ตอนที่ 84 สูญเสียเธอไปในอากาศ

"พวกเขาจะไหวกันไหมเนี่ย" ฉู่เหยี่ยนตั้งข้อกังขาต่อสภาพจิตใจของทีมนี้อย่างหนัก หลังจากเห็นพวกเขาเดินพ้นทางเดินออกไป

"เฮอะ ขวัญหนีดีฝ่อกันขนาดนี้ ยังจะแข่งอะไรได้อีก"

"หวังหลิงซั่วชักจะใจเสาะขึ้นทุกวันแล้วจริงๆ"

ทีตอนแรกยังกล้าปากดีใส่พี่เป่ยอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับกลัวการแสดงของทีมก่อนหน้าจนขาสั่นพั่บๆ

ทว่าพอทีมของหวังหลิงซั่วเริ่มเปล่งเสียงร้อง เจียงเป่ยเซิงก็เอ่ยปากเรียบๆ

"ทีมนี้จบเห่แล้ว"

เมื่อกี้ยังเพิ่งหัวเราะเยาะว่ากลุ่มแรกแสดงได้ห่วยแตกอยู่เลย สุดท้ายบูมเมอแรงก็ย้อนกลับมาปักอกตัวเองเข้าจนได้

สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมพากันพยักหน้าเห็นพ้อง

"จริงสิครับพี่เป่ย เดี๋ยวพวกเราจะขึ้นเวทียังไงกันดี เข็นรถเข็นขึ้นไปก่อน แนะนำตัว บอกชื่อทีม พอไฟดับลง ค่อยเข็นรถเข็นลงมาเหรอครับ"

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้า "ทำตามตอนซ้อมใหญ่นั่นแหละ ฝ่ายประสานงานซ้อมจะคอยช่วยพวกเราเอง"

ลู่ซือเจ๋อกับฉู่เหยี่ยนเอามือปิดปากหัวเราะ แค่คิดว่าเดี๋ยวคนทั้งฮอลล์จะต้องตกใจจนกรีดร้องลั่น ก็แทบอดใจไม่ไหวแล้ว

"ฮ่าๆๆๆๆ! ผมอยากขึ้นเวทีจนเนื้อเต้นแล้วเนี่ย!"

ตื่นเต้นไหมน่ะหรือ

นี่เพิ่งจะมาถึงการแสดงรอบสาม เด็กฝึกพวกนี้จึงยังมีความประหม่าเวทีอยู่บ้าง

แต่พอคิดว่ามีพี่เป่ยอยู่ด้วย แถมเพลงนี้ยังเพราะขนาดนี้ และยังมีทีเด็ดสุดอลังการรออยู่อีก

พวกเขาก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความตื่นเต้น

เจียงเป่ยเซิงยิ้มบางๆ "พวกนายอย่าให้ผู้ชมทำให้ไขว้เขวก็แล้วกัน"

"ไม่หรอกครับ ไม่แน่นอน!"

เจียงเป่ยเซิงมองดูพวกเด็กๆ ที่หน้าแดงก่ำพลางเดินวนไปวนมาไม่หยุด ท้ายที่สุดเขาก็กดซื้อยันต์สงบจิตเจ็ดใบจากหน้าร้านค้าของระบบ แล้วร่ายเวทแตะลงบนตัวของทุกคนจากระยะไกล รวมถึงตัวเองด้วย

ชักจะทำตัวถอยหลังลงคลองขึ้นทุกวันแล้วสิ

แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดๆ เลย

……

"……ลำดับถัดไปคือทีมสุดท้ายของการแสดงรอบที่สาม ขอเสียงทุกคนตะโกนชื่อของพวกเขาออกมาพร้อมกันเลยค่ะ——"

"ทีมฉีจี้ตี้กวง!!!"

เนื่องจากการแสดงของทีมหวังหลิงซั่วดูไม่ได้เอาเสียเลย บรรยากาศบนอัฒจันทร์ผู้ชมจึงค่อนข้างกร่อยและเหงาหงอย

แต่พอได้ยินชื่อทีมฉีจี้ตี้กวงที่คุ้นเคยและตราตรึงใจชื่อนี้

คนทั้งฮอลล์ก็ร่วมใจกันส่งเสียงกรีดร้องโห่ร้องขึ้นมาอีกครั้ง

เว่ยหัวหมิงที่นั่งเงียบกริบมาทั้งคืน ในที่สุดก็ได้เวลาแผลงฤทธิ์เสียที

"อ๊ากกกกกกก เจียงเป่ยเซิง! เจียงเป่ยเซิงสู้ๆ! สู้เขานะ!"

บรรดาแฟนคลับคนอื่นรอบข้างที่ตะโกนจนเหนื่อยแล้ว: ???

พี่เป่ยมีแฟนคลับเป็นชายวัยกลางคนด้วยเหรอเนี่ย

[ในที่สุดก็ถึงตาฉีจี้ตี้กวงสักที รอจนใจจะขาดแล้ว]

[เมื่อกี้ทีมหวังหลิงซั่วแสดงได้ห่วยแตกเกินทน ถ้าฉีจี้ตี้กวงไม่รอดอีกรอบนี้ TAIK ก็ชนะแบเบอร์แล้ว]

[ยังไม่ทันเริ่มเลย อย่าเพิ่งชมคนอื่นจนกดตัวเองให้จมดินนักสิ]

[พี่เป่ยสู้ๆ! ฉีจี้ตี้กวงสู้ๆ!]

หนุ่มหล่อเจ็ดคน หกคนเดินด้วยสองขา อีกหนึ่งคนนั่งบนรถเข็น ก้าวขึ้นสู่เวที

ชุดของทุกคนในรอบนี้ไม่ได้ซับซ้อนเหมือนรอบการแสดงครั้งที่สอง เป็นเพียงชุดสีฟ้าขาวเรียบง่ายสบายตา ผูกเนกไทเส้นเล็กสีแดง ให้กลิ่นอายความเป็นเด็กหนุ่มพุ่งทะลุปรอท

แฟนคลับสังเกตเห็นว่า ครั้งนี้ ทั้งเจ็ดคนต่างสวมไมค์หูฟังไว้ที่ใบหน้า!

แสดงว่าทีมของพี่เป่ยจะเต้นงั้นเหรอ

แต่พี่เป่ยจะเต้นยังไงกันล่ะ

เจียงเป่ยเซิงพาลูกทีมกล่าวทักทายทุกคน "สวัสดีครับพวกเราคือ——"

"ทีมฉีจี้ตี้กวงครับ!"

"เดี๋ยวก่อนนะคะ" ซูชิงหลานเอ่ยขัดประโยคถัดไปของพวกเขา ทำหน้าที่เป็นผู้สัมภาษณ์ถามทั้งกลุ่ม "ในฐานะที่ได้ขึ้นแสดงเป็นทีมสุดท้าย ทุกคนมีอะไรอยากจะบอกไหมคะ"

เจียงเป่ยเซิงส่งยิ้มบางๆ ให้กล้อง "โชว์ระดับตำนานมักจะเอาไว้ปิดท้ายเสมอไม่ใช่เหรอครับ"

คำพูดที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มรูปงามหมดจด เดิมทีควรจะฟังดูเย่อหยิ่งแท้ๆ แต่ทว่าด้วยท่าทีอันสุขุมนิ่งสงบของเขา กลับทำให้ทุกคนปักใจเชื่อไปตามธรรมชาติ

[เชี่ยเอ๊ย! พี่เป่ยของฉันเปิดโหมดฟาดฟันแล้ว!]

[หล่อ โคตรหล่อเลย! ใจกล้ากว่าพวกทีมก่อนหน้านี้ตั้งเยอะ]

ซูชิงหลานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะ "ดูท่าทีมนี้จะมั่นใจในการแสดงของตัวเองมากเลยทีเดียวนะคะ"

สมาชิกหลายคนพยักหน้าอย่างรู้ใจกัน บางจังหวะก็สบตาส่งสัญญาณกัน ทำเอาชาวเน็ตที่ดูอยู่แทบจะทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว

[รู้สึกเหมือนพวกเขากำลังซุ่มทำความลับอะไรยิ่งใหญ่อยู่เลย!]

"ช่วงเปิดตัวของพวกเราอาจจะต้องใช้เวลาเตรียมตัวสักหน่อยนะครับ ขอให้ทุกคนอดทนรอสักหนึ่งนาที" เจียงเป่ยเซิงพยักหน้าให้เหล่าผู้ชมด้านล่าง น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ "ผมรับรองครับ ว่าพวกคุณจะต้องประหลาดใจแน่นอน"

"ได้——!!!"

เสียงขานรับดังกระหึ่มราวกับคลื่นยักษ์โดยไม่จำเป็นต้องมีใครคอยจัดระเบียบ ทุกคนล้วนเต็มใจที่จะรอทีมนี้หนึ่งนาที

"ขอถามหน่อยนะคะว่าเพลงที่จะแสดงในครั้งนี้คือเพลงอะไรคะ?"

"เพลงแต่งใหม่ครับ "love me right"" (เพลง "love me right" ของ EXO มีทั้งเวอร์ชันภาษาจีนและเกาหลี ในที่นี้ใช้เวอร์ชันภาษาจีน)

love me right?

มารักฉันเดี๋ยวนี้?

ชื่อเพลงตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยเหรอ?

เหล่าแฟนคลับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที

เพลงนี้พี่เป่ยเป็นคนแต่ง ถ้าปัดเศษคิดง่ายๆ ก็เท่ากับว่าพี่เป่ยกำลังบอกพวกเขาว่า มารักผมเดี๋ยวนี้!

"กรี๊ดดดดดดดด!"

เชียนอวี่คว้ามือสวีเฉิงพลางกรีดร้อง "พี่เป่ยกำลังบอกว่าให้ไปรักเขา!!! เขาพูดประโยคนี้แล้ว!!"

มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก

ราวกับเทพมารผู้ไร้หัวใจได้งอกหัวใจดวงใหม่ออกมา และเทพเจ้าผู้ร่วงหล่นได้สยายปีกขึ้นอีกครั้ง

สวีเฉิงหน้าเขียวคล้ำ "เจ๊ เลิกจิกผมได้แล้ว เล็บที่เจ๊เพิ่งไปทำมามันจิกเข้าเนื้อผมแล้วเนี่ย..."

"ขอโทษทีนะ..."

ทันทีที่เชียนอวี่พูดประโยคนี้จบ เธอก็พบว่าไฟบนเวทีสว่างวาบขึ้นมาทันใด

สมาชิกวงฉีจี้ตี้กวงยืนเรียงกันฝั่งซ้ายสามคนฝั่งขวาอีกสี่คน และคนที่อยู่ตรงกลางก็คือเจียงเป่ยเซิง

หืม? ยืนอยู่?

[?????]

[ที่แท้เวลาสมองขาวโพลนมันเป็นแบบนี้นี่เอง พูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ...]

[เดี๋ยวนะ... พี่ชาย?! นาย! แม่งไม่ใช่ว่าขาหักหรอกเหรอ?]

[เชี่ยยยยยยยย]

[ฉันจะบ้าตาย นี่ฉันดูไลฟ์นานเกินไปจนตาบอดหรือเปล่า? ทำไมฉันถึงเห็นพี่เป่ยลุกขึ้นยืนจากรถเข็นได้ล่ะ???]

[งั้นฉันก็คงตาบอดเหมือนกันแล้วล่ะ เพราะแม่งเอ๊ย ฉันก็เห็นเหมือนกัน]

ผู้ชมทั้งฮอลล์ตกตะลึง

ผู้ชมทั้งฮอลล์ลุกขึ้นยืน

ผู้ชมทั้งฮอลล์โห่ร้องกึกก้อง

"กรี๊ดดดดด เจียงเป่ยเซิง! เจียงเป่ยเซิง! พี่เป่ย——!!!"

หากค่ำคืนนี้จะมีเพียงชื่อเดียวที่ถูกจดจำ ชื่อนั้นก็คือเจียงเป่ยเซิง

นับตั้งแต่เวทีแรกเป็นต้นมา เรื่องเดียวที่พวกแอนตี้แฟนใช้โจมตีเขาได้ก็คือความจริงที่ว่าเขาลุกขึ้นยืนไม่ได้

แต่ทว่าทุกสิ่งทุกอย่าง กลับพลิกผันไปในพริบตาเมื่อถึงการแสดงรอบที่สาม

[พวกแอนตี้แฟนไสหัวออกมาพูดซิ!]

[นับจากนี้ต่อไป พี่เป่ยของฉันก็ไม่มีจุดไหนให้ใครมาโจมตีได้อีกแล้ว]

กองทัพนักเลงคีย์บอร์ดที่ถูกฮ่าวฮั่นเอนเตอร์เทนเมนต์จ้างมา ต่างพากันจ้องมองภาพตรงหน้าจนตาค้าง

พวกเขาชินกับการที่เวลากล้องตัดไปที่เจียงเป่ยเซิง ท่ามกลางเสียงชื่นชมมากมาย พวกเขาจะคอยขัดจังหวะทำลายบรรยากาศด้วยประโยคที่ว่า "สุดท้ายก็ยืนไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ"

แฟนคลับถูกพวกเขาปั่นประสาทจนโกรธแทบตายทุกครั้ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ทว่าในตอนนี้ เจียงเป่ยเซิงลุกขึ้นยืนได้แล้ว

กองทัพนักเลงคีย์บอร์ดพยายามนึกทบทวนดูอีกครั้งว่าคนคนนี้ยังมีจุดไหนให้สาดโคลนได้อีกบ้าง

หน้าตาหล่อเหลา ร้องเพลงเพราะ ผลการเรียนที่มหาวิทยาลัยก็ดีเยี่ยม แม้บุคลิกจะเป็นคนนิ่งขรึมแต่ก็ไม่ได้ดูเย็นชาไร้หัวใจ แถมยังเป็นที่รักใคร่ของเพื่อนร่วมทีมอย่างมาก

แม่งเอ๊ย นี่ไม่มีที่ให้โจมตีแล้วจริงๆ เหรอวะ?

ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงอยู่นั้น เจียงเป่ยเซิงที่อยู่กลางเวทีก็ยกแขนขึ้น แล้วดีดนิ้วขึ้นไปกลางอากาศ

สิ้นเสียงดีดนิ้วอันกังวาน เสียงดนตรีอินโทรก็ดังขึ้น

"ตึง~ ตึง~ ตึง~"

จังหวะอินโทรที่เร้าใจสุดๆ ทำให้ผู้ชมที่ลุกขึ้นยืนดูการแสดงอยู่แล้วอดไม่ได้ที่จะขยับขาตามจังหวะ

และขบวนแถวบนเวทีก็เปลี่ยนไปในพริบตา เมื่อกวาดสายตามองไป ล้วนเห็นแต่เรียวขายาวๆ ทั้งสิ้น

ลำแสงไฟสาดส่องลงมารวมกันที่จุดกึ่งกลาง เจียงเป่ยเซิงในฐานะเซ็นเตอร์ผู้กำหนดโทนของโชว์ในช่วงเปิด ฮัมเพลงออกมาอย่างสง่างาม ก่อนจะตามด้วยท่อนเปิดที่ร้องออกมาได้อย่างลื่นไหลและทรงเสน่ห์

"Oh Yeah! C'mon!

Take your time

คืนนี้เร่งจังหวะหัวใจให้เต้นรัว (Na Na Na Na x 2)

So tonight

อยากให้เธอไปท่องดวงจันทร์ด้วยกันกับฉัน (Yea Yea Yea Yea x 2)"