

เหล่าเด็กฝึกพากันแย่งกันเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ผู้กำกับเฉินสีหน้าเปลี่ยนทันที เรื่องนี้จัดการไม่ง่ายเสียแล้ว! เพราะไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม หากกัวซืออี้ทนแรงกดดันไหว ยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วหลังจากนี้ก็ไม่เอาเพลงไปแต่งต่อ ข้อกล่าวหานี้ก็จะไม่เป็นผล

"ผู้กำกับเฉินคะ"

"ผู้กำกับเฉินครับ!"

ทีมครูฝึกเองก็มาถึงแล้ว เฉินปิงและโหลวจื่อเหยามีสีหน้ารังเกียจและต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด ในฐานะนักร้องนักแต่งเพลง สิ่งที่พวกเขาเกลียดที่สุดก็คือเรื่องการลอกเลียนแบบผลงานเพลงนี่แหละ

ซูชิงหลานหันไปพูดกับคนที่อยู่หน้าประตู "คนของทีมฉีจี้ตี้กวงอยู่ต่อ ส่วนเด็กฝึกคนอื่น ๆ กลับห้องซ้อมเต้นของตัวเองไปซ้อมได้แล้วค่ะ"

อดดูเรื่องสนุกเสียแล้ว

ในแววตาของฉินเหลี่ยนฉายแววเสียดายเล็กน้อย เขามองเจียงเป่ยเซิงก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "ถ้าต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกพวกเรานะ"

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้ารับ

ประตูห้องถูกปิดลง นอกจากคู่กรณีแล้ว ในห้องก็เหลือเพียงคนในของทีมงานอย่างผู้กำกับ ผู้ริเริ่มรายการ และเหล่าครูฝึกเท่านั้น

"กัวซืออี้ การที่เธอแอบไปห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 แต่เช้าตรู่แบบนั้นมันมีเจตนาไม่ชัดเจน ต่อให้ไม่มีกล้องวงจรปิด แต่ก็มีทั้งพยานบุคคลและพยานวัตถุนะ"

พอมาถึงขั้นนี้ กัวซืออี้กลับสมองปลอดโปร่งขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"ผู้กำกับครับ! ผมแค่ไปรอพวกเขาที่ห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 เฉย ๆ ผมดีดคีย์บอร์ดจริง แต่เพลงที่ผมเล่นคือเพลงที่ทีมของพวกเราเลือกในรอบนี้ครับ"

มองท่าทางปากแข็งไม่ยอมรับของกัวซืออี้ เจียงเป่ยเซิงก็หลุบตาลงเล็กน้อย

"นายแน่ใจนะว่าที่นายเล่นคือเพลงของทีมพวกนาย"

กัวซืออี้เชิดคางขึ้น "ฉันแน่ใจ!"

ในเมื่อไม่มีกล้องวงจรปิด พวกแกจะไปมีหลักฐานได้ยังไงกันล่ะ?

เจียงเป่ยเซิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น "ตอนที่ผมเจอตัวนาย ผมก็ลากนายมาหาผู้กำกับเฉินทันที"

"ใช่ครับผู้กำกับเฉิน เจียงเป่ยเซิงใช้กำลังกับผม..." กัวซืออี้ยังคิดจะฟ้องร้อง

"ระหว่างนั้นสมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวง ก็เพิ่งจะตามมาสมทบกลางทาง"

สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงพยักหน้ารับ เรื่องนี้เด็กฝึกที่อยู่แถวนั้นเป็นพยานให้พวกเขาได้ทุกคน

เจียงเป่ยเซิงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะช้อนตามองแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น รบกวนผู้กำกับและครูฝึกทุกท่าน ไปที่ห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 กันสักรอบเถอะครับ"

ทุกคนพากันงุนงง

มีเพียงเฉินฉีที่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าที่เคยมืดครึ้มพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

กัวซืออี้คิดทบทวนในใจว่าตัวเองตรวจสอบกล้องในห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 ดูหมดแล้ว เพราะฉะนั้นพวกมันไม่มีทางมีหลักฐานอย่างแน่นอน

"ไปก็ไปสิ"

คนกลุ่มใหญ่พากันเดินกลับมาที่ห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 อีกครั้ง ในห้องที่ไร้ผู้คน มีเครื่องดนตรีมากมายวางอยู่มุมห้อง

เจียงเป่ยเซิงเดินเข้าไปชี้คีย์บอร์ดไฟฟ้าที่วางอยู่บนโต๊ะ

"เมื่อกี้นายใช้คีย์บอร์ดตัวนี้ เล่น 'เพลงของทีมพวกนาย' ใช่ไหม?" น้ำเสียงหยอกเย้าเจือแววเย้ยหยันจาง ๆ

กัวซืออี้หน้าด้านยอมรับ "ใช่"