ตอนที่ 84 ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี!

งานกีฬาสีของโรงเรียนถือเป็นกิจกรรมขนาดใหญ่ ทางโรงเรียนจึงเตรียมการไว้อย่างค่อนข้างรัดกุม ไม่เพียงแต่จัดเตรียมน้ํากลั่นไว้ให้แต่ละห้องเป็นจํานวนมากเท่านั้น แต่ยังจัดให้แพทย์ประจำห้องพยาบาลของโรงเรียนมาคอยดูแลโดยเฉพาะ หากมีนักเรียนได้รับบาดเจ็บ เหล่าแพทย์ประจำโรงเรียนก็จะรุดไปยังที่เกิดเหตุเพื่อทำการรักษาทันที

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ พลันที่เฮ่ออวิ๋นบอกให้นักเรียนคนอื่นไปตามหมอมา ไม่ถึงสองนาที ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาวก็หิ้วกล่องปฐมพยาบาลวิ่งเข้ามา โดยมีคนอีกสองคนหามเปลพยาบาลตามหลังมาติดๆ

เขาย่อตัวลง มองดูเท้าทั้งสองข้างของถานหย่าที่กำลังแสดงสีหน้าเจ็บปวด แล้วเอ่ยถามถานหย่าสั้นๆ สองสามคำ เมื่อเห็นว่าถานหย่าเจ็บปวดทรมานมากจนพูดไม่ออก จึงได้แต่ใช้มือกดดูที่เท้าทั้งสองข้างของเธอก่อน พอเห็นถานหย่าพยักหน้าหงึกๆ เขาก็รีบหยิบประคบเย็นออกมาจากกล่องปฐมพยาบาลแล้วประคบให้เธอทันที จากนั้นก็บอกให้เฮ่ออวิ๋นค่อยๆ อุ้มเธอขึ้นมาวางลงบนเปลพยาบาล แล้วให้คนหามเปลทั้งสองคนรีบพาเธอย้ายไปยังห้องพยาบาลของโรงเรียนอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งถึงช่วงเที่ยง หลังจากได้รับการรักษาจากแพทย์ประจำโรงเรียน ความเจ็บปวดบนใบหน้าของถานหย่าถึงได้ทุเลาลงมาก และเฮ่ออวิ๋นถึงเพิ่งจะได้มาทานข้าวที่โรงอาหาร พร้อมทั้งเตรียมจะซื้อข้าวใส่กล่องไปส่งให้ถานหย่าด้วย

หลี่เค่อกับหวงจิงจิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเฮ่ออวิ๋น พลางมองดูสีหน้าเป็นกังวลของเขา ในใจของทั้งสองคนต่างก็รู้สึกไม่สบายใจไปด้วย เรื่องที่ถานหย่าประสบอุบัติเหตุได้รับบาดเจ็บนั้นพวกเขารู้เรื่องกันหมดแล้ว

"เฮ่ออวิ๋น นายอย่ากังวลไปเลย ถานหย่าแค่ข้อเท้าแพลง หมอก็บอกแล้วนี่ว่าประคบยาแล้วพักสักสิบกว่าวันก็เกือบจะหายเป็นปกติแล้ว!" หลี่เค่อเอ่ยปลอบ

"นั่นน่ะสิ! ช่วงบ่ายนี้นายยังต้องลงแข่งอีกนะ อย่ามัวแต่กังวลเรื่องนี้เลย ตั้งใจลงแข่งเถอะ!" หวงจิงจิงพูดเสริมขึ้นมาต่อจากหลี่เค่อ

ทว่าหลังจากเฮ่ออวิ๋นเงียบไปครู่หนึ่ง เขากลับเอ่ยประโยคที่ทำให้หลี่เค่อถึงกับพูดไม่ออกขึ้นมา "หลี่เค่อ ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ! การแข่งช่วงบ่ายนี้นายไปวิ่งแทนฉันที!" พูดจบ โดยไม่รอให้หลี่เค่อได้ปฏิเสธ เฮ่ออวิ๋นก็ถือกล่องข้าวเตรียมจะชิ่งหนีไปทันที

"นี่มัน... พี่อวิ๋น! อย่านะครับ! เมื่อเช้าผมเพิ่งวิ่งไปสองรายการ ขาก็ก้าวแทบไม่ไหวแล้ว จะเอาแรงที่ไหนไปวิ่งแปดร้อยเมตรแทนพี่เล่า!" อาศัยจังหวะที่เฮ่ออวิ๋นยังเดินไปไม่ไกล หลี่เค่อก็รีบวิ่งปรี่เข้าไป คว้าแขนของเฮ่ออวิ๋นไว้พลางอ้อนวอน

แต่เฮ่ออวิ๋นกลับหันมายิ้มให้ กวาดตามองขาของหลี่เค่อแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเรียบๆ ว่า "วิ่งแทนฉันเสร็จ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวนายมื้อหนึ่ง!" พูดจบ เฮ่ออวิ๋นก็เดินหน้าต่อไป

ทว่าหลี่เค่อยังคงไล่ตามมาติดๆ แล้วพูดต่อว่า "พี่อวิ๋น แบบนี้มันไม่ดีมั้ง! ชื่อที่ส่งไปมันเป็นชื่อพี่นี่นา ถ้าผมไปวิ่งแทนพี่ แล้วเกิดมีคนจับได้ขึ้นมาล่ะ...?"

"ไม่เป็นไรหรอก นายไม่พูด ฉันไม่พูด ก็ไม่มีใครมาจับผิดนายได้แล้ว วางใจแล้วไปวิ่งเถอะ!" เฮ่ออวิ๋นตอบกลับอย่างสบายอารมณ์ คราวนี้เขาสาวเท้าเร็วขึ้น รีบเดินออกจากโรงอาหารไปทันที ไม่ยอมให้หลี่เค่อตามมาตื๊อได้อีก

อันที่จริงที่เฮ่ออวิ๋นพูดไปเช่นนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไร้เหตุผล เพราะเท่าที่เขารู้ ในงานกีฬาสีครั้งนี้ก็มีหลายคนที่ไม่ได้มาแล้วให้คนอื่นไปลงวิ่งแทนเหมือนกัน แถมตลอดทั้งงานก็ไม่มีใครมาคอยตรวจสอบด้วย เพราะงานกีฬาสีคราวนี้ไม่ว่าจะเป็นการวิ่งระยะสั้นหรือระยะไกล เวลาที่กรรมการขานชื่อ ในใบรายชื่อก็ไม่มีรูปถ่ายติดไว้ จึงไม่มีใครรู้หรอกว่าใครเป็นใคร

เมื่อมองตามแผ่นหลังของเฮ่ออวิ๋นที่เดินจากไป หลี่เค่อก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางพึมพำกับตัวเองว่า "เวรกรรมแท้ๆ เลยกู!"

ห้องพยาบาลของโรงเรียนมีขนาดไม่ใหญ่นัก มีพื้นที่เพียงแค่ราวๆ สิบห้าตารางเมตรเท่านั้น การจัดวางด้านในจึงดูค่อนข้างกะทัดรัด เมื่อเฮ่ออวิ๋นก้าวเข้ามาในห้อง สิ่งแรกที่สะดุดตาคือโต๊ะทำงานตัวหนึ่ง ด้านหลังมีม่านกั้นแบ่งเป็นสัดส่วน ด้านในวางเตียงเดี่ยวไว้สองเตียง ส่วนผนังทั้งสองฝั่งก็ตั้งตู้ยาเอาไว้คนละด้าน

ในเวลานี้ หมอประจำห้องพยาบาลไม่ได้อยู่ข้างใน เฮ่ออวิ๋นคาดว่าคงออกไปทานข้าวและยังไม่กลับมา ฝีเท้าของเขาแผ่วเบาและเชื่องช้ามาก ค่อยๆ เลิกม่านขึ้น แล้วเดินตรงไปยังเตียงหลังหนึ่ง

ถานหย่ากำลังหลับใหลอย่างสนิท ท่าทางของเธอดูงดงามเหลือเกิน จนทำให้เฮ่ออวิ๋นอดใจไม่ไหว อยากจะโน้มตัวลงไปหอมแก้มเธอสักฟอด

แต่สุดท้ายเฮ่ออวิ๋นก็ระงับความรู้สึกนั้นไว้ได้ เขาวางกล่องข้าวลงอย่างแผ่วเบา แล้วนั่งลงข้างๆ รอคอยอยู่อย่างเงียบสงบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ถานหย่าก็คล้ายจะตื่นขึ้นมา เธอเปิดเปลือกตาขึ้น พอเห็นเฮ่ออวิ๋นนั่งมองตนเองอยู่ข้าง ๆ ก็อดหน้าแดงไม่ได้ จึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงแล้วเอ่ยถาม "เฮ่ออวิ๋น นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ"

"ยัยเด็กคนนี้นี่ นับวันยิ่งขี้อายขึ้นเรื่อยๆ แฮะ จำได้ว่าเมื่อก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา!" เฮ่ออวิ๋นพึมพำกับตัวเองสองสามคำ ก่อนจะลุกขึ้นช่วยดึงผ้าห่มที่คลุมหัวเธอออกพลางเอ่ย "อย่าคลุมโปงสิ พูดแบบนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ"

"เฮ่ออวิ๋น ขอบใจนะ" ถานหย่าสบตาเฮ่ออวิ๋น นิ่งเงียบไปสองสามวินาที แล้วเอ่ยประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ทว่าเฮ่ออวิ๋นกลับอมยิ้ม แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินชัดแล้วเอ่ยปาก "ฉันไม่ได้ยินเลย เธอพูดอีกรอบสิ"

"เฮ่ออวิ๋น! อยากตายหรือไง! ฉันไม่พูดแล้ว!" ถานหย่าเห็นสีหน้าของเฮ่ออวิ๋นก็มุ่ยปาก แกล้งทำเป็นโกรธจัด ใช้สองมือกำปั้นทุบอกเฮ่ออวิ๋นไปทีสองทีแล้วพูด

"เอาล่ะๆ เธออย่าเพิ่งโกรธเลย ดีขึ้นบ้างหรือยัง เท้าไม่เจ็บแล้วใช่ไหม อยากกินอะไรหน่อยไหม ฉันไปตักข้าวจากโรงอาหารมาให้เธอกล่องหนึ่งด้วยนะ" เฮ่ออวิ๋นพูดพลางเดินไปข้างๆ หยิบข้าวกล่องนั้นมาให้ถานหย่าดู

"ฉันดีขึ้นมากแล้วล่ะ แค่ยังไม่หิว นายวางข้าวไว้ข้างๆ ก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันค่อยกิน" ถานหย่าพยักหน้าเล็กน้อย หายเคืองแล้ว

"จริงสิ! ตอนบ่ายนายยังมีแข่งไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันแล้ว ไปพักผ่อนหน่อยเถอะ!" ถานหย่าคล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบบอกกับเฮ่ออวิ๋น

แต่เฮ่ออวิ๋นกลับสบตาเธอแล้วส่ายหน้า กล่าวว่า "ฉันให้หลี่เค่อลงแข่งแทนแล้ว ตอนบ่ายฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอดเลย"

ถานหย่าได้ยินคำพูดนี้ของเฮ่ออวิ๋น เดิมทีคิดจะปฏิเสธ แต่พอคำพูดมาถึงคอหอยก็กลืนกลับลงไป ไม่ได้พูดอะไรอีก ทว่าในใจยามนี้กลับหวานล้ำราวกับได้กินน้ำผึ้ง ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมด หัวใจพลอยเต้นตึกตักเร็วระรัวไม่หยุด

ตลอดช่วงบ่าย เฮ่ออวิ๋นอยู่เคียงข้างถานหย่าไม่ห่าง ส่วนหมอประจำห้องพยาบาลจำเป็นต้องไปประจำอยู่ที่สนามในช่วงบ่าย เมื่อเห็นว่าเฮ่ออวิ๋นอยู่ดูแลถานหย่าตลอด จึงกำชับเฮ่ออวิ๋นไม่กี่คำแล้ววางใจเดินออกไป

การแข่งขันในวันที่สอง เฮ่ออวิ๋นก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปดู เขาอยู่ดูแลถานหย่าตลอด จนกระทั่งงานกีฬาสีของโรงเรียนสิ้นสุดลงในตอนบ่าย เฮ่ออวิ๋นก็ไม่ได้ไปร่วมพิธีปิด

และในเวลานี้ หมอประจำห้องพยาบาลก็กลับมา ตรวจดูอาการบาดเจ็บของถานหย่า พบว่าอาการบวมเจ็บบริเวณข้อเท้าทุเลาลงมากแล้ว จึงให้เฮ่ออวิ๋นไปรับยามาจำนวนหนึ่ง เพื่อให้ถานหย่ากลับไปพักฟื้นที่บ้าน

พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันหยุดวันชาติต่อเนื่องแล้ว ถานหย่าอยู่โรงเรียนตลอดไม่ได้ จึงทำได้เพียงกลับไปพักฟื้นที่บ้าน

เฮ่ออวิ๋นไม่ได้ปฏิเสธ เขารีบวิ่งไปที่อาคารเรียนเพื่อขอลาหยุดกับครูซุน จากนั้นก็ออกไปนอกรั้วโรงเรียนเพื่อหารถมาหนึ่งคัน แล้วค่อยกลับมาที่ห้องพยาบาล ประคองถานหย่าขึ้นรถ เตรียมจะไปส่งเธอที่บ้าน

ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ๆ ถานหย่าก็พูดกับเฮ่ออวิ๋นว่า "เฮ่ออวิ๋น นายไม่ต้องไปส่งฉันหรอก ฉันกลับคนเดียวได้" ความจริงถานหย่าไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย แต่เธอกลับจำต้องทำเช่นนั้น