ตอนที่ 91 ชนเข้าปากกระบอกปืน!

หลังจากที่พ่อขับรถตู้พาเฮ่อเจียหมิงกลับไปส่งแล้ว เฮ่ออวิ๋นก็เริ่มขบคิดเรื่องหางานที่เหมาะสมและมั่นคงระยะยาวให้เฮ่อเจี้ยนผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง

ก่อนหน้านี้ ลุงใหญ่ของเขาได้ทำตามคำแนะนำของเขา เลิกขายกุ้งก้ามกรามแล้วเปลี่ยนสายไปเปิดร้านซ่อมรถยนต์ ได้ยินว่าธุรกิจไปได้สวยทีเดียว

ทว่าตอนนี้ พอถึงคราวครอบครัวของลุงรอง เฮ่ออวิ๋นกลับต้องปวดหัว เฮ่อเจี้ยนไม่ใช่เฮ่อเฉินกู่ นิสัยอย่างเขานั้น ต่อให้คุณหางานที่ค่อนข้างสบายแถมทำเงินได้ดีมาให้ เขาก็จะทำสามวันหยุดสองวัน ทำได้ไม่ยืดหรอก

"ช่างเถอะ เรื่องนี้ให้พ่อคอยปวดหัวไปละกัน ผมไม่ขอยุ่งด้วยดีกว่า!" หลังจากคิดอยู่นาน ในที่สุดเฮ่ออวิ๋นก็ถอดใจ สำหรับคนอย่างเฮ่อเจี้ยน เฮ่ออวิ๋นไม่อยากช่วย และก็ช่วยไม่ไหวด้วย เพราะไม่ว่าจะเป็นบริษัทของเขา หรือหน่วยงานอื่น ๆ ล้วนไม่มีใครอยากได้คนแบบนี้ทั้งนั้น

พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่ปลายเดือนตุลาคม วันนี้เฮ่ออวิ๋นนั่งเรียนอยู่ที่โรงเรียนตามปกติ จู่ ๆ ข้างนอกก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังแว่วเข้ามา

กริ๊งงงง...!

วินาทีต่อมา เสียงกริ่งหมดคาบเรียนก็ดังขึ้น หลังจากได้ยินเสียงเอะอะด้านนอก ทุกคนต่างพากันวิ่งกรูออกจากห้องเรียนไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เฮ่ออวิ๋นเดิมทีคิดจะออกไปดูด้วยเหมือนกัน ทว่าเมื่อเห็นหลี่เค่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับไม่ยอมลุกออกไป จึงอดแปลกใจไม่ได้

"หลี่เค่อ ทำไมแกไม่ตามพวกเขาออกไปดูล่ะ นี่ไม่สมเป็นแกเลยนะ!"

"ฮะ ๆ... พี่อวิ๋น จริง ๆ ผมรู้อยู่แล้วล่ะว่าข้างนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้น จะต้องออกไปดูทำไมอีกล่ะ" หลี่เค่อพูดด้วยท่าทางมีลับลมคมใน

"แกรู้เหรอ นี่อย่าบอกนะว่าแอบไปรับจ๊อบเป็นหมอดูมาด้วยน่ะ" เฮ่ออวิ๋นหัวเราะพลางค้อนขวับใส่หลี่เค่อทีหนึ่งแล้วพูดขึ้น

"หมอดูอะไรกัน เป็นไปได้ซะที่ไหนล่ะ จริง ๆ แล้วเรื่องข้างนอกนั่นมันเกี่ยวพันกับเจ้าหนูหลี่เฮ่อเหนียนอยู่นิดหน่อยน่ะสิ แกรู้จักลุงแท้ ๆ ของมันอย่างหลี่เหลียงฉ่วงใช่ไหมล่ะ แกเป็นครูสอนภาษาอังกฤษควบวิชาดนตรีของพวกเราตอน ม.1 นี่ไงล่ะ ฉันได้ยินพวกนักเรียนห้อง 127 เล่ากันว่าหมอนี่สอนภาษาอังกฤษไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย แต่เวลาสอนกลับทำวางก้ามเบ่งคับห้อง เพื่อน ๆ ต่างก็พากันเกลียดขี้หน้าแกทั้งนั้น แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องหลักหรอกนะ สิ่งที่ทำให้ทุกคนเอือมระอาที่สุดก็คือ ทุกครั้งที่ถึงคาบดนตรี แกแทบไม่เคยสอนร้องเพลงเลยสักนิด เอาแต่วิทยุเทปเครื่องหนึ่งมาเปิดพวกเพลงปฏิวัติยุคเก่านั่นแหละ ให้ตายเถอะ ฆ่าพวกเราให้ตายไปเลยยังดีกว่า เพลงปฏิวัติเชียวนะแก นั่นมันเพลงที่รุ่นพ่อหรือรุ่นปู่ฉันฟังกันชัด ๆ แกดัน... ช่างเถอะ ไม่พูดละ" หลี่เค่อระบายความในใจออกมาพรวดเดียวจบ ทำเอาเฮ่ออวิ๋นที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับยืนอึ้งตาค้าง

แต่จนถึงตอนนี้เฮ่ออวิ๋นก็ยังฟังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าหลี่เค่อต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ ความพิลึกพิลั่นของหลี่เหลียงฉ่วงคนนี้เขาก็พอรู้อยู่หรอก แต่เรื่องนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับหลี่เหลียงฉ่วงด้วยเล่า

"พูดภาษาคนที่รู้เรื่องหน่อยสิ" เฮ่ออวิ๋นเอ่ยตัดบทอย่างตรงไปตรงมา

"ภาษาคนที่ว่าก็คือ หลี่เหลียงฉ่วงไปมีเรื่องปะทะคารมกับนักเรียนห้อง 127 อีกแล้ว ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกเถียงกันลั่นเลยน่ะสิ" หลี่เค่อหัวเราะแห้ง ๆ พลางตอบออกมาอย่างรวดเร็ว

"แล้วครูประจำชั้นห้อง 127 ไม่เข้ามาห้ามเลยหรือไง" เฮ่ออวิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามข้อสงสัยของตัวเองออกไป

"ห้ามเหรอ จะไม่ห้ามได้ยังไงล่ะ แต่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด พวกเด็กห้อง 127 ไม่ยอมฟังเลยต่างหาก" หลี่เค่อลดเสียงกระซิบกระซาบ จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วพูดเตือนด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง "คาบแรกช่วงบ่ายก็เป็นคาบของตาแก่นี่แหละ ระวังตัวไว้หน่อยนะ อย่าไปเหยียบกับระเบิดเข้าล่ะ ถึงยังไงพวกเราก็แค่ปล่อยให้แกสอนไป เราก็ทำของเราไป ไม่ต้องไปสนใจแกก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว"

เมื่อได้ยินสิ่งที่หลี่เค่อพูด เฮ่ออวิ๋นก็ก้มหน้าลงพลางนึกย้อนถึงความทรงจำเกี่ยวกับหลี่เหลียงฉ่วงในหัว ไม่นานเขาก็นึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องใหญ่เกี่ยวกับกรณีที่หลี่เหลียงฉ่วงถูกบรรดาผู้ปกครองกดดันจนโรงเรียนต้องไล่ออก

ตอนนั้นเป็นช่วงเทอมสองของชั้น ม.1 พวกนักเรียนทนรับรูปแบบการสอนของหลี่เหลียงฉ่วงไม่ไหวอีกต่อไป พอเกิดโทสะขึ้นมาก็พากันแห่ไปที่ห้องครูใหญ่เพื่อขอร้องไม่ให้หลี่เหลียงฉ่วงมาสอน ทว่าครูใหญ่กลับเกลี้ยกล่อมให้ทุกคนใจเย็นลง หลังจากนั้นผู้ปกครองจำนวนมากก็พากันบุกมาที่โรงเรียน จนในที่สุดหลี่เหลียงฉ่วงก็ถูกสั่งพักการสอน ต่อมาช่วงที่เฮ่ออวิ๋นเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย เขาก็ได้ยินข่าวว่าอีกฝ่ายถูกโรงเรียนไล่ออกโดยตรงด้วยเหตุผลบางประการ

ก่อนเริ่มเรียนคาบแรกในตอนบ่าย นักเรียนจับกลุ่มสองสามคนเดินคุยกันเข้ามาในห้องเรียน พอทุกคนทยอยเข้ามาเกือบหมด จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งเดินผ่านหน้าต่างนอกห้องเรียนไป คนผู้นั้นถือกล่องชอล์กไว้ในมือ ใต้วงแขนหนีบสมุดเตรียมการสอนเอาไว้ ฝีเท้าก้าวไวเพียงพริบตาเดียวก็มาถึงหน้าประตู เขาหยุดยืนที่หน้าประตูครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงหยอกล้อเล่นกันอยู่ คิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที สีหน้าบึ้งตึงราวกับมีใครไปติดหนี้เขาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปบนโพเดียมหน้าชั้นเรียน

เวลานี้ ทุกคนในห้องถึงเพิ่งสังเกตเห็นผู้มาใหม่ ต่างพากันชะงักไปสองสามวินาที เพียงชั่วพริบตา ทุกคนก็หยุดเล่นกันทันทีแล้วรีบกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

ช่วงเวลานี้ ภายในห้องเรียนเงียบสงบลงอย่างผิดหูผิดตา ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาเปิดหนังสือเรียนภาษาอังกฤษ แสร้งทำเป็นตั้งใจอ่านหนังสือ

"คุยกันสิ! เล่นกันต่อสิ! ว่างกันนักไม่ใช่เหรอ คำศัพท์ของเมื่อวานจำได้แค่ไหนแล้ว! รูปประโยคภาษาอังกฤษจำได้หรือยัง! แต่ละคนวัน ๆ เอาแต่เล่น! พวกเธอสู้เพื่อนห้อง 126 ไม่ได้เลยสักนิด รู้ตัวกันบ้างไหม!" คนพูดสวมแว่นตาทรงโบราณ อายุราวห้าสิบกว่าปี รูปร่างค่อนข้างผอม บนใบหน้าตอบซูบมีกระเนื้อขึ้นอยู่ประปราย ทั้งยังมีรอยหลุมขรุขระดูน่ากลัวอยู่บ้าง

คนผู้นี้ก็คือหลี่เหลียงช่วง ลุงของหลี่เฮ่อเหนียน ซึ่งเป็นครูผู้สอนวิชาภาษาอังกฤษของทั้งสามห้องในระดับชั้น ม.1 และยังควบตำแหน่งครูสอนวิชาดนตรีของทั้งสามห้องอีกด้วย

"เหอะ! ตอนอยู่ห้อง 126 ครูก็คงพูดแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ!" หลี่เค่อนั่งอยู่ที่โต๊ะ ก้มหน้ามองหนังสือพลางพึมพำบ่นอุบอิบในลำคอ

ทว่าเสียงพึมพำเบา ๆ ประโยคนี้ กลับฟังดูเด่นชัดขึ้นมาอย่างยิ่งในห้องเรียนที่เงียบกริบ

ก็จริงอย่างว่า หลี่เหลียงช่วงที่อยู่บนโพเดียมพลันได้ยินเข้าทันที เขาตวาดถามเสียงดังลั่น "ใคร! ใครพูด? รีบลุกออกมายืนเดี๋ยวนี้!"

"ไม่ลุกซะอย่าง! แล้วจะทำไมล่ะ!" หลี่เค่อยิ่งก้มหน้าต่ำลงไปอีก ใบหน้าแทบจะแนบติดกับหนังสือภาษาอังกฤษบนโต๊ะ ทว่าปากยังคงพึมพำไม่หยุด

"ชู่... เบา ๆ หน่อย! หลี่เค่อ แกอย่าหาเรื่องใส่ตัวสิ!" เฮ่ออวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ ย่อมได้ยินสิ่งที่หลี่เค่อพูด จึงรีบเอ่ยเตือนทันที

แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ไม่รู้ว่าหลี่เหลียงช่วงหูดีหรือมีสัญชาตญาณเฉียบไว เขาเดินตรงจากหน้าโพเดียมมาถึงข้างโต๊ะของหลี่เค่อทันที แล้วพูดกับหลี่เค่อด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างยิ่ง "เธอ! หลี่เค่อ! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ออกไปยืนข้างนอก! ชักจะกำเริบเสิบสานใหญ่แล้ว!"

"เหอะ! ยืนก็ยืนสิ!" หลี่เค่อพอเห็นว่าถูกจับได้ แม้ในใจจะสงสัยข้องใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่คิดจะสนใจเรื่องนั้น เขาลุกพรวดขึ้นมาทันที ก่อนจะแค่นเสียงฮึดฮัดใส่หลี่เหลียงช่วง ทิ้งคำพูดกระแทกกระทั้นไว้แล้วเดินดุ่ม ๆ ออกไปนอกห้องเรียน ไปยืนเกาะราวระเบียงทางเดินทอดสายตามองออกไปไกล

ทว่าเสียงแค่นหัวเราะอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดินของหลี่เค่อกลับยิ่งจุดชนวนโทสะของหลี่เหลียงช่วงเข้าอย่างจัง เขาเดินตามออกไปนอกห้องเรียนทันทีแล้วตะโกนใส่หลี่เค่อเสียงกร้าว "เจ้าเด็กนี่! ช่างกล้าดีนักนะ ถึงได้กล้าลบหลู่ครูบาอาจารย์! ไป ไปห้องพักครูของครูซุนกับฉัน! ฉันอยากจะรู้นักว่าเขาจะจัดการกับเธอยังไง!"

"ปล่อยผม! ผมมีขา เดินเองได้!" ในใจของหลี่เค่อเองก็อัดอั้นตันใจจนถึงขีดสุด เมื่อเห็นหลี่เหลียงช่วงฉุดกระชากจะพาไปหาครูซุน จึงสะบัดผลักอีกฝ่ายออก แล้วก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องพักครูของครูซุนด้วยตัวเอง