ตอนที่ 89 ภัยเงียบกับการจัดระเบียบ!

หน้าโถงบันได พวกเฮ่ออวิ๋นได้แต่ยืนรออยู่ตรงนั้น เมื่อพนักงานบอกว่าชั้นสองของภัตตาคารมีโถงบันไดเพียงแห่งเดียว เฮ่ออวิ๋นก็อึ้งไปสนิท เขามองไปทางทางเดินตรงกลางภัตตาคาร แล้วมองดูห้องส่วนตัวทั้งสองฝั่งทางเดิน นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "มีบันไดแค่อันเดียวเหรอ เป็นไปไม่ได้น่า! ดูจากขนาดของชั้นสองภัตตาคารพวกคุณ ความยาวอย่างน้อยก็เกินสี่สิบเมตร มีโถงบันไดตรงสุดทางแค่แห่งเดียวเนี่ยนะ? นี่มันไม่ถูกกฎหมายป้องกันอัคคีภัยของอาคารแล้ว!"

เฮ่ออวิ๋นชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "การออกแบบภัตตาคารของพวกคุณมีปัญหาใหญ่เลยนะ! เปิดให้บริการได้ยังไงกัน แผนกดับเพลิงไม่มาตรวจเล่นงานพวกคุณบ้างหรือไง?"

"พี่อวิ๋น ที่พี่พูดมานี่เรื่องจริงเหรอครับ?" หลี่เค่อได้ยินที่เฮ่ออวิ๋นพูดก็ตกใจมากเหมือนกัน ถึงเขาจะฟังไม่เข้าใจว่าเฮ่ออวิ๋นพูดเรื่องอะไร แต่ศัพท์เฉพาะทางที่เฮ่ออวิ๋นเอ่ยออกมานั้นมีเพียบ ฟังดูก็รู้ว่าน่าจะเป็นเรื่องจริง

"ไร้สาระน่า แค่นี้ยังฟังไม่ออกอีกเหรอ? ก็ภัตตาคารนี้สร้างแบบมีปัญหาน่ะสิ!" หวงจิงจิงพูดขัดขึ้นมาจากด้านข้าง

"เหอะ! ทำยังกะเธอฟังเข้าใจว่าพี่อวิ๋นพูดอะไรอย่างนั้นแหละ! อย่ามาทำเป็นรู้หน่อยเลย!" หลี่เค่อเห็นหวงจิงจิงมาค้านตน จึงส่งเสียงฮึดฮัดใส่เธอแล้วตอกกลับไป

และในขณะที่หลี่เค่อกับหวงจิงจิงกำลังเถียงกันอยู่นั้น พนักงานตรงโถงบันไดกับพวกคนงานทาสีต่างก็พากันอึ้งไปตามๆ กัน

เรื่องที่เฮ่ออวิ๋นพูดมา พวกเขาย่อมรู้อยู่บ้าง โดยเฉพาะพวกคนงาน พวกเขาเป็นคนงานก่อสร้างของบริษัทเฮ่ออวิ๋น ตั้งแต่ตอนที่สร้างภัตตาคารแห่งนี้ก็รู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว ทว่าทางผู้ว่าจ้างซึ่งก็คือเถ้าแก่ภัตตาคารยืนกรานสั่งให้คนงานไม่ต้องทำตามแบบแปลน เพื่อที่จะได้เพิ่มห้องส่วนตัวมาอีกหนึ่งห้อง ทว่านี่กลับต้องแลกมาด้วยการสละบันไดหนีไฟไปหนึ่งแห่ง

ขณะเดียวกัน พวกเขาก็แปลกใจว่าทำไมเฮ่ออวิ๋นถึงรู้เรื่องเฉพาะทางด้านการก่อสร้างพวกนี้ได้ พวกเขาเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้นไม่กี่คน เรื่องแบบนี้ถ้าไม่ได้เรียนจบด้านวิศวกรรมสถาปัตย์หรือวิศวกรรมโยธามา ย่อมไม่มีทางรู้ได้เลย

"ไอ้หนู มึงจะไปรู้อะไร! ภัตตาคารนี้สร้างตามแบบแปลนที่สถาบันออกแบบสถาปัตยกรรมอำเภอหยวนสุ่ยเขียนขึ้นมาเชียวนะ จะมีปัญหาได้ยังไง!" ในขณะที่พนักงานไม่รู้จะตอบอย่างไรอยู่นั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา

"เถ้าแก่ มาแล้วเหรอครับ! ลูกค้าข้างบนสองสามท่านนี้รีบจะลงไปข้างล่าง ก็เลย...!" ในเวลานี้เอง ชายศีรษะล้านลงพุงคนหนึ่งก็เดินมาที่โถงบันได ที่คอของเขาสวมสร้อยทองเส้นหนาเท่านิ้วมือ ในปากคาบบุหรี่ยี่ห้อจงหวาเอาไว้มวนหนึ่ง พอพนักงานเห็นเถ้าแก่มาถึงก็รีบพูดขึ้นทันที

"อ้อ! แบบแปลนที่สถาบันออกแบบสถาปัตยกรรมเขียนงั้นเหรอครับ? แล้วพวกคุณสร้างตามแบบแปลนหรือเปล่าล่ะ?" แม้เฮ่ออวิ๋นจะไม่รู้ว่าคนที่พูดคือใคร แต่ก็เข้าใจดีว่าฐานะของอีกฝ่ายคงไม่ธรรมดา จึงอดไม่ได้ที่จะย้อนถามไปประโยคหนึ่ง ความหมายในคำพูดชัดเจนยิ่งนัก พวกคุณเล่นตุกติก หน้าไหว้หลังหลอก แบบแปลนที่เขียนไว้ก็แค่ภาพบังหน้าเอาไว้รับมือการตรวจตราจากเบื้องบนเท่านั้น

พอเฮ่ออวิ๋นทักขึ้นมาแบบนี้ คนในโถงบันไดต่างก็เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากตอบสักคำ

"แกไปบอกให้พวกเขายกบันไดออก แล้วเปิดประตูใหญ่ของโถงบันไดด้วย ให้พวกเขารีบลงไป!" ชายศีรษะล้านเงียบไปสิบกว่าวินาที แววตาฉายความขุ่นเคืองออกมาวูบหนึ่ง คิ้วขมวดมุ่นอยู่หลายที ในที่สุดก็ยอมสั่งให้พนักงานเปิดประตู

"ครับ เถ้าแก่! เดี๋ยวผมจะให้คนงานหยุดมือชั่วคราว ให้พวกเขาลงไปครับ!" พนักงานได้แต่พยักหน้ารับ พลางมองเถ้าแก่เดินลงบันไดไป แล้วหันไปพูดกับคนงานพวกนั้นว่า "ทำตามนั้นเถอะ!"

พอลงมาถึงชั้นล่าง หลี่เค่อยังคงพึมพำบ่นอุบอิบไม่หยุด เฮ่ออวิ๋นยื่นหน้าเข้าไปฟังใกล้ๆ ก็ยิ้มออกมา ที่แท้หลี่เค่อยังคงก่นด่าเถ้าแก่ภัตตาคารอยู่เลย

เมื่อก้าวพ้นออกจากภัตตาคาร เฮ่ออวิ๋นหันกลับไปมองภัตตาคารที่ผสมผสานสไตล์ยุโรปเข้ากับแบบคลาสสิกแห่งนี้ แอบพึมพำกับตัวเองในใจว่า "ภัตตาคารสวยก็จริง แต่มันก็แค่เปลือกนอก ทว่าจุดซ่อนอันตรายกลับร้ายแรงนัก หึๆ... วงการก่อสร้างในยุคนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับปี 2016 เลยสักนิด แบบแปลนก็ส่วนแบบแปลน การก่อสร้างจริงก็ส่วนก่อสร้างจริง! ปากว่าตาขยิบ ถ้าเกิดไฟไหม้ขึ้นมาล่ะก็ เกรงว่า..."

"แต่ว่า ในฐานะที่เคยเป็นผู้ออกแบบอาคาร บริษัทก่อสร้างของผมจะหวังพึ่งโชคช่วยแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ต้องรับผิดชอบต่อความปลอดภัยของผู้ใช้งานให้ถึงที่สุด!"

เฮ่ออวิ๋นตั้งปณิธานไว้เงียบ ๆ ในใจ ตั้งแต่เริ่มตั้งทีมช่างตกแต่งภายใน เขาก็ให้ความสำคัญกับเรื่องความปลอดภัยมาโดยตลอด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังก่อตั้งบริษัทวิศวกรรมก่อสร้าง เรื่องความปลอดภัยเป็นสิ่งที่เขาหยิบยกขึ้นมาพูดบ่อยที่สุด คำสั่งที่สั่งการลงไปเกือบทุกครั้งล้วนเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยในการก่อสร้างและการพัฒนาของบริษัททั้งสิ้น

"เฮ่ออวิ๋น! นายนี่สุดยอดจริง ๆ! มีความรู้เยอะขนาดนี้ได้ยังไงกัน คนพวกนั้นโดนนายตอกกลับจนพูดไม่ออก ได้แต่ยอมเปิดประตูให้พวกเราลงมาดี ๆ!"

"มันแน่อยู่แล้ว พี่อวิ๋นของฉันเป็นใครล่ะ ฉลาดที่สุดอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้จะไปคณามืออะไร...!"

"เอาละ! หลี่เค่อ แกอย่ามัวแต่ยกยอปอปั้นฉันเลย ที่ฉันพูดไปทั้งหมดนั่นก็แค่จำมาจากในหนังสือเท่านั้นแหละ ไม่ได้เก่งกาจวิเศษวิโสเหมือนที่แกพูดหรอก!" เฮ่ออวิ๋นทั้งขำทั้งเอือมระอา รีบเอ่ยตัดบท

พอกลับถึงบ้าน เฮ่ออวิ๋นก็โทรศัพท์หาเกาหางทันที ให้เขาไปสอบถามหวังเจี้ยนหลินว่าเรื่องของภัตตาคารระดับสี่ดาวมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หากมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นจริงหรือมีจุดซ่อนอันตรายอื่นใด ต้องรีบแก้ไขให้ถูกต้องโดยด่วน ขณะเดียวกันคนที่สมควรถูกลงโทษก็ต้องถูกลงโทษ

ตอนที่เกาหางนำเรื่องนี้ไปแจ้งแก่หวังเจี้ยนหลิน เขากำลังประชุมอยู่พอดี พลันที่ทราบเรื่อง หวังเจี้ยนหลินก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ตวาดด่าหัวหน้าทีมก่อสร้างต่อหน้าทุกคน "เฉินกาน แกทำงานประสาอะไรวะ! ภัตตาคารระดับสี่ดาว ทีมก่อสร้างของแกถึงไม่สร้างตามแบบแปลน แล้วก็แก หวังหยาง แกไม่สังเกตเห็นปัญหานี้เลยหรือไง ฉันย้ำแล้วย้ำอีกว่าเรื่องความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง นี่เป็นสิ่งที่เถ้าแก่ของบริษัทกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกแกฟังเป็นลมผ่านหูหรือไง พี่เต๋อฟู่ เรื่องนี้ผมมอบหมายให้พี่จัดการนะ ตรงไหนต้องปรับปรุงก็ปรับปรุง ตรงไหนต้องแก้ไขก็ต้องรีบแก้ไขให้ถูกต้อง! แล้วก็แก เฉินกาน รีบพาผู้เชี่ยวชาญด้านการก่อสร้างที่บริษัทจ้างมาไปดูหน้างานเดี๋ยวนี้ ขจัดจุดซ่อนอันตรายออกไปให้หมด พวกเราจะเอาแต่คิดพึ่งโชคช่วยเพียงเพราะยังไม่เกิดเรื่องไม่ได้เด็ดขาด หากเกิดเรื่องขึ้นมาเมื่อไหร่ สิ่งที่เสียหายก็คือชื่อเสียงของบริษัทวิศวกรรมก่อสร้างของพวกเรา พี่เต๋อฟู่ พี่อยู่ก่อนนะ ส่วนคนอื่นเลิกประชุมได้!"

เมื่อทุกคนทยอยออกไป หวังเจี้ยนหลินนั่งลงบนเก้าอี้ หยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ จุดขึ้นมาสูบมวนหนึ่ง หันไปมองหวังเต๋อฟู่ พลางยื่นซองบุหรี่ในมือให้ "พี่เต๋อฟู่! เอาสักมวนไหมครับ"

"ไม่ล่ะ! นายน่ะก็เพลา ๆ ลงบ้างเถอะ ของพรรค์นี้มันทำลายปอด!" หวังเต๋อฟู่ส่ายหน้า มองดูสีหน้าเหนื่อยล้าของหวังเจี้ยนหลินแล้วอดพูดต่อไม่ได้ "เจี้ยนหลิน เรื่องนี้นายต้องให้ความสำคัญจริงจังนะ เถ้าแก่ของบริษัทย้ำนักย้ำหนาว่าความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง นายในฐานะผู้จัดการบริษัทวิศวกรรมก่อสร้าง ควรจะ..."

"พี่เต๋อฟู่ พี่ไม่ต้องพูดแล้ว เรื่องนี้ผมเข้าใจดี พี่วางใจเถอะ ผมจะจัดการเรื่องนี้อย่างเข้มงวดเด็ดขาด!"

มีหรือที่หวังเจี้ยนหลินจะไม่รู้ว่าเรื่องที่หวังเต๋อฟู่พูดถึงคือสิ่งที่บริษัทจำเป็นต้องขันชะเนาะให้เข้มงวดที่สุดในตอนนี้ ทว่าพอคนในบริษัทมากขึ้น การดูแลลูกน้องก็เริ่มยากขึ้นตามไปด้วย เมื่อก่อนตอนที่เขาเป็นหัวหน้าทีมช่างตกแต่งภายใน คอยจับตาดูอยู่เอง ก็ไม่มีใครกล้าอู้งานหรือตุกติก ทว่าตอนนี้ทั้งบริษัทมีคนไม่ต่ำกว่าห้าสิบคนแล้ว และนี่ยังไม่นับรวมบรรดาคนงานรับจ้างรายวันที่สังกัดอยู่ในทีมก่อสร้างเหล่านั้นด้วยซ้ำ แต่ละครั้งที่ลงมือก่อสร้าง โดยพื้นฐานแล้วเขาก็แค่แวะไปดูตอนเริ่มงาน ส่วนเวลาอื่นล้วนเป็นผู้ควบคุมงานที่บริษัทจ้างมาคอยดูแล หากเป็นแบบนี้ จะไม่เกิดเรื่องผิดพลาดสิถึงจะแปลก

ทั้งสองคุยกันอยู่ราว ๆ หนึ่งชั่วโมงเศษ เพิ่งเตรียมจะลุกออกจากห้องประชุม ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังแว่วมาจากข้างนอก

"เกิดเรื่องแล้วครับ! ผู้จัดการหวัง! คนงานก่อสร้างของพวกเราตีกับคนของภัตตาคารระดับสี่ดาวแล้วครับ!" เวลานั้นเอง ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งก็ผลุนผลันวิ่งเข้ามา แล้วรีบรายงานหวังเจี้ยนหลินอย่างกระหืดกระหอบ