ตอนที่ 100 ไฟไหม้แล้ว!

หน้าหนาวทางใต้เทียบกับทางเหนือแล้วจะหนาวชื้นกว่า และหากเทียบกันแล้ว โอกาสเกิดไฟไหม้ก็น้อยกว่าด้วย ทว่าประจวบเหมาะในเวลานี้ อาคารเรียนของระดับชั้นมัธยมสามกลับเกิดไฟไหม้ขึ้นมา ซ้ำร้ายจุดที่ไฟไหม้ยังเป็นห้องพักครูห้องหนึ่งของ ม.3 และสิ่งที่ทำให้ผู้คนนึกพิศวงยิ่งกว่าเดิมก็คือ ห้องพักครูห้องนี้ไม่มีใครใช้งานมานานมากแล้ว

ทว่าเคราะห์ดีที่ไฟไม่ได้ลุกลามใหญ่โต เมื่อเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยและครูที่รุดมาช่วยกันดับไฟจนมอดลง นักเรียน ม.3 ที่วิ่งหนีลงมาจากตึกด้วยความแตกตื่นตกใจก็ค่อย ๆ ทยอยกลับเข้าห้องเรียนเพื่อเรียนต่อ

แม้จะยังสืบหาสาเหตุเพลิงไหม้ไม่ได้ ทว่าเสียงวิพากษ์วิจารณ์กลับแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว บ้างก็ว่าเกิดจากสายไฟเก่าชำรุดจนลัดวงจร บ้างก็ว่ามีคนทิ้งก้นบุหรี่ไม่เป็นที่จนเกิดไฟลุก และยังมีคนพูดไปถึงขั้นว่ามีใครบางคนจงใจวางเพลิง ซ้ำยังโยงคดีลอบวางเพลิงครั้งนี้เข้ากับเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่นานอีกด้วย

ตอนนี้ เฮ่ออวิ๋นเองก็กำลังทบทวนความทรงจำอย่างละเอียด เหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนี้ ในความทรงจำของเฮ่ออวิ๋นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นั่นทำให้ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิด ก็แวบสังหรณ์ขึ้นมาเลือนรางว่า ไฟไหม้คราวนี้กับเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายจะต้องมีความเกี่ยวข้องกันอย่างยิ่งแน่นอน

"พี่อวิ๋น แกคิดว่าช่วงนี้ทำไมถึงมีแต่เรื่องไม่สงบแบบนี้นะ ตอนแรกก็มีคนปีนกำแพงจนตกใจขวัญผวา ต่อมาก็มีคนโดนก้อนอิฐลอบตีหัว มาตอนนี้ยังเกิดไฟไหม้อีก หรือว่าปีนี้ดวงชะตาจะตกต่ำ ซวยซ้ำซวยซ้อนจริง ๆ!" หลี่เค่อถอนหายใจพลางพูดขึ้นมาลอย ๆ

"ซวยอะไรกัน! ฉันว่าต้องมีคนจงใจเล่นแง่แน่! พวกแกยังจำคราวก่อนที่หลี่เหลียงฉ่วงจู่ ๆ ก็พรวดพราดเข้ามาในห้องเรียนเราได้ไหม ฉันว่าแปดเก้าส่วนต้องเป็นหมอนั่นแกล้งทำตัวผีเข้าผีออกแน่!" จ้าวเวยเดินเข้ามาพูดขึ้นกะทันหัน

"เฮ่ออวิ๋น นายว่าไงล่ะ" จ้าวเวยหันไปมองเฮ่ออวิ๋นแล้วเอ่ยถาม

"ฉันน่ะเหรอ... บางทีที่นายพูดอาจจะถูกก็ได้มั้ง!" เฮ่ออวิ๋นชี้มาที่ตัวเอง ยิ้มบาง ๆ ไม่ได้พยักหน้าและไม่ได้ส่ายหัว พลางเอ่ยตอบเรียบ ๆ

อันที่จริง ในใจของเฮ่ออวิ๋นเริ่มคาดเดาไว้แล้ว ที่จ้าวเวยพูดนั้นไม่ผิด เรื่องพิลึกพิลั่นพวกนี้ล้วนเกิดขึ้นหลังจากการกระทำผิดแปลกของหลี่เหลียงฉ่วงทั้งสิ้น หากจะบอกว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกับหลี่เหลียงฉ่วงเลยสักนิด ให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ เพียงแต่การคาดเดาไม่ได้แปลว่าเขามีหลักฐานที่จะพิสูจน์ได้ว่าเรื่องราวระลอกนี้เป็นฝีมือของหลี่เหลียงฉ่วงจริง ๆ

สำหรับเหตุการณ์ไฟไหม้ในครั้งนี้ เหล่าผู้บริหารโรงเรียนต่างมีความเห็นไม่ตรงกัน บ้างก็มองว่าเป็นแค่อุบัติเหตุ แต่บ้างก็เชื่อว่าเป็นฝีมือของมนุษย์ เพื่อจะสืบให้กระจ่างว่าไฟไหม้เพราะอะไรกันแน่ ผู้อำนวยการจางชิ่งจึงจำต้องเชิญเจ้าหน้าที่ดับเพลิงเข้ามาตรวจสอบ

ทว่าเมื่อผู้อำนวยการจางชิ่งได้รับผลสรุปในท้ายที่สุด เขากลับนิ่งเงียบไปทันที รายงานจากฝ่ายดับเพลิงระบุชัดเจนว่า เหตุเพลิงไหม้ครั้งนี้เป็นฝีมือมนุษย์จริง ๆ ซ้ำร้ายคนที่จุดไฟยังใช้สารเร่งการติดไฟ ซึ่งก็คือน้ำมันเบนซิน

"ฝีมือคนงั้นเหรอ? ต้องแค้นเคืองขนาดไหนกันเนี่ย? แต่ตกลงแล้วเป็นใครกันแน่ล่ะ..." จางชิ่งนั่งถือรายงานการดับเพลิงครุ่นคิดอยู่ในห้องทำงานผู้อำนวยการ

"น่าจะเป็นคนในโรงเรียนนี่แหละ ยังไงคนนอกก็แทบจะเข้ามาไม่ได้อยู่แล้ว! แล้วก็ไม่น่าจะใช่เด็กนักเรียนด้วย เพราะเวลานั้น นักเรียนกำลังนั่งเรียนกันอยู่หมดทุกคน!" จางชิ่งคิดทบทวนไปพลางตัดรายชื่อคนที่เป็นไปไม่ได้ออกไปพลาง ทันใดนั้น เขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบต่อสายโทรศัพท์หาเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยทันที

ช่วงเวลาอาหารเย็น เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อเพิ่งกินข้าวเสร็จและเตรียมตัวจะไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำรวม พอทั้งสองเดินออกมาจากหอพัก ถือถังพลาสติกกับเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนเดินมาถึงหน้าเรือนแถวชั้นเดียวที่ไม่ไกลจากหอพักนัก หน้าเรือนแถวกลับมีผู้คนมามุงกันอยู่ไม่น้อย

คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นนักเรียนชั้น ม.1 ที่มาอาบน้ำเหมือนกับพวกเขาสองคน เรือนแถวชั้นเดียวแถวนี้เดิมทีเคยเป็นโกดังของโรงเรียน ต่อมาถูกดัดแปลงเป็นห้องอาบน้ำ แบ่งออกเป็นฝั่งชายและฝั่งหญิง โดยมีกำแพงกั้นกลางไว้

ทว่าตอนนี้ กำแพงกั้นระหว่างห้องอาบน้ำชายหญิงกลับมีรอยแตกร้าวปรากฏขึ้นมา จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ และสิ่งที่ทำให้พวกผู้ชายพากันด่ากราดยิ่งกว่าเดิมก็คือ ประตูห้องอาบน้ำชายพังเสียหายยับเยินไปหมด หน้าต่างด้านหลังก็โคลงเคลงจวนเจียนจะหลุด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นฝีมือคนจงใจทำลาย

"ไฟไหม้! ไฟไหม้แล้ว!..." ขณะที่ทุกคนกำลังยืนมุงอยู่นั้น ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา จังหวะนั้นทุกคนพลันหันขวับไปมองตามเสียงทันที ก็เห็นหลังคาห้องหนึ่งของห้องอาบน้ำหญิงมีควันดำหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมา แม้จะมีกำแพงขวางกั้นจนมองไม่เห็นสถานการณ์ฝั่งโน้น แต่เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของพวกนักเรียนหญิงหลายคน เฮ่ออวิ๋นก็เดาได้ว่าทางนั้นต้องโกลาหลวุ่นวายอย่างแน่นอน

เฮ่ออวิ๋นเดาไม่ผิดแม้แต่น้อย ในเวลานี้พอเห็นว่าเกิดไฟไหม้ นักเรียนหญิงจำนวนมากต่างพากันวิ่งกรูออกมาจากห้องอาบน้ำหญิง บางคนถึงกับยังสวมเสื้อตัวนอกไม่ทันด้วยซ้ำ

"ทุกคนยังมัวยืนบื้ออะไรกันอยู่! รีบไปช่วยกันดับไฟทางโน้นเร็วเข้า!" เมื่อเห็นพวกนักเรียนชายที่ยืนมุงอยู่หน้าห้องอาบน้ำชาย ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา ทุกคนก็รีบถือถังน้ำวิ่งออกไปนอกห้องอาบน้ำทันที

ครูบางคนที่ได้ยินข่าวและเจ้าหน้าที่ดูแลห้องอาบน้ำก็พากันเข้ามาช่วยด้วย ไม่นานเพลิงก็ถูกดับลง ทว่าผนังส่วนใหญ่ของห้องอาบน้ำหญิงถูกควันรมจนดูไม่จืด เมื่อทุกคนลองเพ่งดูอีกที ก็พบว่าจุดที่เกิดเพลิงไหม้ไม่ใช่ห้องอาบน้ำหญิง แต่เป็นโกดังชั่วคราวที่ยังใช้งานอยู่ซึ่งตั้งอยู่ติดกับห้องอาบน้ำหญิง

ปกติโกดังแห่งนี้ใช้เก็บของเบ็ดเตล็ดของโรงเรียน อย่างเช่นไม้กวาด ไม้ถูพื้น และอื่นๆ พอเกิดไฟไหม้ โกดังที่มีสิ่งของเหล่านี้กองสุมอยู่ ไฟจึงลุกลามอย่างรวดเร็ว ทั้งยังมีควันหนาทึบ ทำให้พวกนักเรียนหญิงตกใจเสียขวัญไปชั่วขณะ ประกอบกับฟ้าเริ่มมืดแล้ว จึงไม่มีใครทันสังเกตเลยว่าที่จริงไม่ได้ไหม้ข้างในห้องอาบน้ำ

"ใครมันช่างชั่วช้าขนาดนี้ ถึงกับจุดไฟเผาโกดังเนี่ยนะ!"

"นั่นน่ะสิ! เมื่อกี้ทำเอาฉันตกใจแทบตาย!"

"วันนี้ตึกเรียน ม.3 ก็เพิ่งเกิดไฟไหม้ไป พวกเธอว่ามันจะเกี่ยวโยงกับไฟไหม้ครั้ง

ขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา ผู้อำนวยการจางชิ่งก็พาคนจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาถึง

"พวกผู้ชายออกไปให้หมด! มายืนออกันตรงนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน! ออกไป! ออกไปกันให้หมด!" เมื่อเห็นเด็กผู้ชายจำนวนไม่น้อยยืนล้อมอยู่ด้านนอกหอพักหญิง จางชิ่งก็ขมวดคิ้วแน่น รีบส่งเสียงไล่นักเรียนชายที่ยืนมุงดูอยู่ทันที

ในเวลาเดียวกัน เขาก็สั่งให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยรีบคุ้มกันจุดเกิดเหตุเพลิงไหม้เอาไว้ แล้วให้นักเรียนหญิงที่อยู่ในเหตุการณ์เล่าลำดับเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง

"ดูท่าคราวนี้จะเป็นหลี่เหลียงฉ่วงที่คิดจะใช้แผนเดิมมาขู่เด็กนักเรียนในโรงเรียนอีกล่ะสิ!" จางชิ่งพึมพำกับตัวเอง จากนั้นจึงหันไปสั่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยหลายคนที่อยู่ข้างหลัง "พวกนายสองสามคนไปดูทางโน้น ส่วนคนที่เหลือไปทางนี้ ต้องจับตัวเขามาให้ได้ เขาคงยังหนีไปได้ไม่ไกลหรอก!" พูดจบ จางชิ่งเองก็รีบผละออกจากห้องอาบน้ำหญิงไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นภาพนี้ หลี่เค่อที่เพิ่งเดินพ้นออกมาจากหอพักหญิงก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบ "เล่นใหญ่ขนาดนี้ หรือว่าครูใหญ่จะรู้แล้วว่าใครเป็นคนวางเพลิง?"

"น่าจะใช่นะ! แกดูสิ เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยระดมพลกันออกไปหมดเลย! คงจะสืบจนรู้ตัวคนวางเพลิงแล้วมั้ง?"

หลี่เหยียนจวินพูดพลางหันไปมองเฮ่ออวิ๋นที่กำลังยืนเงียบอยู่ แล้วเอ่ยถาม "เฮ่ออวิ๋น แกคิดว่าไง?"

"น่าจะเกี่ยวกับหลี่เหลียงฉ่วงนั่นแหละ บางทีเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นพักนี้อาจจะเป็นฝีมือเขาทั้งหมดเลยก็ได้" เฮ่ออวิ๋นมองหลี่เค่อกับหลี่เหยียนจวิน พลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ฉันว่าแล้วเชียว! ต้องเป็นฝีมือไอ้หมอนั่นแน่ ๆ ก่อนหน้านี้พวกแกกลับไม่ยอมเชื่อกันเอง!" พอเฮ่ออวิ๋นพูดจบ หลี่เค่อก็รีบชิงพูดแทรกขึ้นมาทันที แต่หลี่เหยียนจวินกลับเหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วหัวเราะ "ฉันจำได้ว่าตอนนั้นแกไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา หรือว่าฉันจำผิดไปเอง?"

"งั้นเหรอ? แกคงจำผิดไปเองแหละมั้ง!" หลี่เค่อหัวเราะแก้เก้อพลางตอบอุบอิบ

"เลิกคุยกันได้แล้ว! รีบไปดูเร็ว! ครูใหญ่กับพวกจับตัวคนวางเพลิงได้แล้ว!" ขณะที่ทั้งสองสามคนกำลังคุยกันอยู่นั้น จ้าวเวยก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ เขาวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกของเฮ่ออวิ๋นแล้วเอ่ยปากบอกด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย