ตอนที่ 91 แสงสว่างขยำเมฆดำเป็นก้อนกลม

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง ก็เห็นหลินเหนียนจวินนั่งรับลมอยู่บนดาดฟ้า

หลังจากเจียงเป่ยเซิงตากเสื้อผ้าเสร็จ ก็ได้ยินหลินเหนียนจวินพูดพึมพำโต้สายลมขึ้นมาว่า "พี่เป่ย ผมไม่เหมาะกับการอยู่ในวงการบันเทิงจริงๆ หรือเปล่าครับ"

หลินเหนียนจวินเริ่มแสดงละครตั้งแต่อายุสิบหก ตอนนั้นเขายังนับว่าโชคดี มีกองถ่ายเรื่องหนึ่งถูกใจรูปร่างหน้าตาของเขา จึงให้เขารับบทเป็นลูกชายในเรื่อง ปิดเทอมหน้าร้อนปีนั้น หลินเหนียนจวินถ่ายทำฉากของตัวเองจนเสร็จสิ้น

เขาเปลี่ยนสายจากสายวิชาการมาเป็นสายการแสดง คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ถึงเกณฑ์ พออายุสิบแปดก็เข้ามหาวิทยาลัย และเริ่มทำงานไปเรียนไปด้วย

ในช่วงปีหนึ่ง เขาไปเล่นเป็นตัวประกอบวิ่งผ่านกล้องให้หลายกองถ่าย แต่ไม่มีบทไหนที่ทำให้มีชื่อเสียงขึ้นมาเลย บทบาทเมื่อสองปีก่อนนั้นก็ถูกตลาดลืมเลือนไปแล้ว

ด้านหนึ่งหลินเหนียนจวินก็อยากบอกตัวเองว่า เขายังเด็กขนาดนี้ ค่อยๆ ก้าวไปก็ไม่เป็นไร แต่อีกด้านหนึ่ง เขากลับเริ่มสงสัยในตัวเองขึ้นมา ว่าเขาเหมาะกับการแสดงจริงๆ หรือไม่

ปากไม่หวาน ดูกระแสลมไม่เป็น มักจะเผลอพูด "ความจริง" ที่วงการบันเทิงไม่ชอบฟังอยู่เรื่อย จนถูกผู้คนหัวเราะเยาะว่าซื่อบื้อตรงไปตรงมาเกินไป ทรัพยากรของบริษัทจึงไม่มีทางตกมาถึงคนไร้เส้นสายอย่างเขาได้เลย

ซ้ำยังเกือบจะเสียโฉมเพราะถูกกลั่นแกล้งจาก "สาเหตุบางอย่าง" พอผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเปลี่ยนขั้ว แล้วเขาได้เห็นแผ่นพับประชาสัมพันธ์ของ "เซ่าเหนียนสิงซิง" เข้า เขาก็เลยมา ความจริงเขาก็ร้องเพลงเป็น แต่ไม่รู้ว่าจะอยู่รอดได้นานแค่ไหน

ตอนที่ประกาศอันดับครั้งแรกว่าเขาได้อันดับห้า หลินเหนียนจวินเคยแอบหวังลมๆ แล้งๆ ขึ้นมาจริงๆ

เหมือนกับในเวทีรอบแรกที่ผู้ริเริ่มรายการพูดกับเขาว่า 'หลินเหนียนจวิน พรสวรรค์ของนายอาจจะอยู่บนเวทีก็ได้นะ'

ทว่าหลังจากนั้น ถึงได้รู้ว่าชีวิตคนเรามันมีขึ้นสูงและมีแต่ลง ลง ลง ลง ลงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ไหล่ของหลินเหนียนจวินลู่ตก ชายหนุ่มที่ปกติจะยืนหลังตรงนั่งหลังผึ่ง บัดนี้กลับค่อมตัวลง

บางที สิ่งที่เขาไม่ยอมรับมาโดยตลอด ก็คือการที่ตัวเขาหลินเหนียนจวินเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

"ฉินเหลี่ยน ลู่ซือเจ๋อ สวี่เฮ่ออี ต่างก็มีจุดที่ตัวเองถนัด หลี่กวานฉีก็หัวไว ความสามารถในการเรียนรู้สูง ทุกครั้งที่จัดอันดับก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เขาค่อยๆ ถูกมองเห็น ฉู่เหยี่ยนมีเสน่ห์ดึงดูดใจผู้ชม นั่นก็เป็นพรสวรรค์ที่มีมาแต่กำเนิด มีแค่ผม... นอกจากหน้าตาพอดูได้แล้ว ก็ไม่มีดีอะไรสักอย่าง"

หลินเหนียนจวินเงยหน้าขึ้น ท่ามกลางดวงดาวเต็มท้องฟ้า ดาวที่สว่างหรือหม่นแสงก็เหมือนกับชะตากรรมของคนนับหมื่นนับแสน และเขาก็เป็นเพียงดาวดวงที่ไร้แสงดวงหนึ่งในนั้น

"นายพูดแบบนี้ สงสัยคงมีคนอยากรุมกระทืบนายเพียบเลยมั้ง"

ได้ยินคำตอบเรียบเฉยของพี่เป่ย หลินเหนียนจวินก็ยิ้มแห้ง "พี่เป่ย พวกพี่ไม่เข้าใจผมหรอกครับ"

ไม่เข้าใจงั้นหรือ

จะไม่เข้าใจได้อย่างไร

บนโลกนี้อาจไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่บนโลกนี้ย่อมมีประสบการณ์ที่คล้ายคลึงกันได้

คงเป็นเพราะตลอดหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมา หลินเหนียนจวินคอยเข็นวีลแชร์ให้เขาอยู่บ่อยครั้ง หรืออาจเป็นเพราะในการพบกันครั้งแรก ชายหนุ่มหน้าตายคนนี้พยายามส่งผ่านความหวังดีมาให้เขา

หลังจากเจียงเป่ยเซิงตากผ้าเสร็จ เขาก็ก้าวข้ามขั้นบันไดปูนที่ยื่นออกมา แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามของหลินเหนียนจวิน

"ตัวผมในอดีต ก็เคยคิดว่าตัวเองไม่มีดีอะไรนอกจากหน้าตาเหมือนกัน"

ทันทีที่เจียงเป่ยเซิงเอ่ยปาก ก็ดึงให้หลินเหนียนจวินที่จมอยู่ในโลกของตัวเองได้สติกลับมา

เขามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ คนคนนี้จะไม่มีดีอะไรสักอย่างไปได้อย่างไรกัน

"อ่อนแอ เวลาเจออันตรายก็ทำได้แค่หลบซ่อน เพราะใจอ่อน เลยทำให้คนรอบข้างต้องบาดเจ็บ... จนกระทั่งพวกเขาทยอยจากไปทีละคน ผมถึงค่อยๆ เติบโตขึ้นมา แต่ถึงตอนนั้น ทุกอย่างมันก็สายเกินไปเสียแล้ว"

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในแววตาของเจียงเป่ยเซิงเป็นฉากๆ เขาไม่ได้พูดผิด ตัวเขาเมื่อสิบปีก่อน ช่างอ่อนแอเสียจนแม้แต่กระบี่ในมือก็ยังถือไม่ไหว

หลินเหนียนจวินขมวดคิ้ว "พี่เป่ย ชีวิตเมื่อก่อนของพี่ อันตรายมากเลยเหรอครับ"

เจียงเป่ยเซิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากและหลุบตาลง ไม่ได้ตอบว่าใช่ และไม่ได้ตอบว่าไม่ใช่

"นายไม่ได้สงสัยเรื่องกระบี่ของผมมากหรอกเหรอ"

หลินเหนียนจวินเบิกตากว้าง "เอ๊ะ ผมสามารถ... แตะดูได้เหรอครับ"

"รอผมตรงนี้สักครู่"

เมื่อไม่ต้องพึ่งพาวีลแชร์ การขึ้นลงบันไดของเจียงเป่ยเซิงก็สะดวกขึ้นมาก ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด เขาคงเลือกวิธีสบายๆ อย่างการใช้พลังพิเศษธาตุลมช่วยเดินไปแล้ว

นับตั้งแต่เขาลุกขึ้นยืนได้ ดาบเซิงจี กระบี่ปู้ซี และขลุ่ยเฝิงชุนต่างก็ถูกเขาวางไว้บนเตียง คอยอยู่เป็นเพื่อนข้างกายเขายามนอนหลับทุกค่ำคืน

เขาสะบัดมือสลายเกลียวลมเล็กๆ ที่ปลายนิ้ว ก่อนเดินผ่านทางเดินมืดมิดกลับไปยังหอพักตัวเอง แล้วหยิบกระบี่คู่กายออกมาโดยไม่ให้รบกวนหลี่กวานฉีที่กำลังอ่านหนังสืออยู่

ขึ้นตึก!

ใครจะรู้ว่าพอเจียงเป่ยเซิงออกไป ฉู่เหยี่ยนที่อยู่ห้องข้างๆ ก็ถืออุปกรณ์ขนาดเล็กชิ้นหนึ่งเดินมา โดยมีพวก "พี่น้องฉีจี้" ในรอบนี้เดินตามหลัง เขาลองเคาะประตูดู "อ้าว ฉีฉี ทำไมมีนายอยู่คนเดียวล่ะ พี่เป่ยกับจวินจวินไปไหนกัน?"

"น่าจะอยู่บนดาดฟ้ามั้ง?"

"นายรู้ได้ไง?"

"หลินเหนียนจวินอารมณ์ไม่ค่อยดี คงขึ้นไปรับลมบนดาดฟ้า เมื่อกี้พี่เป่ยขึ้นไปตากผ้าบนดาดฟ้าน่าจะเจอเขาน่ะ แล้วก็ลงมาหยิบของบางอย่างกลับขึ้นไปอีก ฉันเลยเดาว่าสองคนนั้นอยู่บนดาดฟ้ากัน"

พวกพี่น้องฉีจี้ยอมยกนิ้วโป้งให้เลย

สมแล้วที่เป็นคนฉลาดอันดับสองในค่าย

หลี่กวานฉีคิดว่าตัวเองก็แค่ถนัดลอบสังเกตอยู่ในมุมมืดแล้วคอยรวบรวมข้อมูลมาปะติดปะต่อกันเท่านั้นแหละ พอเห็นท่าทางลับๆ ล่อๆ ของพวกนั้น แถมฉินเหลี่ยนยังมาด้วย มองปราดเดียวก็รู้ว่าคิดจะก่อเรื่องแน่ๆ

"พวกนายจะทำอะไรกัน? แล้วไอ้นี่คืออะไร?"

ฉู่เหยี่ยนยิ้มอย่างได้ใจ พลางแกว่งอุปกรณ์ในมือไปมา "ฉันเอามาจากบ้านน่ะ กล้อง DV รุ่นใหม่ล่าสุดเลย ฉันซ่อนไว้ในเสื้อผ้า ทีมงานเลยไม่ได้ยึดไป ตอนแรกฉันก็ลืมไปแล้ว พอดีวันนี้จัดเสื้อผ้าเลยรื้อเจอ กะว่าจะอาศัยช่วงมืดๆ แอบถ่ายเก็บไว้สักหน่อย ต่อไปจะได้เอาไว้ดูต่างหน้าไง"

"สมเป็นคุณชายทายาทเศรษฐีจริงๆ กล้อง DV ตัวนี้ราคาตั้งแสนกว่าหยวนแหนะ"

ลู่ซือเจ๋อยืนกลั้นขำอยู่ข้างๆ "ฮ่า! แพงกว่าคะแนนโหวตของฉู่เหยี่ยนอีก!"

ฉู่เหยี่ยนยกกล้อง DV เล็งใส่เขาทันที "เจ๋อเจ๋อ นายพูดแบบนี้ฉันเสียใจนะเนี่ย เดี๋ยวฉันจะถ่ายรูปหลุดๆ ของนายเก็บไว้ให้หมดเลย!"

เห็นสองคนนั้นมัวแต่เล่นกันจนลืมธุระสำคัญ

หลี่กวานฉีจึงต้องเอ่ยเตือน "พวกนายตั้งใจจะมาถ่ายพี่เป่ยไม่ใช่เหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ พี่เป่ยคือนายแบบคนแรกของฉันเลยนะ ไปๆๆ ขึ้นไปดูบนดาดฟ้ากัน"

มองดูฉู่เหยี่ยนพาพวกพี่น้องฉีจี้มุ่งหน้าไปทางดาดฟ้า หลี่กวานฉีก็ยืนครุ่นคิดอยู่กับที่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินตามไป ด้วยประสิทธิภาพการทำงานของพี่เป่ย ป่านนี้หลินเหนียนจวินก็น่าจะไม่เป็นไรแล้วมั้ง?

……

บนดาดฟ้า

เจียงเป่ยเซิงถือ "ไม้เท้า" เดินขึ้นมา เพียงแต่ครั้งนี้ ไม้เท้ากำลังหมุนควงอยู่บนฝ่ามือของเขาอย่างสบายๆ และดูเท่ไม่หยอก

บนดาดฟ้ามีกล้องวงจรปิดอยู่ไม่กี่ตัว ทั้งสองคนต่างก็หลบมุมกล้องพวกนั้นได้พอดิบพอดี

หลินเหนียนจวินถูมือไปมาอย่างตื่นเต้น "พี่เป่ย รีบเอาออกมาให้ผมดูเร็ว"

"เช้ง—"

กระบี่เล่มหนึ่งถูกชักออกมาจากไม้เท้า

ตัวกระบี่สีขาวเงินราวกับเกล็ดน้ำค้างแข็ง ทอประกายเยียบเย็นอยู่ภายใต้แสงจันทร์กระจ่างใส

หลินเหนียนจวินลูบแขนตัวเอง รู้สึกเหมือนมีลมหนาวพัดผ่านไปวูบหนึ่ง

เจียงเป่ยเซิงยื่นนิ้วไปดีดกระบี่ปู้ซีเบาๆ "ตึง—" ประกายเย็นเยียบพลันจางหาย เขาดึงไอเย็นของตัวกระบี่กลับเข้าสู่ร่างกาย ก่อนจะยื่นส่งให้

"หะ ให้ผมเหรอครับ?"

"ก่อนหน้านี้บอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากลองจับดู?"

เจียงเป่ยเซิงเอียงคอมองพร้อมรอยยิ้ม ส่งสายตาให้กำลังใจอีกฝ่ายรับกระบี่ไป

หลินเหนียนจวินลุกขึ้นยืน กลืนน้ำลายเอื้อมมือไปเช็ดกับกางเกงด้านหลัง แล้วค่อยๆ ยื่นสองมือออกไปรับมาอย่างนอบน้อมและจริงจัง

ทันทีที่สัมผัส ความรู้สึกแรกคือหนักมาก!

"ระวังหน่อยนะ เปิดคมแล้ว"

"ปะ ปะ เปิดคมแล้วเหรอครับ?"

หลินเหนียนจวินตื่นเต้นจนเสียงหลง สมองตื้อไปหมดจนไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าเจียงเป่ยเซิงไปเอากระบี่ที่เปิดคมแล้วแบบนี้มาได้ยังไง

แต่ต่อให้คิดได้ เขาก็คงโยนคำตอบทิ้งไปอยู่ดี

หลินเหนียนจวินที่ถือกระบี่อยู่ รู้สึกเหมือนตัวเองได้กลายเป็นเซียนกระบี่ในโลกเทพเซียนไปแล้ว เขาออกท่าทางเก้ๆ กังๆ โพสท่าไปสองสามที

เพราะสัมผัสได้ว่าหลินเหนียนจวินชื่นชอบกระบี่เล่มนี้จากใจจริง เจียงเป่ยเซิงถึงได้ยอมให้เขาแตะต้อง

จังหวะนั้นเอง เขาก็ปรายตามองไปทางหัวมุมดาดฟ้า รับรู้ได้ตั้งนานแล้วว่าเจ้าพวกเด็กแสบแอบตามขึ้นมา แถมยังสุมหัวซุ่มดูกันอย่างลับๆ ล่อๆ อีกต่างหาก