ตอนที่ 90 อารมณ์ชั่ววูบคือปีศาจร้าย!

แถบชานเมืองอำเภอหยวนสุ่ยมีอาคารที่พักอาศัยแบบเก่าอยู่เป็นจำนวนมาก และด้านนอกสุดของกลุ่มอาคารเหล่านี้ก็มีอาคารสำนักงานสูงสี่ชั้นตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ดูเผิน ๆ คล้ายเพิ่งสร้างใหม่ได้ไม่นาน ทว่าแท้จริงแล้วเป็นเพียงตึกสำนักงานเก่า ซึ่งต่อมาเฮ่ออวิ๋นให้หลี่เหว่ยซื้อเอาไว้ แล้วให้ทีมช่างตกแต่งของหวังเจี้ยนหลินรีโนเวตปรับปรุงใหม่ จนกลายมาเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัทวิศวกรรมก่อสร้าง

ในเวลานี้ หวังเจี้ยนหลินเพิ่งประชุมเสร็จและกำลังนั่งคุยอยู่กับหวังฝูเต๋อผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง นับตั้งแต่คราวก่อนที่หวังเจี้ยนหลินขอร้องให้เฮ่ออวิ๋นช่วยรับหวังฝูเต๋อเข้าทำงาน หวังฝูเต๋อก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างซื่อสัตย์จริงจัง แม้ความสามารถในการทำงานอาจเทียบหวังเจี้ยนหลินไม่ได้ แต่ทีมช่างตกแต่งหลายทีมที่เขารับผิดชอบดูแลก็แทบไม่เคยมีข้อผิดพลาดเลย

"ผู้จัดการหวังครับ! แย่แล้วครับ คน...คนงานก่อสร้างที่เราส่งไปภัตตาคารซื่อซิง...ทะ...ทะเลาะวิวาทกับคนของทางภัตตาคารแล้วครับ!" ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก พลางรายงานหวังเจี้ยนหลิน

"หวังหยาง นาย...นายค่อย ๆ พูด! เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมถึงได้รีบร้อนขนาดนี้!"

"ผู้จัดการหวังครับ คือคนงานก่อสร้างสองคนที่พวกเราส่งไปภัตตาคารซื่อซิงเมื่อเช้านี้กับหัวหน้าเฉิน ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรกัน ถึงได้เกิดการปะทะแล้วลงไม้ลงมือกับคนของภัตตาคารครับ"

"ว่าไงนะ! เจ้าเฉินกานนี่ก็จริง ๆ เลย! ไม่ใช่สั่งให้เขาไปเจรจาจัดการหรอกเหรอ ทำไมถึงปล่อยให้คนไปมีเรื่องชกต่อยกับทางภัตตาคารได้ล่ะ" หวังเจี้ยนหลินได้ยินดังนั้นก็ตบโต๊ะเสียงดังปัง ลุกพรวดขึ้นมาทันที สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความเดือดดาล เขาหันไปมองหวังฝูเต๋อแล้วเอ่ยต่อ "พี่ฝูเต๋อ! ไป! พวกเรารีบไปภัตตาคารซื่อซิงกันเดี๋ยวนี้!"

ในเวลานี้เฮ่ออวิ๋นย่อมยังไม่รู้เรื่องพวกนี้ แต่ต่อให้รู้ เขาก็คงไม่ลงไปจัดการด้วยตัวเองอยู่ดี เพราะอย่างไรเสียหวังเจี้ยนหลินก็นั่งตำแหน่งผู้จัดการมานานขนาดนี้แล้ว หากเรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ เช่นนั้นตำแหน่งผู้จัดการนี้ก็ไม่ต้องทำแล้ว

ครั้นถึงวันอาทิตย์ เฮ่ออวิ๋นก็ได้รับโทรศัพท์จากเกาหาง เกาหางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังในสาย ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้เฮ่ออวิ๋นต้องขมวดคิ้วมุ่น

หลังจากที่หวังเจี้ยนหลินรุดไปถึงภัตตาคาร เขาก็สอบถามจนรู้ต้นสายปลายเหตุจากปากของพวกคนงานอย่างรวดเร็ว ที่แท้หลังจากเฉินกานมาถึงภัตตาคารซื่อซิง เขาก็รีบไปพบเถ้าแก่ภัตตาคารทันทีเพื่อหารือเรื่องการแก้ไขปัญหาความปลอดภัยและการป้องกันอัคคีภัยที่ยังตกค้าง

ทว่าเถ้าแก่ภัตตาคาร หรือก็คือชายศีรษะล้านที่เฮ่ออวิ๋นเคยเจอมาก่อนหน้านี้นั้น กลับไม่ยอมรับฟังสิ่งที่เฉินกานและทีมงานผู้ออกแบบอาคารที่ร่วมเดินทางไปด้วยพูดเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าเฉินกานจะเกลี้ยกล่อมหรืออธิบายอย่างไร อีกฝ่ายก็ยืนกรานคำเดียวว่าไม่ยอมลูกเดียว

ด้วยเหตุนี้ ความขัดแย้งของทั้งสองฝ่ายจึงปะทุขึ้น คนงานก่อสร้างสองคนกับฝ่ายภัตตาคารเปิดศึกปะทะคารมแลกคำด่าทอกันไม่กี่ประโยคก็เริ่มลงไม้ลงมือ จากนั้นเฉินกานก็กระโจนเข้าร่วมวงด้วย พอหวังเจี้ยนหลินรู้เรื่องทั้งหมดเข้าจึงไปเจรจาหาเหตุผลกับชายศีรษะล้านคนนั้น แต่เพราะหวังเจี้ยนหลินใจร้อนเกินไป เมื่อเห็นว่าฝ่ายเฉินกานกำลังเพลี่ยงพล้ำ จึงไม่สนคำทัดทานของหวังฝูเต๋อแล้วพุ่งตัวเข้าร่วมวงตะลุมบอนด้วยทันที แม้ทั้งสองฝ่ายจะไม่ได้บาดเจ็บอะไรร้ายแรง แต่เรื่องกลับบานปลายจนตำรวจต้องเข้ามาแทรกแซง สุดท้ายจึงถูกคุมตัวไปโรงพักด้วยกันทั้งคู่ จนกระทั่งเกาหางตามไปที่สถานีตำรวจและชี้แจงสถานการณ์ ตำรวจถึงยอมปล่อยตัวคู่กรณีทั้งสองฝ่ายออกมา

"เกาหาง นายทำถูกแล้ว พยายามอย่าให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปล่ะ จะได้ไม่กระทบต่อชื่อเสียงของบริษัท...เอาแบบนี้แล้วกัน นายสั่งพักงานหวังเจี้ยนหลินชั่วคราว ให้เขาไปสงบสติอารมณ์ทบทวนตัวเองสักพัก ส่วนนายก็รักษาการในตำแหน่งผู้จัดการบริษัทวิศวกรรมก่อสร้างไปพลาง คอยควบคุมดูแลภาพรวมทั้งหมด แล้วให้หวังฝูเต๋อเข้ามารับผิดชอบงานบริหารกับงานประจำวันของบริษัทไป" เฮ่ออวิ๋นใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสั่งการ

การที่เฮ่ออวิ๋นทำเช่นนี้ก็เพราะจนใจ หวังเจี้ยนหลินนั้นแม้จะเก่งกาจทั้งด้านธุรกิจและการบริหารจัดการบริษัท แต่ติดตรงที่นิสัยใจร้อนมุทะลุเกินไป หากมองจากมุมนี้ เมื่อเทียบกับนิสัยที่สุขุมรอบคอบของหวังฝูเต๋อแล้ว เฮ่ออวิ๋นย่อมพอใจที่จะให้หวังฝูเต๋อดำรงตำแหน่งผู้จัดการบริษัทมากกว่า

"ครับ! ผมจะรีบจัดการให้ครับ!" เกาหางได้ยินคำสั่งของเฮ่ออวิ๋นก็รู้สึกยินดีขึ้นมาในใจ ทว่าไม่นานก็ปรับอารมณ์กลับมาสงบตามเดิมแล้วตอบรับ

พอวางสายโทรศัพท์แล้ว เฮ่ออวิ๋นก็อดทอดถอนใจเบา ๆ ไม่ได้ "หวังเจี้ยนหลินถึงจะมีไฟมุ่งมั่น แต่ในบางสถานการณ์ ข้อดีนี้ก็กลายเป็นข้อเสียได้เหมือนกัน ดูท่าแล้วคงยังต้องขัดเกลาอีกเยอะ!"

"เจ้าหนูอวิ๋น! ออกมาเร็ว! รีบออกมาช่วยหน่อย!" ทันใดนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงของพ่อเฮ่อเจียกั๋วดังแว่วเข้ามา เฮ่ออวิ๋นได้ยินดังนั้นก็รีบเก็บซ่อนโทรศัพท์มือถือไว้เป็นอย่างดี แล้ววิ่งพรวดพราดออกจากห้องนอนไปดู เห็นพ่อเฮ่อเจียกั๋วมือหนึ่งถือของ อีกมือหนึ่งพยุงลุงรองเฮ่อเจียหมิงเดินเข้ามาในห้องรับแขก

"พ่อ! ลุงรอง!" เฮ่ออวิ๋นเห็นทั้งสองคนก็รีบเอ่ยทักทายทันที

"ยังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไมล่ะ รีบมาช่วยพ่อเอาของพวกนี้ไปวางไว้บนโซฟาเร็วเข้า!" เฮ่อเจียกั๋วร้องบอกเฮ่ออวิ๋น จากนั้นก็ประคองเฮ่อเจียหมิงค่อย ๆ นั่งลงบนโซฟา

แม้ว่าเฮ่อเจียหมิงจะผ่าตัดเปลี่ยนไตจนรักษาชีวิตเอาไว้ได้แล้ว แต่กลับทิ้งผลข้างเคียงเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไว้ อย่างเช่นร่างกายที่อ่อนแอ เดินไม่ทันไรก็รู้สึกใจสั่น ขาแข้งอ่อนแรง และอาการอื่น ๆ อีกสารพัด

"พี่รอง ร่างกายพี่ยังไม่แข็งแรง มีอะไรก็โทรศัพท์บอกให้ฉันไปหาที่บ้านก็ได้นี่ จะถ่อมาบ้านฉันคนเดียวทำไมกัน!"

"เฮ้อ! ก็ไม่ใช่เพราะไอ้ลูกไม่รักดีคนนั้นของฉันหรอกเรอะ! ไอ้ลูกระยำคนนี้นอกจากตอนที่ฉันนอนป่วยติดเตียงจะไม่โผล่หัวมาดูแลแล้ว ยังไม่ยอมกลับบ้านตั้งหลายปี! ปีนี้กลับแปลก พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไงไม่รู้! เมื่อสองสามวันก่อนอยู่ ๆ ก็พาแฟนสาวกลับมาคนหนึ่ง! บอกว่าจะแต่งงาน! หากจะพูดถึงแม่หนูคนนั้น พี่สะใภ้แกกับฉันก็ดูแล้ว หน้าตากิริยามารยาทก็นับว่าใช้ได้ ติดอยู่อย่างเดียวคือจนไปหน่อย มาจากบ้านนอกคอกนาแถบหุบเขาลึกโน่น ไม่มีเงินมีทองอะไร รู้จักกับไอ้ลูกระยำของฉันตอนไปทำงานรับจ้างข้างนอกนั่นแหละ..."

รอจนเฮ่อเจียหมิงระบายจบ เฮ่อเจียกั๋วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาคำหนึ่งแล้วเอ่ยปลอบว่า "พี่รอง เจ้าเหวินมันก็เด็กคนหนึ่งที่ฉันเห็นมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ถึงจะมีช่วงที่ไม่รู้ความไปบ้าง แต่ตอนนี้อย่างน้อย ๆ ก็เป็นคนที่จะแต่งงานมีครอบครัวแล้ว! พี่ก็อย่าไปเรียกแกว่าไอ้ลูกระยำ ๆ อีกเลยน่า!"

เฮ่อเจียกั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงแล้วเอ่ยต่อว่า "อีกอย่าง ตอนนี้แกเป็นฝ่ายขออยู่หางานทำใกล้ตัวพวกพี่เอง ก็แสดงว่าแกรู้ความขึ้นแล้ว! รู้จักที่จะอยู่ดูแลพี่กับพี่สะใภ้รองใกล้ ๆ รู้จักกตัญญูต่อพวกพี่แล้ว! พี่ควรจะต้องดีใจถึงจะถูกสิ!"

พอได้ยินคำปลอบของพ่อ เฮ่ออวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็นึกอยากจะหัวเราะขึ้นมา ลุงรองเฮ่อเจียหมิงก็เหมือนกับลุงใหญ่ที่มีลูกชายเพียงคนเดียว ตั้งชื่อให้ว่าเฮ่อเจี้ยน อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฮ่อเฉินกู่ ทว่าความกตัญญูที่ปฏิบัติต่อพ่อแม่กลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

เฮ่อเจี้ยนพอเรียนจบมัธยมต้นก็เตลิดหนีออกจากบ้าน ไปทำงานรับจ้างใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมายอยู่ต่างถิ่น อย่าว่าแต่จะส่งเงินกลับมาให้ที่บ้านเลย ในแต่ละปีกลับยังต้องให้ลุงรองของเฮ่ออวิ๋นโอนเงินไปให้ใช้อีกต่างหาก

หลายปีมานี้แทบจะไม่เคยกลับมาเยี่ยมลุงรองเฮ่อเจียหมิงเลยสักครั้ง และทุกครั้งที่โผล่หัวกลับมา ไม่มาขอเงินก็หนีหนี้มา แม้แต่คราวที่แล้วที่เฮ่อเจียหมิงป่วยเป็นโรคยูรีเมีย เขาก็ยังไม่เคยคิดจะโผล่หน้ากลับมาดูดำดูดีเลย

ลูกระยำพันธุ์นี้ ลุงรองของเฮ่ออวิ๋นทั้งตีทั้งด่าจนปากเปียกปากแฉะ แต่เขาก็ดื้อด้านไม่ยอมกลับเนื้อกลับตัวเสียที

"ลุงรองครับ จริง ๆ ผมก็ไม่ได้เจอพี่เฮ่อเจี้ยนมานานมากแล้วเหมือนกัน ให้แกแวะมานั่งเล่นที่บ้านผมหน่อยเป็นไงครับ!" เฮ่ออวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยแทรกขึ้นมา

"ให้มันมาเรอะ? แกอย่าหวังไปเลย ไอ้ระยำ...ไอ้เด็กบ้านั่นแม้แต่พ่ออย่างฉันมันยังไม่ยอมเดินมาส่ง แล้วมันจะมาที่นี่เรอะ?" พอเอ่ยถึงเฮ่อเจี้ยน ลุงรองเฮ่อเจียหมิงก็อารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที โทสะบนใบหน้าฉายชัดจนปิดไม่มิด

"แต่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ได้นะพี่รอง! ในเมื่อแกคิดจะแต่งงานแล้ว แล้วก็ตั้งใจอยากจะหางานทำแถวนี้ พี่ก็ควรจะช่วยคิดเผื่อแกให้รอบคอบหน่อย ยังไงเสียต่อไปถ้าแต่งงานมีลูกขึ้นมา ภาระมันก็จะหนักหนากว่าเดิม จิตใจของคนเป็นพ่อเป็นแม่ล้วนน่าสงสาร พี่รองเองก็คงไม่อยากเห็นแกใช้ชีวิตเหลวไหลแบบนี้ไปเรื่อย ๆ หรอกใช่ไหมล่ะ!"

ได้ฟังคำพูดนี้ของเฮ่อเจียกั๋วเข้าไป เฮ่อเจียหมิงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ แล้วนิ่งเงียบไม่ยอมปริปากพูดอะไรอีกเลย!