ตอนที่ 52 หากย้อนเวลากลับไปสู่ยุคน้ำแข็งได้

ซูชิงหลานที่กำลังเตรียมจะก้าวขึ้นมาช่วยเปิดทางลงให้เจียงเป่ยเซิง ถูกเสียงหนึ่งระเบิดใส่จนชะงักค้างอยู่กับที่

"มายากล! แสดงมายากล!!!"

เว่ยหัวหมิงที่เฝ้ารอโอกาสนี้มาตลอดทั้งงานตะโกนสุดเสียงจนคอแทบแตก ปลดปล่อยเสียงสูงที่สุดในชีวิตออกมา!

โชคดีที่คนรอบตัวเขามีแฟนคลับของเจียงเป่ยเซิงนั่งอยู่ไม่น้อย ทันทีที่ได้ยินคำนี้ ดวงตาแต่ละคู่ก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

มายากลดอกไม้ผลิบานบนไวโอลินคราวก่อนยังไม่มีใครมองทะลุกลเม็ดได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้ทุกคนรู้สึกว่ามายากลชุดนั้นช่างงดงามประณีตเหลือเกิน

ตัวมายากลนั้นมีความลึกลับในตัวเอง เมื่อผสานเข้ากับเสน่ห์ของผู้แสดง มันจะระเบิดพลังดึงดูดออกมาได้อย่างมหาศาล

ตามความคิดของเว่ยหัวหมิง หากเจียงเป่ยเซิงตอบรับการแสดงมายากลนี้จริง ทางรายการอาจให้เวลาเตรียมตัวสักสิบนาที ซึ่งสิบนาทีสำหรับตัวเขาเองก็เพียงพอที่จะเตรียมแสดงกลเล็ก ๆ สักชุดแล้ว

เว่ยหัวหมิงคิดในใจ คราวนี้แหละ ฉันจะต้องจับไต๋กลเม็ดของแกให้ได้

"มายากล!"

"มายากล!"

[เชี่ยเอ๊ย! ได้ยินชัดเจนเลย ตะโกนให้พี่เป่ยแสดงมายากลกันหมดแล้ว]

[แต่การแสดงมายากลมันต้องเตรียมตัวล่วงหน้าไม่ใช่เหรอ?]

[พวกเธอดูถูกนักมายากลเก่ง ๆ เกินไปแล้ว นักมายากลจำนวนมากแค่มีอุปกรณ์ก็แสดงได้ทันที พวกเขาไม่ได้พึ่งการออกแบบล่วงหน้า แต่พึ่งทักษะความไวของมือตัวเองต่างหาก]

[เอ๋? นี่มันรายการบอยแบนด์ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมีเด็กฝึกแสดงมายากลได้ด้วยล่ะ?]

[ดูทรงเมนต์บนคงไม่เคยดูคลิปก่อนหน้านี้สิ ชี้เป้าไปดูคลิปแนะนำตัวหนึ่งนาทีของเจียงเป่ยเซิงเลย]

ซูชิงหลานตกใจจนแทบหุบปากไม่ลง สายตาขอความช่วยเหลือของเธอส่งไปถึงทีมงานด้านล่างเวที ทีมงานทำสัญญาณมือตอบกลับมา ผู้กำกับเฉินบอกว่าแล้วแต่เจียงเป่ยเซิงตัดสินใจเอง!

"ฮะแฮ่ม ฮ่า ๆ นึกไม่ถึงเลยนะคะว่าทุกคนจะกระตือรือร้นกันขนาดนี้ อยากเห็นเป่ยเซิงของเราแสดงมายากล แต่เรื่องนี้เราคงต้องถามความสมัครใจของเป่ยเซิงก่อน จะได้ไหมคะ?"

ซูชิงหลานส่งสายตาให้เจียงเป่ยเซิง ถ้าไม่ไหว ฉันจะช่วยปฏิเสธให้เอง

เจียงเป่ยเซิงยิ้มบาง ๆ หันกลับไปมองเวทีอันกว้างขวางด้านหลัง

[รวบรวมค่าอารมณ์ด้านลบได้ 192,925 แต้ม ค่าอารมณ์ด้านบวก 44,773 แต้ม ความคืบหน้าในการฟื้นฟูขาทั้งสองข้าง 45% พลังพิเศษฟื้นฟูถึงระดับ 3]

ระบบรายงานข้อมูลในหัวอย่างขยันขันแข็ง

พลังพิเศษระดับสามงั้นเหรอ เจียงเป่ยเซิงถือไมโครโฟนแล้วกล่าวว่า "เวทีใหญ่ขนาดนี้ เอามาใช้แสดงมายากลก็กำลังพอดีเลยครับ แต่ผมต้องการอุปกรณ์ประกอบฉากชิ้นเล็ก ๆ สักหน่อย"

"รบกวนขอกระดาษสายรุ้งสักถุงได้ไหมครับ?"

เดิมทีเขาไม่ได้อยากใช้อุปกรณ์ แต่ถ้าไม่มีอุปกรณ์เลย การแสดงมายากลถึงจะดูเท่และหวือหวา แต่หลังจากนั้นคนอื่นอาจย้อนกลับมาดูซ้ำ แล้วจะเริ่มสงสัยจริง ๆ ว่ามีเวทมนตร์อยู่จริง

ดังนั้นอุปกรณ์ชิ้นนี้จึงเอาไว้ใช้ตบตาคนอื่นเท่านั้น

เมื่อได้ยินเจียงเป่ยเซิงพูดเช่นนั้น ทีมงานก็รีบก้าวขึ้นมาส่งถุงกระดาษสายรุ้งให้ถุงหนึ่งทันที

เจียงเป่ยเซิงเปิดออกแล้วโชว์ให้กล้องดู เขายังยื่นมือลงไปกอบขึ้นมาหนึ่งกำ นิ้วมือเรียวยาวได้รูปสอดประสานอยู่ท่ามกลางเศษกระดาษสีทองประกาย ชั่วขณะหนึ่งแยกไม่ออกเลยว่าสิ่งใดจะสะดุดตากว่ากัน

"ทุกคนลองตรวจสอบดูได้นะครับ น่าจะเป็นกระดาษสายรุ้งธรรมดาทั่วไปใช่ไหมครับ?"

กระดาษสายรุ้งถุงนี้เป็นของที่ทีมงานเพิ่งส่งขึ้นมาแบบกะทันหัน เว้นเสียแต่ว่าทีมงานกับเจียงเป่ยเซิงจะคาดการณ์ล่วงหน้าไว้แล้วว่าจะมีคนตะโกนคำว่า "มายากล" จึงเตรียมอุปกรณ์กลไว้ก่อน

ไม่อย่างนั้น นี่ก็เป็นแค่กระดาษสายรุ้งธรรมดาจริง ๆ

เจียงเป่ยเซิงขยับวีลแชร์ เคลื่อนตัวเองจากด้านหน้าเวทีถอยร่นเข้าไปยังกึ่งกลางเวที

"ทุกคนอย่าเข้ามาใกล้ผมนะครับ"

สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงเชื่อมั่นในตัวเจียงเป่ยเซิงอย่างยิ่ง หลินเหนียนจวินถึงกับเอ่ยแซว "กลัวพวกเราจับไต๋การแสดงได้เหรอครับ?"

เจียงเป่ยเซิงถอยห่างจากทุกคนไปสิบกว่าเมตร หมุนวีลแชร์กลับมาเผชิญหน้ากับอัฒจันทร์ผู้ชมตรง ๆ แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ "เปล่าครับ กลัวพวกนายจะตกใจกลัวต่างหาก"

ประโยคนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูด

เด็กฝึกทุกคนต่างพากันหัวเราะ

"พี่เป่ย เมื่อก่อนถ้าไม่รู้ว่าพี่แสดงมายากลได้ พวกเราอาจจะกลัวอยู่หรอก แต่นี่เคยเห็นมาแล้วรอบหนึ่ง จะไปกลัวได้ยังไงล่ะครับ?"

เจียงเป่ยเซิงส่ายหน้า ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

มือหนึ่งถือไมโครโฟน อีกมือหนึ่งถือถุงเอาไว้ แล้วเริ่มโปรยกระดาษสายรุ้งลงบนพื้น

เขาเดินไปพลางเอ่ยขึ้นว่า "ทุกคนคงเคยได้ยินเรื่องของนกชนิดหนึ่งที่เลือกผลัดขนเพื่อพัฒนาความสามารถในการบินของตัวเอง มันจะสลัดขนเก่าและขนที่เสียหายทิ้งไปทีละเส้น ซึ่งกระบวนการนี้ทั้งยาวนานและเจ็บปวดครับ"

น้ำเสียงของเจียงเป่ยเซิงน่าฟังมาแต่ไหนแต่ไร ปกติเวลาพูดจะทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ดึงดูด ยิ่งถ้าอยู่กับคนคุ้นเคยก็จะเจือความเกียจคร้านนิด ๆ

สุ้มเสียงนุ่มลึกทว่าทรงพลังสะกดคนทั้งฮอลล์ ทุกคนอดคิดตามคำถามนั้นไม่ได้ว่า แล้วไงต่อ?

เขาโปรยกระดาษสายรุ้งจนทั่วเวทีรอบตัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า "แต่ในฝูงนกนั้น จะมีนกอยู่ประเภทหนึ่งที่หวาดกลัวการเปลี่ยนแปลง พวกมันหวงแหนขนของตัวเองมากเกินไป จนไม่อาจผลัดเปลี่ยนไปสู่สิ่งใหม่ได้ครับ"

สิ้นเสียงพูด กระดาษสายรุ้งที่ควรจะกองอยู่บนพื้น กลับค่อย ๆ ลอยคว้างขึ้นมากลางอากาศทีละชิ้น

[เชี่ย! ฝาโลงของนิวตันจะกดไม่อยู่แล้ว!]

[คุณพระช่วย! กระดาษสายรุ้งบินได้]

เจียงเป่ยเซิงที่ถูกรายล้อมด้วยกระดาษสายรุ้งหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเขา กระดาษเหล่านั้นก็มารวมตัวกันเป็นรูปร่างของนกที่กำลังกางปีกถลาบิน ราวกับถูกหยุดเวลาไว้กลางอากาศเพื่อรอคอยการไถ่บาป

คนไม่กี่คนที่ยืนอยู่บนเวทีถูกภาพตรงหน้ากระแทกเข้าอย่างจังจนโลกทัศน์แทบพังทลาย

"นี่ ๆ ๆ นี่ทีมงานต้องเตี๊ยมกับพี่เป่ยไว้ล่วงหน้าแน่ ๆ เลยใช่ไหม?"

"ทำได้ยังไงเนี่ย?"

ทีมงานหลังเวทีทุกคนเองก็อึ้งกิมกี่ไปตาม ๆ กัน ต่างพากันหันไปมองผู้กำกับที่กำลังตกตะลึงไม่แพ้กัน

"ผู้กำกับเฉิน กระดาษสายรุ้งถุงนี้ คุณไม่ได้เล่นตุกติกอะไรไว้แน่นะ?"

ผู้กำกับเฉินสมองขาวโพลน ตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ "ฉันก็แค่ให้เสี่ยวเซี่ยหยิบถุงติดมือขึ้นไปเฉย ๆ นะ!"

เสี่ยวเซี่ยที่เป็นคนถือถุงไปยื่นให้ถึงมือเจียงเป่ยเซิง ก้มมองมือตัวเองอย่างเหม่อลอย เมื่อกี้เขาตรวจสอบดูแล้ว มันก็แค่กระดาษสายรุ้งธรรมดา ๆ นี่นา!

ทำไมถึงไปลอยอยู่บนเวทีได้ล่ะเนี่ย!

บนอัฒจันทร์คนดูเองก็มีเสียงร้อง "ว้าว~" "อ๊า~" ดังสนั่นอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

เว่ยหัวหมิงอดแหงนหน้ามองขึ้นไปเหนือเวทีไม่ได้ หรือว่าตรงจุดนั้นจะมีอุปกรณ์ช่วยพยุงตัวแบบพิเศษซ่อนอยู่?

ไม่ก็กระดาษสายรุ้งล็อตนี้ถูกดัดแปลงมา ให้ลอยค้างกลางอากาศได้ชั่วคราว

ส่วนเรื่องที่เรียงตัวเป็นรูปนก นั่นก็ต้องจัดฉากเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วแน่ ๆ!

เจียงเป่ยเซิงบนเวทียกยิ้มมุมปาก ในฐานะ "นักแสดงมายากล" ทักษะการคุมเวทีต้องแข็งแกร่งมาก จังหวะที่ทุกคนยังตกตะลึงอยู่นี่แหละ ต้องรีบทิ้งระเบิดลูกต่อไปทันที

ไม่ใช่รอให้อารมณ์ร่วมของคนดูจางลงแล้วค่อยเริ่มขั้นตอนถัดไป

"หึ" ชายหนุ่มบนเวทีหัวเราะเบา ๆ ราวกับขบขันปฏิกิริยาของทุกคน เขาหยิบไม้เท้ายาวออกมาแล้วยื่นชูขึ้นไปด้านบน ท่าทางเหมือนต้องการใช้ไม้เท้านั้นตีทำลายนกมหัศจรรย์ตัวนี้ให้แตกกระจาย

ลมหายใจของทุกคนสะดุดกึกไปตามการเคลื่อนไหวของเขา

"แน่นอนครับ นกแบบนี้ไม่มีทางผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนานไปได้ ความกลัวทำให้คนเราขลาดเขลาและถอยหนี แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้คนเราก้าวไปสู่การเกิดใหม่ได้ด้วย"

ปลายสุดของไม้เท้าเพียงแค่แตะลงบนจะงอยปากแหลมของนกเบา ๆ เปลวไฟก็ลุกพรึ่บจากส่วนปากลามไปจนถึงหางในพริบตา

วินาทีก่อน เว่ยหัวหมิงยังคิดอย่างดูแคลนอยู่ในใจ เหอะ ที่ปลายไม้เท้าต้องซ่อนกลไกไว้แน่ ๆ

วินาทีต่อมา นกที่อาบไล้ด้วยเปลวเพลิงตัวนี้กลับดูราวกับกำลังดิ้นรนหลุดพ้นจากกรงขังท่ามกลางกองไฟ ปีกของมันเริ่มขยับโบกสะบัดขึ้น

ร่างที่ลุกท่วมด้วยแสงไฟพุ่งทะยานไปข้างหน้า บินจากเวทีข้ามผ่านอัฒจันทร์คนดู ราวกับจิตวิญญาณกำลังลุกไหม้โชติช่วง

อิสรภาพคือที่พำนักชั่วนิรันดร์ของมวลวิหค