ตอนที่ 88 ภัตตาคารสี่ดาว (ตอนปลาย)

พวกของเฮ่ออวิ๋นทั้งสี่คนเพิ่งเดินเข้ามาในภัตตาคาร ก็ได้ยินเสียงหวงจิงจิงกำลังมีปากเสียงกับคนอื่น คู่กรณีดูเหมือนจะเป็นพนักงานของภัตตาคาร เขายืนขวางถานหย่ากับหวงจิงจิงเอาไว้ น้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างยิ่ง

ทั้งสี่คนเห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไป หลี่เค่อที่เป็นเจ้ามือถึงกับเดือดดาลขึ้นมาทันที เขายื่นของในมือให้หลี่เหยียนจวินแล้วพุ่งตรงไปข้างหน้า บอกให้หวงจิงจิงกับถานหย่าถอยไป แล้วตนเองจะไปเจรจาเอง การเลี้ยงข้าวพวกเฮ่ออวิ๋นในครั้งนี้ เขากว่าขูดรีดเงินสามร้อยหยวนมาจากแม่ได้เลือดตาแทบกระเด็น ไม่อยากให้เรื่องไม่สบอารมณ์พวกนี้มาทำให้มื้อเลี้ยงฉลองต้อง "ล่ม" ลงไป

"คุณน้าครับ พวกเราจองโต๊ะไว้ล่วงหน้าแล้ว คุณน้าดูสิ นี่คือใบเสร็จที่ภัตตาคารของคุณเปิดให้ไว้ก่อนหน้านี้ ผมเอาติดตัวมาด้วย! คุณน้าเชิญดูได้เลยครับ" หลี่เค่อสะกดกลั้นโทสะในใจ ควักใบเสร็จใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้อีกฝ่าย

อีกฝ่ายรับใบเสร็จไปดู แล้วกวาดสายตามองพวกเฮ่ออวิ๋น ปรากฏว่าเห็นพวกเขายังเด็กกันทุกคน จึงเอ่ยถามอีกครั้ง "ดูพวกเธออายุยังน้อยกันอยู่เลย เพิ่งเข้า ม.1 ล่ะสิ! นี่มันเงินตั้งหลายร้อยหยวนนะ พ่อแม่พวกเธอปล่อยให้เอาเงินมาผลาญเล่นแบบนี้ได้ยังไง?"

พลันได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เพลิงโทสะในใจของหลี่เค่อก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกคำรบ แอบคิดในใจว่า นี่แกดูถูกฉันงั้นเรอะ! นึกว่าเด็ก ม.1 จะเอาเงินไม่กี่ร้อยหยวนมาใช้กินข้าวง่าย ๆ ไม่ได้หรือไง?

"คุณน้า วางใจเถอะครับ! ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา รับรองว่าจะไม่ให้คุณน้าหรือภัตตาคารของคุณต้องมารับผิดชอบแน่นอน แบบนี้พอใจหรือยังครับ!" กำปั้นของหลี่เค่อกำแน่นจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา เขากัดฟันระงับโทสะในอกแล้วพูดเน้นเสียงหนักแน่น

"นี่เธอพูดเองนะ ฉันไม่ได้พูด! พวกเธอเข้าไปเถอะ!" พนักงานคนนั้นเห็นได้ชัดว่าต้องการปัดความรับผิดชอบ ทิ้งคำพูดไว้แค่นี้แล้วก็สะบัดก้นเดินหนีไป

เมื่อเห็นท่าทีเหยียดหยามของคนตรงหน้า หลี่เค่อก็มีความคิดแวบขึ้นมาว่าอยากจะขอเงินคืนแล้วหันหลังไปกินร้านอื่นทันที ทว่าพอฉุกคิดได้ว่าทั่วทั้งตำบลมีภัตตาคารนี้หรูหราที่สุดเพียงแห่งเดียว เขาก็จำต้องกลืนความคิดนั้นลงคอไปทั้งอย่างนั้น

"เอาล่ะ ๆ! วันนี้เรามาสนุกกันนะ! ไม่ได้มานั่งอมทุกข์สักหน่อย พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ! อย่าปล่อยให้เรื่องกร่อย ๆ พรรค์นี้มาทำลายบรรยากาศเลย!" จ้าวเวยเป็นคนในตำบล ย่อมพอจะเคยได้ยินมาบ้างว่าคนของภัตตาคารนี้หยิ่งยโสเพียงใด แต่ทว่าวันนี้ตนไม่ได้เป็นเจ้ามือ จึงทำได้เพียงรีบเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม

"ไปกันเถอะ หลี่เค่อ! อย่าไปถือสาหาความกับคนแบบนั้นเลย!" เฮ่ออวิ๋นเองก็ขมวดคิ้วพลางกล่าว สำหรับสถานการณ์เช่นนี้ ก่อนที่เขาจะเกิดใหม่ก็เคยเจอมาไม่น้อย ทว่าสุดท้ายแล้วโดยมากก็จบลงแบบเงียบหายไปเอง

"เหอะ! คราวหน้าฉันไม่มาจองร้านนี้อีกแล้ว! ทำเบ่งไปได้! มีอะไรน่าอวดนักหนา มาดูถูกฉันเนี่ยนะ! ฉันไม่ได้พิศวาสอยากจะมานักหรอก!" หลี่เค่อสบถด่าไปทางที่คนผู้นั้นเดินจากไป ก่อนจะนำทุกคนเดินมุ่งหน้าไปยังห้องส่วนตัวบนชั้นสอง

ไม่นานนัก พวกเขาก็ได้รับการนำทางจากพนักงานบริการอีกคนหนึ่งไปยังห้องส่วนตัวห้องหนึ่งบนชั้นสอง ทุกคนเพิ่งจะนั่งลงได้ไม่ทันไร พนักงานบริการก็เริ่มยกอาหารมาเสิร์ฟแล้ว

เมื่อเห็นภาพนี้ เฮ่ออวิ๋นจึงเอ่ยยิ้ม ๆ "ดูสิ! ถึงแม้การบริการของที่นี่จะมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง แต่เรื่องเสิร์ฟอาหารนี่เร็วใช้ได้เลยนะ!"

"อืม! อันนี้ดีกว่าร้านอาหารอื่นเยอะจริง ๆ คราวก่อนฉันตามพ่อไปกินข้าวที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง นั่งรอไปตั้งชั่วโมง อาหารก็ยังไม่ยกมาสักที ทำเอาพ่อฉันโมโหจัดจนพุ่งตรงเข้าไปในครัว แล้วลงมือทำกับข้าวเองเลย!" จ้าวเวยพยักหน้าเห็นพ้อง รับคำพูดของเฮ่ออวิ๋นมาคุยต่อ

"ฮ่าๆๆ... พ่อนายตลกเกินไปแล้ว! ถึงกับลงมือทำเองเลยเหรอเนี่ย งั้นสู้อยู่ทำกินเองที่บ้านไม่ดีกว่ารึไง!" หวงจิงจิงเอามือปิดปาก ชี้ไปทางจ้าวเวยพลางหัวเราะไม่ยอมหยุด

"แค่นี้จะไปมีอะไร! ปีก่อนนู้น ฉันเคยเจอประสบการณ์นั่งรอตั้งชั่วโมงครึ่งกว่าอาหารจะมาเสิร์ฟด้วยซ้ำ!" หลี่เหยียนจวินเองก็ร่วมผสมโรงด้วย

"มาๆๆ! ทุกคนกินกับข้าวกันเถอะ! เลิกพูดเรื่องพวกนี้ได้แล้ว พี่อวิ๋น ส่งเครื่องดื่มมาหน่อย! พวกเรามาชนแก้วกันก่อนสักแก้ว!" หลี่เค่อบอกให้ทุกคนลงมือกินอาหารไปพลาง บอกให้เฮ่ออวิ๋นส่งเครื่องดื่มที่นำมาด้วยไปให้ตนไปพลาง

หลี่เค่อรินเครื่องดื่มให้ทุกคนด้วยตัวเองจนครบแก้ว จากนั้นเขาก็ชูแก้วขึ้นแล้วกล่าวว่า "มา! พวกเราชนแก้วกัน!"

รอจนทุกคนกินกันจนพุงกาง หลี่เค่อก็เปิดกล่องเค้กออก แบ่งเค้กให้ทุกคนคนละชิ้น พร้อมกับร้องเรียกทุกคนไปด้วย "พี่อวิ๋น! กินเค้ก! จ้าวเวย นี่ของนาย! ถานหย่า นี่ของเธอ!..."

"โอ๊ย! หวงจิงจิง เธอจะทำอะไรน่ะ!" ทันทีที่หลี่เค่อยื่นเค้กให้หวงจิงจิง หวงจิงจิงก็ส่งยิ้มลึกลับให้เขา จากนั้นเค้กในมือก็ป้ายเข้าที่หน้าเขาตรงๆ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้หลี่เค่อยังไม่ทันได้ตอบสนองก็ "โดนกระสุน" เข้าเต็มเปาเสียแล้ว

"ฮะๆ! ใครใช้ให้นายไม่ชวนฉันตั้งแต่แรกเล่า! นี่คือการลงโทษสำหรับนาย!"

"เผาะๆ...!" ชั่วพริบตา เค้กอีกสองชิ้นก็ถูกหวงจิงจิงป้ายลงบนหน้าของหลี่เค่อ

"เธอ... หวงจิงจิง เธอกล้าเอาเค้กมาป้ายหน้าฉันเรอะ! ฉัน... ฉัน..." หลี่เค่อพูดไปพลาง คว้าเค้กมาชิ้นหนึ่งแล้วพุ่งไปตรงหน้าหวงจิงจิง แปะเข้าให้ หน้าของหวงจิงจิงก็ "โดนกระสุน" ไปด้วยเช่นกัน

"โอ๊ย! เฮ่ออวิ๋น อยากตายหรือไง! กล้าดียังไง... ฉัน... อย่าเอาเค้กมาป้ายหน้าฉันนะ!"

เมื่อออกจากห้องส่วนตัว หลี่เค่อก็แอบดึงเฮ่ออวิ๋นไปข้างๆ แล้วกระซิบเสียงเบาว่า "พี่อวิ๋น พวกเราเดินหนีออกมาแบบนี้ คนของภัตตาคารจะไม่มาหาเรื่องพวกเราใช่ไหม!"

"แกจะกลัวอะไร ก็แค่ปาเค้กเลอะเทอะไปทั่วห้องส่วนตัวไม่ใช่หรือไง อย่างมากพวกเขาก็แค่ทำความสะอาด แกเป็นคนจ่ายเงินนะ!" เฮ่ออวิ๋นตอบหลี่เค่ออย่างมั่นอกมั่นใจ

"แต่ว่า..."

"เอาเถอะน่า แกจำไม่ได้หรือไง เมื่อกี้คนคนนั้นเกือบทำให้แกหน้าแตกจนลงจากเวทีไม่ได้นะ! แกทิ้งของที่ระลึกไว้ให้พวกเขานิดๆ หน่อยๆ ก็ถือเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน!" ไม่รอให้หลี่เค่อพูดต่อ เฮ่ออวิ๋นก็รีบชิงกล่าวขึ้น

"เอ๊ะ ทำไมบันไดนี้ถึงถูกปิดล่ะ" ขณะที่พวกเฮ่ออวิ๋นเดินมาถึงหัวบันได จู่ๆ ก็พบว่ามีป้ายบอกว่ากำลังซ่อมแซมตั้งอยู่ตรงทางขึ้นลง ประตูบันไดปิดสนิท จากด้านในโถงบันไดมีเสียงคนพูดคุยแว่วออกมาเป็นระยะๆ

"เถ้าแก่ภัตตาคารนี้ทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย? อยู่ดีไม่ว่าดีจะมาปิดบันไดทำไม แล้วจะให้พวกเราลงไปยังไงล่ะ?" หลี่เค่อกำลังบ่นกระปอดกระแปดอยู่นี้เอง ประตูโถงบันไดก็แง้มออกเป็นช่องแคบๆ มีเสียงหนึ่งดังลอดออกมา "ขอโทษด้วยครับทุกท่าน เกิดเหตุสุดวิสัยขึ้นกะทันหัน โถงบันไดมีอุบัติเหตุนิดหน่อย จำเป็นต้องเสริมความแข็งแรงและทาสีใหม่ ทุกท่านช่วยรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว!"

คนที่พูดก็คือบริกรคนนั้นนั่นเอง เพราะวันนี้ห้องส่วนตัวชั้นสองมีแค่กลุ่มของเฮ่ออวิ๋น ตอนที่ซ่อมแซมโถงบันได เถ้าแก่ภัตตาคารจึงปิดโถงบันไดเอาไว้ ใครจะไปคิดว่าพวกเฮ่ออวิ๋นจะกินข้าวเสร็จเร็วขนาดนี้ เลยมาเจอกับเรื่องนี้เข้าพอดี

"ไม่รู้เหมือนกันว่าภัตตาคารนี้ให้หน่วยงานไหนมาสร้าง? เพิ่งสร้างได้นานแค่ไหนเชียว? ถึงได้มีปัญหาเรื่องคุณภาพขึ้นมาแล้วเนี่ย?" จ้าวเวยพึมพำอยู่ข้างๆ

"ช่างมันเถอะ! พวกเราลองถามดูก่อนว่ายังมีทางออกอื่นอีกไหม!" หลี่เค่อพูดจบก็ตะโกนถามเข้าไปในโถงบันไดทันที "แล้วมีบันไดอื่นให้ลงไปได้อีกไหม? พวกเรากำลังรีบ!"

"ต้องขอโทษจริงๆ ครับ ภัตตาคารมีบันไดแค่ทางนี้ทางเดียว! ทุกท่านโปรดให้อภัยด้วยนะครับ!" บริกรคนนั้นเองก็รู้สึกเกรงใจ น้ำเสียงจึงแฝงความกระอักกระอ่วนไว้ชัดเจน