ตอนที่ 95 ลังเลใจเหลือเกิน!

พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่ช่วงกลางเดือนพฤศจิกายนปี 2006 วันนี้ตรงกับวันศุกร์พอดี ทางโรงเรียนเตรียมจะปล่อยหยุดสุดสัปดาห์อีกครั้ง หลี่เค่อยัดเสื้อผ้าใช้แล้วที่จะเอาไปซักในหอพักใส่กระเป๋านักเรียนตั้งแต่เนิ่นๆ เตรียมจะหอบไปที่ห้องเรียนด้วย

ตอนนั้นเอง เฮ่ออวิ๋นกำลังเดินจากข้างนอกกลับเข้าห้องพัก พอเห็นหลี่เค่อยังเก็บของอยู่ ก็อดพูดไม่ได้ว่า "หลี่เค่อ ทำไมนายยังเก็บของอยู่อีก ใกล้จะเข้าเรียนแล้วนะ นี่คาบของครูซุนด้วย อย่าไปสายล่ะ!"

"รู้แล้วน่า ยังไงก็เหลือแค่คาบสุดท้ายคาบเดียว สายก็สายสิ!" หลี่เค่อพูดพลางยัดถุงเท้าเหม็นๆ ทั้งหมดลงในกระเป๋านักเรียน

"เฮ่ออวิ๋น หลี่เค่อ! อีกห้านาทีจะเข้าเรียนแล้ว เร็วเข้า! ได้ยินว่าคาบสุดท้ายครูซุนจะจัดประชุมห้องด้วยนะ!" ทันใดนั้น เสียงของจ้าวเวยก็ดังแว่วมาจากนอกห้องพัก เขาวิ่งผ่านหน้าห้องของหลี่เค่อไปด้วยความเร่งรีบ ดูร้อนรนเป็นอย่างมาก

"หลี่เค่อ! รีบไปเถอะ! ค่อยกลับมาเก็บหลังเลิกเรียนก็ยังทัน! ไปเร็ว!"

"ได้ๆๆ! พี่อวิ๋น ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ!" หลี่เค่อเห็นเฮ่ออวิ๋นเร่งยิกๆ ก็รีบยัดเสื้อผ้ากับของอย่างอื่นที่จะเอากลับบ้านลงกระเป๋านักเรียนอย่างส่งเดช จากนั้นก็สะพายกระเป๋าเดินตามเฮ่ออวิ๋นออกจากห้องพักไป

ทั้งสองวิ่งเหยาะๆ ตลอดทาง เพิ่งจะขึ้นมาถึงชั้นบนและวิ่งไปถึงหน้าประตูห้องเรียน เสียงกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้นพอดี พวกเขารีบกลับไปนั่งที่ของตัวเอง วินาทีถัดมา ครูซุนก็ถือสมุดโน้ตเล่มหนึ่งเดินเข้ามา

หลังจากสั่งการบ้านเสร็จ เขาก็ถือกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาแล้วพูดว่า "เมื่อกี้ทางโรงเรียนเพิ่งแจ้งมาว่า วันขึ้นปีใหม่จะมีการจัดงานราตรี แต่ละห้องต้องเตรียมการแสดงสามชุด เฝิงฝูเตี๋ย เธอเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจกรรม เรื่องนี้เธอรับผิดชอบนะ เพื่อนคนอื่นๆ ก็ช่วยให้ความร่วมมือและสมัครกันเข้ามาเยอะๆ ด้วย"

"ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกเดือนกว่าจะถึงวันขึ้นปีใหม่ ยังพอมีเวลาอยู่ ขอให้ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน พยายามทำผลงานการแสดงออกมาให้ดี เอาละ ต่อไปเป็นการสรุปประจำสัปดาห์นี้...!"

หลังการประชุมห้องจบลง ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน มีเพียงเฮ่ออวิ๋นที่ตลอดทางมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เพราะจู่ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เรื่องที่เกี่ยวกับหลี่เหลียงฉ่วง

เฮ่ออวิ๋นจำได้ว่าในวันรองสุดท้ายของปี 2006 คืนนั้นทางโรงเรียนได้จัดงานราตรีต้อนรับปีใหม่ นักเรียนทั้งโรงเรียนรวมถึงพวก ม.3 ต่างก็เบียดเสียดกันเข้าไปดูการแสดงในหอประชุมใหญ่

ตอนนั้น งานเริ่มขึ้นเวลาทุ่มครึ่ง พอผู้บริหารโรงเรียนไม่กี่คนกล่าวเปิดงานเสร็จ การแสดงเพิ่งเริ่มไปได้ไม่ถึงสิบนาที ข้างล่างก็เกิดความโกลาหลขึ้น ไม่รู้ว่าใครโยนประทัดสายหนึ่งเข้าไปกลางฝูงชน เสียงระเบิดดังสนั่นกึกก้องไปทั่วทั้งหอประชุม เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำให้นักเรียนในหอประชุมที่เดิมทีก็แออัดอยู่แล้วแตกตื่นโกลาหลขึ้นมาทันที ทุกคนต่างกรีดร้องตะโกนโหวกเหวกพลางกรูไปยังประตูทางออกหลายบานของหอประชุม

ด้านล่างกลายเป็นความชุลมุนวุ่นวาย แม้ผู้บริหารโรงเรียนบนเวทีจะพยายามตะโกนบอกให้ทุกคนสงบสติอารมณ์สุดชีวิต แต่เสียงนั้นก็ถูกกลืนหายไปในเสียงร้องตะโกนของเหล่านักเรียนอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์ความวุ่นวายในครั้งนั้น ตามรายงานสถิติในภายหลัง มีนักเรียนได้รับบาดเจ็บมากน้อยต่างกันไปกว่าห้าสิบคน และมีนักเรียนคนหนึ่งที่สมองได้รับความกระทบกระเทือนจนต้องตกอยู่ในอาการโคม่าไปตลอดกาล

คดีทำร้ายคนจนบาดเจ็บนี้ ต่อมาตำรวจได้สืบสวนอย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เบาะแสอะไรเลย จนกระทั่งหลายปีหลังจากนั้น ตอนที่หลี่เหลียงฉ่วงถูกไล่ออก ถึงได้มีคนสืบพบว่าผู้บงการของเรื่องนี้ก็คือหลี่เหลียงฉ่วง

"มันจะเกิดขึ้นจริงๆ หรือเปล่านะ ตอนนี้หลี่เหลียงฉ่วงถูกสั่งพักการเรียนเร็วกว่าในความทรงจำตั้งเยอะ ถ้าหากอนาคตเกิดการเปลี่ยนแปลงไปแล้ว เขาจะยังล้างแค้นทุกคนอยู่อีกไหม"

แม้จะนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ แต่เฮ่ออวิ๋นก็ไม่แน่ใจว่ามันจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอนหรือไม่ ทำให้เขารู้สึกสับสนและลังเลใจเป็นอย่างมาก หากเขาไปแจ้งความเอาผิดหลี่เหลียงฉ่วงตอนนี้ คงไม่พ้นถูกคนอื่นด่าว่าเป็นคนบ้า แต่ถ้าไม่ไป หากเรื่องมันเกิดขึ้นจริงขึ้นมา นั่นก็คงจะสายเกินแก้เสียแล้ว

พอกลับถึงบ้าน เขานอนอยู่บนเตียง พลางชั่งน้ำหนักในใจซ้ำไปซ้ำมาว่าตนเองควรจะไปแจ้งความเรื่องนี้ดีหรือไม่ ทว่าจนกระทั่งถึงตอนค่ำที่แม่เจิงเสี่ยวอวี่ร้องเรียกให้มากินข้าว เขาก็ยังคิดหาวิธีการที่รัดกุมและปลอดภัยไม่ออกเลยสักทาง

ตอนกินข้าวเย็น เฮ่ออวิ๋นมีท่าทางเหม่อลอยใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทำให้แม่มองเห็นความผิดปกติเข้า เธอรีบถามขึ้นมาทันทีว่า "เจ้าหนูอวิ๋น เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่า" พูดพลางแม่เจิงเสี่ยวอวี่ก็ยื่นมือไปแตะหน้าผากของเฮ่ออวิ๋น แล้วแตะหน้าผากตัวเองต่อ ก่อนจะพูดอีกว่า "ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา"

"เจ้าหนูอวิ๋น! เจอปัญหาอะไรที่โรงเรียนหรือเปล่า! บอกพ่อมาสิ พวกเราจะได้ช่วยกันคิดหาทางออก!" พ่อเฮ่อเจียกั๋วเหมือนจะดูอะไรออกบางอย่าง จึงรีบพูดขึ้น

"ใช่แล้วพี่! พี่พูดมาเถอะน่า! ไม่แน่พวกเราอาจจะช่วยพี่คิดหาทางออกได้ก็ได้นะ?" น้องสาวเฮ่อหงเสียก็พูดแทรกขึ้นมาข้าง ๆ

เฮ่ออวิ๋นพอได้ยินพ่อแม่รวมถึงน้องสาวพูดแบบนี้ เขาก็ใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง ไม่ได้บอกเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นออกไปตรง ๆ เพียงแต่พูดว่า "พ่อครับ แม่ครับ ถ้าหากมีคนคนหนึ่งกำลังจะทำเรื่องชั่วร้าย แล้วลูกชายของพ่อกับแม่ดันรู้เข้าพอดี พ่อกับแม่ว่าลูกชายของพ่อกับแม่ควรทำยังไงดีครับ"

คำพูดของเฮ่ออวิ๋นทำเอาคนทั้งสามถึงกับอึ้งไป นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ผ่านไปสิบกว่าวินาที แม่เจิงเสี่ยวอวี่ก็มีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง รีบพูดชิงขึ้นมาก่อนว่า "ลูก คำพูดของลูกนี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่ ไปก่อเรื่องอะไรที่โรงเรียนมาใช่ไหม อย่าได้ปิดบังพวกเรานะ พูดออกมาตามตรงเดี๋ยวนี้!"

"แม่มัน อย่าดุขนาดนั้นสิ เดี๋ยวเจ้าหนูอวิ๋นจะตกใจเอา! เจ้าหนูอวิ๋น แกก็อย่าไปโกรธแม่เขาเลยนะ! ถ้าไปมีเรื่องอะไรที่โรงเรียนมาก็รีบบอกออกมาเถอะ พ่อกับแม่จะช่วยแกแก้ปัญหาเอง!"

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาคาดคั้นของพ่อกับแม่ เฮ่ออวิ๋นก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก แอบคิดในใจว่ารู้อย่างนี้ว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้ ตนคงไม่พูดออกไปหรอก แต่ตอนนี้เขาตกกระไดพลอยโจนไปแล้ว ไม่พูดก็ต้องพูด จึงได้แต่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเล่าข้อสันนิษฐานของตนออกมา

แน่นอนว่าคำพูดนี้ผ่านการปรุงแต่งโดยเฮ่ออวิ๋นแล้ว เขาไม่ได้บอกเรื่องที่ตนเองเกิดใหม่จนสามารถล่วงรู้อนาคตออกไป แต่บอกเพียงว่าหลี่เหลียงฉ่วงอารมณ์แย่มากเพราะถูกโรงเรียนสั่งพักการสอน อาจจะคิดแก้แค้น และตนก็ได้ยินข่าวลือซุบซิบจากคนอื่นมาบ้าง กำลังกังวลเรื่องนี้อยู่พอดี

"ลูกเอ๋ย จริง ๆ แล้วความคิดของลูกน่ะถูกแล้ว! แต่ความเป็นจริงมันโหดร้าย ตอนนี้ลูกไม่มีหลักฐาน อย่าได้ไปแจ้งความเด็ดขาด!" พ่อนิ่งเงียบไปสิบกว่าวินาทีก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังและห่วงใย

ทว่าคำพูดนี้กลับถูกแม่เจิงเสี่ยวอวี่คัดค้านขึ้นมาทันควัน "ตาเฒ่าเฮ่อ เรื่องนี้ฉันต้องว่าคุณหน่อยแล้ว คุณสอนลูกแบบนี้มันไม่ถูกนะ! อะไรกันที่ว่าไม่มีหลักฐานแล้วไม่ต้องไปแจ้ง ถ้าครูหลี่นั่นคิดจะแก้แค้นเด็กนักเรียนขึ้นมาจริง ๆ หากเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยไปแจ้งมันก็สายเกินไปแล้ว!"

"พ่อคะ หนูว่าแม่พูดถูกนะคะ คุณครูที่โรงเรียนคอยพร่ำสอนพวกเราอยู่เสมอว่าคนเราจะเห็นแก่ตัวฝ่ายเดียวไม่ได้ พี่ควรจะเอาเรื่องนี้ไปบอกโรงเรียนค่ะ!"

"แกอย่าสอดปาก เด็กตัวแค่นี้จะไปรู้อะไร!" คราวนี้พ่อไม่ได้ยอมโอนอ่อนตามแม่ เขาถลึงตาใส่เฮ่อหงเสียทีหนึ่ง สีหน้าเคร่งขรึมเป็นพิเศษ พลางมองเฮ่ออวิ๋นแล้วพูดว่า "ลูกเอ๋ย อย่าไปฟังแม่แก เรื่องนี้ลูกอย่าได้เข้าไปยุ่งเด็ดขาด! ไม่ใช่ว่าพ่อใจร้ายใจดำหรอกนะ แต่จิตใจคนมันยากแท้หยั่งถึง เกิดลูกไปแจ้งความแล้วเอาผิดเขาไม่ได้ กลับจะลากเรื่องเดือดร้อนเข้าตัว ถึงตอนนั้นลูกคงเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมประจำตำบลได้ยากแล้วล่ะ!"