ตอนที่ 97 คดีปริศนาในโรงเรียน!

ขณะที่พวกเฮ่ออวิ๋นทั้งสามคนกำลังจะผละจากไป เสียงร้องว่า "ผีหลอก!" ก็ทำเอาคนที่เดินผ่านแถวนั้นสะดุ้งโหยงไปตามๆ กัน ต่างรีบกรูเข้าไปรวมกลุ่มกันแล้วมองไปยังทิศทางของเสียงด้วยความตื่นตระหนก

ในยามค่ำคืน นอกจากถนนสายหลักไม่กี่เส้นในโรงเรียนที่มีไฟส่องทางแล้ว ทางเดินสายเล็กที่มุ่งสู่หอพักแทบจะไม่มีแสงไฟเลย ดังนั้นหลังเลิกคาบเรียนรู้ด้วยตนเองรอบค่ำ นักเรียนมักจะจับกลุ่มเดินไปด้วยกัน บางครั้งก็เตรียมไฟฉายส่องทางไปยังหอพัก ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น นักเรียนหญิงบางคนก็ยังคงหวาดกลัวอยู่ดี พวกเธอมักจะเกาะกลุ่มกันเป็นสิบๆ คน ซ้ำยังเดินไปพร้อมกับนักเรียนชายด้วย

"อะไรกัน! ใครบอกว่ามีผี! โลกนี้จะมีผีได้ยังไง!"

"ใครวะ! ใครแกล้งหลอกกู! รีบออกมาเดี๋ยวนี้! แอบอยู่ในที่มืดมาหลอกกูมันสนุกนักเหรอ!"

"พี่อวิ๋น พวกเรารีบไปกันเถอะครับ! ตรงนี้ดูท่าทางไม่ค่อยดีแล้ว!" หลี่เค่อดึงชายเสื้อของเฮ่ออวิ๋นพลางหลบอยู่ข้างหลังเขาแล้วกระซิบบอก

เมื่อเห็นท่าทางขี้ขลาดตาขาวของหลี่เค่อ เฮ่ออวิ๋นก็หลุดขำออกมาทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่าหลี่เค่อกลัวผี จึงอดแซวไม่ได้ว่า "หลี่เค่อ ปกติเห็นแกใจกล้าจะตาย วันนี้ทำไมกลัวจนหัวหดแบบนี้ล่ะ!"

"เฮ่ออวิ๋นพูดถูกเป๊ะเลย! สภาพแกตอนนี้ไม่มีเค้าเดิมสักนิด! ฉันแทบจะจำแกไม่ได้แล้วเนี่ย!" จ้าวเวยยิ้มพลางเอ่ยเย้าแหย่เช่นกัน

"ใครกลัวกัน! ฉัน...ฉันแค่ใจสั่นนิดหน่อย ตอนนี้หายแล้ว!" พอได้ยินคำพูดของทั้งสองคน หลี่เค่อก็รีบก้าวออกมาจากข้างหลังเฮ่ออวิ๋นทันที ตบอกตัวเองแก้เกี้ยว

พอกลับมาถึงห้องพัก หลี่เค่อยังคงหน้าซีดใจสั่นไม่หาย ทว่าเฮ่ออวิ๋นกลับแค่ยิ้มขำๆ แปดเก้าส่วนคงเป็นคนที่ปีนกำแพงกลัวโดนจับได้ก็เลยหลอนไปเอง พอถึงเวลาสี่ทุ่มตรง เฮ่ออวิ๋นกำลังเตรียมจะปิดไฟนอน ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น จากนั้นเขาก็เห็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยสองคนกำลังพยุงนักเรียนคนหนึ่งเดินผ่านหน้าประตูไป

เขารีบปลุกหลี่เค่อกับหลี่เหยียนจวินที่นอนอยู่บนเตียงขึ้นมาทันที พลางเอ่ยว่า "รีบออกไปดูเร็วเข้า เหมือนจะเกิดเรื่องแล้ว!"

เดิมทีห้องพักของเฮ่ออวิ๋นต้องอยู่กันแปดคน แต่เพราะสาเหตุบางอย่าง จนถึงตอนนี้ในห้องจึงมีเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้น ดังนั้นพอเฮ่ออวิ๋นปลุกทั้งสองคนขึ้นมาแล้ว ก็ปิดประตูห้องตามหลังอย่างคุ้นมือ

ทั้งสามคนออกมาตรงทางเดินนอกห้องพัก ก็เห็นเพื่อนนักเรียนจากห้องอื่นพากันเดินออกมานอกประตูห้องตัวเองพลางมองไปข้างหน้าเช่นกัน ตอนนี้ทางเดินนอกห้องพักเต็มไปด้วยผู้คน และในจุดที่ไม่ไกลนัก เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยชายสองคนกำลังพยุงนักเรียนคนนั้นเดินไป พร้อมกับคอยบอกให้นักเรียนที่มามุงดูรีบกลับเข้าห้องพักไป

"นั่นไม่ใช่สวีเทาห้อง 127 เหรอ ทำไมเขาถึงแน่นิ่งไปแบบนั้น แถมยังถูกฝ่ายรปภ. พยุงกลับมาอีก!"

"ใช่แล้ว ตอนเรียนคาบทบทวนตัวเองตอนค่ำ ยังได้ยินเขาบอกอยู่เลยว่าจะปีนกำแพงออกไปเล่นเน็ต หรือว่าพอโดนคนของฝ่ายรปภ. จับได้ก็เลยพามาส่ง แต่ก็ไม่น่าใช่นะ! ดูเหมือนเขาจะหมดสติไป ทำไมไม่พาไปห้องพยาบาลล่ะ"

ไม่นานก็มีคนจำนักเรียนที่ถูกพยุงมาได้ เขาเป็นนักเรียนห้อง 127 คนหนึ่งที่ชอบเล่นเกมออนไลน์ ตั้งแต่ขึ้น ม.1 มาก็แทบจะปีนกำแพงหนีออกไปเล่นเกมทุกวัน ติดเกมงอมแงมทีเดียว

"แยกย้ายกันได้แล้ว! แยกย้ายกันไป! รีบไปนอนซะ เขาแค่ตกใจนิดหน่อยตอนปีนกำแพง ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก! พวกเธอไม่ต้องเป็นห่วงเขา!" เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยสองคนหลังจากส่งเขากลับเข้าห้องพักแล้วก็หันมาพูดกับทุกคน

เห็นได้ชัดว่าคนของฝ่ายรักษาความปลอดภัยไม่อยากให้คนอื่นเข้ามายุ่งเรื่องนี้ เรื่องนี้เองก็แปลกประหลาดมากอยู่แล้ว ซ้ำคนของฝ่ายรักษาความปลอดภัยยังดูเหมือนจงใจปกปิดอะไรบางอย่าง ทุกคนจึงไม่ยอมแยกย้ายไปไหน ยังคงยืนอยู่ตรงทางเดิน คอยชะเง้อมองไปยังห้องพักของห้อง 127 อยู่เป็นระยะ

"ยังจะมองอะไรกันอีก! ก็บอกแล้วไงว่าเขาแค่ตกใจ ไม่เป็นอะไรหรอก! เมื่อกี้พวกเราพาเขาไปห้องพยาบาลมาแล้ว หมอบอกให้พานักเรียนคนนี้กลับมาพักผ่อนที่ห้อง พรุ่งนี้ก็หายเป็นปกติแล้ว!" หนึ่งในเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นก็เร่งให้ทุกคนรีบกลับเข้าห้องไป

ได้ยินดังนั้น ทุกคนจึงจำต้องกลับเข้าห้องพัก ทว่าความอยากรู้อยากเห็นในใจกลับไม่ได้ลดลงเลย ตรงกันข้ามยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น พวกเขาต่างพากันคิดว่า เพื่อนนักเรียนห้อง 127 คนนั้นไปเห็นอะไรเข้ากันแน่ ถึงได้ตกใจกลัวขนาดนั้น

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลังจากทุกคนล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ อาศัยช่วงที่พอมีเวลา ต่างก็พากันวิ่งไปดูที่ห้องพักของห้อง 127 ทว่ากลับได้รับข่าวที่น่าผิดหวังจากเพื่อนร่วมห้องของเด็กคนนั้นว่า เจ้าตัวถูกผู้ปกครองมารับกลับบ้านไปแล้ว

ช่วงคาบอ่านหนังสือตอนเช้า ที่ห้องประชุมของโรงเรียนกำลังจัดประชุมย่อยขึ้น คนที่อยู่ในห้องนอกจากผู้อำนวยการจางชิ่งและบรรดาหัวหน้าฝ่ายวิชาการแล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยอีกสองสามคน

ในเวลานี้ พวกเขากำลังหารือเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เนื่องจากมีนักเรียนปีนกำแพงแล้วเกิดตกใจกลัว ผู้อำนวยการจางชิ่งจึงเรียกคนจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาร่วมประชุมด้วยเป็นพิเศษ

"เอาละ! ผมขอพูดข้อสุดท้าย นักเรียนปีนกำแพงย่อมเป็นเรื่องไม่ถูกอยู่แล้ว แต่เมื่อเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ผู้ปกครองก็จะมาเอาเรื่องให้โรงเรียนรับผิดชอบ ดังนั้นฝ่ายรักษาความปลอดภัยต้องเพิ่มการลาดตระเวนให้เข้มงวดขึ้น โดยเฉพาะจุดที่ปีนกำแพงได้ง่าย แล้วก็ต้องต่อเติมกำแพงช่วงที่ปีนออกไปได้ง่ายให้สูงขึ้นอีกเป็นช่วงใหญ่ จะได้ไม่ปล่อยให้นักเรียนพวกนี้ปีนกำแพงออกไปได้อีก เอาละ พูดแค่นี้แหละ! เลิกประชุมได้!"

ขณะที่ผู้อำนวยการจางชิ่งเปิดประชุมอยู่นั้น นักเรียนชั้น ม.1 ทั้งสามห้องก็กำลังซุบซิบเรื่องนี้กันเบา ๆ เช่นกัน โดยเฉพาะพวกนักเรียนห้อง 127 แม้พวกเขาจะอยู่ห้องเดียวกับเด็กคนนั้น แต่เมื่อคืนนี้ กระทั่งเพื่อนร่วมห้องพักของเขาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะพอฟ้าเพิ่งจะสว่าง เพื่อนร่วมห้องยังไม่ทันตื่น เด็กคนนั้นก็ถูกผู้ปกครองมารับตัวกลับไปเสียแล้ว จึงไม่มีเวลาแม้แต่จะเอ่ยปากถาม

ที่ยิ่งทำให้ทุกคนแปลกใจก็คือ เรื่องนี้ทางโรงเรียนกลับไม่มีใครออกมาอธิบายสักคน ไม่ว่าจะเป็นครูประจำชั้นหรือผู้บริหารโรงเรียน ต่างก็ไม่เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว

ด้วยเหตุนี้ เรื่องประหลาดนี้จึงยิ่งลือยิ่งแพร่สะพัด ยิ่งพูดยิ่งพิศดารน่ากลัว จนกระทั่งบ่ายวันศุกร์ เรื่องนี้ก็ยังไม่มีข้อสรุปใด ๆ

ทว่าพอถึงวันอาทิตย์ที่ทุกคนกลับมาเรียนคาบทบทวนตอนค่ำที่โรงเรียน ครูประจำชั้นของ ม.1 ทั้งสามห้องต่างก็เข้ามาในห้องเรียนของแต่ละห้อง แล้วแจ้งข่าวที่ชวนให้อกสั่นขวัญแขวน

มีนักเรียนชั้น ม.2 สองสามคนถูกก้อนอิฐปาทำร้ายระหว่างทางกลับบ้านเมื่อวันศุกร์สัปดาห์ก่อน แม้ทั้งสองสามคนจะได้รับบาดเจ็บเพียงภายนอก แต่เรื่องนี้ก็ทำให้ตำรวจที่สถานีตำรวจตกใจและเข้ามาจัดการ ทว่าสืบสวนอยู่สองวัน กลับไม่มีเบาะแสแม้แต่น้อย

ด้วยเหตุนี้ ครูประจำชั้นทั้งหลายจึงได้แต่กำชับทุกคนว่า หากไม่มีความจำเป็น อย่าออกนอกโรงเรียนเป็นอันขาด ส่วนนักเรียนที่ไม่ได้พักในโรงเรียนก็ต้องระวังตัวเป็นพิเศษ ทางที่ดีควรให้ผู้ปกครองมารับส่ง จะได้ไม่เกิดเหตุร้ายขึ้นอีก

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป แม้พวกเฮ่ออวิ๋นจะยังคงเข้าเรียนตามปกติ ทว่าใจกลับไม่ได้อยู่กับบทเรียน พวกเขาคอยกังวลอยู่ตลอดเวลาว่าไอ้คนที่ลอบทำร้ายคนในเงามืดนั้นจะโผล่มาก่อเหตุอีกหรือไม่

ครูผู้สอนหลายคนเองก็มองเห็นความวิตกกังวลของทุกคน พวกเขาก็ไม่มีทางออกอื่น ได้แต่คอยปลอบใจทุกคนไปพลาง รายงานเรื่องนี้ให้ทางโรงเรียนทราบไปพลาง

พริบตาเดียวก็ย่างเข้าสู่ช่วงกลางเดือนธันวาคม เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งเดือนกว่าก็จะถึงวันขึ้นปีใหม่ปี 2007 แล้ว

ตามปกติแล้วในช่วงเวลานี้ ทุกคนจะต้องตั้งหน้าตั้งตาซ้อมการแสดงสำหรับงานเลี้ยงฉลองวันขึ้นปีใหม่ ทว่ายามนี้ทุกคนต่างอกสั่นขวัญผวา ไม่มีกะจิตกะใจจะไปซ้อมการแสดงพวกนี้กันตั้งนานแล้ว

ถึงวันศุกร์อีกครั้ง โรงเรียนปล่อยให้นักเรียนหยุดสุดสัปดาห์สองวัน นักเรียนชั้น ม.1 และ ม.2 สามารถกลับบ้านได้ มีเพียงนักเรียนชั้น ม.3 ที่จะต้องสอบเข้า ม.ปลายในเดือนมิถุนายนปีหน้า จึงได้หยุดแค่ครึ่งวันและถูกยกเลิกวันหยุดสุดสัปดาห์

ทว่าในตอนนี้ นักเรียนชั้น ม.1 และ ม.2 บางคนกลับไม่อยากจะกลับบ้านเสียอย่างนั้น เพราะพวกเขากลัวว่าจะถูกคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดดักทำร้ายระหว่างทางกลับบ้าน