ตอนที่ 93 บินไปด้วยกันกับฉัน

"อ๊ากกก พวกนายไม่รักษากติกากันเลยสักนิด อยู่ดี ๆ ก็แห่กันไปอยู่ทีมพี่เป่ยหมดเลยเนี่ยนะ"

"ทำไมมันถึงได้เร็วขนาดนี้ล่ะ เมื่อกี้ฉันยังดีใจอยู่เลยที่คราวนี้จะได้อยู่ทีมเดียวกับพี่เป่ยสักที ผลปรากฏว่า...โควตาเต็มในพริบตาเดียวเนี่ยนะ"

[ข่าวดี: พี่เป่ยคือราชาความนิยม; ข่าวร้าย: สมาชิกทีมรอบนี้เป็นเด็กฝึกอันดับรั้งท้ายยกเซต]

[ฮือๆๆ ฉันยังอยากเห็นพี่เป่ยร่วมงานกับฉินเหลี่ยนอีกสักรอบอยู่เลย มีใครเข้าใจบ้าง สไตล์การแสดงของสองคนนี้คือทิ้งห่างเด็กฝึกคนอื่นในค่ายไปไกลลิบ]

[คนหนึ่งคือไอดอลกึ่งสำเร็จรูปที่ผ่านการฝึกฝนตามระบบโรงงานบวกกับมีประสบการณ์เดบิวต์มาแล้ว อีกคนคือนักร้องเปี่ยมจิตวิญญาณที่พิชิตเวทีด้วยเสน่ห์เฉพาะตัว มันต่างจากคนอื่นจริง ๆ นั่นแหละ ถ้าไม่มีพี่เป่ย ฉินเหลี่ยนก็นอนมาอันดับหนึ่งแน่นอน]

[ทีมฉีจี้รอบการแสดงครั้งที่สามที่ฉันชอบที่สุด โดนแยกย้ายกันไปแบบนี้เลยเหรอเนี่ย อ๊ากกกก]

หลี่กวานฉีกำหมัดแน่น "นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะเป็นแบบนี้"

ฉู่เหยี่ยนเองก็ผายมือออกอย่างจนปัญญา "ช่วยไม่ได้นี่นา พี่เป่ยฮอตเกินไป เฮ้อ แล้วนายจะไปทีมไหนต่อล่ะ..."

"ฉันเลือกเพลงนั้นแล้วกัน..."

ทั้งสองคนสบตากันอย่างหมดหนทาง จำใจต้องยอมถอยไปเลือกเพลงที่ตัวเองชอบเป็นอันดับสองแทน

หลังจากเลือกเพลงเสร็จสิ้น ซูชิงหลานก็เอ่ยเตือน "เจ็ดอันดับแรกในรอบนี้จะได้โอกาสขึ้นแสดงสเตจเดี่ยวคนละหนึ่งรอบเช่นกัน ขอให้ทุกคนเตรียมตัวกันเองด้วยนะคะ ขั้นตอนจะเหมือนกับรอบที่แล้ว คือจะจัดขึ้นหลังจากการแสดงของทุกทีมจบลงค่ะ"

บรรดาคนที่เคยมีประสบการณ์มาแล้วต่างพยักหน้า

ส่วนกัวซืออี้ที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์ได้แต่ผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความประหม่า

เมื่อช่วงเลือกเพลงและจัดทีมสิ้นสุดลง เจียงเป่ยเซิงที่กลายมาเป็นหัวหน้าทีมโดยปริยายก็พาทีมฉีจี้ตี้กวงชุดใหม่กลับมายังห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1

เนื่องจากยังไม่ค่อยรู้เนื้อเสียงและระดับการร้องของคนกลุ่มนี้ เขาจึงกะว่าจะลองฟังพวกเขาร้องสั้น ๆ ดูก่อน เพื่อที่จะได้แบ่งท่อนร้องได้ถูก

"ร้องเพลงอะไรเป็นกันบ้าง"

"เอ่อ... 'เหวยอีเตอะหนี่' (The Only You) ไหมครับ"

"เพลงต่อไป ฉันไม่เคยฟังเพลงนี้"

"อืม 'จู่อวี่' (Boiling Rain) ล่ะครับ"

เจียงเป่ยเซิงตระหนักได้ทันทีว่า จะปล่อยให้พวกเขาเลือกเพลงกันเองไม่ได้แล้ว เพราะตัวเขาไม่คุ้นเคยกับเพลงของโลกใบนี้เอาเสียเลย

"ร้องเพลงประจำรายการแล้วกัน"

เพื่อนร่วมทีมกลุ่มนี้ถึงแม้ฝีมือจะอ่อนหัดไปหน่อย แต่ก็ว่านอนสอนง่ายมาก

ทันทีที่นิ้วกดลงบนคีย์บอร์ดไฟฟ้า ท่วงทำนองของเพลง 'เฟิงจร่าง' ก็ดังขึ้น ทั้งหมดต่างอ้าปากประสานเสียงร้องทันที

หลังจากเจียงเป่ยเซิงลองฟังเนื้อเสียงของแต่ละคน เขาก็เริ่มมีแผนการอยู่ในใจ

ครูสอนร้องเพลงเจียงเป่ยเซิงกลับมาปฏิบัติหน้าที่อีกครั้ง เขาใช้เวลาไปครึ่งวันเพื่อค้นหาระยะเสียงที่สบายที่สุดของแต่ละคน

ในที่สุดก็ไม่ได้ร้องแบบเค้นเสียงสด ๆ อีกต่อไป

[ลองร้องตามดูแล้ว เสียงมันเพราะขึ้นจริงด้วยแฮะ]

[ที่แท้นี่คือความรู้สึกของการสั่นพ้องในช่องอกสินะ มหัศจรรย์จัง]

[พี่เป่ยสุดยอดเกินไปแล้ว เทคนิคการสอนคนนี่เก่งกว่าครูสอนดนตรีที่โรงเรียนพวกเราซะอีก]

ระหว่างนั้น อี้สุ่ยเหิงซึ่งเป็นครูฝึกด้านการร้องเพลงตัวจริงของรายการได้เดินมาที่ห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 เขาเห็นทุกคนตั้งอกตั้งใจร้องกันขนาดนี้ จึงยืนพิงขอบประตูพลางพยักหน้าด้วยความพอใจ

พอเพลงจบลงไปหนึ่งรอบ เจียงเป่ยเซิงก็เอ่ยทักทาย "อาจารย์อี้ครับ"

"ทุกคนไม่ต้องสนใจผมหรอก ซ้อมกับเป่ยเซิงตรงนี้ก็ทำได้ดีมากแล้ว"

บรรดาเด็กฝึกพากันคลี่ยิ้ม พวกเขารู้สึกได้เช่นกันว่าพี่เป่ยกำลังสอนทักษะการร้องเพลงที่แท้จริงให้ เป็นทักษะที่นำไปใช้ได้จริงและเหมาะกับพวกเขามากกว่า

"ผมแค่แวะมาบอกพวกคุณว่า คืนนี้ผมจะเป็นครูฝึกที่พาทีมพวกคุณไปงานแฟนมีตติ้งนะ"

"ทีมเราคืนนี้เลยเหรอครับ"

"ใช่"

อี้สุ่ยเหิงหาที่นั่งลง แล้วอธิบายเรื่องงานแฟนมีตติ้งให้ทุกคนฟังคร่าว ๆ

ตั้งแต่สถานที่ จำนวนคน ระยะเวลา ไปจนถึงกำหนดการต่าง ๆ ล้วนถูกจัดการไว้เรียบร้อยหมดแล้ว

พออี้สุ่ยเหิงพูดจบ เขามองดูเหล่าเด็กหนุ่มที่มีประกายความคาดหวังวาบขึ้นมาในแววตา ก่อนจะเหลือบตาไปสบเข้ากับเจียงเป่ยเซิง

อ้อ เจ้าหมอนี่แววตาไม่มีความตื่นเต้นอะไรเลยสักนิด อารมณ์ความรู้สึกก็ดูแทบไม่ออก สัมผัสได้แค่ลาง ๆ ว่าอารมณ์น่าจะยังค่อนข้างดีอยู่

...

"ฮ่าๆๆๆๆๆ! ฉันสุ่มได้แล้ว! นี่คือสิ่งที่ฉันสมควรได้จากการกินเจสวดมนต์มาตลอดหกชั่วโมงเต็ม!"

เซี่ยจั๋วเหยียนคลานไปมาบนพื้นด้วยความตื่นเต้น ราวกับซอมบี้กลายพันธุ์ตัวหนึ่ง

"ปัง!"

ประตูอะพาร์ตเมนต์ถูกเปิดออก

"กรี๊ดดด—"

จางซือลี่ รูมเมตที่เป็นเพื่อนสนิทของเซี่ยจั๋วเหยียน พอเห็นภาพตรงหน้าก็ตกใจจนตาเหลือก รีบเอานิ้วกดร่องริมฝีปากบนของตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อเรียกรวมสติ

"ลี่~ แกเป็นอะไรไหมเนี่ย!"

เซี่ยจั๋วเหยียนรีบลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยความกลัวว่าเพื่อนสนิทจะตกใจตายไปเสียก่อน

จางซือลี่โมโหจนปรี่เข้าไปเปิดศึกกับเซี่ยจั๋วเหยียน "นี่แกเป็นอะไรไปอีกเนี่ย โดนคนที่ชอบปฏิเสธมาเหรอ หรือว่าเจอคนที่ทำให้ใจเต้นอีกแล้ว ตกใจหมดเลย นึกว่าร่างต้นเชื้อไวรัสซอมบี้จะมากำเนิดขึ้นในอะพาร์ตเมนต์เราแล้วเสียอีก!"

เซี่ยจั๋วเหยียนฝึกบัลเลต์มาตั้งแต่เด็ก ตัวอ่อนจนสามารถฉีกขาเป็นเส้นตรงย้อนกลับหลังได้ พอตื่นเต้นทีไรก็ชอบบิดดัดชิ้นส่วนตามร่างกายตัวเองอยู่เรื่อย

"ลี่ลี่ ฉันจะบอกแกให้ ฉันแย่งสิทธิ์งานแฟนมีตติ้งของไอดอลฉันมาได้แล้ว แกคิดดูสิว่ามีกี่สิทธิ์ แค่สิบคนเท่านั้นนะ แล้วฉันสุ่มได้คนหนึ่ง นี่มันลูกรักพระเจ้าชัด ๆ เลย!"

จางซือลี่กลอกตา "คราวนี้เป็นไอดอลคนไหนของแกอีกล่ะ พ่อมังกรขาวที่เล่นละครนั่นเหรอ หรือว่าน้องดอกมะลิ หรือว่าเน็ตไอดอลหนุ่มกล้ามโตคนนั้นกันแน่"

"บอกไปแกก็ไม่รู้จักอยู่ดี แกไม่ดูหนัง ไม่ดูละคร ไม่ฟังเพลง ไม่ดูรายการวาไรตี้ ฉันป้ายยาพี่เป่ยไม่เข้าหรอก" เซี่ยจั๋วเหยียนกับจางซือลี่เป็นคนคนละขั้วกันอย่างสิ้นเชิง

คนหนึ่งรักอิสระและชื่นชอบความโรแมนติก อีกคนยึดมั่นในเหตุผลและการควบคุมอารมณ์ แต่เพราะโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กจึงกลายเป็นเพื่อนสนิทที่สุด แถมตอนนี้ยังมาอาศัยอยู่ด้วยกันอีกด้วย

เซี่ยจั๋วเหยียนหยิบโทรศัพท์ของจางซือลี่ขึ้นมา เปิดเวยปั๋วแล้วกดติดตามพี่เป่ยให้ก่อน มีแฟนคลับเพิ่มอีกคนก็ยังดี

"แกดูสิ ปุ่มสุ่มรางวัลปุ่มนี้นี่แหละ แค่กดติดตามทีมงานรายการกับเด็กฝึกคนนั้นก็จะได้สิทธิ์สุ่มรางวัลแล้ว"

ปุ่มสีเหลืองแกว่งไปมาตรงหน้าจางซือลี่ เธอจึงใช้นิ้วแตะลงไปเบา ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

'ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้รับสิทธิ์เข้าร่วมงานแฟนมีตติ้งครั้งนี้ (เจียงเป่ยเซิง) กรุณาติดต่อทีมงานรายการให้ทันตามเวลาที่กำหนด...'

"ฉันจะบอกแกให้นะ ฉันน่ะต้องฝ่าด่านแฟนคลับหลายล้านคนจนได้เป็นหนึ่งในสิบคนนั้นเชียวนะ... อะ... อ้าว? เฮ้ย? อะไรกันเนี่ย?!"

จางซือลี่กอดอกพลางมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "แฟนคลับหลายล้านคน? หนึ่งในสิบ? แกแน่ใจเหรอ"

"เป็นไปได้ยังไง แกเนี่ยนะ!"

สีหน้าของเซี่ยจั๋วเหยียนพังทลายลงในพริบตา เมื่อกี้เธออุตส่าห์จุดธูปไหว้พระ แถมยังอาบน้ำชำระกายจุดเครื่องหอมตั้งครึ่งค่อนวัน แล้วมันมีประโยชน์อะไรขึ้นมา

จางซือลี่แค่กดสุ่มเล่น ๆ ทีเดียว ดันได้รางวัลมาหน้าตาเฉย!

ที่แท้เพื่อนสนิทเธอนี่เองที่เป็นลูกรักพระเจ้าตัวจริงของวงการสุ่มรางวัล

...

มีคนที่โชคดีกดทีเดียวก็ได้ และก็ย่อมมีคนที่มือบอดสนิท เปลี่ยนไปตั้งสิบแอ็กเคานต์แล้วยังสุ่มไม่โดนเลยสักอัน

สวีเฉิงโมโหจนแทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง

"เอ่อ พี่รอง นั่นโทรศัพท์ผมนะ"

ลูกพี่ลูกน้องคนเล็กข้าง ๆ มองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน พี่ครับ นี่มันโทรศัพท์ที่ผมสอบเข้ามัธยมปลายมาแลกได้นะ พี่อย่าเอาไปปาทิ้งสิ

สวีเฉิงคงไม่เอาโทรศัพท์ของน้องมาพาลลงอารมณ์จริง ๆ หรอก พอส่งคืนให้เสร็จก็ตบไหล่น้องเบา ๆ พลางเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

"น้องเอ๋ย โตขึ้นอย่าได้มือบอดเหมือนพี่เลยนะ"

ฝ่ายน้องชายรู้สึกผิดขึ้นมาในใจทันที

คะแนนสอบเข้ามัธยมปลายรอบนี้ ในข้อสอบวิชาภาษาอังกฤษมีหลายข้อที่เขาไม่มั่นใจ แต่พอใช้วิธีโยนยางลบเดาสุ่มเอา คำตอบที่กาไปดันถูกหมดทุกข้อเสียอย่างนั้น!

นี่ถ้าไม่เรียกว่าดวงดีแล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีก

"พี่ ผมว่าผมดวงค่อนข้างดีอยู่นะ"

สวีเฉิงส่ายหน้า "แกไม่เข้าใจหรอก เมื่อก่อนพี่ก็เคยคิดว่าตัวเองดวงดีเหมือนกัน"

ผลคือเอาแอ็กเคานต์เวยปั๋วของพ่อแม่ ปู่ย่า ลูกพี่ลูกน้องทั้งชายหญิงรอบตัวมาใช้จนครบแล้ว ยังสุ่มบัตรงานแฟนมีตติ้งไม่ได้สักใบเลย

กริ๊งๆๆ

"ฮัลโหล สวีเฉิง นายสุ่มได้หรือเปล่า"

เสียงของเชียนอวี่เต็มไปด้วยความเบิกบานใจ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเธอสุ่มได้แน่นอน

ฮือๆๆ ความสุขของทุกคนมันช่างชัดเจนเหลือเกิน มีแค่ฉันคนเดียวที่ต้องมานั่งเศร้าอยู่แบบนี้

วินาทีต่อมาเชียนอวี่ก็พูดขึ้นว่า "ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรนะ ฉันใช้โทรศัพท์น้องชายสุ่มได้มาอีกใบหนึ่ง ฉันยกให้นายได้นะ!"

วิกฤตพลิกผันจนฟ้าเปิดเป็นประกายสว่างจ้า คำนี้แหละที่อธิบายสถานการณ์ได้ตรงที่สุด!

"พี่สาว! นับแต่นี้เป็นต้นไป พี่คือพี่สาวหนึ่งเดียวในดวงใจของผมเลย"

เชียนอวี่ส่งเสียงฮึในลำคอ "นายค่อยมารับไปด้วยตัวเองก็แล้วกัน"