ตอนที่ 94 พอแก่ตัวแล้วพูดไม่ออก สุดท้ายก็ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว

คืนวันจันทร์ ณ จูเชวี่ยไถ

ท่ามกลางความมืดสลัวของยามค่ำคืน เสาไฟถนนสองแถวส่องแสงระยิบระยับ ดูสว่างไสวกว่าที่เคย

นั่นเป็นเพราะทันทีที่มีกำหนดการจัดงานแฟนมีตติ้ง ทีมช่างของรายการ "เซ่าเหนียนสิงซิง" ก็ส่งคนมาติดตั้งไฟถนนดวงใหญ่เพิ่มที่หน้าประตูหลายดวง

ตอนนี้ที่หน้าประตูใหญ่อันกว้างขวาง มีคนหลายสิบชีวิตยืนกระจายตัวกันอยู่ ใบหน้าของทุกคนต่างเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นแบบเดียวกัน และกำลังส่งรหัสลับทักทายกันไปมา

"เธอเป็นแฟนคลับของใครเหรอคะ?"

"ของพี่เป่ยค่ะ แล้วเธอล่ะคะ"

"ฉันก็เหมือนกันค่ะ!"

เชียนอวี่ดึงสวีเฉิงเข้าไปทำความรู้จักกับเซี่ยจั๋วเหยียน ทั้งสองฝ่ายต่างพูดคุยแลกเปลี่ยนความคลั่งไคล้ที่ตัวเองมีต่อเจียงเป่ยเซิงอย่างออกรส

เชียนอวี่หันไปมองเพื่อนสนิทของอีกฝ่าย "เพื่อนของเธอไม่ได้เป็นแฟนคลับพี่เป่ยเหรอคะ?"

เซี่ยจั๋วเหยียนพูดอย่างตรงไปตรงมา "เฮ้ย ยัยนี่ไม่ได้ติ่งดาราเลยด้วยซ้ำ ใครจะไปรู้ว่าดวงจะดีขนาดนี้ สุ่มได้เฉยเลย ฉันก็เลยลากนางมาด้วยกันนี่แหละค่ะ"

จางซือลี่พยักหน้าให้ทั้งสองคน ไหนๆ ก็มาแล้ว ถึงจะบอกว่ามาเป็นเพื่อนซี้ แต่ในใจเธอก็มีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับวงการนี้อยู่บ้าง พอได้ยินคำพูดนั้นจึงยิ้มรับอย่างสุภาพ

สวีเฉิงที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นว่า "ไม่เป็นไรหรอกครับ บางทีหลังจากคืนนี้ไป เธออาจจะกลายเป็นแฟนคลับพี่เป่ยก็ได้นะ"

เซี่ยจั๋วเหยียนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ยอดคนย่อมคิดเห็นตรงกัน เสน่ห์ของพี่เป่ยของฉันไม่มีใครต้านทานได้อยู่แล้วค่ะ"

เชียนอวี่ที่กวาดตามองไปรอบๆ จนทั่วพูดขึ้นว่า "ไม่คิดเลยนะคะว่าแฟนบอยของพี่เป่ยจะเยอะขนาดนี้ นอกจากสวีเฉิงแล้ว ทางโน้นก็ยังมีผู้ชายอีกสองคน ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะจำกัดโควตาให้แต่ละคนสุ่มผู้โชคดีได้แค่สิบคน จำนวนแฟนคลับของพี่เป่ยจะต้องเยอะที่สุดแน่นอนค่ะ"

ผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่อีกฝั่งของประตูก็กำลังก้มหน้าคุยกันอยู่เช่นกัน แน่นอนว่าพวกเขาเพิ่งจะรู้จักกัน คนหนึ่งชื่อจ้าวตัวซิง อีกคนชื่อจ้าวจื้อเย่

เดิมทีจ้าวตัวซิงชอบแค่สายเต้น อย่างเช่นฉินเหลี่ยนกับสวี่เฮ่ออี แต่ผลคือพอดูคลิปเต้นในรอบการแสดงสดครั้งที่สามที่เจียงเป่ยเซิงลุกขึ้นยืนโชว์ เขาก็ลืมคำพูดที่ตัวเองเคยลั่นวาจาไว้จนหมดสิ้น แล้วกลายมาเป็นแฟนคลับของเจียงเป่ยเซิงทันที

"พี่ชาย นายรู้จักพี่เป่ยได้ยังไงเหรอครับ?"

จ้าวจื้อเย่เกาหัวด้วยความเขินอายเล็กน้อย "มีรูปใบหนึ่งครับ เป็นรูปขั้นเทพที่บ้านแฟนไซต์โพสต์ไว้ พอผมเห็นแล้วก็เลยไปเสิร์ชหาข้อมูลของพี่เป่ย ถึงได้เห็นว่าเพลงที่เขาร้อง ดันเป็นเพลงที่ผมฟังบ่อยที่สุดในเดือนนี้พอดีเลยครับ"

จ้าวตัวซิงตกใจมาก คนคนนี้เป็นเมนวิชวลแถมยังเป็นเมนโวคอลด้วย! เป็นสายที่ต่างจากเขาโดยสิ้นเชิงเลยแฮะ

"ใช่ครับ ผมชอบฟังเพลงของพี่เป่ยมาก ทั้งเพลง "ไห่ตี่" ก่อนหน้านี้ เพลง "เย่ว์กวง" ในตอนนี้ แล้วก็ยังมีเพลง "กั่วเจอะซินเตอกวง" ด้วยครับ"

แฟนคลับแต่ละคนต่างก็เป็นปัจเจกบุคคล นอกเหนือจากเรื่องของดาราศิลปินแล้ว พวกเขาก็มีเส้นเรื่องของตัวเอง ตั้งแต่ได้มาพบกับเจียงเป่ยเซิง จนกระทั่งตกหลุมรักเจียงเป่ยเซิง บางคนเป็นแฟนคลับที่ชอบหน้าตา บางคนชอบเสียงร้อง บางคนชอบการเต้น บางคนชอบผลงาน หรือชอบในความสามารถ...

แค่ในบรรดาแฟนคลับสิบคนที่สุ่มเลือกมาที่นี่ จุดที่แต่ละคนชื่นชอบในตัวเจียงเป่ยเซิงมากที่สุดก็ยังแตกต่างกันไปเลย

ตอนที่แฟนคลับต่อแถวเดินเข้าสู่จูเชวี่ยไถ ทุกคนต้องรักษาความสงบ เดินขึ้นบันไดไปชั้นสองจนถึงห้องเรียนใหญ่แบบขั้นบันได ส่วนที่เป็นโพเดียมด้านหน้าถูกเปลี่ยนเป็นเก้าอี้เจ็ดตัว ซึ่งมีสมาชิกทั้งเจ็ดคนของทีมฉีจี้ตี้กวงในครั้งนี้กำลังนั่งประจำที่อยู่

ส่วนครูฝึกประจำทีมนี้อย่างอี้สุ่ยเหิง ก็รับช่วงต่อแฟนคลับกลุ่มใหญ่จากซูชิงหลาน "รบกวนคุณซูแล้วครับ"

"คุณอี้คะ ถ้าต้องการให้ช่วยอะไร มาหาได้โดยตรงเลยนะคะ"

"ทุกคนเชิญนั่งที่นั่งด้านล่างตามตำแหน่งที่ตรงกับเด็กฝึกทั้งเจ็ดคนก่อนเลยครับ"

เหล่าแฟนคลับต่างพากันยกมือปิดปากด้วยความตื่นเต้น และพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

ที่นั่งด้านล่างมีเยอะมาก แฟนคลับเจ็ดสิบคนนั่งกันไม่เต็มเลยสักนิด ทุกคนต่างเลือกที่นั่งแถวหน้าๆ เพราะอยากจะอยู่ใกล้ชิดไอดอลของตัวเองอีกสักหน่อย

รอจนทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว ประตูใหญ่ก็ถูกปิดลง

อี้สุ่ยเหิงถือไมโครโฟน อ่านกฎกติกาที่เกี่ยวข้องให้ฟังรอบหนึ่งก่อน

ยกตัวอย่างเช่น เวลาคือสองทุ่มถึงสามทุ่ม ลำดับขั้นตอนประกอบด้วย 1. สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงแต่ละคนกล่าวทักทาย 2. จัดแถวให้แฟนคลับรับลายเซ็น 3. สุ่มแฟนคลับเพื่อถามคำถามสมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวง 4. สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงทำการแสดงโซโล่คนละหนึ่งนาที 5. ทีมฉีจี้ตี้กวงกล่าวคำอำลาเป็นลำดับสุดท้าย

เมื่อจัดลำดับขั้นตอนทั้งหมดออกมาเช่นนี้ เวลาหนึ่งชั่วโมงก็นับว่าอัดแน่นกำลังพอดี

"สวัสดีครับทุกคน ผมเจียงเป่ยเซิง..."

"สวัสดีครับทุกคน ผม..."

เจียงเป่ยเซิงนั่งอยู่ตำแหน่งกึ่งกลางที่สุด เขาถือไมโครโฟนแนะนำตัวเป็นคนแรก จากนั้นสมาชิกอีกหกคนก็กล่าวทักทายตามลำดับ แฟนคลับเองก็ไว้หน้าพวกเขามาก ไม่ว่าจะถึงคิวของใคร แฟนคลับด้านล่างต่างก็ปรบมือต้อนรับด้วยความกระตือรือร้นอย่างเต็มที่

ลำดับถัดไปก็คือช่วงแจกลายเซ็นซึ่งเหล่าเด็กฝึกไม่เคยทำมาก่อน

ความจริงแล้วแต่ละคนมีแฟนคลับมาเพียง 10 คน การเซ็นชื่อจึงใช้เวลาไม่นาน

บนการ์ดที่เตรียมไว้พิมพ์คำสี่คำว่า "เซ่าเหนียนสิงซิง" ด้านหลังเป็นภาพถ่ายรวมของเด็กฝึกทั้ง 101 คน ส่วนที่ว่างด้านหน้าสามารถเขียนข้อความที่อยากบอกกับแฟนคลับ หรือสิ่งที่แฟนคลับอยากได้ยินได้

ยกตัวอย่างเช่น "ขอให้ XXX มีความสุขสมหวัง!" หรือ "ขอให้ XXX สอบผ่านราบรื่น!" อะไรทำนองนั้น

เรียบง่ายตรงไปตรงมา และเข้าใจง่าย

ทว่าแฟนคลับในแถวของเจียงเป่ยเซิงกลับแตกต่างจากคนอื่นเป็นพิเศษ

"พี่เป่ย ช่วยเขียนสโลแกนเชียร์ ลมเหนือพัดโหม เซิงเซิงปู้ซี ได้ไหมคะ?"

"พี่เป่ย ช่วยเขียนท่อนเพลงที่ว่า ตะวันวสันต์ พิรุณคิมหันต์ จักจั่นร้องร่ำ พรุ่งนี้จะเป็นวันที่อากาศแจ่มใส ได้ไหมคะ?"

"พี่เป่ย ฉันอยากได้ท่อนเพลงนั้นค่ะ ท่อนที่บอกว่าความเดียวดายนั้นดีเยี่ยม ความเชื่อมั่นรังสรรค์ความไม่ธรรมดา~"

บางคนท่องเนื้อเพลงไปมา ท่องไปท่องมาก็เริ่มร้องออกมาเป็นเพลง

ว่าไม่ได้เลย ร้องได้ดีทีเดียว

แฟนคลับของเด็กฝึกคนอื่นๆ ต่างปรบมือให้กำลังใจ แล้วก็เริ่มเอ่ยปากขอในสิ่งที่ตัวเองต้องการบ้าง

เจียงเป่ยเซิงตอบรับคำขอทั้งหมด การเขียนข้อความเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องยากเลย หลายประโยคก็เป็นเนื้อเพลงที่เขาเคยร้องมาแล้ว แฟนคลับเองก็พึงพอใจมาก ไม่ได้เรียกร้องให้เขียนยาวๆ แต่อย่างใด

เมื่อถึงคิวของเชียนอวี่ เธอกำลังลังเลอย่างหนักระหว่าง "สโลแกนเชียร์" "เนื้อเพลง" "คำอวยพรทั่วไป" กับประโยคที่เธอคิดไว้ก่อนหน้านี้

"เป็นอะไรไปครับ? นึกไม่ออกเหรอว่าจะให้ผมเขียนอะไรดี?"

เจียงเป่ยเซิงหยุดปากกาอย่างใจเย็น แล้วเงยหน้าขึ้นถาม

ใบหน้าของเชียนอวี่ฉายแววเขินอายเล็กน้อย โชคดีที่ข้างหลังเธอเหลือแค่สวีเฉิงคนเดียว จึงไม่ได้ทำให้คนอื่นต้องรอนาน

"อื้ม ลังเลนิดหน่อยค่ะ ตอนที่ฉันเห็นพี่เป่ยครั้งแรก ในหัวมีแค่ประโยคเดียวแวบเข้ามา คือประหนึ่งจอมมารจุติจากฟากฟ้า แท้จริงคือเทพไท่ซุ่ยแห่งแดนดิน ฉันยังเอาประโยคนี้ไปตั้งไว้ในบ้านแฟนคลับเป็นพิเศษด้วยนะคะ"

"อ๊ะ! ที่แท้เธอก็คือพี่กู้ซื่อนี่เอง!"

"เธอคือกู้ซื่อเซิงเซิงปู้ซีเหรอ? บ้านเบสคนแรกสุดของพี่เป่ยใช่ไหม?"

"รูปเทพในคืนมืดมิดรูปนั้นเธอก็เป็นคนถ่ายนี่นา!"

"คอนเซปต์เซิงเซิงปู้ซี เธอก็เป็นคนเสนอขึ้นมาเหมือนกัน!"

"แล้วยังมีกลุ่มแฟนคลับ สโลแกนเชียร์ สีประจำตัว เธอก็มีส่วนร่วมในการจัดตั้งด้วย..."

แฟนคลับคนอื่นๆ พากันนึกขึ้นได้ จึงส่งเสียงพูดคุยกันเจี๊ยวจ๊าวขึ้นมาทันที

ที่แท้เชียนอวี่ก็ได้ทำเรื่องราวต่างๆ ลุล่วงไปมากมายโดยไม่รู้ตัวแล้ว

เชียนอวี่ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเก่งกาจอะไร เธอชอบตัวอักษรที่มีกลิ่นอายโบราณ แม้บทกวีโบราณจะไม่ได้รับความสำคัญในยุคปัจจุบัน แต่เธอกลับอยากให้พี่เป่ยเขียนบทกวีสักท่อนมอบให้เธอ

คำขอนี้จะมากเกินไปหรือเปล่านะ?

เชียนอวี่เม้มริมฝีปากล่าง ก่อนจะพูดต่อว่า "แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า พี่เป่ยในตอนนี้ต่างจากเมื่อก่อนมาก บทกวีท่อนนั้นอาจจะไม่ค่อยเหมาะแล้ว... แล้วฉันก็นึกคำที่เหมาะสมไม่ออกในทันทีด้วยค่ะ"

เธอนึกหงุดหงิดตัวเองอยู่ในใจ นี่เธอไม่ได้กำลังทำให้เขาลำบากใจอยู่หรอกเหรอ?

ในแง่หนึ่งพวกเธอเหล่าแฟนคลับก็เชื่อมั่นในตัวพี่เป่ยมากเกินไปจริงๆ มักจะรู้สึกว่าเขาทำได้ทุกอย่างเสมอ