ตอนที่ 85 เถ้าแก่ลึกลับ!

ตอนที่เฮ่ออวิ๋นเอ่ยปากว่าจะไปส่งถานหย่าที่บ้าน ถานหย่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังคงปฏิเสธเขาอยู่ดี

ส่วนเหตุผลนั้น ความจริงแล้วเรียบง่ายมาก แม่ของเธอดูเหมือนจะไม่อยากเห็นพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง

"ไม่ได้หรอก! แผลของเธอยังไม่หายดีเลย ตลอดทางแบบนี้ฉันไม่วางใจหรอก! ให้ฉันไปส่งเธอเถอะ!" เฮ่ออวิ๋นพอได้ยินถานหย่าปฏิเสธก็รีบพูดขึ้นทันที

ทว่าถานหย่ายังคงยืนกรานอย่างหนักแน่น พลางพูดว่า "อย่าเลยดีกว่า! ฉันกลัวว่า... ช่างเถอะ! เฮ่ออวิ๋น มีคุณน้าคนขับรถอยู่ด้วย ระหว่างทางฉันไม่เป็นอะไรหรอก!"

"เจ้าหนู วางใจเถอะ น้าจะไปส่งแม่หนูคนนี้ถึงบ้านอย่างปลอดภัยแน่นอน!" คนขับรถรีบพูดรับคำต่อจากถานหย่าทันที

"งั้นก็ได้ ระหว่างทางระวังตัวด้วยนะ!" เฮ่ออวิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ไม่ได้ดึงดันต่อ เพราะเขามองออกถึงสาเหตุจากแววตาของถานหย่าแล้ว

"เฮ้อ ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันไปทำอะไรให้คุณน้าขุ่นเคืองเข้า!" เฮ่ออวิ๋นถอนหายใจเงียบ ๆ อยู่ในใจ ในหัวพลันนึกถึงสีหน้าเย็นชาของแม่ถานหย่าในวันรายงานตัวขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อรถสตาร์ตเครื่องและค่อย ๆ แล่นไกลออกไป เฮ่ออวิ๋นยืนมองอยู่ที่เดิมพักใหญ่ ๆ จึงค่อยกลับไปที่หอพัก เก็บเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนซักสองสามชุด แล้วเดินตรงไปยังอาคารเรียน

แม้งานกีฬาสีของโรงเรียนจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่เขายังกลับบ้านในทันทีไม่ได้ เพราะครูซุนยังต้องจัดงานประชุมสรุปผลและมอบรางวัลอีก

สำหรับผลการแข่งขัน แม้เฮ่ออวิ๋นจะไม่ได้ไปดู แต่ด้วยความทรงจำก่อนกลับชาติมาเกิด เขาก็พอจะรู้อยู่บ้าง

เป็นไปตามคาด ครั้งนี้ห้อง 125 นอกจากจ้าวเวยที่คว้าอันดับหนึ่งมาได้สามรายการ และหลี่เค่อที่คว้าตำแหน่งรองชนะเลิศในการแข่งวิ่งระยะไกลห้าพันเมตรแล้ว เพื่อนนักเรียนคนอื่น ๆ ล้วนพ่ายแพ้ราบคาบ ไม่มีใครติดหนึ่งในสามอันดับแรกได้เลยแม้แต่คนเดียว

ถึงแม้ผลงานจะแย่มาก แต่ครูซุนก็ไม่ได้ตำหนินักเรียนที่ลงแข่งขัน ซ้ำยังมอบเงินรางวัลให้คนละสิบหยวน ส่วนหลี่เค่อกับจ้าวเวยยิ่งได้รางวัลถึงห้าสิบหยวน นอกจากนี้ยังมีรางวัลจากทางโรงเรียน ซึ่งครูซุนก็นำมามอบให้แก่หลี่เค่อและจ้าวเวยเช่นกัน

............

วันหยุดวันชาติติดกันครั้งนี้ โรงเรียนหยุดยาวถึงเก้าวัน พอกลับถึงบ้าน เฮ่ออวิ๋นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาจางเหว่ยทันทีเพื่อสอบถามสถานการณ์บางส่วนของร้านเครือข่ายหอยดูดซื่อหม่าโถว ทั้งยังถามถึงเรื่องที่เกาหางกำลังจัดตั้งแผนกบุคคล แล้วจึงพูดต่อว่า "จางเหว่ย นายช่วยนัดให้หน่อย ให้เกาหางกลับมาที่ตำบลสักรอบ ฉันอยากเจอเขาสักครั้ง ถึงเวลาต้องทำความรู้จักกันใหม่อีกรอบแล้ว!"

คำพูดของเฮ่ออวิ๋นทำให้จางเหว่ยที่อยู่อีกฝั่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลองหยั่งเชิงถามว่า "เฮ่ออวิ๋น นี่นายคิดจะบอกฐานะที่แท้จริงของตัวเองให้เกาหางรู้เหรอ เมื่อก่อนนายไม่อยากให้คนรู้เรื่องฐานะของนายเพิ่มไม่ใช่หรือไง"

"เรื่องนี้ฉันคิดมานานแล้วละ แต่เพื่อการจัดตั้งแผนกบุคคลให้ดียิ่งขึ้น ฉันตัดสินใจว่าให้เขารู้ฐานะของฉันน่าจะดีกว่า อีกอย่างแบบนี้ก็สะดวกเวลาฉันจะติดต่อสื่อสารกับเขาด้วย" เฮ่ออวิ๋นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบกลับไป

"งั้นก็ได้ เรื่องนี้แค่นายเห็นชอบ ฉันก็จัดการตามนั้นแน่นอน ใครใช้ให้นายคือเถ้าแก่กันล่ะ!" จางเหว่ยพูดหยอกล้อ

หลังจากคุยกับเฮ่ออวิ๋นต่ออีกสองสามประโยค จางเหว่ยรอจนเฮ่ออวิ๋นวางสายไปแล้วก็กดโทรหาเบอร์มือถือของเกาหางทันที สัญญาณดังอยู่สองสามตู๊ด เสียงของเกาหางก็ดังแว่วมา "ผู้จัดการทั่วไปจาง สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรจะสั่งการผมหรือเปล่าครับ"

"เกาหาง คืออย่างนี้นะ เมื่อกี้เถ้าแก่โทรมาบอกว่าอยากจะเจอนายสักหน่อย สถานที่อยู่ที่..." หลังจากกำชับเกาหางไปสองสามประโยค จางเหว่ยก็วางสาย จากนั้นเขาก็โทรหาพ่อเฒ่าซุน ให้ช่วยจัดเตรียมโต๊ะไว้ล่วงหน้าหนึ่งที่ ทั้งยังบอกเรื่องที่เฮ่ออวิ๋นกำลังจะพบกับเกาหางให้อีกฝ่ายทราบด้วย

วันที่สามของวันหยุดวันชาติ เฮ่ออวิ๋นนั่งรถมาถึงร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวประจำตำบล เขาไม่ได้แวะมาดูที่ร้านนานมากแล้ว พอเฮ่ออวิ๋นมาถึง พ่อเฒ่าซุนกำลังคุยหยอกล้ออย่างออกรสอยู่กับเสี่ยวหยางผู้เป็นหลานชาย

"เฮ่ออวิ๋น มาแล้วเรอะ! เรื่องของเธอ จางเหว่ยบอกฉันล่วงหน้าไว้แล้ว พวกเธอนั่งโต๊ะตัวนั้นเถอะ! เดี๋ยวฉันไปชงชามาให้กาหนึ่ง!" พ่อเฒ่าซุนชี้ไปยังโต๊ะว่างเพียงตัวเดียวตรงมุมร้าน พลางเอ่ยกับเฮ่ออวิ๋น

"ได้ครับ ปู่ไปทำงานเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกเราหรอก!" เฮ่ออวิ๋นมองตามแล้วพยักหน้าตอบรับ

เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ เฮ่ออวิ๋นก็ยกชาที่พ่อเฒ่าซุนชงให้ขึ้นมาจิบ ตอนนั้นเอง ผู้คนที่กำลังนั่งกินหอยดูดอยู่รอบๆ เห็นเฮ่ออวิ๋นจิบชาสบายอารมณ์อยู่เพียงลำพังก็อดสงสัยไม่ได้ ทว่าสงสัยก็ส่วนสงสัย ไม่มีใครคิดสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น เพราะก่อนหน้านี้พ่อเฒ่าซุนเป็นคนชงชาให้เฮ่ออวิ๋นเองกับมือ ดูแล้วทั้งสองคนก็น่าจะรู้จักกัน

ชั่วพริบตาเดียว เวลาผ่านไปราวสิบห้านาที รถเก๋งออดี้คันหนึ่งก็แล่นมาจอดที่หน้าร้าน จากนั้นชายหนุ่มในชุดสูทก็ก้าวลงมาจากรถ ในมือของเขาถือกระเป๋าหนัง ที่กระเป๋าเสื้อสูทตรงอกข้างซ้ายยังเหน็บปากกาหมึกซึมเอาไว้ด้ามหนึ่ง

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองป้ายร้านหอยดูดซื่อหม่าโถว ก่อนจะก้มหน้าพึมพำกับตัวเอง "เถ้าแก่ของบริษัทนี่ลึกลับเกินไปแล้วจริงๆ ฉันเข้ามาทำงานในบริษัทตั้งนานขนาดนี้ ยังไม่เคยได้เจอหน้าสักครั้ง กระทั่งเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็ยังไม่รู้เลย... ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้านายที่ผู้จัดการจางบอกให้มาพบจะเป็นคนแบบไหนกันแน่! แต่วันนี้ในที่สุดก็จะได้เจอเสียที!"

เขาส่ายหน้าเบาๆ พลางมองเข้าไปในร้านอีกครั้ง พอเห็นว่าเฮ่ออวิ๋นกำลังมองมาที่ตน ก็รีบส่งยิ้มให้ทันทีแล้วเดินเข้าไปข้างใน

"เฮ่ออวิ๋น สวัสดี! เจอกันอีกแล้วนะ!" ชายหนุ่มคนนี้ก็คือเกาหางนั่นเอง ตอนนี้เขายังไม่ล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงของเฮ่ออวิ๋นเลยสักนิด

"นั่นสิครับ! ไม่ได้เจอกันนานเลย!" เฮ่ออวิ๋นจิบชาแล้วพูดขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน

"เธอพักอยู่ในตัวตำบลเหรอ" เกาหางกวาดสายตามองไปรอบร้าน แต่ไม่เห็นใครที่มีบุคลิกเหมือนเถ้าแก่ตามคำร่ำลือเลย ในแววตาจึงอดผิดหวังขึ้นมาไม่ได้ ทว่าเขาก็ยังนั่งลงตรงข้ามเฮ่ออวิ๋น แล้วเอ่ยถามไปเรื่อยเปื่อย

"เปล่าครับ! ผมพักอยู่แถวชนบทนู่น" เฮ่ออวิ๋นส่ายหน้า ยังคงไม่เปิดเผยฐานะของตนเอง

ทั้งสองคนนั่งคุยกันไปแบบนั้นราวสิบห้านาที ถึงตอนนี้เกาหางดูท่าทางเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือข้างซ้าย แล้วหันไปมองสำรวจผู้คนรอบตัวอีกรอบ

ขณะที่เกาหางแสดงท่าทีกระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด เฮ่ออวิ๋นกลับนั่งอมยิ้มมองดูเงียบๆ ราวกับเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตนเองแม้แต่น้อย ทว่ามาดนิ่งของเฮ่ออวิ๋นก็ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว เพราะในวินาทีนั้นเอง เกาหางได้ลุกเดินตรงไปยังพ่อเฒ่าซุนที่กำลังง่วนอยู่กับงาน

เมื่อเขาเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้า พ่อเฒ่าซุนก็เหลือบมองเขาอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะเอ่ยถามเป็นภาษาถิ่น "จะเอาหอยดูดกี่ที่ล่ะ"

แม้เกาหางจะเป็นชาวแคะ และปกติจะพูดแต่ภาษาจีนกลาง ทว่าตั้งแต่แต่งงานกับฉินเวยเวยแล้วมาตั้งรกรากอยู่ที่ตัวอำเภอหยวนสุ่ย เขาก็พอจะฟังภาษาถิ่นของหยวนสุ่ยออกแล้ว

"เปล่าครับคุณลุง! ผมแค่อยากจะสอบถามอะไรสักหน่อย พอดีก่อนหน้านี้ผู้จัดการจาง จางเหว่ย โทรแจ้งผมว่าให้มาพบเถ้าแก่วันนี้ แต่นี่ก็เลยเวลานัดมาแล้ว ผมก็เลยอยากจะถามคุณลุงดูน่ะครับ!"

คำถามของเกาหางทำเอาพ่อเฒ่าซุนถึงกับชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ชายชราปรายตามองเกาหางด้วยสายตาประหลาด ก่อนจะหันไปมองเฮ่ออวิ๋นที่กำลังจับตาดูอยู่ แล้วชี้นิ้วไปทางเฮ่ออวิ๋นพลางพูดว่า "นู่นไง! นั่นไม่ใช่เถ้าแก่เครือร้านหอยดูดซื่อหม่าโถวของพวกเราเรอะ!"