ตอนที่ 93 ตบหน้า (ตอนจบ)

ในชนบทปี 2006 ช่วงประถมแทบจะไม่มีการเรียนภาษาอังกฤษเลย พอขึ้น ม.1 ถึงจะเริ่มมีวิชาภาษาอังกฤษ ดังนั้นพอพวกนักเรียนเพิ่งก้าวเข้าสู่ชีวิตมัธยมต้น จึงมักจะเรียนวิชานี้อย่างยากลำบาก

โดยเฉพาะคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่จำค่อนข้างยาก มักจะต้องเสียเวลาตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะจำได้ แต่พอผ่านไปสองสามวันก็ลืมอีก แถมทุกครั้งที่จำศัพท์ก็มักจะเขียนคำอ่านภาษาจีนกำกับไว้ บางครั้งยังต้องทั้งอ่านทั้งคัดคำศัพท์ซ้ำไปซ้ำมาจนกว่าจะเขียนตามคำบอกได้

ด้วยเหตุนี้ พอหลี่เหลียงช่วงอ่านคำศัพท์ที่ไม่เคยเรียนออกมาคำหนึ่ง ทุกคนจึงพากันมึนงงไปหมด ไม่เพียงฟังไม่เข้าใจ แต่ยังเขียนตามคำบอกไม่ได้ ปากกาในมือจึงจำต้องชะงักค้าง

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเขียนเลย อารมณ์ของหลี่เหลียงช่วงก็ดีขึ้นทันตาพลางแอบคิดในใจ "หึ! บังอาจมาท้าทายครู! พวกเด็กห้อง 127 ก็เป็นแบบนี้ พวกแกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนให้เข็ดหลาบ พวกแกคงไม่รู้ว่าฉันร้ายกาจแค่ไหน!"

ขณะที่หลี่เหลียงช่วงกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ พวกหลี่เหยียนจวินที่อยู่ตรงกระดานดำก็ไม่รู้จะเขียนอย่างไรดี ได้แต่หันไปมองหน้ากัน ทว่าก็พบว่าไม่มีใครเขียนเป็นเลยสักคน ยกเว้นเฮ่ออวิ๋น

ตอนนี้เอง เฮ่ออวิ๋นคลี่ยิ้มบาง ๆ ชอล์กในมือตวัดเขียนคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่แปลว่ายินดีลงบนกระดานดำอย่างรวดเร็ว

"Christmas วันคริสต์มาส!"

หลี่เหลียงช่วงขานคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ทุกคนไม่เคยเรียนออกมาอีกคำ ครั้งนี้ทุกคนถึงกับวางปากกาลงแล้วมองไปที่หลี่เหลียงช่วงด้วยสีหน้าประมาณว่าอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ พวกเขายอมแพ้ที่จะเขียนตามคำบอกแล้ว เพราะพวกเขาไม่ใช่คนโง่ นี่มันจงใจหาเรื่องแกล้งพวกเขาเพราะเรื่องของหลี่เค่อชัด ๆ เพียงแต่พวกเขาไม่ได้สังเกตว่า ทั้งสี่คนที่อยู่หน้ากระดานดำไม่ได้วางชอล์กในมือลงเลย

"decadence ความเสื่อมทราม!"

"dictionary พจนานุกรม!"

พอหลี่เหลียงช่วงขานคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ทุกคนเขียนตามคำบอกไม่เป็นติดต่อกันรวดเดียวกว่าสิบคำ ในที่สุดเขาก็หยุดลง เมื่อมองสีหน้าของทุกคน เขาก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ ก่อนจะมองทุกคนแล้วพูดขึ้นว่า "เขียนสิ! พวกแกเก่งนักไม่ใช่เหรอ? ทำไม? ตอนนี้เขียนไม่ออกแล้วล่ะสิ! พวกแกมันก็แค่ฝูงหมูโง่ ไม่มีปัญญาเขียนได้สักคน ปรกติฉันสอนพวกแกยังไงกันฮะ!"

"หึ! เงียบกันหมดเลยล่ะสิ! งั้นก็ส่งกระดาษเขียนตามคำบอกขึ้นมาให้หมด ทุกคนต้องคัดคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่เมื่อกี้เขียนไม่ได้มาคนละสองพันรอบ แล้วเอามาส่งฉันก่อนเริ่มคาบอ่านหนังสือทบทวนตอนค่ำ! เขียนไม่ได้เลยสักคน ฉันล่ะอับอายแทนพวกแกจริง ๆ!"

หลี่เหลียงช่วงแค่นเสียงเย็นใส่ทุกคนที่อยู่ด้านล่าง จากนั้นก็หันหลังเดินกลับไปยังโพเดียม ทว่าพอเขาเห็นพวกหลี่เหยียนจวินทั้งสี่คนมายืนเรียงอยู่ด้านข้าง และบนกระดานดำตรงหน้าพวกเขากลับเต็มไปด้วยคำศัพท์ หลี่เหลียงช่วงก็ถึงกับอึ้งไป พอเพ่งมองดูอีกที สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ใบหน้ามืดครึ้มลงทันตา

"เป็นไปได้ยังไง? เด็กสี่คนนี้เขียนศัพท์ภาษาอังกฤษตามคำบอกออกมาได้ทั้งหมดได้ยังไงกัน! คำที่ขานไปทีหลังเห็น ๆ อยู่ว่าพวกเขายังไม่เคยเรียน? ขนาดเด็ก ม.ปลาย บางคนยังไม่รู้เลยว่าจะเขียนยังไง? นี่มัน...!"

ณ เวลานี้ หลี่เหลียงช่วงรู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่อย่างแรง เมื่อครู่เขาเพิ่งพูดไปว่าไม่มีใครเขียนตามคำบอกได้สักคน แต่พอหันกลับมากลับเห็นพวกหลี่เหยียนจวินสี่คนเขียนคำศัพท์ทุกคำได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ นี่มันไม่ใช่การตบหน้าตัวเองหรอกหรือ!

ถึงจะเป็นอย่างนั้น หลี่เหลียงช่วงก็ยังพยายามรักษามาดความเป็นครูเอาไว้ เขามองพวกหลี่เหยียนจวินทั้งสี่คนแล้วจำต้องพูดขึ้นว่า "ดีมาก! พวกเธอทั้งสี่คนเก่งมาก! ถึงกับเขียนตามคำบอกออกมาได้หมด! พวกเธอไม่ต้องคัดแล้ว กลับไปนั่งที่ได้!"

แม้คำพูดของเขาจะฟังดูเหมือนชื่นชม ทว่าในหูของพวกเขาทั้งสี่กลับฟังดูน่ากระอักกระอ่วนสิ้นดี ส่วนเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ด้านล่างเมื่อเห็นภาพนี้ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะคิกคัก

แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าพวกหลี่เหยียนจวินทั้งสี่คนเขียนตามคำบอกออกมาได้อย่างไร แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการที่พวกเขาส่งสายตาเลื่อมใสชื่นชมไปยังทั้งสี่คนเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเสียงกริ่งหมดคาบเรียนดังขึ้น หลี่เหลียงฉ่วงก็หน้าดำคร่ำเครียด เดินกระฟัดกระเฟียดออกจากห้องเรียนไป คนในห้องต่างพากันกลั้นไว้ไม่อยู่ ระเบิดเสียงหัวเราะฮ่าๆ ออกมาจนลั่นห้อง ความโกรธเคืองและอึดอัดคับข้องใจที่สะสมมานานพลันระบายออกมาในวินาทีนี้ ทำให้อารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง

พอดีกับที่หลี่เค่อเดินกลับเข้ามาในห้องเรียน เมื่อเห็นทุกคนกำลังหัวเราะร่า ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเดือดดาลขึ้นมา พลางคิดประชด 'พวกแกนี่มันไร้น้ำใจชะมัด! ฉันโดนไอ้หมอนั่นไล่ออกจากห้อง แถมยังโดนครูซุนด่าเปิงมาอีกยก พวกแกถึงกับดีใจกันขนาดนี้เชียวเหรอ เสียแรงที่ปกติฉันดีกับพวกแกแท้ๆ แต่พวกแกกลับ...'

พอนึกถึงตรงนี้ หลี่เค่อก็รีบกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ทว่าในตอนนั้นเอง เฮ่ออวิ๋นก็ขยับเข้ามาหาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแล้วเอ่ยถาม "หลี่เค่อ แกไม่เป็นไรนะ หลี่เหลียงฉ่วงไม่ได้ทำอะไรแกใช่ไหม"

เมื่อได้ยินคำถามไถ่ของเฮ่ออวิ๋น ในใจของหลี่เค่อก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที คิดในใจว่ามีแต่พี่อวิ๋นคนเดียวที่ห่วงใยฉัน เขาจึงกวาดสายตามองเพื่อนร่วมชั้นรอบๆ อีกรอบ แล้วพึมพำด่า "พวกแกดูพี่อวิ๋นไว้ซะบ้าง ไอ้พวกไม่มีน้ำใจ!"

"หลี่เค่อ นายไม่รู้หรอกว่าเมื่อกี้ตอนหลี่เหลียงฉ่วงหน้าแตกจนหน้าดำหน้าเขียวมันเป็นยังไง..." ขณะที่หลี่เค่อกำลังด่ากราดทุกคนอยู่นั้น หวงจิงจิงก็เดินเข้ามาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเป็นชุดใหญ่ หลี่เค่อถึงได้ตาสว่าง พลันรู้สึกละอายใจขึ้นมา นึกตำหนิตัวเองที่เข้าใจคนอื่นผิดไป

แต่หลังจากนั้น เขากลับระเบิดเสียงหัวเราะฮ่าๆ ออกมา ความอึดอัดคับแค้นใจที่สะสมไว้พลันสลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง พลางเอ่ยขึ้น "หลี่เหลียงฉ่วงโดนตบหน้าเข้าให้แล้ว สะใจเป็นบ้า! ไม่ได้การละ! ฉันต้องกระจายข่าวนี้ให้คนอื่นรู้เยอะๆ โดยเฉพาะพวกห้อง 127!..."

"หลี่เค่อ แกอย่าทำเรื่องให้มันบานปลายเลย แค่เรื่องที่แกก่อไว้เมื่อกี้ยังไม่พออีกเหรอ อะไรยอมผ่อนปรนได้ก็ผ่อนปรนไปเถอะ อีกอย่างเขาก็ยังเป็นครูนะ! ถ้าเรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้ ฝั่งเขาก็ไม่ได้อะไรดีขึ้นมา ส่วนตัวแกเองก็จะมีปัญหาใหญ่ตามมาด้วย ถ้าเกิดเรื่องนี้รู้ไปถึงหูพ่อแม่แกเข้า แกก็ลองคิดดูเองแล้วกันว่าผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง!" ขณะที่หลี่เค่อเตรียมจะไปบอกพวกนักเรียนห้อง 127 นั้นเอง เฮ่ออวิ๋นก็รีบคว้าตัวเขาเอาไว้ทันทีพลางเอ่ยเตือนสติ

ส่วนหวงจิงจิงเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าพูดมากเกินไป จึงรีบพูดขึ้นมาบ้างว่า "หลี่เค่อ นายอย่าไปเลย! เรื่องนี้นายอย่าเข้าไปยุ่งอีกเลยนะ... เอ้อจริงสิ เมื่อกี้หลี่เหลียงชวั่งไม่ได้ทำอะไรนายใช่ไหม!"

"ฮึ! เขาจะมาทำอะไรฉันได้ล่ะ? ก็แค่โดนครูซุนเทศนาสั่งสอนไปยกใหญ่ แล้วก็สั่งให้ฉันเขียนบันทึกสำนึกผิดแปดร้อยคำ จากนั้นก็ปล่อยให้ฉันกลับมาแล้วเนี่ย!" หลี่เค่อส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชาแล้วตอบกลับไป

"กริ๊งงงง...!"

เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนต่างรีบกลับไปนั่งประจำที่ของตัวเองเพื่อเตรียมตัวเรียน

ทว่าสิ่งที่พวกหลี่เค่อไม่รู้ก็คือ ในช่วงเวลาที่พวกเขากำลังนั่งเรียนอยู่นั้น หลี่เหลียงชวั่งได้เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงเข้าไปในห้องเรียนของห้อง 126 และเพราะก่อนหน้านี้เพิ่งจะเก็บกดความโมโหมาจากทั้งห้อง 127 และห้อง 125 คาบเรียนคาบนี้ พวกนักเรียนห้อง 126 จึงมีชะตากรรมที่ต้องพบกับความหายนะอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

พอถึงช่วงเรียนทบทวนด้วยตนเองตอนค่ำ ข่าวเรื่องที่นักเรียนห้อง 126 ทั้งห้องรวมตัวกันต่อต้านหลี่เหลียงชวั่งก็ได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งโรงเรียนแล้ว คราวนี้ไม่เพียงแต่นักเรียนทั้งโรงเรียนจะพากันวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ แม้แต่ครูอาจารย์และคณะผู้บริหารของโรงเรียนจำนวนไม่น้อยต่างก็เริ่มมีเสียงติติงต่อเรื่องนี้เช่นกัน

หลังจากที่ได้รับรู้ข่าวดังสะเทือนเลื่อนลั่นนี้ สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของหลี่เหลียงชวั่งกลับไม่ใช่การหันมาทบทวนพิจารณาตัวเอง หากแต่เป็นความโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด เขารีบไปพบผู้อำนวยการจางชิ่งทันที พร้อมกับเอ่ยปากเรียกร้องให้ลงโทษพวกนักเรียนชั้น ม.1 ทั้งสามห้องอย่างเด็ดขาดและหนักหน่วงที่สุด