ตอนที่ 99 ยุคสมัยกำลังเพรียกหา!

สำหรับพวกผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์แล้ว ขอแค่ทำเงินก้อนโตได้ ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหนพวกเขาก็พร้อมจะฟันฝ่าทั้งนั้น ดังนั้นเฮ่ออวิ๋นจึงไม่กลัวเลยว่าจะขายที่ดินผืนนี้ไม่ออก ในทางกลับกัน หากเขาบริหารจัดการได้ดี ก็ยังจะได้เงินชดเชยเพิ่มอีกก้อนจากขั้นตอนการรื้อถอนตึกพักอาศัยด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าเงื่อนไขเบื้องต้นที่จะได้เงินชดเชยก็คือ ตึกพักอาศัยที่จะรื้อถอนต้องมีคนอยู่อาศัยจริง ไม่เช่นนั้นพอพวกผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์มาเจรจากับบริษัทในเครือของเฮ่ออวิ๋น พวกเขาก็จะเอาเรื่องนี้มาเป็นประเด็นต่อรอง

บ่ายวันอาทิตย์ เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อกลับมาที่โรงเรียนอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาไม่ได้ยินข่าวเรื่องคนถูกลอบทำร้ายอีก เฮ่ออวิ๋นจึงคิดในใจว่า คงเป็นเพราะทุกคนเริ่มระวังตัวจนทำให้คนร้ายรู้สึกว่าหาจังหวะลงมือไม่ได้ จึงยอมรามือไปชั่วคราว

ไม่ใช่แค่เฮ่ออวิ๋นที่คิดแบบนี้ เพื่อนนักเรียนคนอื่นรวมถึงพวกครูส่วนใหญ่ก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน มีเพียงตำรวจจากสถานีตำรวจเท่านั้นที่ไม่กล้าลดการระแวดระวัง ยังคงง่วนอยู่กับการตามหาตัวคนร้ายต่อไป ทว่าพวกเขาก็ถูกกำหนดให้คว้าน้ำเหลว เพราะเมื่อไม่มีใครถูกลอบทำร้ายอีก เบาะแสจึงขาดตอนลงตรงนี้

พักคาบที่สองช่วงเช้าเพิ่งจะดังขึ้น ทุกคนก็รีบวิ่งลงบันไดไปยังสนามโรงเรียน เข้าแถวเรียงหนึ่งเตรียมทำกายบริหารระหว่างคาบ ตามกฎของโรงเรียน ไม่ว่าฤดูร้อนหรือฤดูหนาว ทุกห้องและนักเรียนทุกคนต้องทำกายบริหารระหว่างคาบ โดยกำหนดเวลาไว้หลังเลิกคาบที่สอง โรงเรียนจึงจงใจปรับเวลาพักระหว่างคาบที่สองกับคาบที่สามให้เป็นยี่สิบห้านาที

"กายบริหารตามวิทยุชุดที่แปดแห่งชาติ ยุคสมัยกำลังเพรียกหา...!" สิ้นเสียงตามสายที่ดังก้องไปทั่วสนาม นักเรียนทุกคนก็เริ่มทำกายบริหารระหว่างคาบ

"หนึ่ง สอง สาม สี่... สอง สอง สาม สี่"

ในเวลานี้ ท่ากายบริหารที่พวกเฮ่ออวิ๋นทำกัน ความจริงแล้วคือกายบริหารตามวิทยุสำหรับนักเรียนมัธยมชุดที่สองแห่งชาติที่มีชื่อว่า "ตะวันแรกฉาย" โดยท่าตะวันแรกฉายจะมีท่าเตรียมหนึ่งท่า ท่าบริหารเจ็ดท่า ท่าเตรียมมีสองท่อนแปดจังหวะ ท่าบริหารมีสี่ท่อนแปดจังหวะ ส่วนท่าผ่อนคลายมีสิบเอ็ดท่อนแปดจังหวะกับอีกสามจังหวะ ท่าบริหารประกอบด้วยท่าย่ำเท้า ท่าบริหารแขน ท่ายืดอก ท่าเอียงตัว ท่าบริหารทั้งตัว ท่ากระโดด และท่าผ่อนคลาย

ท่ากายบริหารชุดนี้ทำกันตั้งแต่ชั้นประถมยันมัธยมสาม ทุกครั้งที่ทำ เฮ่ออวิ๋นอดไม่ได้ที่จะค่อนขอดในใจว่ามันชวนคิดลึกเหลือเกิน โดยเฉพาะบางท่า ถ้าเอาไปทำในปี 2016 คงดูอุจาดตาพิลึก

หลังเสียงกริ่งเข้าเรียนคาบที่สามดังขึ้น ทุกคนก็กลับเข้าห้องเรียน คาบนี้พอดีเป็นวิชาดนตรี พวกเขาเพิ่งจะนั่งที่เรียบร้อย ยังไม่ทันได้เริ่มร้องเพลง ก็เห็นครูหวังอิงถือเครื่องเล่นเทปเครื่องหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง

นับตั้งแต่หลี่เหลียงฉ่วงถูกโรงเรียนสั่งพักการสอน นอกจากจะไม่ได้สอนวิชาภาษาอังกฤษแล้ว วิชาดนตรีของทั้งสามห้องในระดับชั้นมัธยมหนึ่งก็เปลี่ยนมาให้หวังอิงสอนแทน นี่เป็นเพราะโรงเรียนคำนึงว่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเธอเอกวิชาดนตรีอยู่แล้ว จึงไม่ได้เลือกคนอื่นมาเป็นครูสอนดนตรีอีก

"ครูหวังครับ วันนี้พวกเราจะได้เรียนเพลงฮิตไหมครับ"

"นั่นสิครับครูหวัง! มหาวิทยาลัยครูเรียนเอกดนตรีมาไม่ใช่เหรอครับ สอนพวกเราเตอร์ร้องเพลงป็อปหน่อยสิครับ!"

พอครูหวังอิงเสียบปลั๊กเครื่องเล่นเทปเสร็จ ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด พวกเด็กผู้ชายจอมซนในห้องก็เริ่มเสนอให้เธอสอนร้องเพลงฮิตร่วมสมัย เมื่อเห็นความกระตือรือร้นของทุกคน หวังอิงจึงยิ้มพลางพูดว่า "ทุกคนเงียบก่อนจ้ะ! เรื่องสอนร้องเพลงฮิตน่ะไม่มีปัญหาหรอก เพียงแต่ครูมีเรื่องจะบอกก่อน ให้ทุกคนลองเอาไปคิดดูกันนะ!"

"ใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้ว ทุกคนคงรู้เรื่องงานแสดงวันปีใหม่กันแล้วใช่ไหมล่ะ" เมื่อเห็นทุกคนไม่พูดอะไร ได้แต่พยักหน้า หวังอิงจึงพูดต่อ "งานแสดงวันปีใหม่ มีใครอยากสมัครขึ้นไปร้องเพลงบ้างไหม"

"คุณครูคะ แต่ละห้องส่งได้แค่สามการแสดงไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าการแสดงร้องเพลงที่คุณครูพูดถึงจะแยกต่างหากคะ" พอหวังอิงพูดจบ เฝิงฝูเตี๋ยในฐานะหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมบันเทิงก็ลุกขึ้นถามด้วยสีหน้าสงสัย

"ถูกต้องจ้ะ! อันนี้เป็นไปตามความสมัครใจทั้งหมด ถ้าห้องเราไม่มีใครสมัครก็ไม่เป็นไรนะ" หวังอิงพยักหน้าพลางตอบ

"แต่คุณครูครับ ต่อให้พวกเราอยากร้อง ก็ไม่รู้ว่าจะร้องเพลงอะไรอยู่ดีนี่ครับ? ผมว่าช่างมันเถอะ!" คนที่พูดคือหลี่เฮ่อเหนียน เขาตั้งใจพูดขัดคอ น้ำเสียงแฝงความเคียดแค้นเอาไว้จาง ๆ

นับตั้งแต่หลี่เหลียงฉ่วงผู้เป็นลุงแท้ ๆ ถูกสั่งพักการสอน เขาก็ผูกใจเจ็บหวังอิงครูคนใหม่คนนี้เป็นพิเศษ ถึงขั้นคิดไปว่าถ้าไม่ใช่เพราะหวังอิง ลุงของเขาคงไม่ต้องตกงานแบบนี้!

"คุณครูครับ ถ้าผมสมัคร คุณครูช่วยติวให้พวกเราได้ไหมครับ?" ทว่าพอหลี่เฮ่อเหนียนพูดจบ ก็โดนหลี่เค่อหักหน้าเข้าให้ทันที เห็นเพียงหลี่เค่อปรายตามองหลี่เฮ่อเหนียนอย่างมีความหมาย แล้วลุกพรวดขึ้นยืนพูด

"หลี่เค่อ! แก..." เมื่อเห็นหลี่เค่อตั้งใจขัดแข้งขัดขา หลี่เฮ่อเหนียนที่เพิ่งนั่งลงก็โมโหจนแทบทนไม่ไหว แต่เขาก็คัดค้านอะไรไม่ได้ ได้แต่มองหลี่เค่อด้วยสายตาเคียดแค้น กล้ำกลืนความหงุดหงิดไว้ในอก

"เอาละ... นักเรียนทุกคน ฟังครูนะ เรื่องนี้ตามความสมัครใจเลยจ้ะ ถ้าเธออยากเข้าร่วม ครูช่วยแนะนำให้ได้นะ!" หลังพูดจบ ครูหวังอิงก็ไม่อยากดึงดันเรื่องนี้ต่อ จึงวกกลับเข้าเรื่อง "เมื่อกี้ทุกคนบอกว่าอยากให้ครูสอนเพลงฮิต ถ้าอย่างนั้นครูจะสอนเพลงใหม่ของวงเอสเอชอีที่ชื่อเพลง 'สบตาหมื่นปี' ให้ก็แล้วกันนะ!"

"น้ำตามีรสเค็มและหวานระคนอยู่บ้าง แผงอกของเธอแนบชิดข้างแก้มฉัน หันกลับไปมองหิมะที่เคยย่ำผ่านมา ค่อย ๆ ละลายกลายเป็นทุ่งหญ้า และตัวฉันก็เหมือนกับเธอ ไม่เคยนึกเสียใจเลยสักวินาทีเดียว..."

เสียงร้องของครูหวังอิงไพเราะและหวานใสมาก ทั้งยังเปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก ทำให้นักเรียนด้านล่างต่างพากันเคลิบเคลิ้มไปกับบทเพลงอันแสนเศร้า ทว่ากลับมีคนหนึ่งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น คนคนนั้นก็คือเฮ่ออวิ๋น

สำหรับเพลงใหม่ "สบตาหมื่นปี" ของวงเอสเอชอีเพลงนี้ เฮ่ออวิ๋นมีความรู้สึกพิเศษบางอย่าง มันเป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่องหนึ่ง และยังเป็นความทรงจำที่งดงามที่สุดระหว่างเขากับเฝิงฝูเตี๋ยเช่นกัน

เพราะเพลงนี้ เฮ่ออวิ๋นถึงได้เริ่มแอบชอบเฝิงฝูเตี๋ย เพราะเพลงนี้ เฮ่ออวิ๋นถึงได้เก็บรักษาเนื้อเพลงที่เฝิงฝูเตี๋ยมอบให้เป็นอย่างดี และเพราะเพลงนี้ ทุกครั้งที่ละครเรื่องนั้นออกอากาศ เฮ่ออวิ๋นจะต้องไปนั่งเฝ้าหน้าจอโทรทัศน์อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

"เฮ้อ... ชาตินี้จะไร้วาสนา หรือมีวาสนาต่อกัน ทุกอย่างก็ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาเถอะ ขอให้เธอมีความสุขปลอดภัย หรือไม่ก็..." สายตาจับจ้องอยู่ที่เฝิงฝูเตี๋ย เฮ่ออวิ๋นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางพึมพำกับตัวเอง

"ไฟไหม้แล้ว! ไฟไหม้แล้ว!..." ขณะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับเสียงเพลง จู่ ๆ เสียงตะโกนร้องก็ดังแว่วมาจากด้านนอก

ในวินาทีนั้น ทุกคนต่างได้ยินเสียงร้องตะโกน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินแว่ว ๆ ว่ามีคนตะโกนว่าไฟไหม้ พวกเขาก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา คราวนี้หวังอิงเองก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน จึงรีบพูดกับนักเรียนว่า "ทุกคนอยู่ในห้องเรียนก่อนนะ อย่าเพิ่งแตกตื่น! เดี๋ยวครูออกไปดูสถานการณ์ก่อน!"

"รีบหนีเร็ว! ไฟไหม้แล้ว! ไฟไหม้แล้ว!" ทันทีที่หวังอิงก้าวออกจากห้องเรียน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เธอเห็นควันดำหนาทึบพวยพุ่งออกมาจากห้องเรียนฝั่งซ้ายสุดของตึกเรียน ม.3 ที่อยู่ข้างหน้า นักเรียนชั้น ม.3 จำนวนมากต่างพากันวิ่งกรูกันลงมาจากอาคาร โดยมีครูบางส่วนคอยช่วยจัดระเบียบให้นักเรียนรีบลงมาข้างล่างอย่างรวดเร็ว