ตอนที่ 95 อย่าพลัดหลงจากท้องฟ้าและหาดทราย

เจียงเป่ยเซิงฟังเข้าใจแล้ว เขาพยักหน้า สีหน้าไร้ความรู้สึกลังเลสับสน

"ฉันอยากบอกพี่เป่ยว่า การได้รู้จักคุณคือความโชคดีของพวกเราค่ะ"

เชียนอวี่มองเขาด้วยสายตาคาดหวัง

เจียงเป่ยเซิงหยุดคิดไปราวสองวินาที ก่อนจะจรดปากกาเขียนประโยคหนึ่งลงไปอย่างตั้งใจ

ลายมือของเขาเป็นตัวอักษรสิงไข่ตามมาตรฐาน เส้นสายสะอาดตาเป็นระเบียบ สวยงามเสียจนน่าจะได้คะแนนลายมือเต็ม

——'โชคดีที่ได้ยลพักตร์งามดั่งดอกท้อ นับแต่นี้เส้นทางสายย่อยจึงอบอวลด้วยไออุ่นแห่งวสันต์'

แม้การเปรียบเปรยตัวเองว่างามดั่งดอกท้อจะดูหน้าระรื่นไปสักหน่อย แต่เจียงเป่ยเซิงก็รู้ดีว่าหน้าตาตัวเองจัดว่าดูดีไม่น้อย เขาแอมเบาๆ หนึ่งครั้ง แล้วส่งการ์ดให้เชียนอวี่ด้วยสองมือ

เชียนอวี่รับมาแล้วอ่านประโยคนี้ออกเสียง พออ่านจบ แววตาก็เปี่ยมไปด้วยความตกตะลึง ทำไมคนเราถึงเก่งได้ขนาดนี้ สามารถใช้ประโยคที่ทั้งอ่อนโยนและโรแมนติกขนาดนี้มาบรรยายความคิดในใจของเธอได้ตรงเผง

แฟนคลับคนอื่นได้ฟังต่างก็พากันอิจฉาตาร้อน

แทบจะอยากประกาศตัวกลางวงเดี๋ยวนั้นเลยว่าจะขอปันใจมาคีพสองคน!

สวีเฉิงเป็นแฟนคลับคนสุดท้ายที่ขอขอลายเซ็น เขาจึงถือโอกาสชุบมือเปิบหน้าตาเฉย "พี่เป่ย ผมเอาประโยคเมื่อกี้นี้ด้วยครับ"

แฟนคลับคนที่ต่อแถวด้านหน้าก่อนหน้านี้ต่างถอนหายใจอย่างเสียดาย ทำไมตัวเองถึงรีบขอลายเซ็นเสร็จเร็วนักนะ!

เจียงเป่ยเซิงยิ้มแล้วเขียนประโยคนั้นให้เขาเช่นกัน

พอลายเซ็นเสร็จสิ้น ก็เข้าสู่ช่วงตอบคำถาม

เนื่องจากเวลาจำกัดและคนค่อนข้างเยอะ อี้สุ่ยเหิงจึงใช้วิธีให้ยกมือแล้วสุ่มเลือก โดยแต่ละแถวจะสุ่มแฟนคลับขึ้นมาสามคน

คำถามของแฟนคลับก็แปลกพิสดารพันลึกสารพัด

อย่างเช่น "มีซิกแพก์กี่ลูกครับ" "จะออกโฟโต้การ์ดเมื่อไหร่คะ" "ชอบใครที่สุดในค่าย" "ถ้าคนนั้นกับคนนี้ตกน้ำพร้อมกัน นายจะช่วยใคร" และคำถามทำนองนี้อีกเพียบ

พอถึงคิวของเจียงเป่ยเซิง แฟนคลับสิบคนก็พร้อมใจกันชูมือขึ้นสูงลิ่ว

อี้สุ่ยเหิงสุ่มเลือกมาสามคนตามใจชอบ

หนึ่งในนั้นคือจ้าวตัวซิง เขาถามขึ้นว่า "พี่เป่ย เพลงทีมรอบการแสดงสดครั้งที่สี่มีเต้นไหมครับ"

เจียงเป่ยเซิงนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเปิดฉากมาสืบความลับทางราชการกันตรงๆ แบบนี้

"มีเต้นครับ แต่ไม่เยอะ เน้นโชว์การร้องเพลงเป็นหลักมากกว่า"

ในใจจ้าวตัวซิงมีความผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว รอบสี่ไม่มีเต้นก็ไม่ได้แปลว่ารอบห้าจะไม่มีนี่นา

แฟนคลับคนถัดไปถามต่อทันที "โชว์เดี่ยวรอบสี่คิดไว้หรือยังคะ เป็นการร้องเพลงหรือเปล่า"

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้าอย่างลังเล "ไม่ใช่ร้องเพลงครับ"

"อย่าบอกนะว่าเต้น"

"อืม... ก็นับว่าใช่ละมั้งครับ"

ดูท่าทุกคนจะให้ความสนใจกับเส้นทางการทำงานของเขามากทีเดียว

โควตาสุดท้ายกลับตกมาอยู่ที่จางซือลี่ มือของเธอเป็นเซี่ยจั๋วเหยียนที่ช่วยยกขึ้นให้แท้ๆ

เซี่ยจั๋วเหยียนยังคอยกระซิบบอกเธอข้างหูอย่างเอาเป็นเอาตายว่าสามารถถามคำถามอะไรได้บ้าง

จางซือลี่เอ่ยถามอย่างไม่รีบร้อน "เอ่อ พี่ พี่เป่ย คุณคิดว่าทักษะที่ตัวเองเชี่ยวชาญที่สุดคืออะไรคะ"

ก็ใครใช้ให้เซี่ยจั๋วเหยียนเอาแต่พร่ำพูดกรอกหูไม่หยุดว่า "พี่เป่ยของฉันเก่งรอบด้าน ร้องได้ เต้นได้ แรปได้ แต่งเพลงได้ แถมยังออกแบบท่าเต้นได้อีก บลาๆๆ..."

จางซือลี่จึงถามคำถามนี้ออกไป

เธอคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่พ้นเลือกทักษะใดทักษะหนึ่งในบรรดาสิ่งเหล่านี้

ทว่าเจียงเป่ยเซิงกลับชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะตอบอย่างลังเลเล็กน้อยว่า "น่าจะเป็น... ศิลปะการต่อสู้ละมั้งครับ"

"...???"

อี้สุ่ยเหิงประหลาดใจอยู่บ้าง "เป่ยเซิง นายเป็นศิลปะการต่อสู้ด้วยเหรอ"

บรรดาเด็กฝึกพากันเอียงคอหันขวับมามองเจียงเป่ยเซิง "พี่เป่ยพี่ยังเป็นวรยุทธ์ด้วยเหรอเนี่ย"

เดิมทีเจียงเป่ยเซิงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้มากความ เพราะยังไงอีกเดี๋ยวพวกเขาก็จะได้รู้อยู่ดี

แต่ในเมื่อเป็นคำถามจากแฟนคลับ เขาก็ไม่อยากโกหก จึงตอบคำถามนี้ไปตามตรง

"ครับ... ฝึกมาเกือบสิบปีแล้ว"

"งั้นก็เริ่มฝึกตั้งแต่สิบขวบเลยน่ะสิ"

"มิน่าล่ะพี่เป่ยถึงหุ่นดีขนาดนี้!"

"จริงด้วย กล้ามท้องสวยมาก หุ่นยังกับหลุดออกมาจากภาพวาด 2D แน่ะ"

"ที่แท้การฝึกศิลปะการต่อสู้ช่วยรักษาหุ่นได้ดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

"มันแน่อยู่แล้ว ถ้าวันๆ นายเอาแต่นั่งยองท่าม้ากับวิดพื้น หุ่นนายจะไม่ดีได้ยังไง"

"ก็จริงของนายนะ..."

ประเด็นหลังจากนั้นถูกเหล่าเด็กฝึกพาออกทะเลไปคนละทิศละทาง

แต่จางซือลี่ไม่ได้สนใจ พอถามคำถามนี้เสร็จก็นั่งลง ต้องยอมรับเลยว่า เจียงเป่ยเซิงคนนี้เป็นดาราศิลปินที่ทำให้เธอรู้สึกประทับใจมากที่สุดเท่าที่เคยเจอมา อืม... ตอนนี้น่าจะยังนับว่าเป็นศิลปินไม่ได้ล่ะมั้ง

เพราะเจียงเป่ยเซิงฉลาดมาก ไม่ว่าจะดูจากลายมือหรือข้อความที่เขาเขียนมอบให้แฟนคลับ ก็สัมผัสได้เลยว่าเขามีความรู้อยู่ในหัวจริงๆ

จางซือลี่ละทิ้งอคติที่มีต่อศิลปินในวงการ แล้วปรบมือให้อย่างจริงใจ

ช่วงตอบคำถามสิ้นสุดลง เข้าสู่ช่วงโซโล่เดี่ยวคนละหนึ่งนาที

เรื่องนี้เหล่าเด็กฝึกเตรียมตัวกันมาล่วงหน้าแล้ว บางคนขึ้นไปร้องเพลง บางคนเต้น เฉินฉีจัดท่อนแร็ปมาท่อนหนึ่งจนบรรยากาศลุกเป็นไฟ ถึงขั้นชี้นิ้วไปทางเจียงเป่ยเซิงในตอนท้าย แล้วยิ้มพลางกวักนิ้วท้าทาย

นี่คือจะให้เจียงเป่ยเซิงรับช่วงต่อ

บนโต๊ะมีคีย์บอร์ดไฟฟ้าตั้งอยู่ตัวหนึ่ง

เจียงเป่ยเซิงลุกขึ้น ก้าวขึ้นไปบนโพเดียม กดจังหวะออกมาท่อนหนึ่ง อัดเสียงเข้าไป แล้วเริ่มร้องท่อนหนึ่งออกมาอย่างสบายๆ

เป็นท่อนแร็ปภาษาซากุระ!

พอร้องจบ เขาถึงค่อยพูดขึ้นว่า "ลืมบอกไป เพลงนี้ชื่อว่า "swag" ครับ" (เพลง "swag" ขับร้องโดย miyauchi)

'swag' เป็นคำย่อของ swagger ในช่วงแรกหมายถึงความเย่อหยิ่งจองหอง

ต่อมาปรากฏในเพลงแร็ป หลังจบท่อนแร็ปจะเติมคำว่า swag เข้าไป เพื่อแสดงถึงความมั่นใจ เท่ และนำเทรนด์

ปัจจุบันมักใช้ในวงการฮิปฮอปเพื่อชมว่าคนๆ นั้นเจ๋งมาก

เฉินฉีอดคิดไม่ได้ว่า พี่เป่ยตั้งใจจะใช้ท่อนแร็ปนี้ชมว่าแร็ปเมื่อกี้ของเขาเจ๋งงั้นเหรอ?

แต่แค่ไม่กี่ท่อนที่เขาร้องออกมาเล่นๆ ก็ทิ้งห่างตนเองไปไกลลิบแล้ว

ในตอนที่ทุกคนคิดว่าเจียงเป่ยเซิงจะแร็ปต่อ เขาร้องไปแค่ท่อนสั้นๆ แล้วก็หยุดร้องจริงๆ จากนั้นคีย์บอร์ดไฟฟ้าที่อัดเสียงเมื่อครู่ไว้ก็เริ่มเล่นวนท่อนนั้นซ้ำไปมา

เสียงที่ดังออกมาจากเครื่องดนตรีธรรมดาๆ อาจจะเพี้ยนไปบ้าง ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น เสียงดนตรีที่มีจังหวะจะโคนบวกกับน้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ ก็ยังทำให้ทุกคนเท่จนอดขยับขาตามไม่ได้

ในจังหวะนั้นเอง เจียงเป่ยเซิงก็ถอดเสื้อเชิ้ตลายสก็อตตัวนอกออก เผยให้เห็นเสื้อกล้ามทรงหลวมสีขาวด้านใน ลายกล้ามเนื้อแขนเรียบเนียนสวยงาม เรียกเสียงกรีดร้องลั่นจากคนทั้งห้อง

เขาเอาเสื้อตัวนอกผูกไว้ที่เอวอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นช่วงเอวที่เพรียวกระชับ ท่อนล่างเป็นกางเกงคาร์โก้สีดำทรงหลวม จากนั้นก็คว้าหมวกแก๊ปสีดำของเด็กฝึกคนไหนก็ไม่รู้มาสวมกลับด้านไว้บนหัว

กลายร่างเป็นหนุ่มสุดคูลในพริบตาเดียว

"เอ๊ะ? หมวกฉันนี่..."

"ขอยืมหน่อย"

ท่าทางของเจียงเป่ยเซิงบนโพเดียมเล็กๆ นั้นดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ ปีกหมวกถูกกดลงต่ำจนเห็นแค่คาง และเป็นเพราะความลึกลับกึ่งเปิดกึ่งปิดแบบนี้นี่เอง ที่ขับเน้นเสน่ห์ดั่งสายลมในตัวเขาออกมาจนถึงขีดสุด

เมื่อเสียงเพลงเริ่มวนลูปใหม่อีกรอบ เจียงเป่ยเซิงก็หาจังหวะแทรกตัวเข้าไป

การเคลื่อนไหวของร่างกายเข้ากับบีตได้อย่างสมบูรณ์แบบ ประกอบกับชุดสไตล์ฮิปฮอปสุดเท่นี้ เสียงกรีดร้องในงานแทบจะกลบเสียงคีย์บอร์ดไฟฟ้าที่เร่งไว้ดังสุดไปเลย

"กรี๊ดดดดด! พี่เป่ยเท่มาก!"

"เชี่ย นี่สิถึงจะเป็นวิธีใส่หมวกแก๊ปสีดำที่ถูกต้อง!"

"คุณพระช่วย วัยรุ่นนี่มันมีพลังจริงๆ!"

"ผัวขา! ผัวขา!!!"

แฟนคลับที่นี่รู้สึกว่าตัวเองแต้มบุญสูงจริงๆ โชว์ระดับนี้ พวกเขาดันได้ดูในงานแฟนมีตติงภายในขนาดเล็กแบบนี้เนี่ยนะ!

เมื่อท่าเต้นสุดท้ายจบลง บทเพลงก็วนลูปใหม่อีกครั้ง

มุมปากใต้ปีกหมวกของเจียงเป่ยเซิงยกยิ้มน้อยๆ หลังจากปิดเสียงดนตรี เขาก็ถอดหมวกออก แล้วหยิบเสื้อมาสวมกลับเข้าไปตามเดิม

บรรดาแฟนคลับพากันตะโกนด้วยความเสียดาย "อ้าว ทำไมหมดแล้วล่ะคะ?"

"ครบหนึ่งนาทีแล้วครับ"

"อ๋า~"