ตอนที่ 86 ประชุมในห้องเรียน!

เมื่อสิ้นเสียงของพ่อเฒ่าซุนพร้อมกับนิ้วที่ชี้ไปยังเฮ่ออวิ๋น เกาหางก็หันมองตามทิศทางนั้นทันที ครั้นเห็นว่าคนที่พ่อเฒ่าซุนชี้ไปคือเฮ่ออวิ๋น เขาก็ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ในหัวมีความคิดผุดวาบขึ้นมานับไม่ถ้วน พลางคิดในใจอย่างอดไม่ได้ 'นั่นมันเฮ่ออวิ๋นไม่ใช่เหรอ... อย่าบอกนะว่าเฮ่ออวิ๋นคือเถ้าแก่ผู้อยู่เบื้องหลังเครือร้านหอยดูดซื่อหม่าโถว คงไม่ใช่หรอกมั้ง!'

ในวินาทีนี้ เกาหางแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าสิ่งที่ได้ยินจะเป็นเรื่องจริง เฮ่ออวิ๋นอายุแค่นี้เอง จะเป็นเถ้าแก่บริษัทที่ทำกำไรปีละนับล้านหยวนได้อย่างไร

'หรือว่าคุณลุงท่านนี้ไม่ได้หมายความว่าเฮ่ออวิ๋นเป็นเถ้าแก่ แต่หมายถึงเฮ่ออวิ๋นเป็นลูกชายของเถ้าแก่กันแน่'

เกาหางครุ่นคิด ในสมองก็ผุดข้อสันนิษฐานขึ้นมาอีกหนึ่งข้อ ทว่าพอหวนนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เจอกับเฮ่ออวิ๋นเป็นครั้งแรก เขากลับต้องปัดข้อสันนิษฐานนี้ทิ้งไปอีกครั้ง

'ไม่ถูกสิ! ตอนที่ฉันเจอเฮ่ออวิ๋นครั้งแรก ดูเหมือนจะเป็นที่ตลาดนัดแรงงาน ตอนนั้นคนที่อยู่ข้างกายผู้จัดการจางก็คือเฮ่ออวิ๋นไม่ใช่เหรอ หรือว่า...! ใช่แล้วล่ะ! ถ้าเฮ่ออวิ๋นไม่ใช่เถ้าแก่ของบริษัท จะตามผู้จัดการจางไปด้วยได้ยังไง แถมตอนที่ฉันสัมภาษณ์งาน ผู้จัดการจางก็เหมือนจะปรึกษากับเฮ่ออวิ๋นอยู่ครู่หนึ่งด้วย'

"เป็นอะไรไป ดูไม่เหมือนงั้นเหรอ หรือว่าคุณไม่กล้าเชื่อว่าสิ่งที่พ่อเฒ่าซุนพูดเป็นเรื่องจริง" เฮ่ออวิ๋นยิ้มพลางเอ่ยกับเกาหางที่เดินมาถึงฝั่งตรงข้าม

"ก็จริงครับ! เฮ่ออวิ๋น คุณคือ... เถ้าแก่ที่ผู้จัดการจางพูดถึงจริง ๆ เหรอครับ" เกาหางพยักหน้าแล้วนั่งลง เขายกชาที่พ่อเฒ่าซุนชงไว้ขึ้นมาจิบหนึ่งคำ อยากจะขอยืนยันให้แน่ใจอีกสักรอบ

เฮ่ออวิ๋นผายมือ ยักไหล่ แล้วพูดต่อไปว่า "ถ้าคุณไม่เชื่อ คุณก็โทรศัพท์ไปถามจางเหว่ยดูสิ จะได้กระจ่างไปเลย"

"เฮ่ออวิ๋น ผม... ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แค่ แค่ว่า..." ถึงตอนนี้ เกาหางเริ่มจะเชื่อแล้วว่าเฮ่ออวิ๋นคือเถ้าแก่ของเครือร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวตัวจริง

สถานการณ์มันบีบให้เขาไม่เชื่อก็ไม่ได้ เพราะจนถึงตอนนี้ 'เถ้าแก่' ที่จางเหว่ยบอกก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

"เอาละ คุณเลิกเดาสะเปะสะปะได้แล้ว! มาคุยเรื่องงานกันดีกว่า ที่ผมเรียกคุณมา วันนี้มีสองเรื่อง เรื่องแรกคือทำความรู้จักกันใหม่อีกรอบ เรื่องที่สองคือเรื่องการจัดตั้งแผนกบุคคลของบริษัท เชื่อว่าก่อนหน้านี้จางเหว่ยคงเคยพูดถึงความจำเป็นของแผนกบุคคลกับคุณมาบ้างแล้ว ผมคงไม่ต้องพูดซ้ำ ตอนนี้ที่ผมจะบอกก็คือการจัดแจงแผนกบุคคลในทางปฏิบัติ!"

"เถ้าแก่ เชิญพูดได้เลยครับ!" เกาหางหยิบสมุดบันทึกออกจากกระเป๋าหนังและดึงปากกาหมึกซึมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ตั้งอกตั้งใจรอฟังคำพูดต่อไปของเฮ่ออวิ๋นอย่างเต็มที่

พอเห็นเกาหางตั้งท่ารับมือเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนั้น เฮ่ออวิ๋นก็โบกมือห้ามเป็นพัลวันแล้วพูดว่า "อย่าทำแบบนั้นเลย ผมพูดไม่เยอะหรอก คุณจำไว้ในหัวก็พอแล้ว!"

เฮ่ออวิ๋นไม่อยากให้คนอื่นมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ จึงรีบห้ามปรามการกระทำของเกาหางทันที จากนั้นก็พูดต่อ "เรื่องการรับคนเข้าแผนกบุคคล คุณพิจารณาตามความเหมาะสมได้เลย ผมจะไม่เข้าไปยุ่มย่าม แต่มีอยู่ไม่กี่ข้อที่คุณต้องจำให้ขึ้นใจ ข้อแรก คนที่รับเข้ามาต้องเป็นคนรุ่นใหม่ ข้อสอง คนที่รับเข้ามาไม่ควรมีจำนวนมากเกินไป และต้องมีวุฒิการศึกษาระดับอนุปริญญาขึ้นไปในสายงานที่เกี่ยวข้อง และข้อสุดท้ายคือมีระยะเวลาทดลองงานสามเดือน"

พอพูดจบ เฮ่ออวิ๋นก็ลอบสังเกตปฏิกิริยาของเกาหาง ก็เห็นเกาหางมองมาที่ตนด้วยสีหน้าตื่นตะลึง อ้าปากค้างอยู่นานสองนานจนพูดไม่ออก

"เถ้าแก่ บอกตามตรงนะครับ ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ผมไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าคุณเป็นแค่นักเรียนที่เพิ่งขึ้น ม.ต้น สิ่งที่คุณพูดออกมามันเฉียบคมและตรงประเด็นจริง ๆ ครับ" เกาหางอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้พลางเอ่ยกับเฮ่ออวิ๋น

"ฮะ ๆ ผมมันฉลาดแต่กำเนิด คุณไม่ต้องมาอิจฉาผมหรอก แต่ต่อไปนี้ถ้าอยู่ข้างนอกอย่าเรียกผมว่าเถ้าแก่อีก เรียกชื่อผมก็พอ คุณก็รู้ว่าผมอยากทำตัวเงียบ ๆ เข้าไว้! รวยแบบเงียบ ๆ น่ะเข้าใจไหม!" เฮ่ออวิ๋นกระซิบเสียงเบา พลางกวาดสายตามองคนรอบข้างอย่างระแวดระวัง

"ฮะ ๆ เฮ่ออวิ๋น คุณพูดถูกแล้ว ต่อให้เป็นตอนที่ผมเรียนอยู่ในเมืองเอกของมณฑล ก็แทบไม่เคยได้ยินว่ามีเถ้าแก่คนไหนที่สร้างตัวจากมือเปล่าจนมีมูลค่าทรัพย์สินแตะหลักล้านภายในเวลาไม่กี่ปีแบบคุณเลย ถ้ามีคนรู้ฐานะที่แท้จริงของคุณเข้าละก็ ปัญหาคงจะถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนแน่ ถึงเวลานั้น..." เกาหางเป็นคนฉลาด มีหรือจะไม่เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเฮ่ออวิ๋น

"เข้าใจก็ดีแล้ว ฉันไม่อยากมีปัญหาตามรังควาน!" เฮ่ออวิ๋นเห็นเกาหางเข้าใจความหมายของตนก็คิดในใจว่าครั้งนี้ตนเลือกคนได้ถูกแล้ว มีเขาและจางเหว่ยเป็นแขนซ้ายแขนขวา ตนก็สามารถทุ่มเทสมาธิส่วนใหญ่ให้กับการเรียนได้อย่างเต็มที่

…………

วันหยุดวันชาติเก้าวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากกลับมาที่โรงเรียนอีกครั้ง เฮ่ออวิ๋นก็รีบไปหาถานหย่าทันที เมื่อเห็นว่าเธอดูเหมือนไม่เป็นอะไรแล้ว ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจเขาก็ยกออกไปได้เสียที

คาบแรกเป็นเวลาประชุมประจำห้อง เฮ่ออวิ๋นกับคนอื่น ๆ กำลังง่วนอยู่กับธุระของตัวเอง ทันใดนั้น ครูประจำชั้นอย่างครูซุนก็เดินเข้ามา เขายืนบนแท่นหน้าชั้นแล้วกระแอมเบา ๆ ทีหนึ่ง ทุกคนได้ยินเสียงก็หันสายตาไปมองเขาทันที

"นักเรียนทุกคน เปิดเทอมมาได้หนึ่งเดือนแล้ว แต่ห้องเรายังไม่ได้เลือกคณะกรรมการประจำห้อง ก่อนหน้านี้เห็นว่าพวกเธอยังไม่คุ้นเคยกันดีก็เลยยังไม่เลือก แต่ตอนนี้ถึงเวลาเลือกคนที่เหมาะสมในใจของพวกเธอแล้ว ต่อไปขอให้นักเรียนที่อยากลงสมัครขึ้นมาหาเสียงบนแท่นหน้าห้องได้เลย!"

ครูซุนเพิ่งพูดจบ นักเรียนด้านล่างที่อยากลงสมัครก็กระตือรือร้นอยากลอง หลี่เฮ่อเหนียนเดินขึ้นไปเป็นคนแรก แต่ไม่นานก็เดินลงมา เพราะเขาพูดแค่ว่าตนอยากลงสมัครเป็นหัวหน้าห้อง แต่นักเรียนด้านล่างกลับมีสีหน้าส่งเสียงโห่ฮา ไม่ได้ให้ความสนใจเลย

หลังจากนั้น หวงเฮ่อโหลวกับไช่เป้าก็ขึ้นไปหาเสียงเพื่อชิงตำแหน่งกรรมการฝ่ายระเบียบวินัย ตามติดมาด้วยหลี่เหยียนจวิน ถานหย่า และหวงจิงจิงที่ทยอยขึ้นไป ตอนนี้เอง หลี่เค่อเตรียมจะลุกจากที่นั่งขึ้นไปหาเสียงบ้าง ทว่าเฮ่ออวิ๋นกลับคว้าตัวเขาไว้แล้วพูดว่า "นายขึ้นไปแล้วลงชิงตำแหน่งรองหัวหน้าห้องเถอะ น่าจะมีลุ้นนะ!"

ที่เฮ่ออวิ๋นพูดเช่นนี้ก็เพราะในความทรงจำของเขา การเลือกตั้งคณะกรรมการห้องคราวนี้ สุดท้ายหลี่เค่อก็ได้เป็นรองหัวหน้าห้องจริง ๆ อีกทั้งตลอดสามปีของชั้นมัธยมต้น ก็ได้เป็นรองหัวหน้าห้องทุกปี ทว่าตำแหน่งรองหัวหน้าห้องของเขากลับเป็นเพียงไม้ประดับ แทบไม่ได้ยื่นมือเข้าไปจัดการเรื่องอะไรเลย

ส่วนหลี่เค่อแม้จะไม่รู้ว่าทำไมเฮ่ออวิ๋นถึงพูดแบบนั้น แต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อเฮ่ออวิ๋น พอเขาเดินลงมาจากแท่นหน้าห้อง นักเรียนด้านล่างก็เริ่มคุยซุบซิบกัน ทว่าส่วนใหญ่ต่างก็เห็นพ้องให้หลี่เค่อได้รับเลือก อย่างไรเสียช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ หลี่เค่อได้สร้างบารมีในหมู่นักเรียนชายทั้งห้องไว้แล้ว จึงกวาดคะแนนเสียงส่วนใหญ่ไปได้

"พี่อวิ๋น นายก็ขึ้นไปลองดูบ้างสิ! ฉันว่านายชิงตำแหน่งกรรมการฝ่ายการเรียนได้นะ!" ตอนที่หลี่เค่อนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง ก็กระซิบเสนอแนะกับเฮ่ออวิ๋น

ทว่าเฮ่ออวิ๋นกลับส่ายหน้าปฏิเสธข้อเสนอของหลี่เค่อทันที เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปเป็นกรรมการห้องหรอก เรื่องของบริษัทกับการทำตามแผนการเรียนก็ผลาญพลังงานเขาไปมากกว่าครึ่งแล้ว เขาไม่มีเรี่ยวแรงไปทำเรื่องอื่นเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนจะเกิดใหม่ เขาจำได้แม่นว่าตอนที่ได้เป็นหัวหน้าห้องตอน ม.1 และ ม.2 นั้นต้องยุ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ในห้องแทบจะเป็นเขาที่ดูแลจัดการทั้งหมด อีกทั้งเมื่อเวลาผ่านไป ระเบียบวินัยในห้องก็ยิ่งแย่ลง ผลการเรียนก็ค่อย ๆ ตกต่ำ มีเรื่องยุ่งยากสารพัดตามมา ทำให้คนเป็นหัวหน้าห้องอย่างเขาต้องเหนื่อยกายเหนื่อยใจไปตลอดทั้งปี ทว่าผลลัพธ์กลับยังไม่เป็นที่น่าพอใจ ห้อง 125 สุดท้ายก็ยังคงรั้งท้ายในบรรดาสามห้องอยู่ดี

"ยังมีนักเรียนคนไหนอยากลงสมัครอีกไหม! ...ถ้าไม่มีแล้ว ต่อไปจะเริ่มลงคะแนน!" ครูซุนรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีนักเรียนคนไหนขึ้นมาบนแท่นหน้าห้องอีก สายตาก็จ้องมองอยู่ที่เฮ่ออวิ๋นชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยปากพูดในที่สุด