ตอนที่ 92 ราวกับวาฬจุมพิตเกลียวคลื่น

"พี่เป่ยครับ" หลินเหนียนจวินเอ่ยขึ้นมา "กระบี่เล่มนี้ดีมาก แต่ไม่ใช่สิ่งที่ผมจะกวัดแกว่งได้"

เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจียงเป่ยเซิง แล้วยิ้มออกมาราวกับปลงตกได้ "ผมคิดตกแล้วครับ ความรักที่แฟนคลับมีให้ผมก่อนหน้านี้มันดีมากก็จริง แต่ไม่ใช่สิ่งที่ผมในตอนนี้ต้องการไขว่คว้าจริงๆ"

"ผมอยากให้พวกเขาได้เห็นผมในมุมอื่นนอกจากการแสดง ได้เห็นอีกตัวตนหนึ่งของผมบนเวที มงกุฎนั้นล้ำค่าเกินไป ตอนนี้ผมยังแบกรับมันไม่ไหว แต่ผมจะพยายามจนกว่าจะสามารถหยิบกระบี่ที่เป็นของผมเองขึ้นมาได้อีกครั้งครับ"

ไม่ว่าจะเป็นอันดับที่ห้าหรือเจ็ดอันดับแรก ต้วนไม่ใช่ตำแหน่งที่เขาในตอนนี้จะยืนหยัดอยู่ได้

บทเรียนแรกของชีวิต คือการยอมรับในความธรรมดาของตัวเอง

บทเรียนที่สองของชีวิต คือการค้นหาจุดที่เปล่งประกายของตัวเองท่ามกลางความธรรมดานั้น

เจียงเป่ยเซิงลุกขึ้นยืนจากขั้นบันไดเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า "ฉันมีอาจารย์ที่เคารพมากอยู่ท่านหนึ่ง ตอนที่ท่านมอบกระบี่เล่มนี้ให้ ท่านเคยพูดกับฉันไว้ประโยคหนึ่ง"

หลินเหนียนจวินเงยหน้าขึ้นมองเขา ชายตรงหน้าสูงกว่าเขาอยู่ไม่กี่เซนติเมตร เส้นผมที่เพิ่งเป่าจนแห้งทิ้งตัวนุ่มสลวย แต่บรรยากาศรอบตัวกลับไม่เหมือนเด็กหนุ่มวัยละอ่อนเลยสักนิด

"ท่านบอกว่า เรื่องราววันวานล้วนละทิ้งได้ กอดกระบี่รับจันทร์กระจ่างและลมสน"

ลมยามค่ำคืนพัดผ่านระหว่างคนทั้งสอง

หลินเหนียนจวินตื่นตะลึงกับประโยคนี้จนพูดไม่ออก

อดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไป ปัจจุบันและอนาคตต่างหากที่สำคัญที่สุด

เจียงเป่ยเซิงรับกระบี่ของตัวเองคืนมาจากมืออีกฝ่าย แล้วควงกระบี่เป็นลวดลายอย่างคล่องแคล่วและสง่างาม

"ว้าว~"

หลินเหนียนจวินที่ยังซาบซึ้งกับประโยคเมื่อครู่หันขวับกลับไปอย่างมึนงง ก่อนจะเห็นศีรษะเล็กๆ เรียงรายกันตั้งแต่บนลงล่างตรงหัวมุมตึก กำลังแอบมุงดูพวกเขาทั้งสองคนอยู่

"พวกนาย... มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

"ก็ตั้งแต่ตอนที่นายโพสท่าพวกนั้นนั่นแหละ?"

พอนึกถึงท่าโพสของตัวเองเมื่อกี้ เขาก็แทบทรุด เขาทำตัวงี่เง่าต่อหน้าพี่เป่ยได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะทำตัวงี่เง่าต่อหน้าคนพวกนี้ได้นะ!

"อ๊ากกกก! ห้ามเอาไปพูดข้างนอกนะ!"

"ไม่พูดๆ... ฮิๆ อัดคลิปไว้แล้ว"

"หา นี่นายถึงขั้นอัดคลิปไว้เลยเหรอ!!!"

……

ข่าวดีก็คือ หลินเหนียนจวินหลุดพ้นจากเงามืดในใจได้อย่างเด็ดขาดเพราะเหตุการณ์บนดาดฟ้า และเริ่มหันมาเผชิญหน้ากับตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง

ส่วนข่าวร้ายก็คือ หลินเหนียนจวินได้ทิ้งประวัติศาสตร์ดำมืดที่ไม่อาจเอ่ยถึงไว้ในมือของเหล่าพี่น้องฉีจี้เสียแล้ว

เขาขู่ด้วยประโยคที่ว่า "ถ้าพวกนายกล้าเอาไปพูดข้างนอก คนอื่นก็จะได้รู้กันหมดว่าพี่เป่ยพกดาบมา" ในที่สุดก็อุดปากคนกลุ่มนี้ได้สำเร็จ

ด้วยเหตุนี้ ตอนที่ประกาศอันดับรอบคัดออกครั้งที่สาม ท่าทีของหลินเหนียนจวินถึงได้สงบเยือกเย็นขนาดนี้

แม้แต่สวี่เฮ่ออีที่ดูภายนอกเย็นชาแต่เนื้อในอบอุ่น ก็ยังเอ่ยปากปลอบใจเขาเอง

เจียงเป่ยเซิงเพียงแค่ต้องการยืนยันว่าอีกฝ่ายก้าวผ่านมันมาได้แล้วจริง ๆ หรือไม่

พอเหลือบมองดู ก็ถือว่าไม่เลวทีเดียว

ซูชิงหลานกล่าวว่า "การประกาศอันดับสิ้นสุดลงแล้ว สำหรับเด็กฝึกฝั่งนี้ น่าเสียดายจริงๆ ที่พวกคุณต้องหยุดอยู่แค่การแสดงรอบที่สี่ และต้องขอขอบคุณพวกคุณมากสำหรับการแสดงตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาใน 'เซ่าเหนียนสิงซิง' ขออวยพรให้เส้นทางหลังจากนี้ของพวกคุณดียิ่งๆ ขึ้นไปนะคะ"

หลังการอำลาช่วงสั้น ๆ ซูชิงหลานก็ส่งสัญญาณให้เด็กฝึกที่เหลืออยู่เช็ดน้ำตา

"เอาล่ะ เด็กฝึกทั้งสามสิบห้าคน สัปดาห์นี้เราจะเปิดงานแฟนมีตติ้งขึ้น โดยกำหนดเวลาไว้ที่ช่วงสองทุ่มถึงสามทุ่มของทุกคืน และจะมีครูฝึกทั้งสี่ท่านคอยนำทีมพวกคุณจัดงานพบปะครั้งนี้แยกกันไปค่ะ"

"ฮือ ๆ ๆ ผมทำใจแยกกับพวกเขาไม่ได้เลย ฮือ ๆ ๆ... หืม?"

ฉู่เหยี่ยนที่กำลังร้องไห้น้ำตานองหน้าน้ำมูกไหลย้อย พอได้ยินประโยคนี้เข้าก็ถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ "งานแฟนมีตติ้งเหรอครับ พวกเราเนี่ยนะ?"

"แค่ก ๆ แน่นอนว่าคงไม่สามารถให้แฟนคลับมาที่หน้างานได้เยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ น่าจะมีโควตาแฟนคลับแค่คนละประมาณสิบคนเท่านั้น เรามาแบ่งกลุ่มกันก่อนดีกว่า ถึงจะจัดสรรไปให้ครูฝึกแต่ละคนดูแลได้"

ตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ จะจัดตรงกับแฟนคลับของแต่ละทีมไปในแต่ละวัน

พูดอีกอย่างก็คือ เด็กฝึกสามสิบห้าคนที่รอดมาได้ในรอบนี้ จะถูกแบ่งออกเป็นห้าทีม ทีมละเจ็ดคน และมีทีม TAIK เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งทีม

เนื่องจากรอบก่อน TAIK พ่ายแพ้ในแนวเพลง K-pop ส่งผลให้รอบนี้พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้ามาเลือกเพลงด้วยซ้ำ

ทันทีที่เพลงทั้งห้าเพลงปรากฏขึ้นมา บรรดาเด็กฝึกก็พากันส่งเสียงเฮลั่น

"อ๊าก! ในที่สุดก็เป็นเพลงภาษาจีนทั้งหมดสักที!"

"ดีจังเลย ไม่ต้องมานั่งท่องศัพท์แล้ว"

"สองรอบก่อนหน้าเพื่อจะ 'ดัน' พวก TAIK ถึงกับต้องยอมให้มีเพลงภาษาต่างประเทศตั้งหลายเพลงเชียวนะ!"

ซูชิงหลานชูป้ายในมือขึ้น "รอบนี้จะยึดหลักให้ผู้เข้าแข่งขันเด็กฝึกเลือกเพลงก่อน ส่วนหัวหน้าทีมและเซ็นเตอร์จะโหวตเลือกกันเองภายในทีม อ้อ จริงสิ มีเด็กฝึกคนไหนเตรียมเพลงแต่งเองมาไหมคะ"

"หัวข้อในครั้งนี้มีชื่อว่า 'เซิงเซิงปู้ซี' ค่ะ"

เจียงเป่ยเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นสายตาของผู้ริเริ่มรายการและทีมครูฝึกที่มองมา ในแววตาของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและนับถืออย่างเห็นได้ชัด

เมื่อก่อน ตอนที่เจียงเป่ยเซิงยังยืนไม่ได้ พวกเขาใช้สายตาอบอุ่นคอยให้กำลังใจเขา

แต่ตอนนี้ เจียงเป่ยเซิงลุกขึ้นยืนได้แล้ว เทรนด์ค้นหาข้างนอกถาโถมไปทั่วทุกสารทิศ เหล่าครูฝึกจึงใช้สายตาอบอุ่นชื่นชมเขาแทน

หัวข้อนี้ราวกับถูกสั่งตัดมาเพื่อเจียงเป่ยเซิงโดยเฉพาะ

นี่คือความลำเอียงที่ผู้กำกับเฉินมอบให้เจียงเป่ยเซิงอย่างเปิดเผย

เจียงเป่ยเซิงยิ้มพลางยกมือขึ้น

"เอาล่ะค่ะ เจียงเป่ยเซิงเลือกทำเพลงแต่งเอง ดังนั้นเด็กฝึกที่จะเลือกเจียงเป่ยเซิงโปรดทราบนะคะ พวกคุณจะถูกจัดอยู่ในทีมเพลงแต่งเองโดยอัตโนมัติค่ะ"

[เซิงเซิงปู้ซี! ฮือๆๆๆ นี่ทีมงานรายการก็รู้สโลแกนเชียร์ของพี่เป่ยด้วยเหรอเนี่ย?]

[นี่มันหัวข้อเพลงที่สั่งตัดมาเพื่อพี่เป่ยชัดๆ! ฉันเริ่มตั้งตารอเวทีการแสดงรอบที่สี่ของพี่เป่ยแล้วสิ]

[ไหนๆ ก็ลุกขึ้นยืนได้แล้ว ขอคาดหวังโชว์เต้นสักเพลงได้ไหมนะ?]

[ทีมงานรายการ พวกคุณคลั่งรักพี่เป่ยเกินไปแล้วนะ!]

ถึงตาเด็กฝึกอันดับรั้งท้ายเริ่มเลือกแล้ว หลี่กวานฉีที่อยู่ข้างๆ พูดกับฉู่เหยี่ยนว่า "นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันรู้สึกขอบคุณตัวเองที่ได้อันดับท้ายๆ เพราะจะได้เลือกก่อน"

ฉู่เหยี่ยนพยักหน้าเห็นด้วย "เสียดายที่ฉันอยู่อันดับกลางๆ คงไม่ใช่ว่าเด็กฝึกอันดับแถวๆ สามสิบจะแห่ไปเข้าทีมพี่เป่ยจนเต็มหรอกนะ?"

ฉู่เหยี่ยนเพิ่งจะพูดจบประโยค ก็ได้ยินซูพีดีประกาศว่า "เอาล่ะค่ะ ทีมนี้สมาชิกครบแล้ว!"

ที่แท้ตั้งแต่อันดับที่ 35 ไล่มาตั้งแต่ 34 ถึง 30 ต่างก็เลือกเจียงเป่ยเซิงกันหมด

เจียงเป่ยเซิงเองก็แอบปวดหัวอยู่บ้าง สมาชิกที่มาในรอบนี้ นอกจากเฉินฉีแล้ว คนอื่นๆ ล้วนไม่เคยร่วมงานกันมาก่อนเลย

ความสามารถของเฉินฉีถือว่าใช้ได้ จริงๆ ไม่น่าจะตกลงมาอยู่อันดับที่ 30 ด้วยซ้ำ น่าเสียดายที่มีคนเก่งอย่างลู่ซือเจ๋อขวางอยู่ข้างหน้า แร็ปเปอร์อย่างเขาเลยดูไม่ค่อยโดดเด่นเท่าไหร่

เด็กฝึกอันดับท้ายๆ ทั้งหลายมองเจียงเป่ยเซิงด้วยความประหม่ากังวล

เรียกได้ว่าทีมนี้คือการรวมตัวกันของเซ็นเตอร์ระดับท็อปกับเพื่อนร่วมทีมสุดบ๊วย ทั้งอันดับและความสามารถล้วนตามหลังทีมอื่นทั้งหมด

ทว่าเจียงเป่ยเซิงชินกับการเล่นเกมที่เป็นรองมานานแล้ว เขาปรับความคิดเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเพลงที่เตรียมไว้ตอนแรกซึ่งมีความยากค่อนข้างสูง มาเป็นเพลงที่ง่ายลงมาหน่อยแต่เข้ากับทุกคนได้ดีกว่าแทน

ถ้าเพื่อนร่วมทีมเก่ง เขาต้องเลือกเพลงยากแน่นอนอยู่แล้ว

แต่ในเมื่อความสามารถของแต่ละคนค่อนข้างอ่อน ก็ต้องคำนึงถึงสถานการณ์ของทุกคนด้วย

"พี่เป่ย ขอโทษนะครับที่มาเป็นตัวถ่วง"

"พี่เป่ย ผมจะตั้งใจซ้อมให้ดีที่สุดเลยครับ พี่สั่งให้ไปทางตะวันออกผมจะไม่กล้าหันไปทางตะวันตกเด็ดขาด!"

"พี่เป่ย ผมร้องเพลงพอไหวอยู่นะครับ..."

เฉินฉีลูบจมูกตัวเอง "พี่เป่ย ไม่ได้ร่วมงานกันนานเลย อยากร่วมงานกับพี่อีกครั้งครับ"

"อยู่ทีมเดียวกับผม อาทิตย์นี้จะเหนื่อยมากนะ" เจียงเป่ยเซิงกล่าว

"ไม่เป็นไรครับ พวกเราเตรียมใจมาพร้อมแล้ว!"

ทีมฉีจี้ตี้กวงรุ่นใหม่รวมตัวกันเสร็จสิ้น

พวกเขาดีใจกันยกใหญ่ ทิ้งให้เด็กฝึกคนอื่นๆ ได้แต่ถอนหายใจเฮือกๆ