ตอนที่ 96 ผีหลอกแล้ว!

วันหยุดสุดสัปดาห์สองวันผ่านพ้นไปท่ามกลางความสับสนลังเลซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเฮ่ออวิ๋น บ่ายวันอาทิตย์ เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อเดินทางกลับมาถึงโรงเรียนพร้อมกัน ทั้งสองเอาของที่นำมาจากบ้านไปเก็บไว้ที่หอพักเหมือนเช่นเคย จากนั้นก็รีบตรงไปยังห้องเรียนเพื่อเตรียมตัวเข้าเรียนคาบศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองตอนค่ำ

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องเรียนจนกระทั่งเสียงกริ่งหมดคาบศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองคาบแรกดังขึ้น ทั้งเฮ่ออวิ๋นและหลี่เค่อต่างก็ง่วนอยู่กับธุระของตน บรรยากาศภายในห้องเรียนสงบเรียบร้อยดี ทว่าพอเสียงกริ่งเริ่มคาบที่สองดังผ่านไป หลี่เหลียงฉ่วงอดีตครูสอนวิชาภาษาอังกฤษกลับผลุนผลันบุกเข้ามาอย่างกะทันหัน

การพังประตูเข้ามาของเขาทำให้เพื่อนร่วมชั้นทุกคนในที่นั้นคาดไม่ถึง แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่สุด เรื่องใหญ่ที่สุดคือการกระทำถัดมาของเขา ซึ่งทำให้ทุกคนตกใจกลัวจนขวัญผวา

ปรากฏว่าเขาใส่เสื้อกันฝนตัวนอก ในมือกางร่มคันหนึ่ง ข้างในเสื้อกันฝนยังสวมเสื้อคลุมยาวรุ่มร่ามเอาไว้ แต่งกายประหลาดพิสดารจนทำให้คนนึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนบ้าโรคจิต

"แปลกใจมากใช่ไหมล่ะ! ที่ฉันใส่เสื้อกันฝนเดินเข้ามาเนี่ย?" คำพูดของหลี่เหลียงฉ่วงชวนขนลุกอยู่บ้าง ทำเอาทุกคนในห้องแทบอยากจะวิ่งหนีเตลิดออกไป ทว่าคำพูดไร้สาระประโยคถัดมาของเขากลับทำให้พวกที่คิดจะวิ่งหนี ยอมกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองแต่โดยดี

"ไม่ต้องรีบร้อนกันไปหรอก! ฉันแค่จะมาบอกพวกเธอว่า อย่าคิดนะว่าเรื่องมันจะจบลงแค่นี้ ต่อให้พวกเธอมีร่มคุ้มกะลาหัว ก็ยังต้องเปียกมะล่อกม่อกอยู่ดีนั่นแหละ! ระวังตัวกันไว้ให้ดีเถอะ! ฮ่าๆๆๆ...!" พอพูดจบ หลี่เหลียงฉ่วงก็โยนร่มในมือทิ้ง ถอดเสื้อกันฝนที่ใส่อยู่ออก แล้วหมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกจากห้องเรียนไป ทิ้งให้ทุกคนยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"หลี่เหลียงฉ่วงเล่นบ้าอะไรของเขาวะ? ท่าทางพิลึกพิลั่นอย่างกับคนทรงเจ้าเข้าผี!"

"นั่นน่ะสิ คนบ้าแท้ๆ แต่งตัวประหลาดขนาดนี้ก็ว่าแย่แล้ว ยังจะมาพูดจาอะไรไม่รู้เรื่องรู้ราวสักประโยคแล้วก็เดินจากไปอีก ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเขาต้องการจะทำอะไรกันแน่!"

ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้กันระงม กระทั่งคาบศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองตอนค่ำสิ้นสุดลง ทุกคนถึงหยุดคุยกันแล้วเดินออกจากห้องเรียน มุ่งหน้ากลับไปยังหอพัก แต่ตลอดทางนั้น ในใจของเฮ่ออวิ๋นกลับผุดความไม่สบายใจขึ้นมาจางๆ ตั้งแต่หลี่เหลียงฉ่วงโผล่มาที่ห้องเรียน ก็ไม่มีครูคนไหนแวะเวียนมาอีกเลย แม้กระทั่งครูซุนที่เป็นครูประจำชั้นก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน ราวกับอันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอย

เขาเงยหน้ามองกลุ่มเพื่อนนักเรียนที่กำลังแยกย้ายไปคนละทางด้านหน้า พวกนั้นเป็นนักเรียนไป-กลับ ซึ่งก็คือนักเรียนในตัวตำบลที่มานั่งเรียนคาบศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองตอนค่ำที่โรงเรียนแต่ไม่ได้พักหอ จากนั้นก็หันไปมองหลี่เค่อที่กำลังคุยเล่นกับจ้าวเวย พลางเดินไปขบคิดไปตลอดทาง

สำหรับเรื่องนี้นั้น เขามั่นใจมากว่าช่วงที่เรียนมัธยมต้นก่อนจะย้อนเวลากลับมา ไม่เคยมีเหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นมาก่อน เว้นเสียแต่ว่าจะมีเพียงความเป็นไปได้อย่างเดียว นั่นคือความทรงจำของเขาคลาดเคลื่อนไป หรือไม่ก็อนาคตได้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปแล้วด้วยสาเหตุบางประการ

ทว่าไม่ว่าจะอย่างไร เรื่องนี้ก็ได้ส่งสัญญาณเตือนให้เฮ่ออวิ๋นระวังตัว พฤติกรรมอันผิดปกติของหลี่เหลียงฉ่วงจำเป็นต้องให้ความสำคัญอย่างจริงจัง เขานึกย้อนไปถึงคำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่พ่อเฮ่อเจียกั๋วกำชับไว้ก่อนหน้านี้ แล้วลอบคิดในใจ 'พ่อครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากฟังคำสั่งสอนของพ่อหรอกนะ แต่สถานการณ์มันบีบคั้นจนผมอยู่นิ่งเฉยไม่ยุ่งเกี่ยวไม่ได้จริงๆ!'

กลางดึก เฮ่ออวิ๋นล้มตัวลงนอนบนเตียงในหอพัก พลางฟังเสียงกรนของหลี่เค่อ ในหัวหวนคิดถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคาบศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองตอนค่ำฉากแล้วฉากเล่า นอนอย่างไรก็นอนไม่หลับ

พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เมื่อหลี่เค่อเห็นขอบตาที่คล้ำดำเป็นหมีแพนด้าของเฮ่ออวิ๋นก็พลันหลุดหัวเราะออกมา แล้วเอ่ยปากแซว "พี่อวิ๋น พี่เป็นอะไรไปเนี่ย มัวแต่คิดถึงหัวหน้าห้องจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยเหรอ?"

"ไปๆๆ... แกคิดว่าทุกคนจะเหมือนแกหรือไง เมื่อคืนฉันแค่กำลังคิดอยู่ว่าการกระทำประหลาดๆ ของหลี่เหลียงฉ่วงนั่นมีจุดประสงค์อะไรกันแน่" เฮ่ออวิ๋นค้อนขวับใส่พลางหยิบอุปกรณ์ล้างหน้าแปรงฟันแล้วเดินออกไปข้างนอก

พริบตาเดียวเวลาก็ล่วงเลยมาถึงวันพฤหัสบดี หลายวันนี้ในโรงเรียนไม่มีเรื่องผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น บรรดาเพื่อนร่วมชั้นที่เดิมทีเคยหวาดระแวงอยู่บ้างต่างก็ค่อยๆ เลิกสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไปทีละน้อย

มีเพียงเฮ่ออวิ๋นเท่านั้นที่ยังคงปล่อยวางเรื่องนี้ไม่ลงและตื่นตัวระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา เขารู้สึกอยู่เสมอว่าในมุมมืดมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของพวกเขาอยู่เงียบๆ

"พี่อวิ๋น นายว่าฉันควรลงการแสดงอะไรดี เมื่อกี้เฝิงฝูเตี๋ยมาหาฉัน บอกให้ฉันคิดการแสดงไปขึ้นเวทีงานวันปีใหม่ นายช่วยฉันคิดหน่อยสิ ดูซิว่าฉันเหมาะกับการแสดงอะไร" ขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังเดินกลับหอพักพลางมองไปยังความมืดมิดรอบตัว หลี่เค่อก็เอ่ยขึ้นมาข้างๆ

"หา... อะไรนะ เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ การแสดงอะไร..." เฮ่ออวิ๋นได้ยินคำถามของหลี่เค่อถึงเพิ่งได้สติ พลางหันไปมองหลี่เค่อ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงส่งเสียงอ๋อแล้วตอบส่งๆ ไปว่า "อ๋อ การแสดงงานปีใหม่น่ะเหรอ ปกติฉันเห็นนายร้องเพลงใช้ได้นี่ ก็ร้องเพลงสักเพลงสิ!"

"พี่อวิ๋น นี่นายพูดส่งเดชไปเรื่อยแล้ว นายก็รู้อยู่แก่ใจว่าฉันร้องเพลงเหมือนหมาหอนผีโหย ยังจะให้ฉันไปร้องเพลงอีก แบบนี้ไม่ขายหน้าแย่เหรอ!" หลี่เค่อว่า

พูดจบ หลี่เค่อก็หันไปมองจ้าวเวยที่อยู่ด้านหลัง พลางถาม "จ้าวเวย นายคิดว่าฉันเหมาะจะแสดงอะไร"

"ฮ่าๆ ฉันว่าเฮ่ออวิ๋นพูดถูกนะ ปกตินายก็ร้องเพลงเพราะดีออก ร้องเพลงนั่นแหละ!" จ้าวเวยหัวเราะตอบ

"ไปไกลๆ เลย! พูดความจริงสิ!" หลี่เค่อหยุดฝีเท้า รอจนจ้าวเวยเดินตามมาทันแล้วพูดขึ้น

"ที่จริงแล้ว... เรื่องนี้... ฉันว่านายควรจะขึ้นไปแสดงเทควันโดนะ นายเคยเรียนมาไม่ใช่เหรอ การแสดงนี้เจ๋งกว่าไอ้พวกร้องเพลงเต้นระบำพวกนั้นตั้งเยอะ!"

"เทควันโดเหรอ ความคิดนี้ไม่เลว! เอาตามนี้แหละ ฉันจะแสดงเทควันโด! แต่ฉันยังต้องการคนมาช่วยเป็นคู่ซ้อมอีกคน..." หลี่เค่อพูดถึงตรงนี้ สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเฮ่ออวิ๋นที่เดินนำอยู่ข้างหน้า

และในตอนนั้นเอง พวกเฮ่ออวิ๋นกำลังเดินผ่านแนวกำแพงโรงเรียนช่วงหนึ่ง จู่ๆ ก็มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งวูบผ่านไป แล้วอันตรธานหายไปในพริบตา

"ใครน่ะ" จ้าวเวยตกใจขึ้นมาทันที เขาร้องตะโกนออกมา สายตาจ้องเขม็งไปยังมุมมืดใต้กำแพงโรงเรียนตรงนั้น

"จ้าวเวย เป็นอะไรไป" หลี่เค่อที่อยู่ข้างๆ เห็นจ้าวเวยหน้าถอดสีขึ้นมากะทันหันจึงรีบถาม

ส่วนเฮ่ออวิ๋นที่เดินอยู่ข้างหน้าก็ถูกเสียงร้องอุทานของจ้าวเวยดึงสติกลับมาเช่นกัน เขาหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองหลี่เค่อกับจ้าวเวย พลางพูดว่า "พวกนายสองคนยืนทำอะไรตรงนั้นล่ะ รีบไปสิ! ฉันยังต้องรีบกลับหอไปคุยธุระกับหลี่เหยียนจวินอีกนะ!"

"เฮ่ออวิ๋น หลี่เค่อ เมื่อกี้ฉันเห็นคนคนหนึ่งแอบวิ่งผ่านไป ดูสิ! วิ่งจากตรงนั้นไปใต้กำแพงนั่น แล้วก็หายวับไปเลย!" จ้าวเวยชี้ไปข้างหน้าไม่ไกลพลางบอกหลี่เค่อกับเฮ่ออวิ๋น

"ก็แค่มีคนแอบปีนกำแพงออกไปร้านเน็ตไม่ใช่เหรอ เรื่องขี้ผงน่า รีบไปกันเถอะ!" เฮ่ออวิ๋นมองตามทิศทางที่จ้าวเวยชี้ เพียงครู่เดียวก็เข้าใจกระจ่างว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ตรงนั้นเฮ่ออวิ๋นจำได้แม่นยำทีเดียว กำแพงบริเวณนั้นเตี้ยกว่าจุดอื่นเล็กน้อย จึงมักมีนักเรียนแอบปีนออกไปร้านเน็ตตอนกลางคืนอยู่เป็นประจำ

ภายหลังทางโรงเรียนรู้เรื่องนี้เข้า จึงต่อเติมกำแพงช่วงนี้ให้สูงขึ้นอีกท่อนใหญ่ ทั้งยังส่งคนมาคอยดักจับนักเรียนที่แอบปีนกำแพง ทว่าผลลัพธ์กลับไม่น่าพึงพอใจเท่าไร บางคนติดเกมงอมแงม ในหัวคิดหาวิธีปีนข้ามกำแพงออกไปให้ได้ทุกวิถีทาง ต่อให้ป้องกันจุดนี้ไว้ได้ เขาก็ยังหาทางปีนออกไปจากจุดอื่นอยู่ดี มาตรการที่โรงเรียนนำมาใช้จึงแทบไม่ได้ผลสักเท่าไร

"โอ๊ย! แม่จ๋า! ผีหลอก!" ขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังเตรียมจะเดินจากไป เสียงหนึ่งก็ดังแว่วมาจากทางแนวกำแพงจุดนั้นพอดี