ตอนที่ 94 ครูสาวคนสวย!

ตอนที่หลี่เหลียงฉวงไปพบผู้อำนวยการจางชิ่ง ผู้อำนวยการจางชิ่งกำลังปรึกษาหารือกับผู้บริหารโรงเรียนอีกสองสามคนอยู่พอดีว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก หากจัดการไม่ดี โรงเรียนจะต้องรับมือกับการซักไซ้ไล่เลียงของนักเรียนชั้น ม.1 กว่าร้อยชีวิตรวมไปถึงผู้ปกครองของพวกเขาด้วย

"ครูหลี่ ครั้งนี้คุณทำผิดจริงๆ นะ นักเรียนทั้งสามห้องพร้อมใจกันต่อต้านคุณ มันแสดงให้เห็นว่าวิธีสอนของคุณมีปัญหา ผมว่าคุณไปขอโทษพวกเด็กๆ ทั้งสามห้องเสียเถอะ บางทีอาจจะพอกอบกู้สถานการณ์ได้บ้าง" คนพูดคือรองผู้อำนวยการของโรงเรียนชื่อเผิงอวี๋เยี่ยน ปกติเขาก็ไม่ชอบหน้าหลี่เหลียงฉวงอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะหลี่เหลียงฉวงสอนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมประจำตำบลมานานกว่ายี่สิบปี เขาคงเสนอให้ผู้อำนวยการไล่ออกไปนานแล้ว

"รองผู้อำนวยการเผิง เรื่องนี้จะมาโทษผมได้ยังไงกัน! เจ้าเด็กพวกนั้นกำลังท้าทายครูชัดๆ ถ้าเป็นเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนละก็ ต้องโดนไล่ออกสถานเดียว! ประธานเหมาเคยกล่าวไว้ว่า..."

"พอได้แล้ว! ครูหลี่ เลิกเอาความคิดโบราณของคุณมาใช้ได้แล้ว ตอนนี้มันศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว เขาเน้นวิธีสอนแบบใหม่ คุณอย่าเอาชุดความคิดยุคโน้นมาสอนเด็กยุคนี้ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว!" ยังไม่ทันที่หลี่เหลียงฉวงจะแก้ตัวจบ เผิงอวี๋เยี่ยนก็ตัดบทขึ้นมาทันที

"เหล่าเผิง ใจเย็นๆ ก่อน! ครูหลี่ คุณก็นั่งลงก่อนเถอะ ดื่มน้ำสักแก้ว เรื่องนี้พวกเราขอปรึกษากันอีกสักหน่อย รับรองว่าจะให้ความเป็นธรรมแก่คุณ และให้คำตอบแก่นักเรียนทุกคนได้อย่างแน่นอน!" คราวนี้ผู้อำนวยการจางชิ่งซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางเอ่ยปากขึ้น

ผู้อำนวยการจางชิ่งกับพวกผู้บริหารหารือกันอยู่นานหลายชั่วโมง จนกระทั่งเสียงกริ่งหมดเวลาคาบทบทวนบทเรียนรอบค่ำดังขึ้น พวกเขาถึงได้กระซิบกระซาบกันอีกสองสามประโยค ก่อนจะหันไปมองหลี่เหลียงฉวงที่นั่งดื่มชาไปหลายถ้วยอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางกระวนกระวายใจจนแทบหมดความอดทน

"ครูหลี่ หลังผ่านการปรึกษาหารือของพวกเรา และได้รายงานเรื่องนี้ให้ผู้บริหารกลุ่มโรงเรียนทราบแล้ว พวกเราเห็นพ้องต้องกันว่าคงต้องให้คุณยอมลำบากสักหน่อย โดยขอให้พักการสอนไว้ก่อน ส่วนวิชาภาษาอังกฤษของ ม.1 ทั้งสามห้องจะมีครูท่านอื่นมาสอนแทน"

ในที่สุด ผู้อำนวยการจางชิ่งก็แจ้งมติที่ได้ข้อสรุปให้หลี่เหลียงฉวงทราบทีละคำ เมื่อได้ยินข่าวนี้ หลี่เหลียงฉวงก็อึ้งงันไปสนิท เขาคาดไม่ถึงเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังคาบอ่านหนังสือตอนเช้า หลี่เค่อกับเฮ่ออวิ๋นรีบกินข้าวเช้าอย่างรวดเร็ว แล้วตรงดิ่งไปยังห้องเรียนทันที เพราะคาบแรกคือวิชาภาษาอังกฤษ พวกเขากลัวว่าหากไปสาย หลี่เหลียงฉวงจะหาเรื่องเอาประเด็นมาสายมาเล่นงานอีก

ทว่าเหนือความคาดหมาย ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวเข้าห้องเรียนก็ได้ยินข่าวที่ทำให้ทั้งตกใจและดีใจ นั่นคือหลี่เหลียงฉวงถูกสั่งพักการสอนแล้ว ได้ยินว่าครูภาษาอังกฤษคนใหม่ที่จะมาสอนแทนเป็นครูสาววัยรุ่นจากระดับ ม.2

"พวกนายรู้ไหมว่าครูผู้หญิงคนใหม่ชื่ออะไร" จ้าวเวยเพิ่งเดินเข้ามา พอได้ยินเรื่องนี้ก็รีบเอ่ยถามเพื่อนๆ รอบข้างทันที

"ไม่รู้สิ! รู้แค่ว่าครูคนนั้นยังสาวมาก ดูเหมือนเพิ่งจะได้รับการจ้างเข้ามาสอนที่โรงเรียนเรา เป็นบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยครูประจำเมืองเอก ปีนี้เพิ่งได้สอนวิชาภาษาอังกฤษชั้น ม.2 เอง"

"ฉันรู้... ฉันรู้! ฉันได้ยินจากน้าที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่อยู่ฝ่ายวิชาการบอกว่า ครูผู้หญิงที่สอนภาษาอังกฤษ ม.2 แถมยังสาวอยู่มีคนเดียว ชื่อหวังอิง จบมาจากมหาวิทยาลัยครูประจำเมืองเอก ได้ยินว่าเรียนเอกดนตรีมา แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้มาสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนเราเหมือนกัน" หวงเฮ่อโหลวรีบพูดขึ้นมา

"หยุดพูดกันได้แล้ว! ครูภาษาอังกฤษคนใหม่มาแล้ว!" ทันใดนั้นก็มีคนวิ่งพรวดเข้ามาจากข้างนอก ซึ่งก็คือหลี่เหยียนจวินนั่นเอง

"ไหนๆ ตรงไหน" ทุกคนได้ยินเข้าก็รีบหันไปมองนอกหน้าต่าง และก็เห็นครูประจำชั้นอย่างครูซุนกำลังพาหญิงสาวคนหนึ่งเดินผ่านหน้าต่างไปจริงๆ จากนั้นก็ก้าวเข้าห้องเรียนทางประตูด้านหน้า

"นักเรียนทุกคน เนื่องจากครูหลี่ติดธุระกะทันหัน ดังนั้นนับจากนี้ไปวิชาภาษาอังกฤษจะได้ครูหวังอิงมาสอนแทนชั่วคราว ทุกคนปรบมือต้อนรับหน่อยครับ!" ครูซุนพูดจบก็เริ่มปรบมือนำ

นักเรียนด้านล่างมองดูหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างครูซุน แล้วต่างก็พากันปรบมือเกรียวกราว

"หวังอิงงั้นเหรอ ดูเหมือนจะเป็นครูภาษาอังกฤษตอนฉันอยู่ ม.3 นี่นา? ตอนนี้กลับกลายมาเป็นครูสอนแทนวิชาภาษาอังกฤษชั้น ม.1 เพราะหลี่เหลียงฉวงโดนพักการสอนเสียนี่ หรือว่าอนาคตจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ" เมื่อมองดูหญิงสาวบนโพเดียมที่ผอมกะหร่องราวกับก้านไม้ขีด เฮ่ออวิ๋นก็อดพึมพำกับตัวเองไม่ได้

สำหรับหวังอิงนั้น เฮ่ออวิ๋นมีความทรงจำเกี่ยวกับเธอไม่มากนัก เพราะเธอเคยสอนภาษาอังกฤษเขาแค่ตอน ม.3 เทอมต้นเท่านั้น ต่อมาไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใดจึงได้ย้ายออกจากโรงเรียนมัธยมประจำตำบลไป แต่ในความทรงจำของเฮ่ออวิ๋น หวังอิงสอนภาษาอังกฤษได้ดีมาก ได้ยินมาว่าสอบผ่านวัดระดับภาษาอังกฤษวิชาชีพขั้นแปดอีกด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่

"สวัสดีทุกคนจ้ะ ครูชื่อหวังอิง หวังที่เขียนด้วยขีดตั้งสามขีดกับขีดนอนหนึ่งขีด อิงที่มาจากอิงสงแปลว่าวีรบุรุษ ปีนี้อายุยี่สิบสี่ หวังว่าต่อจากนี้พวกเราจะได้เรียนภาษาอังกฤษด้วยกันอย่างมีความสุขนะจ๊ะ" หวังอิงพูดภาษาจีนกลางมาตรฐาน ทุกคนจึงรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเธอดีกว่าหลี่เหลียงฉวงมากโข

"เอาละครับครูหวัง ผมยังมีธุระต้องไปจัดการ ขอตัวก่อนนะครับ! ครูตามสบายเลย!" ครูซุนพูดจบก็เดินออกจากห้องเรียนไป

ส่วนหวังอิงก็หยิบตำราเรียนขึ้นมา ใช้ชอล์กเขียนคำศัพท์ภาษาอังกฤษสองสามคำลงบนกระดานดำ แล้วพูดว่า "The classmates, today we will learn the third quarter... นักเรียนทุกคน วันนี้เราจะมาเรียนบทที่หนึ่งกัน...!"

ด้วยวิธีการสอนของหวังอิงที่พูดเป็นภาษาอังกฤษรอบหนึ่งแล้วตามด้วยภาษาจีนอีกรอบหนึ่งตลอดทั้งคาบ ทุกคนจึงรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าระดับการสอนของครูตรงหน้าสูงกว่าเดิมหลายขั้น อดคิดในใจไม่ได้ว่า "นี่สิถึงจะเป็นครูสอนภาษาอังกฤษตัวจริง ดีกว่าไอ้ครูหลี่พรรค์นั้นตั้งเยอะ"

เฮ่ออวิ๋นมองดูภาพตรงหน้าแล้วก็อดพยักหน้าไม่ได้ หวังอิงไม่เพียงแค่ออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ แต่ภาษาอังกฤษที่พูดออกมายังมีสำเนียงอเมริกันอย่างเด่นชัด เป็นธรรมชาติและเป๊ะมาก เหนือกว่าหลี่เหลียงฉวงแบบไม่เห็นฝุ่น

"The classmates, today this class finished, class is over. นักเรียนทุกคน คาบนี้หมดเวลาแล้ว เลิกเรียนได้จ้ะ!"

"กริ๊งงง...!" พอหวังอิงพูดจบประโยค เสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้นพอดี

หลังจากหวังอิงเดินออกจากห้องเรียนไป ทุกคนก็พากันจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส

"ครูหวังอิงสอนดีสุดๆ ไปเลย! ดีกว่าครูหลี่คนนั้นตั้งเยอะ! เสียงก็เพราะด้วย ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่แอบหลับในคาบอีกต่อไปแล้ว!"

"ฉันก็คิดเหมือนกันว่าภาษาอังกฤษของครูหวังอิงเป๊ะมาก เหมือนกับที่ฝรั่งในทีวีพูดเด๊ะเลย!"

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของทุกคน เฮ่ออวิ๋นก็ส่ายหน้าเบาๆ ที่จริงหวังอิงสอนได้ดีมากจริงๆ นั่นแหละ แต่สำหรับเขาแล้ว แทบจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย อย่าว่าแต่คำศัพท์ภาษาอังกฤษที่เขารู้ในตอนนี้จะเพียงพอสำหรับการสอบเข้า ม.ปลาย แล้ว ต่อให้เป็นการสอบฟัง เขาก็สามารถทำคะแนนเต็มได้อย่างสบายๆ อยู่ดี

หลายวันต่อมา หลังจากที่หวังอิงได้เข้าสอนแทนวิชาภาษาอังกฤษของ ม.1 ทั้งสามห้อง แทบทุกคนต่างก็ชื่นชมเธอไม่ขาดปาก ความกระตือรือร้นในการเรียนภาษาอังกฤษพุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ครูประจำชั้นของทั้งสามห้องดีใจกันยกใหญ่ คิดในใจว่าคราวนี้เลือกคนมาไม่ผิดจริงๆ

เพียงแต่คนอื่นดีใจ ทว่าหลี่เหลียงฉวงกลับไม่สบอารมณ์ แม้เขาจะถูกสั่งพักการสอน แต่ก็ยังคงนั่งอุดอู้อยู่ในห้องทำงานของตัวเอง เมื่อครูคนอื่นๆ รอบข้างพากันชี้ไม้ชี้มือและแอบนินทาลับหลัง เขาก็เดือดดาลขึ้นมา และได้ก่อเรื่องสะเทือนขวัญที่ทำให้คนทั้งโรงเรียนต้องตกตะลึง จนในที่สุด เขาก็ถูกไล่ออกเพราะเรื่องนี้!