ตอนที่ 92 ตบหน้า (ต้น)

ห้องพักครูของครูซุนอยู่ไม่ไกลจากห้องเรียนของห้อง 125 อยู่ชั้นเดียวกัน ขนาดห้องไม่ใหญ่นัก แต่มีครูนั่งทำงานอยู่หลายคน

ในเวลานี้ เขากำลังตรวจการบ้านอยู่ที่โต๊ะทำงาน ส่วนครูประจำชั้นห้อง 127 ที่อยู่ข้าง ๆ กำลังบ่นอุบ

"ครูซุน คุณว่าทำไมเด็กนักเรียนสมัยนี้ถึงไม่ค่อยเชื่อฟังเลยนะ เมื่อวานผมเพิ่งจะด่าไปยกใหญ่ วันนี้ดีจริง ก่อเรื่องใหญ่อีกแล้ว! ท้าทายครู แถมยังเกือบจะลงไม้ลงมือกับครู นี่มันเรื่องที่นักเรียนควรทำหรือไงครับ"

"ช่างเถอะน่า! เด็กสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ คุณอย่าไปบ่นเลย! รีบคิดดีกว่าว่าจะจัดการยังไงต่อดี" ครูซุนเงยหน้าขึ้นมองครูประจำชั้นห้อง 127 พลางเอ่ยปลอบ

แต่ครูประจำชั้นห้อง 127 กลับพูดต่อว่า "ครูซุน คุณไม่ต้องมาปลอบผมหรอก คุณดูเด็กห้อง 125 ของคุณสิ น่าสบายใจกว่าตั้งเยอะ ไม่เหมือนผมนี่ วัน ๆ เอาแต่ยุ่งกับการจัดการเรื่องปวดหัวพวกนี้!"

เมื่อได้ยินความอิจฉาในน้ำเสียงของอีกฝ่าย ครูซุนก็แอบดีใจอยู่ลึก ๆ เรื่องที่หลี่เหลียงฉ่วงมีเรื่องกระทบกระทั่งกับนักเรียนห้อง 127 เมื่อช่วงเช้าเขาก็รู้แล้ว และพอจะได้ยินเรื่องความขัดแย้งของทั้งสองฝ่ายมาบ้าง

ในสายตาของเขา แม้นักเรียนจะเป็นฝ่ายเริ่มยั่วยุก่อน แต่วิธีการสอนของหลี่เหลียงฉ่วงก็มีปัญหาจริง ๆ เพราะในบรรดานักเรียนรุ่นก่อน ๆ ที่เขาเคยสอน ก็มีคนร้องเรียนเรื่องนี้กับทางโรงเรียนอยู่ไม่น้อย ทว่าสุดท้ายเรื่องก็เงียบหายไป

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสบายใจก็คือ ก่อนหน้านี้ตอนหลี่เหลียงฉ่วงไปสอนคาบภาษาอังกฤษที่ห้อง 125 ก็ไม่เห็นมีเรื่องผิดปกติอะไร ซึ่งนั่นทำให้ครูซุนแอบกระหยิ่มใจอยู่บ้าง

ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ข้างนอกก็มีเสียงดุด่าของหลี่เหลียงฉ่วงดังขึ้น จากนั้นเขาก็เห็นหลี่เค่อเดินเข้ามา โดยมีหลี่เหลียงฉ่วงเดินตามหลังก่นด่าไม่ขาดสาย ทั้งสองคนเดินเรียงหนึ่งตามกันเข้ามา คนหนึ่งใบหน้าไร้ความรู้สึก แต่แฝงไว้ด้วยความโกรธและความไม่ยอมจำนน อีกคนหนึ่งถือดี ใบหน้าขี้เหร่จนน่าเกลียดตึงเปรี๊ยะ ปากก็ยังพ่นคำด่าไม่หยุด

"ครูซุน! ดูนักเรียนห้องคุณสิ ไร้ระเบียบวินัยในห้องเรียน ท้าทายครูอาจารย์! ว่าเข้าหน่อยก็เถียงคำไม่ตกฟาก! ผมส่งตัวเขาให้คุณแล้วนะ เรื่องนี้คุณจัดการเอาเองก็แล้วกัน!" เมื่อเห็นครูซุน หลี่เหลียงฉ่วงก็ทิ้งคำพูดไว้แค่นี้ แล้วกระแทกประตูปิดเดินออกจากห้องพักครูไป ทิ้งให้หลี่เค่อยืนอยู่ตามลำพัง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ครูซุนยังไม่ทันเข้าใจว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แต่เขาดูออกว่าต้องเป็นหลี่เค่อที่อยู่ตรงหน้าไปมีเรื่องกับหลี่เหลียงฉ่วง ไม่ก็หลี่เหลียงฉ่วงอารมณ์เสียมาจากเมื่อเช้าเลยจงใจหาเรื่องหลี่เค่อ

"หลี่เค่อ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมครูหลี่ถึงได้โมโหขนาดนี้?" ครูซุนลุกขึ้นยืน เดินไปข้าง ๆ หลี่เค่อที่ยืนเงียบกริบแล้วเอ่ยถาม

"ครูหลี่มีเรื่องขัดแย้งกับพวกเธอเพราะวิธีการสอนอีกแล้วใช่ไหมล่ะ?" ครูประจำชั้นห้อง 127 ยิ้มพลางลองถามดู

เมื่อเผชิญหน้ากับการซักถามของทั้งสองคน หลี่เค่อก็ยังคงปิดปากเงียบ นอกจากความโกรธแล้ว ในใจของเขากลับนึกเสียใจอยู่ไม่น้อย

…………

ภายในห้องเรียน หลังจากหลี่เค่อถูกหลี่เหลียงฉ่วงพาตัวไป ทุกคนก็ระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที ทว่าครู่เดียว หลี่เหลียงฉ่วงก็เดินหน้าบึ้งตึงกลับเข้ามาในห้องเรียน ทุกคนจึงจำต้องหุบปาก ก้มหน้าลง ไม่กล้ามองไปทางโพเดียม เมื่อนึกถึงภาพตอนที่หลี่เค่อถูกพาตัวออกไป ต่างก็กลัวว่าคนต่อไปจะเป็นตัวเอง

"ร้องเพลงที่ต้องร้องก่อนเริ่มเรียนหนึ่งรอบ เสียงต้องดังฟังชัด ออกเสียงให้ถูกต้อง ตอนนี้เตรียมตัว... ร้อง!" ทว่าต่อจากนั้นหลี่เหลียงฉ่วงกลับไม่เอ่ยถึงหลี่เค่ออีกเลย ทั้งยังไม่ได้แสดงอาการโมโห หากแต่สั่งให้ทุกคนร้องเพลงที่ปกติต้องร้องก่อนเริ่มเรียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อทุกคนได้ยินคำสั่ง กลับไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมาเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องร้องเพลง

เมื่อเห็นภาพนี้ หลี่เหลียงฉ่วงก็ตะคอกใส่ทุกคนข้างล่างเสียงดังลั่นอีกครั้ง "หัวหน้าฝ่ายกิจกรรมบันเทิง! ลุกขึ้นมาให้สัญญาณ ร้องเดี๋ยวนี้! วันนี้ถ้าไม่ร้องเพลง คาบนี้พวกเธอก็ไม่ต้องเรียนมันแล้ว!"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ด้านล่างก็ยังคงเงียบกริบราวกับป่าช้า ไม่มีใครลุกขึ้นมาสักคน แต่ในตอนนี้เฮ่ออวิ๋นสังเกตเห็นว่าร่างกายของเฝิงฝูเตี๋ยสั่นเทาน้อย ๆ เธอก้มหน้าลง กำลังลังเลใจว่าจะเอาอย่างไรดี

"ตาแก่นี่วันนี้กินรังแตนมาหรือไงกัน! จะโมโหอะไรขนาดนั้น! ร้องเพลงบ้าอะไร คาบนี้ก็เลยมาสิบกว่านาทีแล้ว!"

ขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังแอบพึมพำบ่นอยู่ในใจ ในที่สุดเฝิงฝูเตี๋ยก็ลุกขึ้นยืนด้วยตัวอันสั่นเทา เธอเอ่ยเสียงเบาว่า "เพลง 'สรรเสริญมาตุภูมิ' เตรียมตัว ร้อง!"

"ธงแดงห้าดาวโบกสะบัดพลิ้วตามสายลม...!"

เมื่อคลอไปตามจังหวะ เสียงของทุกคนเบากว่าปกติมาก ตัวโน้ตเสียงเพลงที่ลอยออกมาจากห้องเรียนทำให้ห้องข้าง ๆ ต่างพากันพึมพำสงสัยว่าห้อง 125 นี่เป็นบ้าอะไรกันขึ้นมา

สามนาทีให้หลัง ในที่สุดทุกคนก็ร้องเพลงจบภายใต้บรรยากาศกดดันและกระสับกระส่าย ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับไม่ทำให้หลี่เหลียงฉ่วงพอใจ เพราะในวินาทีถัดมา ห้องเรียนเงียบเชียบจนน่ากลัว ถึงขนาดได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคนอย่างชัดเจน หลี่เหลียงฉ่วงบนโพเดียมเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากตะเบ็งเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง "พวกเธอทำบ้าอะไรกัน ร้องเพลงเหรอ ข้าวปลาไม่ได้กินกันหรือไง ร้องใหม่!"

"ธงแดงห้าดาวโบกสะบัดพลิ้วตามสายลม บทเพลงแห่งชัยชนะดังก้องกังวานเพียงใด...!" เมื่อถูกหลี่เหลียงฉ่วงบีบคั้น ทุกคนจึงจำต้องเพิ่มระดับเสียง ร้องเพลงสรรเสริญมาตุภูมิใหม่อีกหนึ่งรอบ

คราวนี้ดูเหมือนหลี่เหลียงฉ่วงจะค่อนข้างพอใจ ไม่ได้สั่งให้ทุกคนร้องใหม่อีก ทว่าในวินาทีถัดมา เขากลับโยนโจทย์หินข้อใหญ่ใส่ทุกคนแทน

"หวังว่าพวกเธอจะจำไว้ ร้องเพลงต้องร้องให้เสียงดัง อย่าทำเหมือนไม่ได้กินข้าว ไม่มีเรี่ยวมีแรง เอาล่ะ ต่อไปนี้ครูจะขานชื่อ คนที่ถูกเรียกให้ออกมาเขียนคำศัพท์ตามคำบอกบนกระดานดำ ส่วนคนที่เหลือให้เขียนลงบนโต๊ะข้างล่าง!"

"หลี่เหยียนจวิน! จางเหมิงเหมิง! จ้าวเทาอวิ๋น! แล้วก็นักเรียนชายที่นั่งข้าง ๆ หลี่เค่อคนนั้น พวกเธอสี่คนขึ้นมาบนเวที!" หลี่เหลียงฉ่วงถือใบรายชื่อนักเรียนกวาดสายตามอง ขานชื่อออกมาสามคน จากนั้นก็มองไปยังเฮ่ออวิ๋นที่นั่งข้างหลี่เค่อพลางชี้นิ้วสั่ง

"เชี่ยเอ๊ย! หมอนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นชะมัด ขนาดฉันยังพลอยโดนหางเลขไปด้วยเลย หลี่เค่อนะหลี่เค่อ แกกลับไปเมื่อไหร่ต้องเลี้ยงข้าวชุดใหญ่ให้ฉันเลยนะ!" เฮ่ออวิ๋นแอบสบถในใจ แต่ไม่ได้แสดงความลนลานออกมาแม้แต่น้อย การเขียนคำศัพท์ตามคำบอก สำหรับเฮ่ออวิ๋นแล้วมันเป็นเรื่องกล้วย ๆ ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยสักนิด

หลังจากทั้งสี่คนเดินขึ้นไปบนเวที ต่างก็หยิบชอล์กออกจากกล่องคนละแท่ง แล้วไปยืนอยู่หน้ากระดานดำ ในเวลานี้หลี่เหลียงฉ่วงจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง "เก็บหนังสือภาษาอังกฤษลงใต้โต๊ะให้หมด ถ้าครูเห็นใครคิดจะโกงล่ะก็ จะต้องคัดคำศัพท์ที่เขียนตามคำบอกรอบนี้มาส่งคนละหนึ่งพันจบ!"

เดิมทีเพื่อนนักเรียนที่ใจกล้าอยู่บ้างยังมีลูกเล่นคิดจะแอบเปิดดู แต่พอได้ยินคำพูดนี้เข้า แผนการเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ต้องพับเก็บไปทันที เวลานี้ไม่มีใครกล้าแหย่ให้หลี่เหลียงฉ่วงโมโหอีกแล้ว

"go! ไป! เดินไป!"

"running! วิ่ง!"

หลังจากเขียนคำศัพท์ภาษาอังกฤษง่าย ๆ ตามคำบอกไปติด ๆ กันหลายคำ หัวใจที่เคยตึงเครียดของทุกคนก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ทว่าถัดจากนั้น หลี่เหลียงฉ่วงกลับบอกคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ยังไม่ได้เรียน มิหนำซ้ำยังเป็นคำศัพท์ที่ยากและไม่คุ้นตาเอาเสียเลย

"congratulation! ยินดีด้วย! ขอแสดงความยินดี!"

เมื่อหลี่เหลียงฉ่วงบอกคำศัพท์ภาษาอังกฤษคำนี้ออกมาจบ ทุกคนต่างก็ตกตะลึงตาค้าง เพราะกระทั่งจะเคยได้ยินคำนี้พวกเขายังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย แล้วจะไปเขียนตามคำบอกออกมาได้อย่างไร