ตอนที่ 83 ยามราตรียังคงเงียบเหงา

หลังเวที ห้องพักรอของเหล่าเด็กฝึก

เพราะกำแพงด้านภาษา ในห้องที่เจียงเป่ยเซิงอยู่นั้น ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสามทีมจึงไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำเป็นปรองดองเพียงเพราะมีกล้องถ่ายอยู่

ที่นั่งถูกแบ่งแยกออกจากกันอย่างชัดเจน สีหน้าท่าทางต่างฝ่ายต่างดูไม่สบอารมณ์กันและกัน หลังจากกลุ่มแรกแสดงเสร็จ ก็มีคนบ่นพึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"สามทีมในกลุ่มนี้ฝีมืออ่อนเกินไปแล้วมั้ง"

คนที่พูดประโยคนี้คือโจวโย่วเฉิน สมาชิกในทีมของหวังหลิงซั่ว

หลังจากอารมณ์ชั่ววูบผลักดันให้เลือกทีมของหวังหลิงซั่วในตอนนั้น ตอนนี้ในใจเขาก็เหลือเพียงแค่ความเสียใจภายหลัง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพอดูการประชันของกลุ่มแรกจบ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตัวเองเป็นสมาชิกสักทีมในกลุ่มแรก ป่านนี้คงได้ยืนตำแหน่งเซ็นเตอร์พาทีมคว้าชัยชนะไปแล้ว

ไม่ใช่ต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ โดยมีจอมมารร้ายอย่างเจียงเป่ยเซิงกับไอดอลเจนเวทีอย่าง TAIK นั่งขนาบอยู่สองข้าง

ไม่รู้จริง ๆ ว่าหวังหลิงซั่วเอาความกล้ามาจากไหน

ฝั่ง TAIK ก็เริ่มชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์สามทีมที่เพิ่งแสดงจบเช่นกัน "เป็นการแสดง K-pop ที่ยังไม่ประสีประสาเอาเสียเลย"

"ฉันจำได้ว่าเพลงนี้ฮิตมากในประเทศกระบองของเรา แต่ทีมนี้กลับร้องออกมาได้แค่นี้ คำพูดนั้นไม่ผิดจริง ๆ ด้วย ที่ว่าหัวเซี่ยไม่มีโชว์ K-pop ดี ๆ ให้ดูหรอก"

"แล้วไอ้เพลงที่พวกเขาป่าวประกาศว่าเป็น C-pop ของหัวเซี่ยนั่นล่ะ ได้แค่นี้เหรอ ฮ่าๆๆๆ พวกเขาเนี่ยนะ ขนาดจะลอกเลียนแบบวัฒนธรรมประเทศเรายังลอกไม่เป็นเลย"

ตอนที่ฉินเหลี่ยนเป็นเด็กฝึกในอดีต เคยตั้งใจเรียนภาษาประเทศกระบองมาก่อน เพราะกลัวว่าบริษัทจะส่งไปแข่งรายการเซอร์ไวเวิลที่ต่างประเทศ ย่อมฟังคำพูดพวกนี้เข้าใจทั้งหมด

เขาหันไปมอง TAIK ด้วยความโกรธจัด ก่อนจะสวนกลับไปตามสัญชาตญาณ "หัวเซี่ยของเราไม่มีทางลอกเลียนแบบวัฒนธรรมประเทศกระบองของพวกนายหรอก!"

สมาชิก TAIK ชะงักไป ควอนยุนฮยอกเอ่ยขึ้นอย่างเหยียดหยาม "สู้ไม่ได้ก็ยอมรับมาเถอะ อะไรคือ C-pop มันก็แค่ลอกเลียนแบบ K-pop ของพวกเราไม่ใช่หรือไง..."

"ได้ยินว่านายเคยเดบิวต์มาก่อนสินะ ชื่อวง ดับเบิลยูอะไรสักอย่าง... ขอโทษทีนะ ขอโทษจริง ๆ ฉันไม่เคยได้ยินชื่อวงพวกนายมาก่อนเลย"

ฉินเหลี่ยนหน้าแดงก่ำ "ฉันเดบิวต์จากรายการประกวดในประเทศ พวกนายไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ"

นี่มันกำลังเยาะเย้ยว่า watch แป้กอยู่ชัด ๆ น่าแค้นใจนัก!

เรื่องที่วง watch ของพวกเขาเดบิวต์มาแล้วแป้กทันทีมันเป็นเรื่องจริง ฉินเหลี่ยนรู้สึกเหมือนใบหน้าตัวเองกำลังลุกไหม้ด้วยความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

เจียงเป่ยเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย คำพูดของพวก TAIK ฟังดูแล้วบาดหูยิ่งกว่าที่โจวโย่วเฉินเพิ่งพูดไปเสียอีก

อดีตของฉินเหลี่ยนเขาไม่ได้สนใจหรอก แต่เห็นอีกฝ่ายหน้าแดงจนจะกลายเป็นก้นลิงอยู่รอมร่อ

เจียงเป่ยเซิงจึงเอ่ยขึ้นมาเรียบ ๆ ประโยคหนึ่ง "เอ๊ะ TAIK เดบิวต์ในประเทศตัวเองแล้วดังเปรี้ยงปร้างเลยเหรอครับ"

TAIK : พอเถอะ อย่าทำร้ายจิตใจกันไปมากกว่านี้เลย

เจียงเป่ยเซิงมองไปทาง TAIK เห็นว่าพวกเขาก็กำลังมองมาที่ตนเช่นกัน

ฮันจุนฮยอนแค่นเสียงหัวเราะ "แต่นั่นก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้หรอก ว่าพวกนายวิ่งตามก้นประเทศกระบองของเรา ทั้งลอกรูปแบบรายการ ลอกเวที ลอกสไตล์เพลง..."

"สิ่งที่เรียกว่า C-pop น่ะมันห่วยแตกสิ้นดี..."

"ว่าไปแล้ว บอยแบนด์หัวเซี่ยคงแสดง K-pop ออกมาได้ไม่ดีหรอกมั้ง เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว มันยากเกินไปน่ะสิ!"

เขายิ่งพูดยิ่งรู้สึกมั่นใจ K-pop ของประเทศพวกเขาเจ๋งที่สุดอยู่แล้ว

ฉินเหลี่ยนขมวดคิ้วแน่น

TAIK อาศัยจังหวะที่คนอื่นฟังไม่ออก พูดจาเสียงดังอย่างไม่เกรงใจใคร

เจียงเป่ยเซิงเข้าใจแล้ว คนพวกนี้จงใจพูดให้เขาได้ยินนี่เอง

อยากเห็นเขาโมโหงั้นเหรอ

ตัวเขาไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งกับหัวเซี่ยในห้วงมิตินี้มากขนาดนั้น แม้ว่าภูมิหลังทางวัฒนธรรมจะคล้ายคลึง สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์จะคล้ายคลึง อัตลักษณ์ผู้คนจะคล้ายคลึง แต่นี่ก็ไม่ใช่บ้านเกิดของเขาอยู่ดี

ทว่าเสน่ห์ของสิ่งที่มีความละม้ายคล้ายคลึงกันนั้น ก็ยังทำให้ในใจเขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง

เขาแยกไม่ออกว่าที่หงุดหงิดเป็นเพราะประเทศแม่ในมิติคู่ขนานถูกเหยียดหยาม หรือเป็นเพราะท่าทางลำพองใจน่ารำคาญของคนพวกนี้กันแน่

"เงียบหน่อย"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดุจกระบี่น้ำแข็งที่ผ่านการลับคม กรีดผ่านโสตประสาทของทุกคน

เสียงรอบข้างพลันเงียบกริบลงในทันที

ฮันจุนฮยอนที่เพิ่งได้สติถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า อีกฝ่ายพูดภาษาจีน

ทว่าพวกเขากลับถูกคำสั้น ๆ ในภาษาจีนคำนี้ข่มขวัญจนสะดุ้ง

"เจียงเป่ยเซิง เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ" ฮันจุนฮยอนแสร้งทำเป็นไม่สะทกสะท้านแล้วเอ่ยถามขึ้น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเป่ยเซิงก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยเป็นภาษาประเทศกระบองว่า "แม้แต่ภาษาจีนง่าย ๆ แค่นี้คุณยังฟังไม่ออก แล้วจะไปฟัง C-pop ที่เป็นเนื้อร้องภาษาจีนทั้งหมดรู้เรื่องได้ยังไง?"

นี่คือการตอกกลับอีกฝ่ายที่เยาะเย้ยเพลง C-pop เพลงก่อนหน้านี้

สีหน้าของฮันจุนฮยอนพลันแข็งค้าง

เขาอยากจะสวนกลับไปว่าดนตรีมันดูกันที่ทำนองและจังหวะ ใครเขามานั่งดูเนื้อเพลงกัน?

ทว่าจุดที่ดนตรีภาษาจีนแตกต่างจากดนตรีสากลมากที่สุดและมีเอกลักษณ์ที่สุด ก็คือเนื้อเพลงที่แฝงความหมายลึกซึ้งนี่เอง

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่ค่อนข้างกระอักกระอ่วนภายในห้อง

"เด็กฝึกทุกท่าน กรุณาไปเตรียมตัวที่ทางเดินสแตนด์บายด้วยค่ะ"

ทีมงานหญิงหน้ากลมมัดผมดังโงะคนหนึ่งเข้ามาแจ้งเตือน พร้อมกับพาพวกเขาทั้งหมดเดินไปยังทางเดินเพื่อเตรียมตัว ในทุกขั้นตอนที่มีทีมงานคอยกำกับดูแล จะช่วยลดโอกาสเกิด "อุบัติเหตุ" ให้เหลือน้อยที่สุด

ก่อนหน้านี้เคยมีรายการเซอร์ไวเวิลออดิชันรายการหนึ่ง ที่มีทีมหนึ่งขึ้นเวทีไม่ทันเพราะโดน "แผนการสกปรก" จนทำให้หน้าเวทีเกิดช่วงเวลาเดดแอร์ยาวนานถึงสิบนาที กลายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ของรายการในอีพีนั้น และแม้ทีมดังกล่าวจะเป็นผู้เสียหาย แต่สุดท้ายทุกคนก็ตกรอบทั้งหมด

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบเดียวกันนี้ขึ้นอีก เฉินกังจึงจัดวางทีมงานไว้คอยดูแลในทุกขั้นตอน เพื่อให้มั่นใจว่ากำหนดการจะดำเนินไปอย่างราบรื่น

เจียงเป่ยเซิงมองไปยังวง TAIK "K-pop มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ทำไมไม่รอดูการแสดงคืนนี้ให้จบก่อน แล้วค่อยตอบล่ะ?"

...

เมื่อการประจันหน้าของระดับบอสสิ้นสุดลง เหล่าเด็กฝึกในห้องต่างก็ลุกขึ้นยืนในทันที

แต่ละคนต่างพยายามหาเรื่องคุยกลบเกลื่อน บ้าจริง เมื่อกี้บรรยากาศตรงนี้น่ากลัวชะมัด

"อ้าว? เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

"แสดงไปถึงทีมไหนแล้วเนี่ย?"

ทีมงานทำเป็นมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ทีมที่สองของกลุ่มสองใกล้จะแสดงจบแล้วค่ะ พวกคุณก็รีบไปกันเถอะ"

"ครับ พี่ทีมงาน"

เมื่อวง TAIK ได้ยินเสียงล่ามแปลให้ฟังแล้ว ก็เดินออกไปอย่างเด็ดขาด

ทีมงานเดินนำหน้า หวังหลิงซั่วก็นำลูกทีมรีบเดินตามไปติด ๆ

"พี่เป่ย?" สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงทุกคนต่างรู้ดีว่า เมื่อครู่นี้พี่เป่ยต้องเปิดศึกน้ำลายกับวง TAIK แน่ ๆ แถมยังเป็นฝ่ายเถียงชนะอีกต่างหาก

รู้สองภาษานี่มันดีจริง ๆ เมื่อกี้ตอนที่ฉินเหลี่ยนเถียงกับวง TAIK พวกเขาได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆ ด้วยความร้อนใจ

ลู่ซือเจ๋อนี่ถึงกับเกาหัวแกรก ๆ อยากจะพ่นคำด่าเป็นภาษาอังกฤษออกมาใจจะขาด

...

"พวกคุณคือทีมแรกที่จะขึ้นแสดง ยืนตรงนี้นะคะ"

ทีมงานพาทีม TAIK ขยับไปข้างหน้าเล็กน้อย

จากนั้นก็ให้ทีมของหวังหลิงซั่วไปต่อแถวอยู่ด้านหลังทีม TAIK

ส่วนทีมฉีจี้ตี้กวงก็ต้องต่ออยู่ท้ายสุดตามระเบียบ

ในสายตาของคนอื่น การเป็นโชว์สุดท้ายของทั้งงานคงต้องแบกรับความกดดันมหาศาล

แต่เมื่อวง TAIK ชำเลืองมองมา กลับพบว่าสมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงนั่งแหมะอยู่ข้างเจียงเป่ยเซิงอย่างไร้กังวล ล้อมรอบเก้าอี้เข็นตัวนั้นแล้วคุยกันอย่างมีความสุข

เดี๋ยวสิ พวกนายไม่รู้สึกตื่นเต้นกันเกินไปหน่อยหรือไง?

ฮันจุนฮยอนมองแล้วรู้สึกอึดอัดขัดใจ เขาไม่เคยเห็นเด็กฝึกคนไหนผ่อนคลายขนาดนี้ในการแข่งขันมาก่อนเลย

ย้อนกลับไปตอนที่พวกเขายังไม่ได้เดบิวต์ ทุกครั้งที่ต้องขึ้นแสดง หลังเวทีนี่ตื่นเต้นแทบตาย

คำพูดพวกนั้นเมื่อกี้ก็ตั้งใจจะกดดันเจียงเป่ยเซิงแท้ ๆ แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

"ลำดับต่อไป ขอเสียงปรบมือต้อนรับ ผู้ท้าชิง วง TAIK กับการแสดงของพวกเขา——"

ด้านหน้าเริ่มประกาศคิวแล้ว

ฮันจุนฮยอนพาลูกทีมเดินออกไป พร้อมกับทิ้งท้ายไว้สั้น ๆ หนึ่งประโยค "เจียงเป่ยเซิง นายคอยดูให้ดีเถอะ ว่าอะไรคือ K-pop ที่แท้จริง"

เจียงเป่ยเซิงเลิกคิ้วขึ้น ตรงบริเวณทางเดินนี้สามารถมองเห็นการแสดงบนเวทีได้ พอ ๆ กับมุมมองของผู้ชมคนหนึ่ง

หวังหลิงซั่วกำหมัดแน่น ตั้งแต่ต้นจนจบ คนสองกลุ่มนี้ไม่เคยเห็นทีมของพวกเขาอยู่ในสายตาในฐานะคู่แข่งเลยสักนิด

แต่พอได้เห็นการแสดงของวง TAIK หวังหลิงซั่วที่กำลังหงุดหงิดอยู่ก็หน้าถอดสีลงทันที

"ไม่ใช่เล่น ๆ แล้ว... เลือกเพลงนี้เนี่ยนะ..."

เพลงนี้ถือเป็นเพลงชาติแห่งวงการ K-pop ของประเทศกระบองเลยก็ว่าได้ ทั้งสดใส สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของวัยรุ่น อีกทั้งยังเป็นเพลงที่บุกเบิกให้ K-pop แนวนี้โดดเด่นขึ้นมาจากท่ามกลางเพลงแนวเซ็กซี่และดุดันทั้งหลาย

แบบนี้จะไปแข่งสู้ได้ยังไงกัน?

พอคิดได้ว่าทีมตัวเองต้องขึ้นแสดงเป็นลำดับที่สอง ต่อคิวจากวง TAIK หวังหลิงซั่วก็รู้สึกว่านี่มันจะไม่ขายหน้ายับเยินเลยหรือไง?

"หัวหน้า... พวกเราจะแพ้แล้วใช่ไหม..."

ขวัญกำลังใจของสมาชิกในทีมหวังหลิงซั่วพลันมลายหายไปจนหมดสิ้นในพริบตา

ทันทีที่เสียงดนตรีสงบลง หวังหลิงซั่วก็ก้าวขาอันสั่นเทาเดินไปข้างหน้า โดยมีบรรดาสมาชิกในทีมที่ทำหน้าเหมือนบ้านแตกสาแหรกขาดเดินตามหลังมาติด ๆ