ตอนที่ 56 ทิวทัศน์ที่ไร้เธอ

สถานที่ประกาศผลอันดับรวมครั้งแรก

เหล่าเด็กฝึกพากันเดินเกาะกลุ่มมายังโถงเวทีประเมินรอบแรก

เมื่อได้เห็นเวทีการแสดงในการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบแรกมาแล้ว ขนาดพื้นที่ของเวทีประเมินรอบแรกนี้ก็ดูธรรมดาสามัญไปเลยในสายตาของทุกคน

เด็กฝึกทั้งหมดเข้าแถวตอนลึกเรียงตามคลาส A, B, C, D และ F รวมเป็นห้าแถว

เจียงเป่ยเซิงยืนอยู่หัวแถวของคลาส A อย่างเป็นธรรมชาติ

และหลังจากผลคะแนนการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบแรกของทั้งสิบสองทีมออกมา ปรากฏว่าทีมที่ได้อันดับสองกลับเป็นทีมของหวังหลิงซั่ว

หวังหลิงซั่วที่ยืนอยู่ข้างหลังเจียงเป่ยเซิง ได้แต่หลุบตามองท้ายทอยของเจียงเป่ยเซิงเงียบ ๆ

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่า... ชิ ทำไมถึงมีคนที่กระทั่งท้ายทอยยังดูดีขนาดนี้กันนะ?

"สวัสดีตอนเช้าค่ะเด็กฝึกทุกคน เมื่อคืนพักผ่อนเป็นอย่างไรบ้างคะ"

ซูชิงหลานนำทีมครูฝึกเดินเข้ามา ก่อนจะเอ่ยทักทายทุกคน มีเพียงเด็กฝึกที่ซื่อบื้อไม่กี่คนเท่านั้นที่ขานตอบว่า "ดีครับ~" อย่างเช่นหลินเหนียนจวิน ลู่ซือเจ๋อ และฉู่เหยี่ยน

เด็กฝึกส่วนใหญ่ต่างตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า "ไม่ดีครับ!" พวกเขาเอาแต่กังวลเรื่องการจัดอันดับในวันนี้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

เฮ้อ! สิ่งที่จะเกิด มันก็ต้องเกิด

จากหนึ่งร้อยเอ็ดคนต้องคัดออกถึงสามสิบเอ็ดคน อัตราการคัดออกนี้สูงเกินไปแล้ว!

เจียงเป่ยเซิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปข้างหน้าเงียบ ๆ เพราะทั้งเพลงประจำรายการและการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบแรก เขาเป็นคนจัดการเรื่องเพลงทั้งหมด จึงทำให้ทีมของพวกเขาไม่ได้สนิทสนมกับเหล่าครูฝึกเท่าไรนัก

จนกระทั่งวันนี้ เขาถึงได้มีโอกาสพิจารณาครูฝึกตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ซูชิงหลานเป็นนักแสดงสาวที่มีใบหน้าสะสวยสง่างาม ส่วนเฉินปิงนั้นหน้าตาธรรมดา ดวงตาเรียวยาว สีหน้าเย็นชาประดุจน้ำแข็ง จนเด็กฝึกขนานนามว่าเป็นครูฝึกที่เลือดเย็นที่สุด

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิ่วหมิ่นเหวิน ทำให้เจียงเป่ยเซิงรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง

พอคิดดูดี ๆ ก็พลันกระจ่าง อ๋อ นี่มันไม่ใช่สีหน้าที่ฉินเหลี่ยนชอบทำเป็นประจำหรอกหรือ?

เหมือนสินค้าชิ้นหนึ่งที่ปราศจากอารมณ์ความรู้สึกส่วนตัว

สายตากวาดมองผ่านอี้สุ่ยเหิง คนนี้น่าจะเป็นครูฝึกที่เจียงเป่ยเซิงรู้สึกถูกชะตาที่สุด ความรู้สึกแรกที่เขามอบให้ผู้คนคือความอ่อนโยน ทุกท่วงท่าและการเคลื่อนไหวล้วนแฝงไปด้วยความโอบอ้อมอารี

ส่วนคนสุดท้ายคือโหลวจื่อเหยา นอกจากเวทีประเมินรอบแรกแล้ว เจียงเป่ยเซิงก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาอีกเลย

ระหว่างที่เจียงเป่ยเซิงเหม่อมองพิจารณาครูฝึกทีละคน ซูชิงหลานก็ประกาศอันดับที่ยี่สิบเอ็ดถึงห้าสิบหกเสร็จสิ้นแล้ว

เด็กฝึกส่วนใหญ่ที่เจียงเป่ยเซิงคุ้นเคยล้วนอยู่ในช่วงอันดับนี้

อย่างเช่นฉู่เหยี่ยน เฉินฉี และหลี่กวานฉี

สายตาของเขาชะงักอยู่ที่ตัวหลี่กวานฉีครู่หนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ไม่ว่าจะเพราะคำพูดทิ้งท้ายในการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบแรกหรือไม่ก็ตาม เด็กหนุ่มผู้พยายามคนนี้ก็รอดชีวิตผ่านเข้ารอบมาได้ในที่สุด

หลี่กวานฉีมีสีหน้าตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ระหว่างที่กล่าวความรู้สึกในการผ่านเข้ารอบ เขาขยับแว่นตาขึ้นตั้งหลายครั้ง

สายตาอันเฉียบคมของเจียงเป่ยเซิงมองเห็นว่าบนเลนส์แว่นของอีกฝ่ายเริ่มชื้นจนเกิดฝ้าแล้ว

"ขอบคุณแฟนคลับทุกคนที่โหวตให้ผม ขอบคุณซูพีดี ขอบคุณทีมครูฝึก และขอบคุณ...พี่เป่ยครับ"

หลี่กวานฉีสะอื้นไปชั่วครู่ มองผ่านเลนส์แว่นตาอันพร่ามัว เห็นเพียงร่างของชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็นกำลังโบกมือให้เขาอยู่ไกล ๆ

"ผมไต่เต้าจากอันดับท้าย ๆ ของคลาส F ขึ้นมาจนถึงอันดับที่สี่สิบแปดได้ เป็นเพราะพี่เป่ยจับมือสอนเทคนิคการเปล่งเสียงให้ผมแบบตัวต่อตัว..."

พอตัวเลขนี้ถูกพูดออกมา ชาวเน็ตต่างก็ตกตะลึง เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะจำอันดับเริ่มต้นของเด็กฝึกได้

[แม่เจ้าโว้ย ความเร็วในการพัฒนานี้เทียบเท่าจรวดพุ่งทะยานฟ้าเลยนะ]

[สุดยอดเลยหลี่กวานฉี ฉันสังเกตเห็นตั้งนานแล้วว่าความสามารถในการเรียนรู้ของเขามันปีศาจชัด ๆ ตอนแรกไม่รู้เรื่องการร้องการเต้นเลยสักนิด นี่มันเพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดือนเองนะ!]

[ก็ยังเป็นพี่เป่ยของเราอยู่ดี ขอเสนอให้พี่เป่ยรับจ็อบเป็นครูฝึกพาร์ตไทม์เลยเถอะ]

[เพิ่งย้อนกลับไปดูเวทีประเมินรอบแรกของหลี่กวานฉีมา เสียงดิบ ๆ แบบนั้นเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้ไงเนี่ย โคตรพัฒนา]

หากจะให้เจียงเป่ยเซิงสรุปตัวตนของหลี่กวานฉี ก็คงหนีไม่พ้น วิธีการตะลุยโจทย์แบบเด็กหัวกะทิ ทักษะการสรุปใจความสำคัญที่ยอดเยี่ยม และความสามารถในการตกผลึกทางความคิดเพื่อนำไปต่อยอด

เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่เด็กหนุ่มเคยเล่าให้ฟัง เจียงเป่ยเซิงก็หลุบตาลงต่ำ

...

"ต่อไป จะเป็นการประกาศอันดับที่แปดถึงอันดับที่ยี่สิบค่ะ"

"ลู่ซือเจ๋อ อันดับที่แปด!"

"หลี่เหวินอวี่ อันดับที่สิบสี่!"

"เฉินอี้เทียน อันดับที่สิบเก้า!"

สำหรับอันดับสุดท้ายของกลุ่มนี้ ซูชิงหลานก้มมองการ์ดในมือ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเรียบนิ่ง "อันดับที่ยี่สิบ โจวโย่วเฉินค่ะ"

โจวโย่วเฉินที่คิดว่าตัวเองน่าจะติดท็อปเท็นเป็นอย่างน้อย สีหน้าพลันมืดครึ้มลงทันที

"อ้าว? นี่คือไม่พอใจอันดับของตัวเองงั้นเหรอ?"

"ยังกล้าชักสีหน้าอีกเหรอเนี่ย? ถ้าแฟนคลับไม่เสียเงินโหวตให้ แกจะติดท็อปยี่สิบได้ไหมหืม?"

"รอบนี้ร้องบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ถ้าไม่มีเนื้อเพลงขึ้น ฉันคงนึกว่าร้องเพลงใหม่อยู่ซะอีก!"

เจียงเป่ยเซิงมองไปยังฝั่งที่พวกเด็กฝึกยืนอยู่ ในเมื่อตัวเองไม่อยู่ในกลุ่มนี้ ก็คงไม่ถึงขั้นไปหลุดอยู่ในกลุ่มอันดับที่ห้าสิบหกถึงเจ็ดสิบหรอกมั้ง?

ถ้าดูจากกระแสตอบรับของการแสดง บางทีเขาอาจจะติดหนึ่งในเจ็ดอันดับแรก?

สีหน้าของเขาดูครุ่นคิด ดูท่าชาวเน็ตจะยอมรับเรื่องที่เขาขาหักได้มากทีเดียว ถึงได้โหวตคนธรรมดาที่ไม่มีสังกัดอย่างเขาจากอันดับโหล่สุดขึ้นมาอยู่ท็อปเซเว่นได้

ชาวเน็ต: ก็เพราะคิดว่าพี่เป่ยคงอยู่ได้อีกไม่นานน่ะสิ ทุกคนเลยยิ่งสงสารจับใจ อยากให้คุณได้อยู่บนอันดับสูงๆ นานอีกหน่อย

กระแสหนุ่มหล่อผู้น่าสงสารแต่เก่งกาจรอบนี้ เรียกได้ว่าตกคนดูเข้าด้อมแบบไม่รู้ตัวจริงๆ

ซูชิงหลานเริ่มประกาศกลุ่มอันดับที่ห้าสิบหกถึงเจ็ดสิบ เมื่อได้ยินว่าสมาชิกร่วมทีมจากคลาส D และคลาส F ในการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกต่างผ่านเข้ารอบได้อย่างราบรื่น เจียงเป่ยเซิงก็พยักหน้า มีคนหนึ่งในนั้นที่อันดับรั้งท้ายจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะผลงานทีมออกมาดีจนได้คะแนนโหวตเพิ่มมาช่วยไว้ ก็คงตกรอบไปแล้ว

เด็กฝึกที่ชื่อเถาเค่อหมิงคนนั้นร้องไห้จนเครื่องสำอางเลอะเทอะไปหมด เขาเอ่ยขอบคุณคำสั่งสอนของพี่เป่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

เนื่องจากชื่อของเจียงเป่ยเซิงถูกเด็กฝึกเอ่ยถึงบ่อยเกินไป ก่อนจะประกาศเจ็ดอันดับสุดท้าย ซูชิงหลานจึงอดไม่ได้ที่จะสัมภาษณ์เจียงเป่ยเซิง "เป่ยเซิง สมาชิกทีมที่เคยร่วมงานกับนาย ดูจะทั้งรักทั้งเคารพนายกันหมดเลยนะ นายมีอะไรอยากจะบอกพวกเขาไหมคะ?"

อ้าว? จะถามคำถามผมอีกแล้วเหรอ?

เจียงเป่ยเซิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาถือไมโครโฟน คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "คราวหน้า ทีมเราช่วยไม่ใช้ชื่อฉีจี้ตี้กวงได้ไหมครับ?"

ชื่อนี้เขาได้ยินทีไร เป็นต้องอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีทุกที

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

เหล่าเด็กฝึกต่างพากันหัวเราะลั่นให้กับคำตอบของเจียงเป่ยเซิง

สมาชิกที่เคยอยู่ทีมฉีจี้ตี้กวงต่างพากันกระโดดออกมาคัดค้านกันยกใหญ่

"ชื่อนี้เพราะจะตายไปครับ!"

"ห้ามเปลี่ยนเด็ดขาด!"

ยังมีคนพูดขึ้นอีกว่า "ไม่เปลี่ยนได้ไหมครับ คราวหน้าผมอยากเลือกพี่เป่ย ผมก็อยากเป็นหนึ่งในสมาชิกฉีจี้ตี้กวงเหมือนกัน"

เจียงเป่ยเซิงได้แต่ผายมือออกอย่างจนใจ นอกจากเวลาซ้อมที่เขาจะเข้มงวดเป็นพิเศษแล้ว ในชีวิตประจำวัน เขากลับดูเหมือนผู้สังเกตการณ์ที่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามครรลองเสียมากกว่า

ดังนั้น ยิ่งอยู่ร่วมกับเจียงเป่ยเซิงนานเท่าไร เด็กฝึกก็ยิ่งสนิทสนมกับเขามากขึ้นเท่านั้น และสัมผัสได้ว่าเจียงเป่ยเซิงไม่ได้ดูดุดันเข้าถึงยากเหมือนความประทับใจแรกเลยสักนิด

"ฉันก็ไม่เห็นด้วยที่จะเปลี่ยน อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ฉันฟังจนชินหูไปแล้วเนี่ย!"

"ฉันเสนอว่าต่อไปนี้ ทุกทีมของพี่เป่ยให้ใช้ชื่อทีมฉีจี้ตี้กวงไปให้หมดเลย"

"เบียวจริงอันนี้ยอมรับ แต่เท่จริงก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกัน"

บรรยากาศในสตูดิโอผ่อนคลายลงทันตาเพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเจียงเป่ยเซิง

ซูชิงหลานกระแอมไอเสียงดังขึ้นสองที "ทุกคนคงทราบกันดีว่าตำแหน่งเดบิวต์สุดท้ายของรายการ 'เซ่าเหนียนสิงซิง' ของเรามีเพียงเจ็ดที่นั่งเท่านั้น ถัดจากนี้ เราจะมาประกาศรายชื่อของผู้ที่ได้อันดับที่หนึ่งถึงอันดับที่เจ็ดกันค่ะ—"