ตอนที่ 96 สลัดความทรงจำทิ้งเพื่อสร้างความกล้า

อี้สุ่ยเหิงรีบก้าวออกมาพูด "ผมรู้ครับว่าทุกคนยังอยากดูกันต่อ แต่เวลาเหลือน้อยแล้วจริง ๆ พวกเราควรให้ทีมฉีจี้ตี้กวงกลับไปพักผ่อนได้แล้วครับ รอถึงสุดสัปดาห์นี้ ทุกคนก็จะได้เห็นการแสดงสเตจสี่ของพวกเขาแล้ว!"

บรรดาแฟนคลับแย้มรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง "ได้ค่า~"

งานแฟนมีตติงภายในครั้งนี้ นอกจากค่าเดินทางที่ต้องออกเองแล้ว ค่าใช้จ่ายส่วนอื่นทางทีมงานรายการเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด แฟนคลับจึงพอใจกันมากแล้ว

ไม่เพียงแต่ได้รูปพร้อมลายเซ็น ยังได้ดูการแสดงมากมายขนาดนี้ และเพราะอนุญาตให้ถ่ายรูปได้ หน้าจอมือถือของทุกคนจึงสว่างตลอดเวลา สุดท้ายยังได้ถ่ายรูปรวมร่วมกันอีกหนึ่งใบ

ทุกคนมีความสุขกันมากแล้ว

"เนื้อหาไฮไลต์ของงานแฟนมีตติงคืนนี้ หลังจากผ่านการตัดต่อจากทีมตัดต่อแล้ว จะนำไปลงในเวยปั๋วทางการ ทุกคนสามารถไปรับชมกันได้เองนะครับ"

ถึงอย่างไรอุปกรณ์ถ่ายทำของทีมงานรายการก็ย่อมมีระดับสูงกว่ามือถือที่พวกเขาใช้ถ่ายกันเองมาก

พวกเธอสามารถไปดูการแสดงของพี่เป่ยในเวยปั๋วได้อีกรอบแล้วล่ะสิ

ถึงแม้จะไม่อยากพูดแบบนี้ แต่พอได้ดูการแสดงของพี่เป่ยแล้ว การแสดงของสมาชิกคนอื่นในฉีจี้ตี้กวงก็แทบไม่หลงเหลือความประทับใจไว้ในหัวเลยจริง ๆ

หลังจากแฟนคลับแยกย้ายกลับบ้าน แฟนคลับระดับมาสเตอร์นิมอย่างเชียนอวี่ก็ยังต้องทำงานของตัวเองให้เสร็จ นั่นคือแต่งรูป เขียนแคปชัน และโพสต์ลงโซเชียล

บทกวีบนการ์ดพร้อมลายเซ็นใบนั้นก็ถูกเธอโพสต์ลงบ้านเบสด้วยเช่นกัน และมันได้กลายเป็นคติประจำใจข้อที่สองของเธอไปแล้ว

ส่วนแฟนคลับสายวิเคราะห์ผลงานอย่างจ้าวตัวซิง ก็เอ่ยปากชื่นชมการจัดลำดับขั้นตอนในค่ำคืนนี้อย่างยกใหญ่

[จัดลำดับได้สมเหตุสมผล ขั้นตอนกระชับฉับไว ไม่มองข้ามฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเลย แต่สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดในคืนนี้ก็ยังคงเป็นพี่เป่ยของผม การแสดงโซโล่เดี่ยวช่วงท้ายสุดนั่นหล่อเท่จนแม้แต่ผู้ชายอย่างผมยังอดใจเต้นไม่ได้]

แฟนคลับสายอวยยศแบบสุดลิ่มทิ่มประตูอย่างเซี่ยจั๋วเหยียน ก็ใช้คำชมคลั่งรักสารพัดรูปแบบมาแสดงออกถึงความรักที่มีต่อเจียงเป่ยเซิง

[กรี๊ดดดดดด พี่เป่ยของฉันหล่อจนจักรวาลแทบจะระเบิดแล้ว!]

[เขาคือบุตรแห่งเทพสายลม ได้เห็นเขาฉันถึงได้รู้ซึ้งว่าคำว่าสง่างามหมดจด โดดเด่นเหนือใครมันเป็นยังไง]

[จากแฟนคลับที่หลงเบ้าหน้าพี่เป่ย พัฒนามาเป็นแฟนคลับที่หลงความสามารถของเขา นี่คือสิ่งที่คนคลั่งรักอย่างฉันสมควรได้รับ]

เซี่ยจั๋วเหยียนเขียนเรียงความสั้นแปดร้อยคำเพื่อเยินยอเจียงเป่ยเซิงในค่ำคืนนี้ แถมยังทำได้ถึงขั้นไม่มีประโยคไหนซ้ำกันเลยแม้แต่คำเดียว

แฟนคลับคนอื่น ๆ ที่สุ่มไม่โดนต่างพากันอิจฉาตาร้อนในช่องคอมเมนต์แทบตาย และเมื่อได้รู้ว่าคืนนี้เวยปั๋วทางการจะปล่อยคลิปไฮไลต์ที่ตัดต่อแล้วออกมา

[เยี่ยม เยี่ยมมาก ยังคงเป็นทีมตัดต่อของ "เซ่าเหนียนสิงซิง" ที่ยอดเยี่ยมที่สุด ไม่เหมือนรายการข้างบ้าน วัน ๆ ตัดต่อแต่ฉากดราม่าขัดแย้ง ดูแล้วอึดอัดจะตาย!]

การเปรียบเทียบกดหัวรายการอื่นที่พบเห็นได้ทั่วไปบนโลกอินเทอร์เน็ต แม้จะมาช้าแต่ก็ไม่เคยพลาด

ถึงแม้พฤติกรรมแบบนี้จะไม่ดีและถูกชักจูงกระแสได้ง่าย แต่คนเราย่อมมีความลำเอียงเป็นธรรมดา มีปากก็ย่อมอยากพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา นี่จึงเป็นเรื่องที่ทีมงานรายการห้ามไม่ได้เช่นกัน

เมื่อเห็นรายการเซอร์ไวเวิลประเภทเดียวกันถูก "เซ่าเหนียนสิงซิง" เหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า

ผู้กำกับเฉินก็แสร้งทำเป็นทอดถอนใจอยู่ในห้องทำงาน "เฮ้อ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากให้พวกคุณมีทางรอดนะ แต่พลังของแฟนคลับรายการเรามันแกร่งเกินไปจริง ๆ"

จางเล่อหรานกล่าว "ผู้กำกับครับ คุณหุบยิ้มเก็บมุมปากก่อนดีกว่าไหมครับ"

"เฮ้อ ฮ่าๆๆๆ..."

"ผู้กำกับเฉินคะ!" เซี่ยงเจียลั่วเดินพรวดพราดเข้ามาอย่างเร่งรีบ พร้อมนำข่าวหนึ่งมาแจ้ง "TAIK อยากจะถอนตัวจากการแข่งขันค่ะ"

สายตาสองคู่หันขวับมามองทันที "ถอนตัวเหรอ? พวกเขาอยากกลับประเทศงั้นเหรอ?"

"ไม่แข่งต่อแล้วเนี่ยนะ? โดนเด็กฝึกของเราขู่จนเตลิดไปแล้วหรือไง?"

ผู้กำกับเฉินโบกมือ "ไม่ได้ เวลาแสดงของรอบการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สี่กำหนดไว้หมดแล้ว พวกเขาจะถอนตัวไม่ได้"

"ค่ะ ความคิดของพวกเขาคือ จะขอถอนตัวหลังจากแสดงในสเตจสี่เสร็จ เหตุผลคือ... ได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมรายการ "ย่าโจวซิงถวน" ของช่องไฉ่หงค่ะ"

"ย่าโจวซิงถวน"?

ผู้กำกับเฉินกับจางเล่อหรานสบตากัน พวกเขาไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่ามีรายการนี้ด้วย

เซี่ยงเจียลั่วเปิดแท็บเล็ตหันไปทางคนทั้งสอง "ก็รายการก่อนหน้านี้ไงคะ ที่ช่องไฉ่หงเชิญไอดอลจากทั้งประเทศซากุระและประเทศกระบองมาร่วมรายการ เป็นศึกตะลุมบอนของไอดอลสามประเทศ แบ่งเป็นการแข่งแบบทีมกับการแข่งเดี่ยว รายการนี้เพิ่งจะเคาะวันออกอากาศและประกาศอย่างเป็นทางการไปเมื่อคืนนี้ คลิปนำร่องจะถ่ายทำช่วงกลางเดือนกรกฎาคม ความสามารถของ TAIK เมื่ออยู่ต่อหน้าไอดอลพวกนั้น ก็น่าจะได้แค่ตกรอบแรกนั่นแหละค่ะ..."

"แต่ผู้กำกับของช่องไฉ่หงอาจจะคิดว่า ถึงตอนนั้นถ้าทีมไอดอลจากหัวเซี่ยตกรอบแรกทั้งหมด สู้เลือกพวกไอดอลซากุระกับกระบองที่ฝีมืออ่อนกว่ามาสักสองสามวง อย่างน้อยหน้าตาก็ยังดูดีขึ้นมาหน่อย"

ผู้กำกับเฉินพูดไม่ออก สรุปคือ TAIK ยอมแพ้ในรายการนู้น ดีกว่ายอมแพ้ในรายการนี้งั้นเหรอ

"ก็แน่นอนสิคะ แพ้เด็กฝึกที่เป็นคู่แข่งมีแต่จะโดนรุมเยาะเย้ย แต่ถ้าแพ้วงไอดอลมืออาชีพ อย่างน้อยก็ยังถือว่าพ่ายแพ้อย่างสมศักดิ์ศรี"

จางเล่อหรานเบะปากอย่างไม่สบอารมณ์ "แพ้ก็คือแพ้นั่นแหละ รายการแนวแข่งขันแบบนี้ หลายครั้งผลการแข่งขัน คะแนน หรือการโหวต คนดูในตอนนั้นก็จำได้แค่ประเดี๋ยวประด๋าว... พอผ่านไปหลายปี ทุกคนจะจำได้แค่ว่ามีสเตจไหนที่โดดเด่นสะดุดตา กับโชว์ไหนที่ห่วยแตกขั้นสุดต่างหาก..."

ผู้กำกับเฉินกล่าวว่า "ช่างเถอะ เดิมทีก็เป็นสัญญาสองฝ่าย ถ้าพวกเขาไม่คิดจะอยู่ต่อ เราก็รั้งไว้ไม่ได้ ให้พวกเขาแสดงรอบสี่ให้เสร็จ เซ็นสัญญาเรียบร้อย คิดเงินเสร็จแล้ว ค่อยปล่อยข่าวในเน็ตว่า TAIK เตรียมจะเข้าร่วม 'ย่าโจวซิงถวน'..."

ผู้กำกับเฉินเป็นพวกข้างนอกดูดีแต่ข้างในดำมืดเป็นไส้งาดำ เขาคิดว่านายจะไปก็ย่อมได้อยู่แล้ว แต่เล่นไม่ไว้หน้าทีมงานรายการแล้วแอบหนีไปอีกรายการแบบนี้ เหอะ ฉันต้องขัดแข้งขัดขานายสักหน่อยแล้ว

เซี่ยงเจียลั่วกับจางเล่อหรานสบตากัน ต่างก็หัวเราะหึๆ แสดงว่าเข้าใจตรงกัน

......

วันต่อมา ตอนที่เจียงเป่ยเซิงเดินมาถึงห้องซ้อมเต้นหมายเลขหนึ่ง หูของเขาก็กระดิกตั้งแต่ตรงทางเดิน พอเดินมาถึงหน้าประตูก็พบว่าประตูไม่ได้ล็อก

เมื่อคืนใครเป็นคนสุดท้ายที่ออกไปกันนะ

ความคิดนี้แวบผ่านสมอง เขาผลักประตูเปิดออก แล้วก็เห็นคนที่ไม่คาดคิดคนหนึ่ง กัวซืออี้

พอเห็นเจียงเป่ยเซิง อีกฝ่ายก็ลนลานลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้

"ขอโทษครับพี่เป่ย ผะ...พวกเรา คีย์บอร์ดไฟฟ้าในห้องซ้อมของพวกผมมันพังน่ะครับ ผมเลยอยากมาขอยืมของพวกพี่..." พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของกัวซืออี้ก็เริ่มลื่นไหลขึ้น "ใครจะไปรู้ว่าห้องของพวกพี่ไม่มีคนอยู่ ผมก็เลยอดไม่ได้ที่จะลองเล่นดูสักหน่อยน่ะครับ"

เจียงเป่ยเซิงเลิกคิ้ว สายตากวาดมองไปรอบๆ มีกระดาษแผ่นหนึ่งสอดอยู่ใต้คีย์บอร์ดไฟฟ้า นั่นเป็นเพลงใหม่สำหรับการแสดงรอบสี่ที่เขาเขียนให้เด็กฝึกเมื่อวานนี้พอดี

เขาไม่รีบร้อน ดึงกระดาษเพลงใหม่ออกจากโต๊ะ แล้วเอ่ยอย่างมั่นใจ "นายเห็นแล้ว"

"อะไรนะครับ" สีหน้าของกัวซืออี้เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว "ผมไม่ได้เห็นเพลงของคุณสักหน่อย"

เจียงเป่ยเซิงหัวเราะเบาๆ "ฉันยังไม่ได้บอกเลยนี่ว่านี่คือเพลงของฉัน? กระดาษสอดอยู่ใต้คีย์บอร์ดไฟฟ้า นายมองปราดเดียวก็รู้เลยเหรอว่าเป็นเพลง"

เว้นเสียแต่ว่าเขาจะยกคีย์บอร์ดไฟฟ้าออกแล้วแอบดู

สมองของกัวซืออี้ว่างเปล่าไปหมด

เมื่อเช้าตอนที่เขามาที่นี่ เดิมทีคิดว่าจะมาขอคำชี้แนะจากเจียงเป่ยเซิงเสียหน่อย ในฐานะเด็กฝึกในท็อปเซเว่นครั้งนี้ที่ร้องเพลงไม่เด่น เต้นไม่เก่ง แร็ปก็ทำได้ไม่ดี เขาจึงคิดว่าถ้าตัวเองสามารถเริ่มจากการแต่งเพลง เพื่อให้ชาวเน็ตได้เห็นความสามารถของเขา อันดับก็อาจจะรักษาไว้ในท็อปเซเว่นได้ หรือกระทั่งขยับขึ้นไปอีกขั้น!

อีกอย่าง เจียงเป่ยเซิงได้รับความนิยมขนาดนี้ ก็เพราะเป็นคนแต่งเพลงไม่ใช่เหรอ

เขาไม่ได้ตระหนักเลยสักนิดว่าเหตุผลที่เจียงเป่ยเซิงได้รับความนิยมนั้น อยู่ที่เสน่ห์บนเวทีและเสน่ห์เฉพาะตัวต่างหาก

ตอนที่ผลักประตูเข้ามาแล้วพบว่าข้างในไม่มีใครอยู่เลย หัวใจของกัวซืออี้ก็เต้นกระตุก เขาลอบมองกล้องรอบๆ อย่างระมัดระวัง ทั้งหมดปิดอยู่!

วินาทีต่อมา เขาระงับความตื่นเต้นในใจแล้วเริ่มรื้อค้น แล้วก็ค้นเจอกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะจริงๆ

ด้านบนนั้นคือเพลงใหม่สำหรับการแสดงรอบสี่ของทีมฉีจี้ตี้กวง!