ตอนที่ 51 ถึงจะสลักลึกในใจ

เรื่องมุมกล้องนี้ เจียงเป่ยเซิงเป็นคนเสนอขึ้นมาเป็นพิเศษตั้งแต่ตอนซ้อมใหญ่แล้ว

เขาไม่ชอบแพ้ และไม่ชอบชนะแบบไม่สง่างาม การแย่งแอร์ไทม์ของเพื่อนร่วมทีมมาเป็นของตัวเองทั้งหมด ต่อให้เขาผ่านเข้ารอบแล้วจะทำไม คะแนนรวมของทีมพวกเขาก็อาจจะไม่สูง แถมยังทำให้เจ้าพวกนี้ต้องเสี่ยงต่อการถูกคัดออกด้วย

ความรับผิดชอบในฐานะหัวหน้าทีม ยังคงทำให้เขาอยากพาทุกคนคว้าชัยชนะไปด้วยกัน

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ได้คลุกคลีกัน หรือจะว่าไปก็คือช่วงเวลาสิบกว่าวันนี้ เขาได้รู้จักผู้คนมากกว่าสิบปีที่ผ่านมารวมกันเสียอีก

ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง ไม่ต้องกังวลว่าวินาทีถัดไปหลังจากหลับจะสะดุ้งตื่นเพราะอันตราย และไม่ต้องแบกรับภาระหน้าที่จากอดีตอีกต่อไป ถือว่าสวรรค์ยังเมตตา คืนช่วงเวลาวัยรุ่นหนุ่มแน่นกลับมาให้เขาอีกสองสามปี

จิตวิญญาณของเจียงเป่ยเซิงที่เหมือนเคยแหลกสลายไปในทะเล ได้หลอมรวมกลับมาเป็นตัวเขาคนใหม่ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

เขายิ้มบาง ๆ ออกมา กล้องจับภาพมาที่เขาพอดี

นั่นหมายความว่า ท่อนต่อไปนี้คือท่อนร้องของเขา

"อยากเจอเธอแค่เพียงอยากเจอเธอ ไม่ว่าอนาคตหรืออดีตฉันก็แค่อยากเจอเธอ

ข้ามผ่านเส้นเวลานับพันนับหมื่นสาย อิงแอบกันท่ามกลางผู้คนมากมาย

ใช้ทั้งตรรกะและแผนการจนหมดสิ้น ไขปริศนาที่ยากที่สุดของความรัก

เธอจะเหมือนกับฉันไหมนะ ที่กำลังรอคอยคำว่ายินดีคำนั้น"

ทั้งที่เขาไม่ได้มองกล้อง เพียงแค่มีสมาธิจดจ่ออยู่กับการเล่นเปียโนและร้องเพลง แต่กลับสะกดทุกคนจนตะลึงงัน

ตอนแรกยังรู้สึกว่าสมาชิกคนอื่น ๆ ในทีมร้องได้เพราะมากพออยู่แล้ว แต่พอจังหวะที่กล้องตัดมาหาเจียงเป่ยเซิง ทุกคนถึงได้เข้าใจว่า ท่อนไฮไลต์ของเพลงนี้ ไม่ใช่เพราะตัวท่อนเพลงมันเด่น แต่เป็นเพราะคนที่ร้องต่างหากที่เปล่งประกาย

น้ำเสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์ติดหูจนยากจะลืมเลือน ทักษะการร้องขั้นสูงอันเชี่ยวชาญช่ำชอง คือสิ่งที่เหล่าเด็กฝึกอ่อนประสบการณ์ไม่มีทางเทียบเคียงได้เลย

วงการบันเทิงในประเทศไม่มีใครมาแทนที่ได้จริง ๆ!

ยังไม่นับรวมหน้าตาอันโดดเด่นสะดุดตาของเจียงเป่ยเซิงที่ช่วยเสริมเข้าไปอีก

[กรี๊ดดดดดดด ไม่ต้องมาห้ามฉัน วันนี้ฉันยอมเป็นหมาของพี่เป่ยแล้ว!]

[พี่ร้องเพราะเกินไปแล้ว พี่ฉัน ทำไมพี่ถึงร้องเพลงเก่งขนาดนี้เนี่ย]

[พี่เป่ย!!! หล่อมาก หล่อจนไม่เหมือนมนุษย์เดินดินเลย! ความหล่อเหลาที่ราวกับไม่ได้อยู่บนโลกมนุษย์แบบนั้น ทำไมฉันเพิ่งจะมาตกหลุมรักพี่เป่ยเอาป่านนี้นะ!]

[พี่เป่ย เดือนนึงหนูได้ค่าขนม 1500 หนูยอมยกให้พี่ 1314 ที่เหลืออีก 185 คือส่วนสูงหนู แล้วอีกแปดก้อนคือซิกแพ็กของหนู ไม่ต้องถามว่าทำไมเงินหายไป 7 หยวน เพราะความรักที่หนูมีให้พี่มันไม่มีวันหมดอายุ (จำคุกตลอดชีวิต)!]

[ใครจะเข้าใจบ้าง พี่เป่ยที่ปล่อยผมลงมา นั่งดีดเปียโนร้องเพลงรักอยู่ตอนนี้ ออร่ากลายเป็นสุภาพบุรุษอบอุ่นไปเลย นิ้วมือก็ขาวผ่อง เรียวยาวกำลังดี ให้ฟิลลิ่งสายละเว้นกิเลสสุด ๆ]

[ซี๊ดซ๊าดดด กำไลลูกปัดเส้นนั้นพอไปอยู่บนข้อมือพี่เป่ยแล้วดูดีชะมัด]

[หน้าตาสามี คือศักดิ์ศรีของภรรยา]

ทิศทางในช่องคอมเมนต์จากตอนแรกที่ชื่นชมเสียงร้องของเจียงเป่ยเซิง ถัดมาก็อวยยศความสง่างามของเจียงเป่ยเซิง จนกระทั่งหลังจากนั้นก็เริ่มเตลิดเปิดเปิงไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ

แฟนคลับดูอย่างมีความสุข คนดูฟังอย่างเพลิดเพลิน เด็กฝึกทั้งหลายก็ร้องเพลงอย่างมีความสุข

เพลงนี้เป็นเพลงที่เน้นโชว์เสียงร้อง ต่อให้ทุกคนจะยืนร้องนิ่ง ๆ อยู่กับที่ก็ไม่เป็นไร

แต่หลินเหนียนจวินกับหลี่กวานฉีได้ปรึกษากันและออกแบบท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สื่อถึงช่วงวัยเรียนขึ้นมา ทำให้เพลงนี้แฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ท่ามกลางความเศร้า อีกทั้งยังเปี่ยมไปด้วยความสดใสบริสุทธิ์ จนกลายเป็นโชว์ที่ครองใจผู้ชมส่วนใหญ่ไปในทันที

ที่บอกว่าผู้ชมส่วนใหญ่ นั่นก็เพราะในที่นั่งคนดูยังมีแฟนคลับเดี่ยวของเด็กฝึกบ้านอื่นนั่งอยู่อีกเพียบ

ต่อให้พวกเธอจะยอมรับในใจว่าเพลงนี้ดีที่สุดในโชว์ทั้งหมด แต่ด้วยประวัติการตามติ่งไอดอลตลอดช่วงที่ผ่านมา ก็ยังคงตัดสินใจที่จะเทคะแนนโหวตให้ทีมอื่นอยู่ดี

ในระหว่างที่บทเพลงนี้ดำเนินไป ผู้ชมในสถานที่จริงต่างพากันกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ด้วยกลัวว่าจะไปรบกวนการแสดงบนเวที

และเมื่อเสียงดนตรีจบลง ทั่วทั้งฮอลล์ก็ระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีออกมาอย่างกึกก้อง

แสงไฟอันเจิดจ้าบนเวทีสว่างขึ้นมาอีกครั้ง เจียงเป่ยเซิงปฏิเสธการเข้ามาพยุงของเพื่อนร่วมทีม สองมือยันตัวขึ้น บิดเอวเพียงนิดเดียว ก็ย้ายตัวเองจากเก้าอี้กลับไปนั่งบนเก้าอี้รถเข็นได้อย่างคล่องแคล่ว

ท่วงท่าที่เด็ดขาดกระฉับกระเฉงนั้นดูเท่บาดใจ จนทำให้เสียงกรี๊ดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงร้องดังลั่นยิ่งกว่าเดิม

"กรี๊ดดดดด พี่เป่ย พี่หล่อเกินไปแล้วพี่เป่ย!"

"ร้องเพราะมากเลย ฮือๆๆ เพราะเกินไปแล้ว!"

"ดีที่สุดในรอบนี้! MVP! พี่เป่ยคือเซ็นเตอร์ที่คู่ควรจริง ๆ!"

"สายลมเหนือพัดกระหน่ำ เซิงเซิงปู้ซี! สายลมเหนือพัดกระหน่ำ เซิงเซิงปู้ซี! สายลมเหนือพัดกระหน่ำ เซิงเซิงปู้ซี!"

เสียงเชียร์ที่มีจังหวะจะโคนดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

เชียนอวี่ผู้ปิดทองหลังพระนั่งอยู่แถวหน้าสุดของที่นั่ง เธอโบกป้ายไฟเป็นสัญญาณให้สวีเฉิงนำทัพแฟนคลับของเป่ยเซิงในโซนนี้ตะโกนส่งเสียงเชียร์

ตั้งแต่ก่อนการแสดงรอบแรก เชียนอวี่ในฐานะแฟนคลับรายการเซอร์ไวเวิลรุ่นเก๋า ได้รวบรวมกลุ่มแฟนคลับในเวยป๋อด้วยตัวคนเดียว ทั้งยังเปิดบ้านแฟนไซต์ และถ่ายภาพส่วนตัวภาพแรกของเจียงเป่ยเซิงเอาไว้ได้ บ้านแฟนไซต์ของเธออาศัยภาพถ่ายเทพยามเที่ยงคืนภาพนั้นดึงดูดแฟนคลับเข้ามาได้นับไม่ถ้วน

เชียนอวี่คิดว่า ถึงเวลาแล้ว

ถึงเวลาจัดระเบียบแฟนคลับเพื่อหารือเรื่องกิจกรรมเชียร์รูปแบบต่าง ๆ แล้ว

การแสดงรอบแรกนี่แหละคือจังหวะโชว์ศักยภาพที่ดีที่สุด

ในช่วงที่แฟนคลับของเด็กฝึกคนอื่นยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง เธอต้องทำให้พี่เป่ยได้เห็นแฟนคลับของเขา เพื่อไม่ให้พี่เป่ยต้องเหลือความเสียดายใด ๆ ไว้บนเวทีนี้

ด้วยเหตุนี้ เสียงตะโกน "สายลมเหนือพัดกระหน่ำ เซิงเซิงปู้ซี!" จึงยิ่งกึกก้องและทรงพลังขึ้นเรื่อย ๆ

สีของป้ายไฟคือสีเขียวที่เต็มไปด้วยพลังชีวิต แสงสีเขียวสว่างไสว แม้จะยังรวมกันไม่ถึงขั้นเป็นทะเลไฟ แต่ก็โดดเด่นสะดุดตามากพอแล้ว

เจียงเป่ยเซิงประหลาดใจเล็กน้อย เขาจ้องมองไปยังผู้ชมด้านล่าง สีหน้าชะงักค้างไปวูบหนึ่ง

นี่คือ... แฟนคลับของผมงั้นเหรอ?

เมื่อดูจากค่าอารมณ์ที่ระบบคำนวณออกมา มีคนจำนวนมากชื่นชอบบทเพลงนี้จริง ๆ พวกเขารับรู้ได้ถึงความเสียดาย ความเศร้า ความสูญเสีย หรือความคิดถึงอันเป็นอารมณ์ในแง่ลบจากเพลงนี้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนช่วยฟื้นฟูสภาพร่างกายของเจียงเป่ยเซิงได้อย่างมหาศาล

ทว่า เจียงเป่ยเซิงไม่เคยสัมผัสถึงพลังของแฟนคลับในสถานที่จริงตรง ๆ แบบนี้มาก่อน

ท่ามกลางผู้คนมากมายขนาดนี้ ต้องเค้นแรงทั้งหมดเพื่อตะโกนคำขวัญเชียร์ ต้องถือป้ายไฟขนาดใหญ่ที่แสนหนักอึ้งไว้ตลอดเวลา เพียงเพื่อให้ดาราที่ตัวเองชื่นชอบเหลือบมองมาสักครั้ง

เจียงเป่ยเซิงลอบถอนหายใจ คนที่ฟันฝ่าออกมาจากโลกวันสิ้นโลกจนมือเปื้อนเลือดอย่างเขา มีคุณงามความดีอะไรถึงคู่ควรกันนะ

ซูชิงหลานเดินขึ้นมาบนเวทีแล้ว เมื่อการแสดงของทุกทีมจบลง จะมีช่วงถามตอบเสมอ

ในสถานการณ์เช่นนี้ คนที่ต้องถูกถามย่อมหนีไม่พ้นเจียงเป่ยเซิง

ซูชิงหลานมองสบตาเขาตรง ๆ แล้วเอ่ยถาม "ไม่นึกเลยนะคะว่าแฟนคลับของเป่ยเซิงจะมารวมตัวกันอยู่ด้านล่างเวทีของเราแล้ว ขอบคุณทุกคนมากจริง ๆ ค่ะสำหรับการสนับสนุนเป่ยเซิง และขอบคุณทุกคนที่ชื่นชอบทีมฉีจี้ตี้กวงด้วยนะคะ ในฐานะหัวหน้าทีม เป่ยเซิงมีอะไรอยากจะบอกกับผู้ชมด้านล่างไหมคะ?"

เจียงเป่ยเซิงอ้าปากค้างเล็กน้อย ปกติแล้วเขาถือคติ 'มีบุญคุณต้องทดแทนอย่างสาสม' มาตลอด ทว่าในสถานการณ์ที่มีผู้คนนับหมื่นส่งแรงใจมาให้อย่างนี้ จะตอบแทนน้ำใจนี้อย่างไรได้เล่า?

เจียงเป่ยเซิงที่เพิ่งเคยยืนอยู่ใต้แสงไฟสปอตไลต์เป็นครั้งแรกเริ่มลังเล

"ผม... ขอบคุณทุกคนที่ชื่นชอบนะครับ" เจียงเป่ยเซิงนึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้ของทีมก่อนหน้า ฉินเหลี่ยนเต้นป็อปปิงสั้น ๆ บนเวทีเพื่อขอคะแนนโหวต

เขาก้มลงมองขาของตัวเอง เต้นคงเต้นไม่ได้ ร้องเพลงงั้นเหรอ?

"ทุกคนอยากดูผมแสดงอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?"

เขาส่งสิทธิ์การเลือกไปให้แฟนคลับเสียอย่างนั้น พูดจาตรงไปตรงมาจนคนในทีมตกใจหน้าถอดสี

หัวหน้าทีม! เขาไม่ได้ขอคะแนนโหวตกันแบบนี้!

ซูชิงหลานเองก็อดเอามือปิดหน้าไม่ได้ มั่นใจแล้ว นี่คือคนนอกวงการที่ไม่เข้าใจวงการบันเทิงในประเทศเลยจริง ๆ มีที่ไหนไปย้อนถามผู้ชมแบบนั้น ถ้าผู้ชมเรียกร้องอะไรที่ 'เกินเลย' ขึ้นมา เธอจะแก้สถานการณ์ยังไงกันล่ะเนี่ย?