ตอนที่ 54 รอยยิ้มของนายช่างเยียวยาเหลือเกิน

หลังจากหลี่กวานฉีเข้ามาในค่าย นอกจากจะเก็บสมุดรวมโจทย์ข้อสอบของตัวเองไว้แล้ว เขายังเก็บสมุดเล่มหนึ่งไว้ใช้เขียนไดอารีอีกด้วย

—— 8 มิถุนายน 2024 ผมเข้ามาในค่ายในฐานะเด็กฝึกไร้สังกัด ผมได้ดูการแสดงของเด็กฝึกมากมาย มีทั้งที่ดูดีและไม่เข้าตา ส่วนตัวผมเองได้เกรด F นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่อายุสิบกว่าปีที่ผมได้คะแนนต่ำขนาดนี้ มีเด็กฝึกไร้สังกัดคนหนึ่งชื่อเจียงเป่ยเซิง เขาเป็นเด็กหัวกะทิเหมือนกันหรือเปล่านะ ไม่นึกเลยว่าเจียงเป่ยเซิงคนนั้นจะได้อยู่หอพักห้องเดียวกับผม

—— 9 มิถุนายน ผู้ริเริ่มรายการบอกว่าให้เด็กฝึกแต่งเพลงและคิดท่าเต้นกันเอง ผมคิดว่าตัวเองไม่มีประสบการณ์ด้านนี้เลย บางทีเรื่องเนื้อเพลงผมอาจจะพอช่วยขัดเกลาได้บ้าง คนอื่นไม่มีใครยอมไปอยู่ทีมเจียงเป่ยเซิงเลย แต่ผมไป ผมอยากเห็นเหลือเกินว่า ในสถานการณ์ที่เงื่อนไขติดตัวสู้คนอื่นไม่ได้แบบนี้ เจียงเป่ยเซิงจะพลิกสถานการณ์กลับมาเอาชนะได้อย่างไร...เหมือนกับผมนั่นแหละ

—— 10 มิถุนายน พวกเราเริ่มซ้อมเพลงประจำรายการที่พี่เป่ยแต่งขึ้นมา ผมทอดถอนใจอยู่ข้างในนับครั้งไม่ถ้วน เขาเป็นอัจฉริยะจริง ๆ เมื่อก่อนครูเคยบอกว่าผมเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก แต่ผมอยากจะบอกว่า เขาต่างหากที่เป็นของจริง เพลงเพราะมาก ท่าเต้นยากสุด ๆ ผมถูกพี่เป่ยคอยแก้ให้ทีละคำทีละคำ โชคดีที่ผมค่อนข้างฉลาด ต่อให้ไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้ ก็ยังใช้ความขยันเข้าชดเชยได้

—— 11 มิถุนายน กลับมาดึกเกินไป คนในห้องเหมือนจะหลับกันหมดแล้ว ตอนที่เขียนไดอารี ผมได้ยินเสียงพลิกตัวจากเตียงฝั่งตรงข้าม พี่เป่ยตื่นเพราะเสียงผมหรือเปล่านะ ดูท่าผมคงกลับดึกขนาดนี้ไม่ได้อีกแล้ว

—— 12 มิถุนายน ผมนอนค้างในห้องซ้อมเต้นทั้งคืน แล้วพี่เป่ยก็จับได้ เขาบอกให้ผมดูแลสุขภาพและพักผ่อนบ้าง เราสองคนนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง สัมผัสสายลมเย็นสบายยามเช้า ความกระวนกระวายใจตลอดหลายวันนี้ค่อย ๆ ถูกสายลมพัดคลายออกไปอย่างช้า ๆ พี่เป่ยแค่มานั่งเป็นเพื่อน แต่กลับทำให้จิตใจของผมสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

—— 13 มิถุนายน เพลง "เฟิงจร่าง" ของพวกเราได้เป็นเพลงประจำรายการแล้ว! ผมไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อนเลย ผมหันไปมองพี่เป่ย เขายังคงมีสีหน้าราบเรียบเหมือนเดิม ผมคิดในใจว่า ต่อไปผมต้องเป็นแบบเขาให้ได้

—— 14 มิถุนายน เมื่อมองดูทีมอื่นมาฝึกซ้อมเพลง "เฟิงจร่าง" ของพวกเรา ในใจผมก็แอบภูมิใจอยู่ลึก ๆ ช่างหาได้ยากจริง ๆ ตัวผมในอดีตก็เคยเป็นเด็กหนุ่มที่ทะนงตนมาก่อน ทางรายการให้พวกเราอัดคลิปแนะนำตัวความยาวหนึ่งนาที ในใจผมขัดแย้งกันเหลือเกิน อยากจะอยู่รอดในรายการนี้ต่อไป แต่ก็กลัวจะตกเป็นเป้าสายตาของผู้คน

—— 18 มิถุนายน เริ่มการเลือกเพลงสำหรับการแสดงรอบแรกแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย ผมเลือกพี่เป่ย

—— 19 มิถุนายน การฝึกซ้อมสุดโหดเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เริ่มต้นขึ้น เสียงร้องของผมพัฒนาขึ้นมาก แต่มันยังห่างไกลจากคำว่าพอ เวลาที่คนอื่นพักผ่อน ผมกำลังซ้อม พอคอร้องต่อไม่ไหว ผมก็ไปนั่งดูคลิปสอนร้องเพลง ผ่านไปไม่กี่วัน น้ำหนักผมลดลงไปถึงสี่ห้าชั่ง พี่เป่ยเดินเข้ามาหาผม เขามองลึกเข้าไปในตาผม แล้วถามว่าผมกำลังกลัวอะไรอยู่

ในตอนนั้น หลี่กวานฉีรู้สึกเจ็บปวดลึก ๆ ในใจเมื่อถูกถามคำถามนี้ มันทำให้เขานึกถึงสภาพอันน่าสมเพชตอนที่ต้องไปนอนในลานจอดรถชั้นใต้ดิน ทรัพย์สินในบ้านถูกพวกทวงหนี้กวาดไปจนเกลี้ยง ประตูใหญ่หน้าบ้านเต็มไปด้วยคราบสีทาบ้านที่เหม็นฉุนและน่าเกลียด พ่อแม่ทอดทิ้งเขาไปด้วยความตาย

ทั้งที่อีกเพียงก้าวเดียว หลี่กวานฉีก็จะได้เข้าสอบเกาเข่าในปีนี้แล้วแท้ ๆ

อนาคตของเขาควรจะสว่างไสว ควรจะทะยานขึ้นสู่ที่สูงอย่างไร้อุปสรรค

คุณครูเคยบอกไว้ว่า ขอเพียงเขาทำข้อสอบได้ตามมาตรฐานเดิม เขาก็จะสอบติดมหาวิทยาลัยชิงเป่ยซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำอันดับหนึ่งของประเทศได้อย่างแน่นอน

ทุนการศึกษาทั้งหมดของหลี่กวานฉีถูกนำไปใช้ชดใช้หนี้สิน แต่มันก็ยังไม่พอ ยังขาดอยู่อีก 100 หมื่น 100 หมื่นนี้บีบคั้นให้อัจฉริยะระดับหัวกะทิต้องก้าวออกจากรั้วโรงเรียนเข้าสู่วงการบันเทิงอันวุ่นวาย

เพราะ "เซ่าเหนียนสิงซิง" มีที่พักและอาหารฟรี เขาถึงได้มา

หวังเพียงจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ไม่ให้พวกทวงหนี้ตามมารบกวน จากนั้นก็พยายามทำตัวให้กลายเป็นสินค้าดาราที่มีมูลค่า เพื่อหาเงินมาใช้หนี้ก้อนโตเกินเอื้อมนี้ให้หมด

ในตอนที่หลี่กวานฉีตัดพ้อตัวเองด้วยคำถามที่ว่า 'ผมต่างอะไรกับซากศพกันครับ'

เจียงเป่ยเซิงพลันนึกถึงตอนที่ตนเองเคยนอนเกลือกกลิ้งอยู่ท่ามกลางกองซากศพจริง ๆ

เขาจึงยิ้มพลางตอบกลับไปว่า "คงเป็นเพราะ...นายยังมีหัวใจที่เต้นอย่างอบอุ่นอยู่ล่ะมั้ง"

——ผมเล่าอดีตของตัวเองให้พี่เป่ยฟัง เดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะพูดเลยสักนิด แต่พออยู่ใต้สายตาคู่นั้นของเขา ผมกลับห้ามใจไม่ไหวจนหลุดปากเล่าออกไปจนหมด ผมรู้สึกว่าตัวเองห่วยแตกมาก ตอนนี้ฝีมือก็ยังอยู่อันดับรั้งท้ายของค่าย หรือว่าผมจะไม่มีพรสวรรค์ในการเป็นไอดอลจริง ๆ นะ พี่เป่ยที่นั่งอยู่ข้างเปียโนเอ่ยกับผมประโยคหนึ่งว่า

"สายน้ำไม่แย่งชิงความเร็ว สิ่งที่มันแข่งคือการไหลรินไม่ขาดสาย"

วินาทีนั้น คล้ายดั่งมีเทพเจ้ามาช่วยปัดเป่าความขลาดกลัวในหัวใจของเด็กหนุ่มให้มลายหายไป เพื่อให้การเดินทางของเขาได้เริ่มต้นใหม่อย่างเกรียงไกรและสง่างาม

...

แววตาของหลี่กวานฉีเต็มไปด้วยความคิดมากมายที่ถาโถมเข้ามา เขาคิดในใจว่า คืนนี้พอกลับไป คงต้องเขียนไดอารียาวเหยียดอีกแน่ ๆ

"อ๊ากกกกก~"

เสียงกรีดร้องโห่ร้องอย่างบ้าคลั่งช่วยปลุกสติของเขาให้ตื่นขึ้น

เป็นดวงตะวันน้อยอย่างฉู่เหยี่ยนที่ตะโกนลั่นอยู่ข้าง ๆ อย่างตื่นเต้น "พวกเราชนะแล้ว!"

"ขอแสดงความยินดีกับทีมเพลงออริจินัลสายร้อง ที่คว้าชัยชนะในรอบนี้ไปครองค่ะ!"

เท่านั้นยังไม่พอ ซูชิงหลานยังฉวยจังหวะที่อารมณ์ของทุกคนกำลังพุ่งทะยาน สั่งให้หน้าจอใหญ่แสดงผลคะแนนอันดับทั้งหมดของการแสดงต่อหน้าสาธารณชนในรอบนี้ขึ้นมา

นี่ไม่ใช่การเทียบแต้มโหวตกันแค่ระหว่างทีมเพลงออริจินัลด้วยกัน แต่เป็นการนำทุกทีมมารวมกันทั้งหมด!

และผลลัพธ์ที่ปรากฏออกมานั้น!

แม้แต่หลินเหนียนจวินก็ยังอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานเสียงดัง "ทีมฉีจี้ตี้กวงของพวกเราได้อันดับหนึ่งด้วยล่ะ! เชี่ย พันเจ็ดร้อยห้าสิบสี่คะแนน!"

จากคะแนนเต็มสองพัน ได้ไปถึง 1,754 คะแนน

นั่นหมายความว่ามีผู้ชมทั้งหมด 1,754 คนที่เทคะแนนโหวตให้กับทีมของพวกเขา แม้ว่าผู้ชมแต่ละคนจะมีคนละ 3 คะแนนก็ตาม

แต่เมื่อหักคะแนนของแฟนคลับคนอื่น ๆ ออกไปแล้ว นี่ก็นับว่าน่าทึ่งมากจริง ๆ!

"ถูกต้องแล้วค่ะ ทีมฉีจี้ตี้กวงของพวกเรา ได้กลายเป็นทีมยอดเยี่ยมประจำรอบนี้เป็นที่เรียบร้อย ตามกฎแล้ว คะแนนที่พวกเธอได้รับจะถูกนำไปบวกเพิ่มในช่องทางโหวต และในวันพรุ่งนี้พวกเราจะประกาศผลอันดับอย่างเป็นทางการครั้งแรกค่ะ"

พอได้ยินคำนี้ เจียงเป่ยเซิงก็นึกถึงประโยคที่ตัวเองได้ยินในห้องน้ำขึ้นมาทันที ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้คนซวยที่จะได้อันดับหนึ่งคนนั้นจะเป็นใครกันแน่?

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เตรียมตัวเดินลงจากเวที

ทางฝั่งอัฒจันทร์คนดูเริ่มเกิดความโกลาหลขึ้นประปราย คงเป็นเพราะรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่โชว์จบลงแล้วกระมัง

ทันใดนั้น เสียงตะโกนกู่ร้องประโยคที่ว่า "ลมเหนือพัดกระหน่ำ เซิงเซิงปู้ซี!" ก็ดังกึกก้องขึ้นมาอีกระลอก

เจียงเป่ยเซิงกวาดสายตามองทะเลสีเขียวเบื้องล่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกไม้เท้าในมือขึ้นเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณบอกให้ทุกคนทยอยเดินทางกลับได้แล้ว

เมื่อครู่นี้เขารู้แล้วว่านี่คือสโลแกนเชียร์ระหว่างแฟนคลับกับไอดอล

ช่างลำบากพวกเขาจริง ๆ ที่อุตส่าห์เอาชื่อของเขาไปผสานไว้ในประโยค แถมยังคล้องจองกันได้ดีอีกต่างหาก

บรรดาแฟนคลับที่ได้รับการตอบสนองต่างพากันกระโดดโลดเต้นอยู่กับที่ด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"พี่เป่ยตอบรับฉันแล้ว!"

"กรี๊ดดด ท่ายกไม้เท้านั่นมันจะเท่เกินไปแล้วนะ!"

"หัวใจสาวน้อยของฉันละลายหมดแล้ว~"

แฟนคลับของเด็กฝึกคนอื่นที่อยู่รอบข้างต่างพากันพูดว่า "ต้องขนาดนั้นเลยเหรอ เขาก็แค่ยกมือขึ้นนิดเดียวเอง ดูฉินเหลี่ยนของพวกเราสิ ยิ้มให้พวกเราตลอดทั้งงานเลยนะ"

"จริงด้วย แค่การตอบสนองแค่นั้นพวกเธอก็พอใจแล้วเหรอ..."

แฟนคลับของเป่ยเซิงตอกกลับทันควัน "ทำไมจะไม่พอใจล่ะ พวกเธอไม่ดูบ้างล่ะว่าพี่เป่ยเป็นคนยังไง! มีการตอบรับให้บ้างก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว"

ยุคนี้เพิ่งจะเคยเห็นแฟนคลับที่ชอบล้างสมองกดดันตัวเองขนาดนี้เป็นครั้งแรก

แฟนคลับคนอื่นรู้สึกแปลกประหลาดใจ จึงอดเถียงกลับไม่ได้ "แล้วเขาเป็นคนยังไงล่ะ!"

"ดุดัน เย็นชา ไร้ความปรานี!"

เจียงเป่ยเซิง: ??? ไหนบอกว่าเป็นแฟนคลับฉันไง? มาใส่ร้ายป้ายสีกันแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย?

คำนิยามความประทับใจแรกที่มีต่อเจียงเป่ยเซิงบนเวทีรอบแรกที่เชียนอวี่สรุปเอาไว้ว่า "ประหนึ่งจอมมารจุติจากสวรรค์ ดั่งเทพไท้ส่วยผู้ไร้เทียมทานบนแดนดิน" พอถูกโพสต์ลงบนเวยป๋อ ก็ได้รับความเห็นชอบจากแฟนคลับของเป่ยเซิงเป็นจำนวนมาก

แฟนคลับของเจียงเป่ยเซิงทุกคนต่างคิดตรงกันว่า อารมณ์ของพี่เป่ยน่าจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ทว่าสำหรับคนอารมณ์ร้ายขนาดนี้ ทำไมพวกเขายังยอมปวารณาตัวเป็นแฟนคลับกันอยู่อีกเล่ะ?

ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา ในเมื่อเบ้าหน้าระดับฟ้าประทานบวกกับฝีมือการแสดงขั้นเทพ มันคือไพ่ใบตายอันไร้เทียมทานสำหรับสายซัพพอร์ตผลงานตัวจริงเลยนี่