ตอนที่ 87 ภัตตาคารระดับสี่ดาว (บน)

ผลการลงคะแนนออกมาอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็เป็นไปตามที่เฮ่ออวิ๋นคาดไว้ หลี่เค่อได้เป็นรองหัวหน้าห้องสมใจอยาก ส่วนจ้าวเวยที่เป็นรักษาการหัวหน้าฝ่ายกีฬาก็ได้เป็นตัวจริงสำเร็จ ถานหย่าได้เป็นหัวหน้าฝ่ายวิชาการในที่สุด ส่วนตำแหน่งหัวหน้าห้องนั้นกลับตกเป็นของหลี่เหยียนจวินอย่างเหนือความคาดหมาย

สำหรับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายกิจกรรม เนื่องจากไม่มีใครลงสมัคร ครูซุนจึงทำได้เพียงระบุตัวให้เฝิงฝูเตี๋ยรับหน้าที่นี้ ซึ่งทุกคนต่างไม่มีใครคัดค้าน ครูซุนจึงเคาะตามนี้ไปเลย

ทว่าในจังหวะนั้นเอง จู่ ๆ เฝิงฝูเตี๋ยก็ลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่าตัวเองไม่อยากเป็น ทุกคนจึงหันขวับไปมองเธอเป็นตาเดียวทันที

"นักเรียนเฝิงฝูเตี๋ย อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธเลย เธอช่วยรักษาการตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมไปก่อนนะ ครูเชื่อมั่นว่าในห้องนี้ไม่มีใครทำหน้าที่นี้ได้ดีไปกว่าเธออีกแล้ว!" พูดจบ ครูซุนก็ก้าวออกจากห้องเรียนไป

เฝิงฝูเตี๋ยยังอยากจะพูดอะไรต่ออีก แต่สุดท้ายก็ระงับใจไว้ไม่พูดออกมา เธอค่อย ๆ นั่งลง เปิดหนังสือ แล้วก้มหน้ามองบทเรียนด้วยใจที่สับสนวุ่นวายไปหมด

พลันที่เสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้น เฝิงฝูเตี๋ยก็เดินออกจากห้องเรียนไปคนเดียว จากนั้นก็ตรงเข้าไปที่ห้องพักครูของครูซุน แต่ตอนที่เดินออกมาจากห้องนั้น ขอบตาของเธอกลับแดงก่ำ ท่ามกลางสายตาแปลก ๆ ของเพื่อนร่วมชั้นที่จ้องมองมา เธอรีบเดินกลับมานั่งที่โต๊ะตัวเอง แล้วฟุบลงกับโต๊ะส่งเสียงสะอึกสะอื้นเบา ๆ

ถึงเพื่อน ๆ รอบข้างจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่นักเรียนหญิงสองสามคนก็ยังเดินเข้าไปปลอบใจเธออยู่สองสามคำ ทว่าเฝิงฝูเตี๋ยก็ยังคงฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ ไม่ยอมสนใจใครทั้งสิ้น

เมื่อเสียงกริ่งเข้าเรียนคาบถัดไปดังขึ้น แม้ดูภายนอกเฝิงฝูเตี๋ยจะคล้ายกำลังฟังครูสอน แต่สายตากลับไม่ได้มองไปที่กระดานดำเลยแม้แต่น้อย เอาแต่ก้มหน้ามองหนังสือเรียน เฮ่ออวิ๋นซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังเธอสังเกตเห็นความผิดปกตินี้ได้อย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางพึมพำ "ดูท่าครูซุนจะยังไม่ยอมสินะ!"

เดิมทีเฮ่ออวิ๋นกะว่ารอหมดคาบแล้วจะเข้าไปปลอบใจเธอสักหน่อย แต่พอใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจว่าช่างเถอะ ตอนนี้พวกเขายังไม่สนิทกัน การบุ่มบ่ามเข้าไปแบบนี้อาจทำให้เฝิงฝูเตี๋ยรู้สึกรำคาญใจขึ้นมาเปล่า ๆ ซึ่งเฮ่ออวิ๋นไม่อยากให้เธอเกิดความรู้สึกแง่ลบกับตน

"พี่อวิ๋น วันเสาร์นี้ว่างไหม" ขณะที่เฮ่ออวิ๋นกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ ๆ หลี่เค่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมา

เฮ่ออวิ๋นตอบไปว่า "ว่างสิ ทำไมเหรอ มีเรื่องให้ช่วยอีกแล้วล่ะสิ" เขาจำได้ว่าเวลาที่หลี่เค่อถามแบบนี้ทีไร มักจะมีเรื่องมาวานให้เขาช่วยเสมอ คราวนี้ก็คงเหมือนกัน

ทว่าผิดคาด หลี่เค่อกลับหัวเราะแห้ง ๆ เหลือบมองครูบนโพเดียมหน้าห้อง พอเห็นว่าครูกำลังหันหลังเขียนกระดานอยู่ จึงรีบกระซิบเสียงเบาว่า "วันจันทร์หน้าเป็นวันเกิดฉัน แกจำไม่ได้เหรอ"

"แล้วไงล่ะ อย่าบอกนะว่าจะเลี้ยงข้าวฉันน่ะ" เฮ่ออวิ๋นเอียงหน้าไปกระซิบเย้าหลี่เค่อเบา ๆ พลางนึกในใจ แกเกิดวันจันทร์หน้าแล้วจะมาชวนฉันวันเสาร์ทำไมกัน

"ฮ่า ๆ... พี่อวิ๋นนี่เป็นพยาธิในท้องฉันจริง ๆ เดาปุ๊บก็ถูกปั๊บ ใช่แล้ว! วันเกิดรอบนี้ฉันบอกแม่ว่าวันจันทร์กลับบ้านไม่ได้ ก็เลยกะว่าจะชวนทุกคนกินข้าวล่วงหน้าวันเสาร์นี้เลย ปรากฏว่าแม่ยอมด้วยนะ แถมยังอนุมัติงบพิเศษให้ฉันมาตั้งสามร้อยหยวนแน่ะ"

หลี่เค่อยิ่งพูดยิ่งได้ใจ ต้องรู้ก่อนนะว่าถึงแม้ที่บ้านเขาจะมีฐานะ แต่พ่อแม่กลับเข้มงวดเรื่องเงินมาก โดยเฉพาะเงินค่าขนมนั้น ปกติแล้วหลี่เค่อแทบจะไม่ต่างอะไรกับเด็กบ้านคนธรรมดาทั่วไปเลย

"ไอ้หมอนี่ ใช้ได้นี่หว่า! คราวนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไงเนี่ย เยี่ยมจริง ๆ มีแววรุ่งนะเรา... แต่ฉันละสงสัยจริง ๆ ว่าแกไปกล่อมแม่ยังไงถึงยอมได้เนี่ย" พอได้ฟังคำพูดของหลี่เค่อ เฮ่ออวิ๋นก็ฉีกเศษกระดาษจากสมุดการบ้าน เขียนข้อความนี้ลงไปแล้วแอบยื่นส่งให้หลี่เค่อ

ทว่าพอหลี่เค่ออ่านแล้วกลับไม่ได้ตอบกลับมาทันที จนกระทั่งเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นนั่นแหละ เขาถึงหันมาคุยกับเฮ่ออวิ๋น "แหะ ๆ ความจริงแล้วนะพี่อวิ๋น ทีแรกฉันไปคุยกับแม่ แม่ก็ไม่ยอมหรอก แต่พอดีตอนหลังฉัน... ฉันเห็นจังหวะที่แม่กำลังเล่นไพ่นกกระจอกแล้วมือขึ้น ชนะได้เงินมาเพียบ ก็เลยลองเลียบ ๆ เคียง ๆ เรื่องเลี้ยงข้าวไปอีกรอบ แม่กำลังอารมณ์ดีก็เลยโบกมือให้อย่างป๋า เงินสามร้อยหยวนก็เลยลอยเข้ากระเป๋าฉันมาเนี่ยแหละ!"

"เช็ดเข้! แกนี่มันฉลาดแกมโกงจริง ๆ! ช่างหาจังหวะได้เหมาะเจาะแท้!" เฮ่ออวิ๋นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้หลี่เค่อแล้วเอ่ยชม "แกนี่แน่จริง ๆ! แบบนี้ก็ได้ด้วย!"

เรื่องที่แม่ของหลี่เค่อติดไพ่นกกระจอกงอมแงมนั้น เฮ่ออวิ๋นรู้ซึ้งเป็นอย่างดี หลี่เค่อไปขอเงินตอนนั้น ถ้าไม่ได้สิถึงจะแปลก

"แล้วแกชวนใครบ้างล่ะเนี่ย" เฮ่ออวิ๋นเอ่ยถามต่อ

หลี่เค่อกวาดสายตามองรอบ ๆ แล้วกระซิบตอบเสียงเบา "ไม่ได้ชวนใครเยอะหรอก! มีแก หลี่เหยียนจวิน จ้าวเวย ถานหย่า แล้วก็ฉัน รวมกันห้าคนพอดี!"

"แล้วหวงจิงจิงล่ะ แกไม่ชวนเธอเหรอ" เฮ่ออวิ๋นชี้ไปทางที่นั่งว่างของหวงจิงจิง พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงมีความนัย

"ยัยนั่นน่ะเหรอ อย่าชวนเลยดีกว่า! ฉันกลัวว่าถึงเวลาแล้วจะ... ช่างเถอะ ไม่พูดถึงแล้ว! เอาเป็นว่าแกต้องมาให้ได้นะ ร้านที่ฉันเลือกไว้คือภัตตาคารซื่อซิงที่เพิ่งเปิดใหม่เมื่อไม่นานมานี้ กับข้าวที่นั่นอร่อยมาก คราวนี้ต้องไปลองชิมอีกให้ได้" พอเฮ่ออวิ๋นเอ่ยถึงหวงจิงจิง หลี่เค่อก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

ภัตตาคารซื่อซิง เฮ่ออวิ๋นย่อมคุ้นเคยเป็นอย่างดี นี่คือภัตตาคารสองชั้นที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ในตำบลเมื่อปีนี้ มีขนาดใหญ่โตโอ่อ่า นับเป็นอาคารที่ใหญ่ที่สุดในตำบลเลยก็ว่าได้ เพียงแต่แม้ชื่อจะเรียกว่าภัตตาคารซื่อซิง แต่จริง ๆ ไม่ได้ติดดาวระดับสี่ดาวอะไรเลย หรือพูดให้ถูกคือแม้แต่ดาวเดียวก็ยังไม่ถึง

ที่บังเอิญยิ่งกว่าคือ ผู้รับเหมาก่อสร้างภัตตาคารแห่งนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างของเฮ่ออวิ๋นเอง มิหนำซ้ำกระทั่งงานตกแต่งภายใน ระบบน้ำ และระบบไฟฟ้ารอบสุดท้าย ทางบริษัทของเขาก็เป็นผู้เหมาจัดการให้ทั้งหมด

............

ณ ภัตตาคารซื่อซิง

เฮ่ออวิ๋นกับหลี่เค่อเดินทางมาถึงก่อนเวลา

เมื่อยืนอยู่ตรงทางเข้าภัตตาคาร ประตูใหญ่สไตล์คลาสสิกสง่างามเผยให้เห็นเอกลักษณ์ที่โดดเด่นไม่ซ้ำใคร มองปราดเดียวก็เห็นการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมแบบยุโรปกับประตูทรงคลาสสิก ให้ความรู้สึกทั้งโอ่อ่าภูมิฐานและประณีตงดงาม

ตัวภัตตาคารแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นหนึ่งเป็นห้องโถงใหญ่กับห้องครัว ส่วนชั้นสองเป็นห้องส่วนตัว หลี่เค่อถือกล่องเค้กขนาดใหญ่ไว้ในมือ ส่วนอีกมือก็หิ้วถุงขนมขบเคี้ยว ขณะที่เฮ่ออวิ๋นช่วยถือขวดเครื่องดื่ม ทั้งสองยืนรออยู่ด้านนอกครู่หนึ่ง ก็เห็นจ้าวเวยปั่นจักรยานตรงเข้ามาเรื่อย ๆ

ยังไม่ทันที่ทั้งสองฝ่ายจะได้ทักทายกัน จักรยานอีกคันก็แล่นฉิวมาจากอีกทิศทางหนึ่ง คนที่ปั่นมาคือหลี่เหยียนจวิน หลังจากพูดคุยกันได้ไม่กี่ประโยค ถานหย่าก็รีบตามมาสมทบ ทว่าสิ่งที่ทำให้หลี่เค่อหน้ามุ่ยเป็นตูดหมึกก็คือ ข้างกายของเธอมีคนติดตามมาด้วยอีกหนึ่งคน ซึ่งก็คือหวงจิงจิงในชุดกระโปรงยาวสีขาวรวบผมหางม้า

"หลี่เค่อ นายเลี้ยงข้าววันเกิดทั้งที กล้าดียังไงถึงไม่ยอมชวนฉัน!" หวงจิงจิงแกล้งทำหน้าบึ้งตึงแล้วตัดพ้อด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

"เหอะ! ชวนเธอไปทำไมเล่า ฉันไม่ได้สนิทกับเธอสักหน่อย!" หลี่เค่อบ่นพึมพำเสียงแผ่ว แต่บนใบหน้ากลับยังคงแย้มยิ้ม ก่อนจะแกล้งเฉไฉ "ไม่ได้ชวนงั้นเหรอ ไม่น่าใช่มั้ง! ฉันจำได้ว่าชวนเธอแล้วนี่!"

"เอาละ ในเมื่อมากันครบแล้วก็เลิกเถียงกันเถอะ พวกเราเข้าไปคุยข้างในกันดีกว่า ยืนขวางอยู่หน้าประตูใหญ่เดี๋ยวจะเกะกะทางคนอื่นเขา" เฮ่ออวิ๋นรีบเข้ามาไกล่เกลี่ยเปลี่ยนเรื่องทันที

"ฮึ! ครั้งนี้ฉันจะยอมปล่อยไปก่อน ถ้าคราวหน้ามีเรื่องแบบนี้อีก ฉันจะไปฟ้องขอความเป็นธรรมกับป้าสะใภ้แน่!" หวงจิงจิงส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ แล้วดึงมือถานหย่าเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในภัตตาคาร

"ยังจะไปฟ้องแม่อีก! เธอหาแม่ฉันเจอรึไงล่ะ วัน ๆ ไม่เคยอยู่ติดบ้านหรอก!" หลี่เค่อหัวเราะหึ ๆ แล้วบ่นพึมพำ

จากนั้นพวกเฮ่ออวิ๋นก็สบตากันแล้วเดินตามเข้าไปในภัตตาคาร แต่ทว่าเพิ่งจะก้าวเท้าพ้นประตูเข้ามา เสียงที่ลอยเข้าหูพวกเขากลับกลายเป็นเสียงโต้เถียงกันของหวงจิงจิงกับใครบางคน

"คุณว่ายังไงนะ! โต๊ะเต็มงั้นเหรอ? หลี่เค่อจองโต๊ะไว้ตั้งนานแล้วไม่ใช่รึไง!"