ตอนที่ 98 พัฒนาโครงการจัดสรร

ก่อนเริ่มคาบเรียนสุดท้ายของช่วงบ่ายวันศุกร์ ภายในห้องเรียน ม.1 ห้อง 125

เฮ่ออวิ๋นนั่งอยู่ที่โต๊ะ กำลังเก็บการบ้านและหนังสือเรียนที่ต้องเอากลับบ้าน ส่วนข้าง ๆ นั้น หลี่เค่อกำลังใช้ปากกาขีดเขียนอะไรบางอย่างอยู่ ตอนนั้นเอง จ้าวเวยก็เดินเข้ามา มองเฮ่ออวิ๋นที มองหลี่เค่อที แล้วกระซิบถามเบา ๆ ว่า "พวกนายจะกลับบ้านกันเหรอ"

"ก็ต้องกลับสิ! ไม่กลับแล้วจะให้อยู่โยงนอนที่โรงเรียนหรือไง!" หลี่เค่อตอบสวนกลับไปทันทีโดยไม่ต้องคิด เฮ่ออวิ๋นไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าแล้วก้มหน้าก้มตาเก็บของของตัวเองต่อ

"พวกนายไม่กลัวคนลึกลับคนนั้นจะมาดักทำร้ายคนอีกเหรอ" จ้าวเวยถามซ้ำ น้ำเสียงเจือความไม่อยากจะเชื่อ เขาชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยเตือนอีกครั้ง "ฉันว่าพวกนายอย่าเพิ่งกลับเลย อยู่หอพักไปก่อนเถอะ ยังไงฉันก็กะว่าจะอยู่หอพักอยู่แล้ว อีกอย่างโรงอาหารก็มีข้าวให้กิน ไม่ต้องห่วงเรื่องปากท้องหรอก!"

"กลัวอะไรกัน! ฉันเป็นเทควันโดนะ ถ้านึกหาญกล้าโผล่หัวมา ฉันจะซัดให้หงายเงิบเลยคอยดู!" หลี่เค่อพูดอย่างไม่ยี่หระ

ทางด้านเฮ่ออวิ๋นก็เอ่ยปากขึ้นว่า "ความจริงนายไม่ต้องกลัวจนลนลานขนาดนั้นหรอก คนที่โดนเล่นงานเมื่อสัปดาห์ก่อนล้วนแต่ไปนั่งเล่นเกมในตำบลจนลืมเวลา พอมืดค่ำแล้วค่อยเดินกลับบ้านถึงได้โดนดักทำร้าย เพราะงั้นคนร้ายน่าจะไม่เลือกก่อเหตุตอนกลางวันแสก ๆ พวกเราหลีกเลี่ยงช่วงเวลานั้นได้อยู่แล้ว"

"ยิ่งไปกว่านั้น อย่างที่หลี่เค่อว่านั่นแหละ ผมเองก็เป็นเทควันโดเหมือนกัน ถ้ามันกล้ามาจริง จะซัดให้ฟันร่วงหมดปากเลย!" เฮ่ออวิ๋นยิ้มพลางพูดต่อ

"ในเมื่อพวกนายสองคนพูดขนาดนี้แล้ว ฉันก็คงไม่ห้ามแล้วล่ะ แต่ยังไงก็ระวังตัวไว้ก่อน เดินทางกลับบ้านก็ดูตาม้าตาเรือด้วยแล้วกัน!" จ้าวเวยเห็นทั้งสองคนยืนกรานว่าจะกลับบ้านให้ได้ก็จนใจที่จะเกลี้ยกล่อมต่อ ทำได้เพียงเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง

ในคาบเรียนสุดท้าย ครูซุนสรุปผลการเรียนในสัปดาห์นี้ตามปกติโดยไม่ได้เอ่ยถึงคนร้ายผู้นั้น เพียงแต่กำชับให้ทุกคนระมัดระวังตัวในการเดินทางกลับบ้าน หากจำเป็นก็สามารถมาขอยืมโทรศัพท์ของเขาเพื่อโทรบอกผู้ปกครองให้มารับกลับบ้านได้

หลังจากเลิกเรียน เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อไม่ได้รีบร้อนกลับบ้านในทันที แต่ไปตามหาถานหย่า หวงจิงจิง และหลี่เหยียนจวิน เพื่อชวนเดินกลับบ้านด้วยกัน ในบรรดาสามคนนี้ แม้ถานหย่ากับหวงจิงจิงจะมีนิสัยห้าว ๆ เหมือนทอมบอย แต่พอเจอเรื่องพรรค์นี้เข้าก็หวาดกลัวเหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไป ทั้งสองคนจึงตอบตกลงข้อเสนอของเฮ่ออวิ๋นโดยไม่ลังเล ส่วนหลี่เหยียนจวินนั้น ทางกลับบ้านเป็นทางเดียวกันอยู่แล้ว จึงตกลงร่วมทางด้วยเช่นกัน

ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาทั้งโล่งใจและแปลกใจไปพร้อมกันก็คือ ระหว่างทางกลับบ้านทุกอย่างราบรื่นเป็นปกติ ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นเลย

ตลอดสองวันที่อยู่บ้าน เฮ่ออวิ๋นโทรศัพท์หาเกาหางเป็นอันดับแรกเพื่อสอบถามสถานการณ์ของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง เมื่อได้ยินว่าหวังเต๋อฟู่ไม่ได้สร้างปัญหาใหญ่อะไรในการบริหารงาน จึงเอ่ยถามถึงหวังเจี้ยนหลิน และเมื่อทราบว่าหวังเจี้ยนหลินสำนึกผิดแล้ว เขาจึงสั่งให้เกาหางย้ายกลับไปประจำที่แผนกบุคคลตามเดิม แล้วให้หวังเจี้ยนหลินกลับมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการบริษัทรับเหมาก่อสร้างต่อไป

หลังจากจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จสิ้น เฮ่ออวิ๋นก็โทรศัพท์หาจางเหว่ยเพื่อสอบถามความเป็นไปของเครือร้านหอยดูดซื่อหม่าโถว เมื่อได้ยินว่าสาขาแต่ละแห่งทำกำไรสุทธิได้เฉลี่ยวันละประมาณสี่พันหยวน เขาก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ทว่าในใจกลับลิงโลดจนแทบคลั่ง หากคำนวณดูแล้ว เดือนหนึ่งก็สามารถทำเงินได้ถึงประมาณหนึ่งล้านห้าแสนหยวนทีเดียว

รายได้งามขนาดนี้เหนือความคาดหมายของเฮ่ออวิ๋นไปมาก เขาจึงถามต่อไปถึงเงินทุนหมุนเวียนคงเหลือในบัญชีของเครือร้านหอยดูดซื่อหม่าโถว และเมื่อรู้ว่ามีเงินอยู่เกือบห้าล้านหยวน เขาก็สั่งการทันทีว่า "จางเหว่ย คุณลองไปปรึกษากับเกาหางแล้วก็หวังเจี้ยนหลินดูหน่อย ว่าจะพอซื้อที่ดินสักแปลงมาพัฒนาเป็นโครงการหมู่บ้านจัดสรรได้ไหม เรื่องงบประมาณกับแบบแปลน คุณไปหาพวกมืออาชีพมาจัดการ และจำไว้ว่าเรื่องความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง"

"เฮ่ออวิ๋น นี่นายคิดจะกระโดดเข้าวงการอสังหาริมทรัพย์จริง ๆ เหรอ ก้าวกระโดดแบบนี้มันจะไม่เกินตัวไปหน่อยเหรอเนี่ย นายลองคิดทบทวนดูอีกทีดีกว่าไหม!" เมื่อจางเหว่ยได้ยินคำสั่งของเฮ่ออวิ๋นก็ถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามความข้องใจออกมา

การจะพัฒนาโครงการหมู่บ้านจัดสรรเพื่อก้าวเข้าสู่วงการอสังหาริมทรัพย์ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดส่งเดชก็ทำได้ มันต้องใช้เงินทุนมหาศาลและประสบการณ์ด้านการบริหารจัดการ อีกทั้งยังต้องก่อตั้งบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ขึ้นมาโดยเฉพาะเพื่อโปรโมตขายบ้านในโครงการของตัวเอง

ถ้าเกิดไม่มีคนมาซื้อบ้าน หรือมีคนมาซื้อแต่ไม่ยอมจ่ายในราคาสูง คุณก็เตรียมตัวเจ๊งยับได้เลย แถมการขาดทุนครั้งนี้ไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ อย่างต่ำก็ต้องมีหลักล้านหยวนขึ้นไป

ยิ่งไปกว่านั้น เท่าที่จางเหว่ยรู้ ตลาดอสังหาริมทรัพย์ในปัจจุบันไม่กระเตื้องเอาเสียเลย ที่พักอาศัยเกรดค่อนข้างดีราคาต่อตารางเมตรก็อยู่ที่แค่ราว ๆ หนึ่งพันหยวน ส่วนที่เกรดรองลงมา ตารางเมตรละเจ็ดแปดร้อยหยวนด้วยซ้ำ

นอกจากนี้การจะพัฒนาโครงการและตั้งบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ยังต้องผ่านขั้นตอนทางเอกสารอีกมากมาย ซึ่งเดินเรื่องไม่ง่ายเลย ถ้าให้จางเหว่ยเป็นคนเลือก เขาไม่มีทางกระโจนเข้าสู่วงการอสังหาริมทรัพย์ในเวลานี้เด็ดขาด ทว่าเฮ่ออวิ๋นคือเถ้าแก่ผู้อยู่เบื้องหลัง ต่อให้จางเหว่ยไม่เห็นด้วยก็ไม่อาจขัดขวางการดำเนินแผนงานนี้ได้

"ไม่หรอก! ตอนนี้แหละคือจังหวะเวลาที่เหมาะที่สุดในการเข้าสู่วงการอสังหาริมทรัพย์ ถ้าช้ากว่านี้ แม้แต่น้ำแกงสักถ้วยเราก็คงไม่มีส่วนแบ่งแล้ว!" เฮ่ออวิ๋นยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

อีกประเดี๋ยวก็จะเข้าสู่ปี 2007 แล้ว และราคาบ้านในตัวอำเภอหยวนสุ่ยก็เริ่มพุ่งทะยานสูงลิ่วในปีนี้นี่เอง เฮ่ออวิ๋นจำได้ว่าตอนนั้นเขาเรียนอยู่ชั้นปีที่สอง ตอนนั่งรถกลับบ้านผ่านอำเภอหยวนสุ่ยและต้องต่อรถที่สถานีขนส่ง เขาได้ยินคนพูดกันว่าโครงการหมู่บ้านจัดสรรหรูบางแห่ง ห้องชุดที่มีลิฟต์ขายกันในราคาแพงหูฉี่ถึงตารางเมตรละห้าพันหยวนเลยทีเดียว

ต้องเข้าใจก่อนว่านี่เป็นเพียงเมืองระดับอำเภอ แถมยังเป็นอำเภอที่เศรษฐกิจไม่ได้เจริญรุ่งเรืองอะไรนัก แต่กลับขายได้ราคาสูงลิ่วถึงเพียงนี้ ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าตลาดอสังหาริมทรัพย์ในตอนนั้นร้อนแรงขนาดไหน

ทางปลายสาย แม้จางเหว่ยจะไม่รู้ว่าทำไมเฮ่ออวิ๋นถึงได้มั่นอกมั่นใจขนาดนั้น แต่จากประสบการณ์หลายต่อหลายครั้งที่ผ่านมา เขาก็ชาชินกับความมั่นใจเต็มเปี่ยมของเฮ่ออวิ๋นเสียแล้ว จึงกล่าวว่า "เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นผมจะหาเวลาไปคุยกับพวกเขาสักหน่อยก็แล้วกัน!"

"จริงสิ ในเมื่อคิดจะซื้อที่ดินมาพัฒนาโครงการหมู่บ้านจัดสรร ทำไมเราไม่สร้างลงบนที่ดินผืนเดิมที่เราเคยซื้อไว้แล้วตรง ๆ ไปเลยล่ะ" จู่ ๆ จางเหว่ยก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยถาม

"คุณหมายถึงที่ดินตรงตึกพักอาศัยแบบเก่านั่นใช่ไหม! ที่ดินผืนนั้นคุณยังไม่ต้องไปยุ่งกับมันหรอก ผมมีแผนอื่นเตรียมไว้แล้ว!" พอเฮ่ออวิ๋นพูดจบก็วางสายไป เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พลางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในปี 2007

เขาจำได้ว่าในเดือนมีนาคม ปี 2007 ตึกพักอาศัยรุ่นเก่าพวกนั้นกำลังจะถูกรื้อถอน จากนั้นทางรัฐบาลก็จะนำที่ดินผืนนั้นมาเปิดประมูลเป็นที่ดินเพื่อการก่อสร้าง โดยผู้ชนะการประมูลจะต้องจ่ายเงินชดเชยก้อนโตให้แก่ผู้พักอาศัยทุกคนในตึกที่ถูกรื้อถอน ทว่าในเวลานี้ ตึกพักอาศัยรุ่นเก่าพร้อมกับที่ดินโดยรอบล้วนถูกเฮ่ออวิ๋นกว้านซื้อไว้หมดแล้ว หากรัฐบาลต้องการนำไปเปิดประมูล ก็จำต้องซื้อต่อกลับไปจากมือของเฮ่ออวิ๋นเสียก่อน

หากเป็นเช่นนี้ ทางรัฐบาลก็คงไม่ทำแน่ เพราะต้นทุนที่ต้องจ่ายมันสูงเกินไป กระนั้นเฮ่ออวิ๋นกลับเชื่อมั่นว่า ถึงรัฐบาลจะไม่นำไปเปิดประมูล แต่พวกคนที่เล็งเห็นมูลค่าของที่ดินผืนนี้ก็จะต้องพยายามคิดหาทุกวิถีทางเพื่อกว้านซื้อที่ดินแปลงนี้ไปให้ได้อยู่ดี

ส่วนสาเหตุก็ง่ายดายมาก เมื่อเทียบกันแล้ว ทำเลที่ตั้งของที่ดินผืนนี้จะกลายเป็นย่านที่เจริญรุ่งเรืองของตัวเมืองในปี 2007 ไม่ว่าจะพัฒนาเป็นโครงการหมู่บ้านจัดสรรแห่งใหม่หรือสร้างเป็นอาคารพาณิชย์สำหรับเปิดร้านค้า ล้วนสามารถกอบโกยเงินทองได้อย่างเป็นกอบเป็นกำทั้งสิ้น